ജനലോരം ചേർന്ന് നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് ആദിത്യൻ... അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തൊക്കെയോ ചിന്തകൾ ആണ്... "അവൾക്ക് ഇഷ്ടം ആ ഇന്ദ്രനെയാണ്.... ആ കണ്ണുകൾ അവനിൽ തന്നെ പതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് താനും പലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട്." "അവർ തമ്മിൽ പ്രണയം ആണെന്ന് ഈ നാട്ടിൽ തന്നെ പാട്ടാണ്..."! "അവർ രണ്ടുപേരും അങ്ങനെ അല്ല എന്ന് ഇന്നോളം അവരും പറഞ്ഞിട്ടില്ല..." അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കലങ്ങി. "അല്ലെങ്കിലും എന്തിന് അങ്ങനെ പറയണം... അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു നിൽക്കുകയും അവനേ ചുംബിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവളെ ഒരിക്കൽ താനും നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുള്ളതല്ലേ..."!! അവൻ അസ്വസ്ഥതയോടെ തലയൊന്നു കുടഞ്ഞു. ജനലോരം ചേർന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്ന അവന്റെ നോട്ടം ബെഡിലേക്ക് പോയി... ബെഡിൽ വിതറിയിരിക്കുന്ന റോസ് ഇതളുകളും മുല്ലപ്പൂവുകളും കണ്ട് അവൻ അതിലേക്ക് നിർവികാരതയോടെ നോക്കി. അതേ സമയം തന്നെ ചാരിയിട്ട ഡോർ തുറന്ന് അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു. ഒരു നിമിഷം അവനൊന്നു ഞെട്ടി.... "നക്ഷത്ര...."!! അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതിയെ മൊഴിഞ്ഞു. നക്ഷത്ര അവനെയൊന്നു നോക്കി അകത്തേക്ക് കയറി ഡോർ അടച്ചു. അവൻ വെപ്രാളത്തോടെ വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി.. "എ... എന്തിനാ വാതിൽ അടച്ചേ...."!? അവൻ ചോദിച്ചു.... അവൾ അവനേ നോക്കി പുരികമുയർത്തി... "അതെന്താ ആദിത്യൻ ഡോർ തുറന്നിട്ടാണോ ഉറങ്ങാറ്...."? അവൾ ചോദിച്ചു.... അവൻ പെട്ടന്ന് തന്നെ അല്ല എന്ന് തലയാട്ടി... "പിന്നെന്താ പ്രശ്നം...."? അവൾ ചോദിച്ചു... "അത്... ഏയ്‌... ഒന്നൂല്ല... നച്ചു... സോറി നക്ഷത്ര കിടന്നോളു...."!! അവൻ പറഞ്ഞു... അവൾ അവനെയൊന്നു നോക്കി. "നച്ചു എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി... എന്നെ എല്ലാവരും അങ്ങനെത്തന്നെയാ വിളിക്കാറ്..." അവൾ പറഞ്ഞു... അവൻ തലയാട്ടി.... നച്ചുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് അല്ലാതെ വേറെ എങ്ങോട്ട് നോക്കാനും ആദിക്ക് ഭയം തോന്നി... അതുപോലെയാണ് അവളുടെ വേഷം.... ഒരു സ്ലീവ് ലെസ്സ് ടോപ്പും ഒരു ഷോർട്സും ആണ് അവളുടെ ഡ്രസ്സ്‌.... ടോപിന്റെ കഴുത്താണെങ്കിൽ അവളുടെ മാറിലെ നേർത്ത വഴികൾ വരേ ഇറങ്ങി കിടക്കുന്നു. ""എന്റെ ഈശ്വരാ... ഇവള് ഇങ്ങനെയാണോ പുറത്തൂന്ന് വന്നത്... അമ്മയും അനിയനുമൊക്കെ എന്ത് കരുതിക്കാണും....""! അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അവളിലേക്ക് നീളവേ പതർച്ചയോടെ അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു... "ആദിത്യൻ... അല്ലേൽ വേണ്ട... ഇനിയിപ്പോ അങ്ങനെ ഒക്കെ വിളിക്കണോ... ആദി എന്ന് മതി.... ആദിക്ക്‌ പാല് വേണ്ടേ... തന്റെ അമ്മ തന്നതാ...ഇന്ന് നമ്മുടെ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ്‌ അല്ലേ..."