#ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ 🙏🏻 ମନ୍ଥନ ପରେ ଯେତେବେଳେ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ହାହାକାର ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା… ଯେତେବେଳେ କାଳକୂଟ ବିଷର ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ବୁନ୍ଦା ସୃଷ୍ଟିକୁ ଭସ୍ମ କରିବାର ଶକ୍ତି ରଖିଥିଲା… ସେତେବେଳେ ଦେବତା, ଦାନବ ଏବଂ ଋଷି ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଥରି ଉଠିଥିଲେ। କେହି ବି ସେହି ବିଷକୁ ଅଟକାଇ ପାରୁନଥିଲେ। ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ କେବଳ ବିନାଶ ହିଁ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେତିକିବେଳେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ମହାଦେବ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବି ନଷ୍ଟ ନକରି ସେହି ଭୟଙ୍କର ବିଷକୁ ନିଜ କଣ୍ଠରେ ଧାରଣ କଲେ। କିନ୍ତୁ ବନ୍ଧୁଗଣ… ସେହି ବିଷର ଜ୍ୱାଳା ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ଯେ ସ୍ୱୟଂ ମହାକାଳଙ୍କ କଣ୍ଠ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସମଗ୍ର କୈଳାସ ଥରି ଉଠିଲା। ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲେ। ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଲା। କାରଣ ସେହି ସମୟରେ ମହାଦେବଙ୍କ ପୀଡ଼ା ଦେଖି କାହା ପାଖରେ କୌଣସି ଉପାୟ ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟରେ… ଏପରି ଏକ ଚମତ୍କାର ହେଲା ଯାହା ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭାବୁକ କରିଦେଲା। ଏକ ବିଶାଳ ଦିବ୍ୟ ନାଗ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ଆସିଲା… ତା’ ଆଖିରେ ଭୟ ନଥିଲା… ବରଂ ନିଜ ଆରାଧ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଅସୀମ ପ୍ରେମ ଥିଲା। ସେ କିଛି ନକହି ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଗୁଡ଼ାଇ ହୋଇଗଲା। ଏବଂ ଯେମିତି ଯେମିତି ସେହି ନାଗ ମହାଦେବଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଗୁଡ଼ାଇ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା… ସେମିତି ସେମିତି ବିଷର ଜ୍ୱାଳା ଶାନ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ସହ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେହି ନାଗ ଅନେକ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହାଦେବଙ୍କ କଣ୍ଠରୁ ଅଲଗା ହେଲା ନାହିଁ। ସେ ନିଜେ ବିଷର ଅଗ୍ନି ସହ୍ୟ କରୁଥିଲା… କିନ୍ତୁ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୀଡ଼ା କମ୍ କରୁଥିଲା। ସମୟ ବିତିଗଲା। ମହାଦେବଙ୍କ କଷ୍ଟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଗଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ବିଶାଳ ନାଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତା’ ଶରୀରର ଚମକ ଫିକା ପଡ଼ିଯାଇଥିଲା। ତା’ର ନିଃଶ୍ୱାସ ଭାରି ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦେବତା ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ… କିନ୍ତୁ ମାତା ପାର୍ବତୀ ସେହି ନାଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। କାରଣ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସେହି ନାଗ ପାଇଁ ଅପାର ସମ୍ମାନ ଏବଂ ମମତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇସାରିଥିଲା। ସେହି ଦିନ ପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରହସ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା… ପ୍ରତିଦିନ ମାତା ପାର୍ବତୀ ନିଜ ହାତରେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ବ୍ୟଞ୍ଜନ ତିଆରି କରୁଥିଲେ। କେବେ ଖିରି… କେବେ ମିଠା ଫଳ… କେବେ ଦିବ୍ୟ ପକ୍କାନ୍ନ… ଆଉ ତା’ପରେ ସେ ଚୁପଚାପ୍ କୈଳାସରୁ ବାହାରି ଏକ ଗୁପ୍ତ ଗୁମ୍ଫା ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସେହି ଗୁମ୍ଫା ଘନ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ବିଶାଳ ପର୍ବତଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲା। ସେଠାରେ ହିଁ ସେହି ବିଶାଳ ନାଗ ରହୁଥିଲା। ମାତା ପାର୍ବତୀ ନିଜ ହାତରେ ତାକୁ ଭୋଜନ କରାଉଥିଲେ… ତା’ର ଘା’ରେ ଔଷଧ ଲଗାଉଥିଲେ… ଏବଂ ସ୍ନେହର ସହ ତା’ର ଯତ୍ନ ନେଉଥିଲେ। ଏହି କ୍ରମ ପ୍ରତିଦିନ ଚାଲିଲା। କିନ୍ତୁ ଦିନେ… ଭଗବାନ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଏହି ରହସ୍ୟର ଆଭାସ ମିଳିଗଲା। ସେ ଭାବିଲେ— “ଦେବୀ ପ୍ରତିଦିନ କୁଆଡ଼େ ଯାଉଛନ୍ତି? ଆଉ କାହାର ଏତେ ସେବା କରୁଛନ୍ତି?” ପରଦିନ ମହାଦେବ ନକହି ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଲେ। ମାତା ପାର୍ବତୀ ଘନ ଜଙ୍ଗଲ ପାର ହୋଇ ସେହି ଗୁମ୍ଫା ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ ଦୂରରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ସବୁ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ… ସେହି ବିଶାଳ ନାଗ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସିଥିଲା। ଆଉ ମାତା ପାର୍ବତୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମରେ ନିଜ ହାତରେ ତାକୁ ଭୋଜନ କରାଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସ୍ୱୟଂ ମହାଦେବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇଗଲେ। ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ଏବଂ କହିଲେ— “ହେ ଦେବୀ… ଆପଣ ଏହି ନାଗର ଏତେ ସେବା କାହିଁକି କରୁଛନ୍ତି? ଏହା ପଛରେ କେଉଁ ରହସ୍ୟ ଲୁଚି ରହିଛି?” ମହାଦେବଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆଖି ଲୁହରେ ଭରିଗଲା। ସେ ବିନମ୍ର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ— “ହେ ପ୍ରଭୁ… ଆପଣଙ୍କର ସେହି ସମୟ ମନେ ଅଛି କି ଯେତେବେଳେ ଆପଣ କାଳକୂଟ ବିଷ ପାନ କରିଥିଲେ?” ମହାଦେବ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଶୁଣିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ମାତା କହିଲେ— “ସେହି ସମୟରେ ଆପଣଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଏତେ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ଯେ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଥରି ଉଠିଥିଲା। କୌଣସି ବି ଦେବତା ଆପଣଙ୍କ ପୀଡ଼ା କମ୍ କରିପାରିନଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ଏହି ନାଗ ଆପଣଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଗୁଡ଼ାଇ ହୋଇଯାଇଥିଲା।” “ଏହା ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆପଣଙ୍କ ବିଷର ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରିଥିଲା। ଏହା ଅନେକ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ସାଥୀରେ ରହିଲା… ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପୀଡ଼ାକୁ ନିଜ ଶରୀରରେ ସହ୍ୟ କରୁଥିଲା।” “ଯେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ୱାଳା ଶାନ୍ତ ହେଲା… ସେତେବେଳେ ଏହି ନାଗ ନିଜେ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଗଲା।” “ସେବେଠାରୁ ମୁଁ ଏହାର ସେବା କରୁଛି।” ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଭଗବାନ ଶିବ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ମୌନ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ କରୁଣା ଝଲସି ଉଠିଲା। ସେତିକିବେଳେ ସେହି ବିଶାଳ ନାଗ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ଆସି ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲା— “ହେ ମାତା… ଦୟାକରି ଏସବୁ ମହାଦେବଙ୍କୁ କୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ।” “ମୁଁ କୌଣସି ଉପକାର କରିନାହିଁ। ମୁଁ ତ କେବଳ ନିଜର ଆରାଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି।” “ଯଦି ମୋର ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଯାଆନ୍ତା… ତଥାପି ମୋତେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ହୁଅନ୍ତା ନାହିଁ।” “ମୋ ଜୀବନ ତ କେବଳ ମହାଦେବଙ୍କ ଚରଣ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ।” ନାଗର ଏହି ବଚନ ଶୁଣି ସ୍ୱୟଂ ମହାଦେବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଉଠିଲେ। ସେ ହସି ହସି କହିଲେ— “ହେ ନାଗ… ତୁମର ଭକ୍ତି ଅଦ୍ଭୁତ ଅଟେ। ତୁମେ ବିନା କୌଣସି ସ୍ୱାର୍ଥରେ ମୋର ସେବା କରିଛ।” “ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ମାଗ ତୁମେ କି ବରଦାନ ଚାହୁଁଛ?” ସେହି ବିଶାଳ ନାଗ କିଛି କ୍ଷଣ ମୌନ ରହିଲା। ତା’ପରେ ସେ ବିନମ୍ର ସ୍ୱରରେ କହିଲା— “ହେ ପ୍ରଭୁ… ଯଦି ଆପଣ ସତରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି… ତେବେ ମୋତେ ଏପରି ବରଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ ଯେ ମୁଁ ଯାହା ବି ସଂକଳ୍ପ କରିବି ତାହା ଆପଣଙ୍କ କୃପାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉ।” ମହାଦେବ ହସିଲେ। “ତଥାସ୍ତୁ।” ସମଗ୍ର ପରିବେଶ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଭରିଗଲା। କିନ୍ତୁ ସେତିକିବେଳେ… ସେହି ନାଗ ଏପରି