നീലാംബരം........ പത്തൊമ്പതാം ഭാഗം ചൂട് വെള്ളം തിളപ്പിച്ച്‌ കുളി മുറിയിലേ ബക്കറ്റിലേക്കൊഴിച്ചു വെച്ചു കവി.... ചൂട് പാകത്തിലാക്കി കോപ്പയിൽ മുക്കി പതിയെ അതവളുടെ ഇളം മേനിയിലേക്കോഴിക്കുമ്പോൾ അവളൊരു ചിരിയോടെ കവിയെ നോക്കി... കവിയുടെ കണ്ണുകളിലും വാത്സല്യത്തിന്റെ തിരയിളക്കം..... അവൾക്ക് ഡ്രസ്സ്‌ മാറ്റി കൊടുത്ത് കണ്ണെഴുതി പൊട്ട് തൊട്ട് ഒരുക്കുന്ന കവിയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആനന്ദം ദേവി നോക്കിയിരുന്നു....... അവർക്ക് തമ്മിൽ ഇണങ്ങി ചേരാൻ ഒട്ടും സമയം വേണ്ടി വന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല....... ഏതോ മുൻ ജന്മത്തിൽ അവർ അമ്മയും മകളുമായിരുന്നെന്ന് തോന്ന തക്ക വിധം വല്ലാത്തൊരു അടുപ്പം അവർക്കിടയിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു..... പിടിച്ചു കെട്ടിയിരുന്ന വാത്സല്യത്തിന്റെ കെട്ട് ഒരു നിമിഷം ദേവിയിൽ നിന്നും കയ്യൊഴിഞ്ഞത് പോയത് അവരറിഞ്ഞു..... അവരവളെ ഇരു കൈകൾ ക്കുള്ളിലും ചേർത്ത് പിടിച്ചു...... സ്നേഹത്തോടെ ആ മൂർദ്ധാവിലൊന്ന് ചുംബിച്ചു..... ആനന്ദി അവിശ്വസനീയമെന്ന വണ്ണം അവരെയൊന്നു നോക്കി..... ഇത് വരെ തനിക്ക് നേരെ നീണ്ടു വന്നിട്ടില്ലാത്ത ആ ഭംഗിയുള്ള ചിരി കണ്ടിട്ടൊയെന്തോ അവളും ഒരു ചോദ്ധ്യത്തിനിടമില്ലെന്ന വണ്ണം അതിലലിഞ്ഞു ച്ചേർന്നിരുന്നു..... തോളറ്റം കിടക്കുന്ന അവളുടെ മുടിയിൽ ചീകിയിട്ടും മതി വരുന്നില്ലായിരുന്നു കവിക്ക്.... എവിടെയോ സ്വപ്നം കണ്ടൊരു അമ്മയായി താൻ മാറുന്നത് അവൾക്ക് സ്വയമറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... അവരുടെ രണ്ട് പേരുടെയും മാറ്റങ്ങൾ ആനന്ദിയിലൊരു കൗതുകമുണർത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അവളുടെ കൺ കോണിൽ നിഴലിച്ചു നിന്ന ആ ഒറ്റപ്പെടൽ പൂർണമായും നീങ്ങി പ്പോയിരുന്നു..... ബിസ്‌ക്കറ്റ് പാലിൽ മുക്കി കവിയവളുടെ വായിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൾ ചുമച്ചതും തലയിൽ കൊട്ടാൻ ദേവി അരികിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു..... ഒളിയും മറയുമില്ലാതെ അവളെ ഒന്ന് തലോടാമെന്ന ആശ്വാസം ഇരുവരിലും നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.... അത്ര മേൽ നിഷ്കളങ്കമായ ആ കുഞ്ഞു മുഖത്തോട് ഇരുവർക്കും അളവറ്റ വാത്സല്യം തോന്നി പ്പോയിരുന്നു..... ഇത് നമ്മുടെ അഭിയുടെ കൊച്ചാണെന്ന് തന്നേ എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നുണ്ട് കവി..... എന്തോ....... എനിക്കെന്റെ ചോര തന്നെയാണെന്ന് തോന്നുകയാ...... ദേവി അവളുടെ മുടിയിൽ പതിയെ ഒന്ന് തലോടി യത് പറയുമ്പോൾ കവി മുഖയുമർത്തി അവരെയൊന്നു നോക്കി...... ആണെന്നും അല്ലെന്നും പറയാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവളൊന്നു നിശബ്ദ യായി...... ഇനിയിപ്പോ ആണെങ്കിൽ തന്നേ എനിക്കൊരു വിരോധവുമില്ല..... നാട്ടുകാര് പറഞ്ഞു കുഴയുമ്പോൾ നിർത്തിക്കോളും..... ഇതിന്റെ അമ്മയെ കൂടെ കൂട്ടി അവനിങ് വന്നാൽ മതിയായിരുന്നു......... ദേവി അവളെ നോക്കിയേറെ വാത്സല്യത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് പറ്റി ചേർന്നു കിടന്നവൾ ഹൃദയത്തിനുള്ളിലേക്കും