ବୃନ୍ଦାବନର ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ଏକ ଭବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଥିଲା, ଯାହାକୁ ସେଠାକାର ରାଜା ବଡ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ମନ୍ଦିରରେ ବାଙ୍କେ ବିହାରୀଜୀଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ପୂଜକ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ପୂଜକଙ୍କ ପାଇଁ ବିହାରୀଜୀ କେବଳ ଏକ ପ୍ରତିମା ନଥିଲେ, ବରଂ ତାଙ୍କର ସଖା, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସର୍ବସ୍ୱ ଥିଲେ। ବର୍ଷ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା, ପୂଜକଙ୍କ ଆଖିର ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି କମିଗଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା। ରାଜାଙ୍କର ଏକ ନିୟମ ଥିଲା; ସେ ପ୍ରତିଦିନ ମନ୍ଦିର ପାଇଁ ତାଜା ଫୁଲର ସୁନ୍ଦର ମାଳା ପଠାଉଥିଲେ। ପୂଜକ ସେହି ମାଳା ବିହାରୀଜୀଙ୍କୁ ପିନ୍ଧାଉଥିଲେ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ରାଜା ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେହି 'ପ୍ରସାଦୀ ମାଳା' ପୂଜକ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବେକରୁ କାଢ଼ି ରାଜାଙ୍କୁ ପିନ୍ଧାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଦିନେ ଏକ ବିଶେଷ ପରିସ୍ଥିତି କାରଣରୁ ରାଜା ମନ୍ଦିର ଆସିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ସେବକ ହାତରେ ମାଳା ପଠାଇଲେ ଏବଂ ସନ୍ଦେଶ ଦେଲେ ଯେ ଆଜି ସେ ଆସିବେ ନାହିଁ। ପୂଜକ ମାଳା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପିନ୍ଧାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଆଜି ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଅଭିଳାଷ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା— **"ସାରା ଜୀବନ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବାରେ ବିତିଗଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପିନ୍ଧା ମାଳା ଧାରଣ କରିବାର ସୌଭାଗ୍ୟ ମୋତେ କେବେ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଆଜି ରାଜା ନାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଆଜି ଏହି ପ୍ରସାଦ ମୁଁ କାହିଁକି ଗ୍ରହଣ ନକରିବି?" ଭାବବିଭୋର ହୋଇ ପୂଜକ ସେହି ମାଳା ନିଜ ବେକରେ ପିନ୍ଧିନେଲେ। କିନ୍ତୁ ସେତିକିବେଳେ ଶବ୍ଦ ହେଲା ଯେ ରାଜାଙ୍କ ସବାରି ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚିସାରିଛି। ପୂଜକ ଘାବରେଇ ଗଲେ। ଦଣ୍ଡ ଭୟରେ ସେ ତରବର ହୋଇ ନିଜ ବେକରୁ ମାଳା କାଢ଼ି ପୁଣିଥରେ ବିହାରୀଜୀଙ୍କୁ ପିନ୍ଧାଇ ଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଆସିଲେ, ପୂଜକ ଥରୁଥିବା ହାତରେ ମାଳା କାଢ଼ି ରାଜାଙ୍କ ବେକରେ ପିନ୍ଧାଇ ଦେଲେ। ଯେମିତି ରାଜା ମାଳା ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ନଜର ମାଳାରେ ଲାଗିଥିବା ଗୋଟିଏ ଧଳା କେଶ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ରାଜା ବୁଝିଗଲେ ଯେ ପୂଜକ ମାଳା ନିଜେ ପିନ୍ଧି ଅଶୁଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି। କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ ରାଜା କହିଲେ, "ପୂଜକ ମହାଶୟ! ଏହି ଧଳା କେଶ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା? ଆପଣ କ'ଣ ମୋତେ ଧୋକା ଦେଉଛନ୍ତି?" ପୂଜକ ଭୟଭୀତ ଥିଲେ। ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ବାହାରିଗଲା, "ମହାରାଜ, ଏହା ତ ସ୍ୱୟଂ ବିହାରୀଜୀଙ୍କର କେଶ!" ରାଜାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ସପ୍ତମ ଆକାଶରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା। "ମିଛ! କ'ଣ କେବେ ଭଗବାନଙ୍କ କେଶ ଧଳା ହୁଏ? ଠିକ୍ ଅଛି, କାଲି ସକାଳେ ଶୃଙ୍ଗାର ସମୟରେ ମୁଁ ନିଜେ ଆସିବି। ଯଦି ବିହାରୀଜୀଙ୍କ କେଶ କଳା ବାହାରିଲା, ତେବେ ଆପଣଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ!" ପୂରା ରାତି ପୂଜକ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡ଼ି କହିଲେ, "ହେ ଗିରିଧାରୀ! ମୋହବଶତଃ ମୁଁ ଅପରାଧ କରିଦେଲି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୋ ଲାଜ ଆପଣଙ୍କ ହାତରେ। ମୁଁ ବୁଢ଼ା ହୋଇଗଲିଣି, ଆପଣ କ'ଣ ନିଜର ଏହି ବାଳକକୁ ଫାଶୀରେ ଝୁଲୁଥିବାର ଦେଖିବେ?" ପରଦିନ ସକାଳେ ରାଜା ମନ୍ଦିରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ସନ୍ଦେହରେ ବିହାରୀଜୀଙ୍କ ମୁକୁଟ ହଟାଇଲେ ଏବଂ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲେ। ବିହାରୀଜୀଙ୍କର ସବୁ କେଶ କ୍ଷୀର ଭଳି ଧଳା ଥିଲା। ରାଜାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେ ପୂଜକ ନିଜ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ କେଶକୁ ରଙ୍ଗ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ସତ୍ୟ ପରଖିବା ପାଇଁ ରାଜା ଯେମିତି ଗୋଟିଏ କେଶ ଟାଣି ଛିଣ୍ଡାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ମୂର୍ତ୍ତିର ମୁଣ୍ଡରୁ ରକ୍ତର ଧାର ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ରାଜାଙ୍କ ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା। ସେ ଭଗବାନଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡ଼ି କ୍ଷମା ମାଗିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେତେବେଳେ ବିଗ୍ରହରୁ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ବାଣୀ ଶୁଭିଲା: "ହେ ରାଜନ୍! ତୁମେ ମୋତେ କେବଳ ଏକ ପାଷାଣର ମୂର୍ତ୍ତି ବୋଲି ଭାବିଲ, ତେଣୁ ଆଜିଠାରୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କେବଳ ପଥର ହିଁ ଅଟେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ପୂଜକ ପାଇଁ ମୁଁ ସାକ୍ଷାତ ଜୀବିତ ଈଶ୍ୱର। ତାଙ୍କର ନିଷ୍କପଟ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆଜି ମୋତେ ନିଜ କେଶ ଧଳା କରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ରକ୍ତର ଯନ୍ତ୍ରଣା ମଧ୍ୟ ସହିବାକୁ ପଡ଼ିଲା।" ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ମନେ ପକାଇଦିଏ ଯେ ଭଗବାନ ଭାବର ଭୋକିଲା। ଯଦି ମନରେ ସଚ୍ଚା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଥାଏ, ତେବେ ପଥର ବି କଥା କହିଉଠେ ଏବଂ ଯଦି ହୃଦୟରେ କେବଳ ଅହଙ୍କାର ଥାଏ, ତେବେ ସାକ୍ଷାତ ଈଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ କେବଳ ପଥର ହିଁ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି। #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🌹🌹good morning 🌹🌹