ଏକ ବରଦାନ ମାଗିଲା ଯାହା ଶୁଣି ସ୍ୱୟଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଚମକି ପଡ଼ିଲେ। ନାଗ କହିଲା— “ହେ ପ୍ରଭୁ… ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନିଜ ମଣିରେ ଧାରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।” “ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଯେ ଏହି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ… ସମସ୍ତ ଲୋକ… ସମସ୍ତ ଜୀବ… ମୋର ନାଗମଣିରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହନ୍ତୁ।” ଏହା ଶୁଣି ମାତା ପାର୍ବତୀ ଏବଂ ଭଗବାନ ଶିବ ଉଭୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇଗଲେ। ମହାଦେବ କହିଲେ— “ହେ ନାଗ… ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ ଦାୟିତ୍ୱ ଅଟେ। ତୁମେ କ’ଣ ଏହାକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିବ?” ନାଗ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇ କହିଲା— “ଯଦି ଆପଣଙ୍କ କୃପା ସାଥୀରେ ଥାଏ… ତେବେ ଅସମ୍ଭବ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ହୋଇଯାଏ।” ଭଗବାନ ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଉଠିଲେ। ସେ ନିଜର ତୃତୀୟ ନେତ୍ରରୁ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ପ୍ରକଟ କଲେ। ସମଗ୍ର ଆକାଶ ଚମକିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଦେବତାମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଋଷିମୁନିମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତା’ପରେ ମହାଦେବ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ବଳରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୃଷ୍ଟିକୁ ସେହି ନାଗମଣିରେ ସ୍ଥାପିତ କରିଦେଲେ। କ୍ଷଣକ ମଧ୍ୟରେ ସେହି ମଣି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକି ଉଠିଲା। ସେହି ବିଶାଳ ନାଗ ନିଜ ମଣିକୁ ମସ୍ତକରେ ଧାରଣ କରି ସ୍ଥିର ହୋଇ ଛିଡ଼ା ହେଲା। ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା ସତେ ଯେମିତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ତା’ ଉପରେ ହିଁ ତିଷ୍ଠି ରହିଛି। ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ। ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ “ହର ହର ମହାଦେବ” ର ଧ୍ୱନି ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଲା। ସେତିକିବେଳେ ମାତା ପାର୍ବତୀ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ନିଜ ହାତରେ ସେହି ନାଗକୁ କ୍ଷୀର ପିଆଇଲେ ଏବଂ କହିଲେ— “ହେ ନାଗ… ଆଜିଠାରୁ ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ବି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ ଉପରେ କ୍ଷୀର ବା ଜଳ ଅର୍ପଣ କରିବ… ତା’ର ପୁଣ୍ୟ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।” ନାଗର ଆଖିରୁ ଆନନ୍ଦର ଲୁହ ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଭଗବାନ ଶିବ ତାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ— “ହେ ନାଗ… ତୁମର ଭକ୍ତି ଯୁଗ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅମର ରହିବ।” “ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ରହିଥିବ… ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନର ସହ ପୂଜା କରିବେ।” “ଏବଂ ଯିଏ ବି ସଚ୍ଚା ମନରେ ସେବା କରିବ… ତାକୁ ତୁମ ପରି ମୋର କୃପା ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।” କୁହାଯାଏ ଯେ ସେହି ଦିନଠାରୁ ନାଗମାନଙ୍କୁ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତ ବୋଲି ମାନିନିଆଗଲା। ଆଜି ବି ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତମାନେ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଉପରେ କ୍ଷୀର ଢାଳନ୍ତି… ତେବେ ତା’ର ପୁଣ୍ୟ ସେହି ମହାନ୍ ନାଗ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଥାଏ ଯିଏ କି ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୀଡ଼ାକୁ ନିଜର ପୀଡ଼ା କରିନେଇଥିଲା। ଏହି କଥାରୁ ଆମକୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା ମିଳେ ଯେ ସଚ୍ଚା ଭକ୍ତି ତାହା ହିଁ ଅଟେ… ଯେଉଁଥିରେ ସେବା ଥାଏ… ତ୍ୟାଗ ଥାଏ… ଏବଂ ନିଜ ଆରାଧ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମର୍ପଣ ଥାଏ। ହର ହର ମହାଦେବ। #viralreelschallenge #ଶ୍ରୀରାମ #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🌹🌹good morning 🌹🌹