ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mrzlMED?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമോളിങ്ങ് വന്നേ.... അമ്മമ്മ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ.... സാവിത്രി ഉണ്ണിമോളെയും കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും മാറി. ഉണ്ണിമോളെ അടുക്കളയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി സാവിത്രി അവൾക്ക് ഭക്ഷണം വാരി കൊടുത്തു. ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പാലും കുടിപ്പിക്കാൻ നോക്കി വേം... കുടിക്ക്, നമുക്ക് അമ്പലത്തിൽ പോകാനുള്ളതല്ലേ മോളെ... എനിക്ക് മതി അമ്മമ്മേ.... മതിയോ... എന്നാൽ ബാക്കി നമുക്ക് വന്നിട്ട് കുടിക്കാം ട്ടോ. ബാക്കി വന്ന പാൽ സാവിത്രി ഫ്രിഡ്ജിലേക്ക് എടുത്ത് മൂടിവച്ചു. വന്നെത്തിയ ബന്ധുക്കളെയൊക്കെ കണ്ടതോടെ ഉണ്ണിമോൾ സങ്കടപ്പെടാൻ പോലും മറന്ന് ശൂന്യമായ മനസ്സോടെ നിന്നു.. ആളുകളുടെ ഒച്ചയും ബഹളവും സന്തോഷവും ഒക്കെ കണ്ട് ഉണ്ണിമോൾ ഇടയ്ക്കിടെ എല്ലാവരെയും പകച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... എല്ലാവരും അമ്പലത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു മനുവിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും ഒരുപാട് ബന്ധുക്കൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അടുത്ത ബന്ധുക്കളും അയൽവക്കത്തെ കുറച്ചാളുകളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. കൊട്ടും കുരവയും ഒന്നുമില്ലാതെ, പ്രാർത്ഥനകളുടെ മാത്രമകമ്പടിയോടെ മനു ശിവദയെ താലി ചാർത്തി.... ഉണ്ണിമോൾ അമ്മമ്മയുടെ പിന്നിൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു. വന്നവരിൽ ചിലർ ഉണ്ണിമോളെ ചൂണ്ടി എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താലികെട്ട് കഴിഞ്ഞ് , അമ്പലത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ എത്തി. വധൂവരന്മാരുടെ കൂടെ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ ആളുകൾ നിൽക്കുമ്പോൾ ശിവദയുടെ കണ്ണുകൾ ഉണ്ണിമോളെ തിരിയുകയായിരുന്നു... അവളെ അവിടെങ്ങും കാണുന്നില്ല. മോളെവിടെ എന്ന് അവൾ അമ്മയോട് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. പുറത്തുണ്ടെന്ന് അമ്മ കൈകൾ കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. ആരോമലിനെയും കാണുന്നില്ല ആരോമലിന്റെ കൂടെയായിരിക്കും ഉണ്ണിമോളെന്ന് ശിവദക്ക് മനസ്സിലായി. ആരോമലിന് അവളെ ജീവനാണ്. കുഞ്ഞിലെ മുതൽ ഉണ്ണിമോളെ എടുത്തുകൊണ്ട് നടക്കുകയും, ബൈക്കിൽ കയറ്റി സിറ്റിയിലൊക്കെ കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്യും... ശിവദ കസിൻ ഹിമയെ കൈകൊണ്ട് അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. ഹിമ അരികിലേക്ക് ചെന്നു എടീ... ആരോമലിനെയും ഉണ്ണിമോളെയും വിളിച്ചുകൊണ്ട് വാ. ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ അവർ ഇതുവരെ നിന്നില്ലല്ലോ. ഞാൻ പോയി വിളിച്ചു കൊണ്ടുവരാം ഹിമ ഓഡിറ്റോറിയത്തിന് പുറത്തേക്ക് പോയി. ഓഡിറ്റോറിയത്തിന് പുറത്ത് ഐസ്ക്രീം കൊടുക്കുന്നിടത്ത് നിൽപ്പുണ്ടവർ. ആരോമൽ ഉണ്ണിമോൾക്ക് ഐസ്ക്രീം കോരി കൊടുക്കുകയാണ്. നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നോ വാ ഫോട്ടോ എടുക്കണ്ടേ... ഹിമ ചോദിച്ചു. ഉണ്ണിമോൾക്ക് ചെറിയൊരു വിഷമം പോലെ അതാ ഞാൻ അവളെയും കൊണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് പോന്നത്. വാ... മോളെ നമുക്ക് പോയി ഫോട്ടോ എടുക്കാം. ആരോമൽ അവളുടെ കൈപിടിച്ചു. അവർ ഓഡിറ്റോറിയത്തിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നു. അമ്മയുടെയും പുതിയ ഭർത്താവിന്റേയും അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ഉണ്ണിമോൾ മുഖം ഉയർത്തി അമ്മയെ നോക്കി... ശിവദ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഉണ്ണിമോൾ അവളോട്‌ ചേർന്നു നിന്നു.. ഇനി ഇതുപോലെ അമ്മയുടെ കൂടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. അമ്മ ഇനി വേറെ വീട്ടിൽ ആണെന്നാണ് അമ്മമ്മ പറഞ്ഞത്.... മോളെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചുമ്മകൾ കൊണ്ട് പൊതിയാൻ ശിവദക്ക് തോന്നി... ആരെക്കെയോ ചേർന്ന് തങ്ങളെ അകറ്റുകയാണ്. എന്താണ് ശരി, എന്താണ് തെറ്റ് , താനെന്ത് ചെയ്യണം എന്നൊന്നുമറിയാൻ പറ്റാതായിരിക്കുന്നു. എന്തൊക്കെയോ നിയന്ത്രണങ്ങൾ തന്റെമേൽ വന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. അല്ലെങ്കിലും എക്കാലവും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. പഠനം കഴിഞ്ഞ് ഉടനെ അച്ഛനും അമ്മയും ചേർന്നൊരാളെ കണ്ടെത്തി തന്നു. അയാളുടെ ഭാര്യയായി, അയാളുടെ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു . പക്ഷെ, അയാൾക്ക് വേറെ ബന്ധമുണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ താൻ ഒത്തിരി സങ്കടപ്പെട്ടു. സഹിക്കാൻ പറ്റാതായ ഒരു ദിവസം അയാളിൽ നിന്നിറങ്ങി പോരാനുള്ള ധൈര്യം മാത്രം തനിക്ക് എവിടെ നിന്നോ കിട്ടി. കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ എങ്ങനെയെങ്കിലും മുന്നോട്ട് ജീവിക്കണമെന്നുള്ള ധൈര്യമൊക്കെ തോന്നിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ പെട്ടെന്നുള്ള അച്ഛന്റെ മരണം വീണ്ടും കുടുംബത്തെയൊന്നാകെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞു. അച്ഛൻ മരച്ചിട്ടിപ്പോൾ മൂന്നു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഇനി അമ്മയ്ക്കും കൂടി എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ നീ ഒറ്റയ്ക്കായി പോകുമെന്ന് പറഞ്ഞാണ് അമ്മ വിവാഹത്തിന് നിർബന്ധിച്ചത്. അമ്മ മാത്രമല്ല,ആരോമലും പറയും ചേച്ചിക്ക് ഒരു ജീവിതം വേണ്ടേയെന്ന്. ഉണ്ണിമോൾ പെട്ടെന്ന് വളർന്നു വലുതാകും അവൾക്കൊരു ജീവിതമൊക്കെ ആവുമ്പോൾ, ആ കാലത്ത് ചേച്ചി ഒറ്റയ്ക്കാകും എന്നൊക്കെയാണ് അവനും പറഞ്ഞത്. കൂടാതെ ബന്ധുക്കളുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും ഒക്കെ നിർബന്ധം കൂടെയായപ്പോൾ... ആകെ കൺഫ്യൂഷനിലായി.. അങ്ങനെയാണ് വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചത്. ഉണ്ണിമോളെ പിരിയേണ്ടി വരുമെന്നുള്ള ദുഃഖം തനിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതല്ല.... ഫോട്ടോയെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞതും ആളുകൾ ആഹാരം കഴിക്കാനായി പോയി. ആകെ വരന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും, വധുവിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുമായി അറുപതു പേരെ ഉള്ളൂ... അവർക്കുള്ള സദ്യ വിളമ്പി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഉണ്ണിമോളേ സാവിത്രി തന്റെ അരികിലാണ് ഇരുത്തിയത്. ഉണ്ണി മോൾക്ക് ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുത്ത് പായസവും കുടിപ്പിച്ച്, സാവിത്രി അവളുടെ കൈകഴുകിപ്പിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മാത്രം ശിവദക്ക് നേരിയ ആശ്വാസം തോന്നി. അമ്മ തന്നെയും ആരോമലിനെയും നോക്കിയതുപോലെ, നന്നായി തന്നെ അവളെ നോക്കുമെന്നറിയാം. എങ്കിലും പഴയ പ്രായമല്ലല്ലോ അമ്മയ്ക്ക്... ഭക്ഷണശേഷം എല്ലാവരും വാഹനങ്ങളിൽ കയറി. സാവിത്രി, ആരോമലിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ണിമോളെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് ശിവദ പോകുമ്പോൾ വാഹനത്തിനരികിലേക്ക് വരരുതെന്ന് പ്രത്യേകം ചട്ടം കെട്ടി. ശിവദ പോകുന്നത് കണ്ടാൽ ഉണ്ണിമോൾക്ക് സഹിക്കാനാവില്ല. ഉണ്ണിമോൾ കരയുന്നത് കണ്ടാൽ ശിവയും താങ്ങില്ല. അതുകൊണ്ട് ആ പരിസരത്തേക്ക് വന്നേക്കരുതെന്ന് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞു. മനുവിനൊപ്പം കാറിൽ കയറുമ്പോൾ ശിവദയുടെ കണ്ണുകൾ ഉണ്ണി മോളെ തിരയുകയായിരുന്നു. ഉണ്ണിമോളെവിടെ എന്ന് ശിവദ തന്നോട് ചോദിച്ചെങ്കിലോ എന്ന് കരുതി സാവിത്രി അൽപ്പം മാറിയാണ് നിന്നത്. അവൾ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു പോകുന്നതിൽ തനിക്ക് തെല്ലും സങ്കടമില്ലെന്ന് അവളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു അവർക്ക്. താനും കൂടെ വിഷമിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ അവൾ തളർന്നു പോകും. അടുത്തുനിന്ന ബന്ധുവിനോട് സംസാരിച്ചവരുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് എന്തോ പറഞ്ഞുറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന സാവിത്രിയെ ശിവദ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉണ്ണിമോളെയും ആരോമലിനെയും കാണുന്നില്ല.... വാഹനത്തിൽ കയറൂ... രണ്ടുമണിക്ക് മുൻപ് ഗൃഹത്തിൽ കയറണം. മുതിർന്ന ആരോ പറഞ്ഞു. ശിവദ വാഹനത്തിൽ കയറി. അവരുടെ വാഹനം പോയതിനുശേഷമാണ് ആരോമൽ ഉണ്ണിമോളെയും കൊണ്ട് സാവിത്രിയുടെ അരികിലെത്തിയത്. ബന്ധുക്കളിൽ ചിലർ മനുവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്. ആരോമലും അവർക്കൊപ്പം പോകുന്നുണ്ട്. നീ പോയിട്ട് വാ... ഞാൻ ഉണ്ണി മോളെയും കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ് സാവിത്രി പറഞ്ഞു. സാവിത്രിയും കുറച്ചു ബന്ധുക്കളും ഉണ്ണിമോളും മറ്റൊരു വാഹനത്തിൽ കയറി. സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. അമ്മയില്ലാത്ത വീട്ടിലേക്ക് കയറിയപ്പോഴേക്കും ഉണ്ണിമോൾക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല. എന്റെ അമ്മ ഇനി ഒരിക്കലും വീട്ടിലേക്ക് വരില്ല അല്ലെ അമ്മമ്മേ?? അവൾ കരച്ചിലോടെ ചോദിച്ചു. അമ്മ വരും, ഉണ്ണിമോളെ കാണാതിരിക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് പറ്റുമോ , അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ വരുമല്ലോ. അമ്മ വരുമ്പോൾ മോൾക്ക് എന്തൊക്കെ വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ട് വരുന്നതെന്ന് അറിയാമോ. അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമല്ലേ അമ്മമ്മേ...?? മോളെ അമ്മയ്ക്ക് ജീവനാണല്ലോ, അമ്മയ്ക്ക് മാത്രമല്ല അമ്മമ്മയ്ക്കും മാമനും മോളെ ഒരുപാട് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. എന്നിട്ട് പിന്നെ എന്തിനാ എന്നെയിവിടെ ഇട്ടിട്ടു പോയത് ?? എന്നെ അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടാഞ്ഞിട്ടല്ലേ.. അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ മോളെ, അമ്മമ്മയ്ക്ക് കൂട്ടായിട്ടല്ലേ മോളെയിവിടെ നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്. അമ്മമ്മ പ്രായമായില്ലേ, അമ്മമ്മയ്ക്ക് വേറെയാരാ ഉള്ളത്.. മോള് കരയണ്ട. കുറച്ചുദിവസം കഴിയുമ്പോൾ അമ്മ ഇങ്ങോട്ട് വരും ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വന്നില്ലെങ്കിൽ, നമ്മൾ അങ്ങോട്ട് പോകും അത് പോരേ...?? ആം...... അവൾ തലയാട്ടി. അത്രയും ദിവസം അമ്മയോടൊപ്പം കിടന്ന മുറിയിലേക്ക് ഉണ്ണിമോൾ കയറിപ്പോയി. ഉടുത്തിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി, മറ്റൊരെണ്ണം അവൾ തന്നെ എടുത്തിട്ടു. എപ്പോഴും പാട്ടൊക്കെ പാടി, സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞ്,കുസൃതിയോടെ ഓടിച്ചാടിപിന്നാലെ നടക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു ഉണ്ണിമോൾ, പക്ഷെ, ശിവദയുടെ കല്യാണമാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ കളിയും ചിരിയും ഒന്നുമില്ലാതെ എപ്പോഴും മൗനമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്.... എന്തിനുമേതിനും അവൾക്ക് ശിവദയമ്മ വേണമായിരുന്നു. ഉണ്ണിമോൾ പതിയെ മുറിയിലെ കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുന്നു. സ്കൂളിലെ എല്ലാവർക്കും അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ട്. തനിക്ക്‌ അമ്മ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ... ഇപ്പോൾ അമ്മയും നഷ്ടമായിരിക്കുകയാണ്. തനിക്കിനി ആരുമില്ലെന്നുള്ള ചിന്ത ആ കുഞ്ഞു മനസ്സിനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഉണ്ണിമോൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് പൂമുഖത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ഇട്ടിരിക്കുന്ന കസേരയിലിരുന്നു പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഉണ്ണിമോളെ... എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടമ്മ വന്നിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ആ പിഞ്ചുഹൃദയം വല്ലാതെ മോഹിച്ചു. വഴിയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് അവളങ്ങനിരുന്നു. 💚💚💚💚💚💚 തുടരും. 💚💚💚💚💚💚 കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹 #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