നൂണ്ട് കയറിയത് അവരറിഞ്ഞിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം കവിയുടെ നെഞ്ചേന്തിനോ ഒന്ന് പിടച്ചു..... ആനന്ദിയുടെ അമ്മയെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നേ മനസ്സിനെന്തോ ഒരു ഭാരം...... മോളെ അമ്മയെവിടെയാ...... ദേവി വീണ്ടും ആനന്ദി യോടെന്ന വണ്ണം അത് ചോദിച്ചതും പെട്ടെന്ന് ആ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിൽ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞു .... അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി........ അയ്യോ.... എന്റെ പൊന്ന് കരയല്ലേ..... മുത്തശ്ശി വെറുതെ ചോദിച്ചതല്ലേ..... അഭി വരുമ്പോൾ കൂട്ടി കൊണ്ട് വരും കേട്ടോ..... ദേവി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളെയെടുത്തു തന്റെ മടിയിലേക്കിരുത്തുമ്പോഴും കവിയുടെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ ഒരു കരട് പെട്ടിരുന്നു.. ദേവി അവളെ എടുത്തു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റതും അവളുടെ കുഞ്ഞി കണ്ണുകൾ ഒന്ന് വിടർന്നു.... വല്യ പെണ്ണാണ്...... എനിക്ക് താങ്ങുന്നില്ലേ..... ദേവി അതും കൂടി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളെ ഒന്ന് ഇക്കിളിയാക്കുമ്പോൾ അവൾ ഇളകി യിളകി ചിരിച്ചു.... ഒരു നിമിഷം എല്ലാം മറന്നെന്ന വണ്ണം കവിയും ആ ചിരിയിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരുന്നു.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 വീണ്ടും ഒത്തിരി രാത്രികളിൽ നിലാവ് പൂത്തു..... തണുത്തുറഞ്ഞ ഭൂമിയിൽ രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ തൊട്ടുരുമ്മിയിരുന്നു..... അവളുടെ ഭാരങ്ങൾ മുഴുവൻ ഒരു കയ്യകലത്തിലിരുന്നവൻ ഏറ്റെടുത്തു...... വിരൽ തുമ്പിൽ പോലും സ്പർശിക്കാതെ മനോഹരമായി അവരവരെ തന്നേ കൈ മാറി.... ഓരോ രാത്രിയും ഇരുട്ടി തുടങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ജനലഴികളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു...... കാമുകനെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കൗമാര ക്കാരിയുടെ ഭാവത്തോടെ.... അവളുള്ള ഇവിടം വിട്ട് പോകാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന വണ്ണം പുഴയുടെ ഈണം കേട്ട് ജോയിയുടെ ഓട്ടോയിൽ അവനും വന്നിറങ്ങുന്നത് പതിവായി .... കാണുമ്പോൾ ഭംഗിയുള്ള ചിരികളാൽ അവർ പരസ്പരം കൈ മാറി..... കുസൃതി നിറഞ്ഞ അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് പെട്ടെന്ന് നോട്ടം കൊടുക്കാതെയെന്ന വണ്ണമൊരു നാണം അവളിലും നിറഞ്ഞു നിന്നു...... നെറ്റിയിലെ വട്ട പ്പൊട്ടിന്റെയും കയ്യിലെ കുപ്പി വളകളുടെയും നിറങ്ങൾ മാറി മറിഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ മുടിയിലും കണ്ണുകളിലും നീലാം ബര പ്പൂക്കൾ മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്നു....... മുറിവിനുള്ള മരുന്നാണ് അവനാധ്യമായി അവൾക്ക് നീട്ടിയതെങ്കിലും പിന്നീടുള്ള രാത്രികളൊന്നിൽ പോലും അവൻ വെറും കൈയ്യോടെ അങ്ങോട്ട് കയറിയില്ല...... പല നിറത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ മധുരമുള്ള മിട്ടായിയോ..... എരിവുളള