*श्री स्वामी समर्थ जय जय स्वामी समर्थ* ----------------------------------------------- *जगाच्या पाठीवर कुठेही भक्त असो, तिथे आपले स्वामी समर्थ महाराज आहेत* ------------------------------------------------ ही घटना आहे अनिकेत देसाई यांची. अनिकेतचा ट्रान्सपोर्टचा व्यवसाय होता. व्यवसायानिमित्त त्याला रात्री-अपरात्री प्रवास करावा लागे. अनिकेत स्वामींचा भक्त होता, पण तो 'चमत्कारांवर' विश्वास ठेवणारा नव्हता. त्याच्यासाठी 'कष्ट' हेच सर्वस्व होते. ती पावसाळ्याची रात्र होती. अनिकेत आपल्या नवीन स्कॉर्पिओने पुण्याहून कल्याणला चालला होता. रस्ता माळशेज घाटातून जात होता. रात्रीचे २ वाजले होते. पाऊस इतका भयानक होता की वायपर चालू असूनही समोरचे काही दिसत नव्हते. घाटात दाट धुके (Fog) पसरले होते. एका अवघड वळणावर अचानक अनिकेतच्या गाडीचे स्टिअरिंग जाम झाले. गाडी नियंत्रणाबाहेर गेली आणि सरळ रस्ता सोडून दरीच्या दिशेने घसरली! अनिकेतने जोरात ब्रेक मारला. गाडी थांबली... पण ती अशा अवस्थेत थांबली होती की पुढची दोन्ही चाके हवेत होती आणि खाली हजार फूट खोल दरी! गाडीचं इंजिन बंद पडलं. अनिकेतचा श्वास अडकला. त्याला कळलं की जर त्याने गाडीतून हलायचा प्रयत्न केला, तर गाडी समतोल गमावेल आणि सरळ दरीत कोसळेल. बाहेर मिट्ट काळोख, सोसाट्याचा वारा आणि पाऊस. मदतीला कोणीच नव्हतं. मोबाईलला रेंज नव्हती. मृत्यू त्याच्या समोर उभा होता. १० मिनिटे गेली. अनिकेत देवाचा धावा करू लागला. "स्वामी... काय चूक झाली माझी? आज वाचवा!" तेवढ्यात... गाडीच्या मागच्या काचेवर कोणीतरी टक-टक केलं. ठक... ठक... ठक... अनिकेतने आरशात पाहिलं. इतक्या रात्री, या घनदाट जंगलात आणि पावसात बाहेर एक वृद्ध माणूस उभा होता. त्या माणसाने खिडकीतून इशारा केला, "घाबरू नकोस, हँडब्रेक खाली कर आणि गाडी रिव्हर्स घे." अनिकेत ओरडला, "बाबा, गाडी दरीत पडेल! पुढची चाकं हवेत आहेत!" तो वृद्ध माणूस खणखणीत आवाजात म्हणाला, "मी सांगतोय ना! तू फक्त माझं नाव घे आणि गाडी मागे घे. मी धरली आहे गाडी!" त्या आवाजात असा काही अधिकार होता की अनिकेतने डोळे झाकले, "श्री स्वामी समर्थ" म्हटलं आणि गाडी रिव्हर्स घेतली. आणि काय आश्चर्य ज्या गाडीला क्रेनशिवाय बाहेर काढणं अशक्य होतं, ती गाडी जणू एखाद्या खेळण्यासारखी अलगद मागे आली आणि रस्त्यावर सुरक्षित उभी राहिली! अनिकेतच्या जीवात जीव आला. तो धावत गाडीबाहेर आला त्या बाबांचे आभार मानायला. समोर एक भव्य व्यक्तिमत्त्व उभं होतं. पांढरी दाढी, तेजस्वी डोळे, अंगावर फक्त एक कफनी. ते पावसात उभे होते, पण त्यांचे कपडे ओले झाले नव्हते! अनिकेतने त्यांचे पाय धरले. "बाबा, तुम्ही देवदूत आहात. मी तुमच्यासाठी काय करू शकतो? तुम्हाला कुठे सोडायचं आहे का?" ते बाबा हसले. "मला कुठे जायचं नाही, मी इथेच असतो. फक्त एक काम कर... खूप थंडी वाजतेय, तुझी ती गाडीतली 'लाल शाल' मला देशील?" अनिकेतने क्षणाचाही विलंब न लावता आपल्या गाडीतील नवीन लाल शाल काढली आणि त्या बाबांच्या अंगावर पांघरली. बाबा म्हणाले, "जा आता. मागे वळून बघू नकोस." अनिकेत गाडीत बसला. थोडं पुढे गेल्यावर त्याने आरशातून मागे पाहिलं. रस्ता रिकामा होता. ते बाबा गायब झाले होते. अनिकेतला वाटलं, कदाचित ते जंगलातल्या वाटेने निघून गेले असतील. पण खरा धक्का (Twist) त्याला दोन दिवसांनी बसला. अनिकेत या घटनेनंतर दर्शनासाठी अक्कलकोटला गेला. त्याने मठात प्रवेश केला. गाभाऱ्यात स्वामींच्या मूर्तीसमोर नतमस्तक झाला. जेव्हा त्याने मान वर केली आणि स्वामींच्या मूर्तीकडे पाहिले, तेव्हा त्याच्या पायाखालची जमीनच सरकली! त्याला दरदरून घाम फुटला. स्वामींच्या मूर्तीला पुजाऱ्यांनी जी शाल नेसवली होती... ती तीच 'लाल शाल' होती, जी अनिकेतने दोन रात्रींपूर्वी माळशेज घाटात त्या वृद्ध बाबांना दिली होती! अगदी तीच डिझाइन, तोच रंग! अनिकेतने धावत जाऊन पुजाऱ्यांना विचारले, "गुरुजी, ही शाल कुठून आली?" पुजारी म्हणाले, "अहो, काय सांगू! परवा रात्री एक चमत्कारच झाला. सकाळी आम्ही गाभारा उघडला, तेव्हा स्वामींच्या अंगावर ही शाल होती. रात्री तर आम्ही साधी वस्त्रे नेसवली होती. मठाची कडी-कुलपे बंद असताना ही शाल आत आली कशी, हे कोणालाच समजलं नाही. पण भक्तांनी प्रसाद मानून ती तशीच ठेवली आहे." अनिकेत तिथेच कोसळला आणि रडू लागला. त्याला समजलं की त्या काळरात्री घाटात त्याची गाडी धरणारे दुसरे तिसरे कोणी नसून साक्षात ब्रह्मांडनायक होते. त्यांनी फक्त भक्ताचा जीव वाचवला नाही, तर त्याची प्रेमाने दिलेली भेट (शाल) सुद्धा स्वीकारली होती. तुम्ही स्वामींना कुठेही हाक मारा, ते अक्कलकोटला असले तरी भक्तासाठी ते क्षणात 'माळशेज घाटात' ही उभे राहू शकतात. || श्री स्वामी समर्थ || #🙏 प्रेरणादायक बॅनर #🙏प्रेरणादायक / सुविचार #🙏श्री गुरुदेव दत्त💐 #🙏भक्ती सुविचार📝 #🙏श्री स्वामी समर्थ📿