!! അവൾ പറഞ്ഞു.... അവൻ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. "വേണ്ട... എനിക്ക് അങ്ങനെ പാല് കുടിക്കുന്ന ശീലമൊന്നും ഇല്ല നച്ചു.. താൻ കുടിച്ചോളൂ..." അവൻ പറഞ്ഞു.... "ഏയ്‌... എനിക്കും വേണ്ട ആദി... എനിക്കും അങ്ങനെ ഒരു ശീലമൊന്നും ഇല്ല... അപ്പൊ ഇത് കളയാം അല്ലേ...."? അവൾ ചോദിച്ചു... അവൻ തലയാട്ടി... അവൾ ഗ്ലാസ്സിലെ പാല് മുഴുവനും വാഷ്ബേസിനിലേക്ക് ഒഴിച്ചുകളഞ്ഞ് ഗ്ലാസ് ടേബിളിൽ കൊണ്ടുവന്ന് വെച്ചു. അവൾ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ആദി ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി... ""എന്ത് ഭംഗിയാണ് അവളുടെ വിരലുകളും ആ വിരലിൽ നീട്ടി വളർത്തിയിരിക്കുന്ന നഖവും കാണാൻ..." "ഗോതമ്പിന്റെ നിറമാണ് അവൾക്ക്...." ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകളും ചുവന്ന ചുണ്ടുകളും തുടുത്ത കവിളും... അവൻ സ്വയം മറന്നവളെയൊന്നു നോക്കി... ആദിയോട് എന്തോ സംസാരിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയ നച്ചു കാണുന്നത് അവന്റെ ഈ നോട്ടമാണ്... 'എന്തേ...."? അവൾ ചോദിച്ചു... അവൻ ഞെട്ടി... "ഏയ്‌... ഒന്നൂല്ല... ഞാൻ വെറുതെ..." അവൻ പറഞ്ഞു... "ഹ്മ്മ്....." അവൾ ഗൗരവത്തോടെ മൂളി... "ആദി കിടക്കുന്നില്ലേ...."? അവൾ ചോദിച്ചു... "ഞാൻ..... ആഹ് കിടക്കണം...." അവൻ പറഞ്ഞു... "എന്നാ വാ..." അവൾ പറഞ്ഞു... അവൻ അനുസരണയോടെ തലയാട്ടി.. അവൾ പെട്ടന്ന് ബെഡിൽ കയറി കിടന്നു. ആദി പെട്ടന്ന് ബെഡിൽ നിന്നും തലയിണ എടുത്ത് അത് നിലത്തേക്ക് ഇട്ടു.. നച്ചുവിന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. "ആദി എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്...."? അവൾ ചോദിച്ചു... "ഞാൻ... ഞാൻ കിടക്കാനാ നച്ചു.. എന്തേ...."!! അവൻ പറഞ്ഞു... അവൾ അവനേ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി... "ആദി നിലത്താണോ എന്നും കിടക്കാറ്....അതോ ഇത് ഞാൻ വന്നത് കൊണ്ടുള്ള മാറ്റമാണോ"? അവൾ ബെഡിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. "അല്ല... നിലത്തല്ല... അതെന്റെ കട്ടിലാ.." പെട്ടന്ന് തന്നെ അവന്റെ മറുപടിയും വന്നു. " ആണല്ലോ പിന്നേ എന്തിനായിപ്പോ ഇന്ന് ഒരു പുതുമ.... ഇങ്ങനെ ഒരു മാറ്റം എന്തിനാ"!! അവൾക്ക് ചോദിക്കാതിരിക്കാനായില്ല... "അത്... ഇത് ചെറിയ കട്ടിൽ അല്ലേ... രണ്ടാൾക്കു കിടക്കാൻ ഉള്ള സ്ഥലം ഇല്ലല്ലോ ഇതിൽ.. "!! അവൻ പറഞ്ഞു.... സത്യത്തിൽ അവളുടെ അടുത്ത് കിടക്കാൻ ഉള്ള വല്ലായ്മയായിരുന്നു അവനിൽ. അവൾ അവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി... "അതുസാരമില്ല... നമുക്ക് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് കിടക്കാവുന്നതേ ഉള്ളു ഇവിടെ.... ആദി വരൂ....ഇവിടെ കയറി കിടന്നോളു..."!! അവൾ പറഞ്ഞു... "അയ്യോ അത് വേണ്ട..." അവൻ വെപ്രാളത്തോടെ പറഞ്ഞു... "ഞാൻ ഇയാളെ പിടിച്ചു തിന്നാൻ ഒന്നും പോകുന്നില്ല... ഇവിടെ വന്ന് കിടക്ക്..."! ഇത്തവണ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആജ്ഞാപനം കലർന്നിരുന്നു. അവൻ പെട്ടന്ന് തലയാട്ടി ബെഡിൽ കയറി കിടന്നു... അവളുടെ ദേഹത്തു തട്ടാതെ... അവൾ അവനെത്തന്നെ നോക്കി...!! "ആദിക്ക് എന്നെ പേടിയാണോ...."