बाप माणूस काल मुंबई वरून येताना रात्री वनाज ला उतरलो तिथून घरी जायला रिक्षाचे ५० रुपये होतात, बराच वेळ रिक्षा मिळेना आणि माझ्या कडे खूप जास्त सामान होतं, शेवटी एक रिक्षावाला थांबला आणि १००/- रुपयांमध्ये आमचा छोटासा प्रवास सुरू झाला, तो म्हणाला मला खरतर पिंपरी ला जायचंय पण तुमच्या कडे सामान जास्त आहे हे बघून मी थांबलो, थोडं पुढे गेल्यावर एका वडापावच्या गाडी वर थांबून २ वडापाव बांधून घेतले आणि मग त्याने जी त्याची स्टोरी सांगितली त्याने मी अंतर्बाह्य हलून गेलो मूळ कर्नाटक मधल्या एका गावात राहणारा, आई वडलांच्या निधनानंतर बहिणीच्या लग्नासाठी कर्ज घेतलं आणि ते फेडण्यासाठी आता पुण्यात रिक्षा चालवतोय २ महिन्यापूर्वी त्याला अजून एक धक्का बसला, ३ वर्षाच्या मुलीच्या हृदयाला ३ होल आहेत. डॉक्टर ने लगेच ऑपरेशन करायला सांगितलं खर्च सांगितला २.५ लाख, कसे बसे बायकोचे दागिने विकून आणि ५०,००० व्याजाने घेऊन त्याने पैसे उभे केले, मुलीला एडमिट केलं पण ३ दिवसापूर्वी हॉस्पिटल मध्ये सांगितलं अजून २७ हजार लागतील औषधाला, मग सलग ३ दिवस रात्र रिक्षा चालवून पैसे जमा करतोय, ३ दिवस झाले फक्त वडापाव खातोय आणि आता थोडे पैसे कमी पडत आहेत म्हणून जाताना फ़ोन विकणार. हे सगळं ऐकून डोळे भरून आले, उतरल्यावर त्याच्या हातात हजार रुपये ठेवले त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून म्हणालो, काळजी करू नकोस, ऑपरेशन नीट होईल, बरी होईल तुझी मुलगी, मी प्रार्थना करेन. पैसे खिशात ठेऊन डोळे पुसून तो निघून गेला, त्या पाठमोऱ्या रिक्षा कडे बघताना मला शिवनेरी च्या डिकी मध्ये सामान ठेवताना झालेला त्रास आणि माझा त्रागा आठवला आणि तो त्रास किती तुच्छ आहे ह्याची जाणीव झाली #😌sadness #😞mood off