​അരുൺ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, നന്ദന അവന് വെറുമൊരു കാമുകി മാത്രമല്ലെന്ന്. അവളെ നോക്കുമ്പോൾ അവന് തോന്നിയിട്ടുള്ളത് ഒരു 'തെറ്റാടി' (കവിണി) പോലെയാണെന്നാണ്. വല്ലാത്തൊരു ഉപമയാണെന്ന് കരുതി അവൾ എപ്പോഴും ചിരിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവരുടെ വേർപിരിയലിന് ശേഷം ഒരു വൈകുന്നേരം സുഹൃത്തിനോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ് അരുൺ ആ ഉപമയുടെ ആഴം തുറന്നുപറഞ്ഞത്. ​"എടാ, നന്ദന ഒരു തെറ്റാടി പോലെയായിരുന്നു. ഞാൻ അതിൽ വെച്ച വെറുമൊരു കല്ലും..." അരുൺ തന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു. ​കൂട്ടുകാരൻ മനസ്സിലാകാതെ അവനെ നോക്കി. അരുൺ തുടർന്നു: ​"ചില പെൺകുട്ടികളുണ്ട്, അവരിലേക്ക് നമ്മൾ അടുക്കുന്തോറും പ്രണയം കൊണ്ട് നമ്മളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കും. ആ തെറ്റാടിയുടെ റബ്ബർ വള്ളി പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു അവളുടെ സ്നേഹം. നമ്മൾ വിചാരിക്കും അവർ നമ്മളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിക്കുകയാണെന്ന്. ആ പ്രണയത്തിന്റെ ശക്തി കൂടുംതോറും നമ്മൾ അവരിലേക്ക് കൂടുതൽ കൂടുതൽ അടുത്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അവളുടെ വിരലുകളുടെ ചൂടിൽ, ആ നെഞ്ചിന്റെ പടപ്പിൽ ഞാൻ അത്രമേൽ സുരക്ഷിതനാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി." ​അരുൺ കണ്ണുകളടച്ചു. ആ ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പോഴും അവളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ മുറുക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ​"പക്ഷേ, ആ വലിച്ചടുപ്പിക്കലിന് മറ്റൊരു വശമുണ്ടായിരുന്നു..." അവന്റെ സ്വരം ഇടറി. "അവൾ എന്നെ എത്രത്തോളം ശക്തിയായി അവളിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചോ, അത്രയും വേഗത്തിലും ശക്തിയിലുമായിരുന്നു ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് എന്നെ ദൂരേക്ക് തെറിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞത്!" എന്റെ വരികൾ😌 #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