ബജിയോ...... പാകത്തിന് പഴുത്ത പഴമോ.... അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലുമൊന്നവൻ അവൾക്കായി കയ്യിൽ കരുതി....... അത് കാണുമ്പോഴുള്ള അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവത്തിന് അവനു വിലയിടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... അതിന്റെ ആഴി യിലേക്ക് നീന്തി യെത്താനും അവനായില്ല.... അല്ലെങ്കിലും തന്നേ പോലൊരു സാധാരണക്കാരന് പറന്നെത്താൻ കഴിയുന്നതല്ല അവളെന്ന ആകാശം ...... ഇരുവരും ആ കട്ടിലിന്റെ രണ്ട് തലങ്ങളിരിക്കും..... വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പൂക്കളെ കാണാനെന്ന വണ്ണം അവൾ ജനൽ തുറന്നിടും..... അല്പം ദൂരെ നിന്നെന്ന പോൽ ചെറിയ ശബ്ദത്തിൽ അരുവിയോഴുകും.... കൂരിരുട്ടിന്റെ തണുപ്പ് നിറഞ്ഞ നിശബ്ദത തങ്ങൾക്കിടയിൽ പറ്റി പ്പിടിച്ചിരിക്കും..... മധുരമുള്ള മിട്ടായി കൊതിയോടെ കഴിക്കുന്നവളെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ യവൻ നോക്കിയിരിക്കും...... വല്ലാതെ തണുക്കുമ്പോൾ കാലുകൾ കാ ട്ടിലിലേക്ക് കയറ്റി വെക്കും...... അവനു പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും പറയാനുണ്ടാവാറില്ല.... അല്ലെങ്കിലും അവളെ കേൾക്കാനല്ലേ താനിവിടം വിട്ട് പോകാതെ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് പോലും.... എന്നാൽ അവൾക്ക് പറയാൻ ഒത്തിരിയുണ്ടായിരുന്നു..... മധുരം നുണഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ കയ്പ്പുള്ള അനുഭവങ്ങൾ അയവിറക്കും.... ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വീർപ്പൂ മുട്ടുന്ന സ്ത്രീകളുടെ കരച്ചിൽ തന്റെ കാതിലേക്ക് കുത്തി നിറക്കും ... അതായിരുന്നു അവളുടെ ഭാരം... അതായിരുന്നു അവളുടെ നോവ്... ഒരു ദിവസമെങ്കിലും ഞങ്ങളോരോരുത്തർക്കും ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കണം... തങ്ങൾ മനസ്സിൽ പോകും കരുതാതെ വന്ന് പെട്ട ഈ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഞങ്ങൾ അർഹരല്ലേ..... ഞങ്ങൾ പോയി കഴിഞ്ഞാലും പുതിയ ആളുകൾ വരും.... ഇനിയൊരാൾക്കും ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ കഴിയാത്ത വിധം ഒരു ഭൂകമ്പം വന്ന് ഈ വീടൊന്നായി നശിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ...... അതിന് വേണ്ടി ഞങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും സന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങളുടെ ജീവൻ നൽകും..... കാരണം.... ഞങ്ങൾ കടന്ന് പോയ വഴിയിലൂടെ ഇനിയോരാളും വരരുത്..... അവളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാരം അളക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവൾക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് ഇത് മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു വേള അഭിയുടെ ഹൃദയവും അതിലേക്ക് ചുരുങ്ങി പ്പോയിരുന്നു.... താനെന്തിനാണ് ഇവളെ തേടി വന്നതെന്ന് പോലും മറന്നെന്ന വണ്ണം അവനും ആ വീട്ടിലെ ഒരാളായി മാറിയിരുന്നു..... അവൾ പറഞ്ഞ വിശേഷങ്ങളിൽ നിന്ന് അവിടെയുള്ള ഓരോരുത്തരും തന്റെ ആരൊക്കെയോ ആയി മാറിയിരുന്നു...... അവരുടെ ചിരികളിൽ ഞാനും ചിരിച്ചു.... അവരുടെ വേദന കൾ തന്റെ നെഞ്ചിലും കനം കെട്ടി..... അവളുടെ നോവുകൾക്ക് കേൾവി ക്കാരനാവുന്നതോടൊപ്പം അവളോടുള്ള ആരാധന ദിവസവും കൂടി ക്കൂടി വന്നു. ഒരു ദിവസം അവ‍ൻ കയറി വരുമ്പോൾ പതിവില്ലാത്ത വിധം ഒരു വലിയ പൊതിയുണ്ടായിരുന്നാ കയ്യിൽ....... അവനൊരു കുസൃതി ച്ചി രിയോടെ അതവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി..... അവളേറെ ആകാംക്ഷയോടെ അത് തുറന്നു നോക്കി..... നീല നിറത്തിലുള്ള മനോഹരമായ ഒരു സാരിയും അതിന് പറ്റിയ നീല നിറത്തിലുള്ള വളയും മാലയും പൊട്ടുകളുമെല്ലാം അതിലുണ്ടായിരുന്നു.... അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖമൊന്നുയർത്തി അവനെ നോക്കി....... മാറി മറിയുന്ന നിന്റെയീ നിറങ്ങൾ എനിക്ക് കാണേണ്ട..... പകരം..... നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിന്നെ കണ്ടാൽ മതി.. നീയെന്ന നീലാംബരിയെ... അവനേറെ വികാരാദീതനായി അത് പറയുമ്പോൾ ഒരു വേള അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു.... അവനിലേക്കടുക്കും തോറും അവളു ടെ ഉള്ളിലെ ഭയം ഇരട്ടിച്ചു കൊണ്ടെയിരുന്നിരുന്നു.... അവൻ വെച്ചു നീട്ടുന്ന സ്നേഹത്തിനു മുന്നിൽ അവളുരുകി തീരുകയായിരുന്നു..... ഞാൻ.... ഞാനോരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ...... നിലാവിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവനത് ചോദിച്ചതും അവളൊന്നും ഭയന്നു ..... ഏത് സമയവും അവനിൽ നിന്നൊരു ചോദ്യം താൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്..... തന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ എല്ലാവരെയും ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് പോകണമെന്ന് എനിക്കാഗ്രഹമുണ്ട് .... പക്ഷെ..... അത്രയൊന്നും കഴിയാത്ത ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണ് ഞാൻ..... പക്ഷെ...... അവനത് പറഞ്ഞ് നിർത്തുമ്പോൾ അവൾ അവനായി കാതോർത്തു ... നിന്നേ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോട്ടേ...... അവനത് ചോദിച്ചതും അവളൊരു ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി..... ഏത് സമയവും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു ഇങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം.... ഇനിയും ഒതുക്കി വെക്കാൻ കഴിയാത്തത് പോലൊരു പ്രണയം നെഞ്ചിലെരിയുന്നുണ്ട്..... അവൾ അവനെ തന്ന നോക്കി യിരുന്നു പോയി...... നീ പോലും വെറുക്കുന്ന വൈശാലി യായിട്ടല്ല നിന്നേ ഞാൻ കൊണ്ട് പോകുന്നത് ...... എന്റെ മാത്രം നീലാംബരിയായിയാണ്‌....... അവൻ അവളുടെ മിഴികളിൽ നോക്കി ഏറെ ആത്മാർത്ഥ മായി അത് പറയുമ്പോൾ ശില കണക്കെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു വൈശാലി..... ഒരിക്കലും ഒന്നിക്കാൻ കഴിയാത്ത രണ്ട് നദികളാണ് നമ്മളെ ന്ന് എങ്ങനെ അവനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു..... ആ കണ്ണുകളിലെ പ്രതീക്ഷ ഒറ്റയടിക്ക് തകർക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല....                                 (തുടരും) Aysha Akbar #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