? അവൾ ചോദിച്ചു... അവൻ അവളെ നോക്കി വാടിയൊരു പുഞ്ചിരി നൽകി. "എനിക്ക് എന്തിനാ പേടി... അങ്ങനെ പേടി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിക്കുമായിരുന്നോ?" അവൻ ചോദിച്ചു... നച്ചു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൾ പതിയെ ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു. ആദി അവളുടെ ദേഹത്തു തട്ടാതിരിക്കാനായി ഒന്നുകൂടി അകലം പാലിച്ചു. "ഇനിയും നീങ്ങിപ്പോയാൽ ഇയാള് നിലത്ത് വീഴും... ഇങ്ങോട്ട് നീങ്ങി കിടക്ക്..."!! അവൾ പെട്ടന്ന് അവന്റെ വയറിലൂടെ കയ്യിട്ട് അവനെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്തു കിടത്തി. ആദി വിറച്ചുപോയി... അതേ വിറയലോടെ അവൻ അവളെ നോക്കി. അവൾ പെട്ടന്ന് അവനിൽ നിന്ന് കയ്യെടുത്തു. പിന്നേ രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല... റൂമിലെ നിശബ്ദത ഇരുവരിലും വല്ലായ്മ തീർത്തു. "അത്... നച്ചു വീട്ടിൽ പറയല്ലേ ട്ടോ..."!! അവൻ പറഞ്ഞു... "എന്ത്?" അവൾ സംശയത്തോടെ അവനേ നോക്കി... "അത്.. നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒരു ബെഡിൽ ആണ് കിടക്കുന്നത് എന്ന്..."!! അവൻ പറഞ്ഞു... "പറഞ്ഞാൽ എന്താ... ആദി എന്റെ ഭർത്താവ് അല്ലേ...."!! അവൾ ചോദിച്ചു... "അതേ... എന്നാലും അവർക്കൊക്കെ ദേഷ്യമാകും."! അവൻ പറഞ്ഞു... "എന്തിന്... നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് കാണാൻ ആണ് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.... അത് ആദിക്ക് അറിയില്ലേ...."? അവൾ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു... അവന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു... "അറിയാം..."! അവന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നു... അവൾ ആ കണ്ണിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി പിന്നേയും നിറയുന്ന നിശബ്ദത.. "ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ നച്ചുവിന് എന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നുവോ..."? വീണ്ടും അവൻ തന്നെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.... "കാര്യം പറയൂ..." അവൾ പറഞ്ഞു... "അത്... അത് താഴേ അനിയനൊക്കെ ഉള്ളതല്ലേ... അതുകൊണ്ട് നച്ചു ഇങ്ങനത്തെ ഡ്രസ്സ്‌ ഒക്കെ ഒന്ന് ഇടാതിരിക്കാവോ... അത് ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് ഇവിടെ ഉള്ളവരൊക്കെ സാധാരണക്കാരാ... അപ്പോ ഈ വേഷമൊന്നും അവർക്ക്...." അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി... "മറ്റുള്ളവരുടെ ഇഷ്ടം ഞാൻ എന്തിന് നോക്കണം..."!! അവൾ മറുചോദ്യം ചോദിച്ചു... "അങ്ങനെ അല്ല... വേണമെങ്കിൽ ഈ റൂമിൽ ഇട്ടോ... പക്ഷെ പുറത്ത്...ദേഷ്യമായെങ്കിൽ സോറി..."!! അവൻ പറഞ്ഞു... "റൂമിനകത്ത് ഇട്ടോട്ടെ..."? അവൾ ചോദിച്ചു... "ആഹ്... " അവൻ തലയാട്ടി... "ഓക്കേ... പക്ഷെ ദാവണിയും സാരിയുമൊന്നും ഉടുക്കാൻ പറഞ്ഞേക്കരുത് എന്നോട്... എനിക്ക് അതൊന്നും ഇഷ്ടമല്ല... പിന്നേ ഉടുക്കാനും അറിഞ്ഞൂടാ... എന്റെ കയ്യിൽ ഉള്ളതൊക്കെ ഇങ്ങനത്തെ ഡ്രസ്സ്‌ ആണ്... പിന്നേ കുറച്ച് സ്കൈർട് ഉണ്ട്... അത് മതിയോ.."? അവൾ ചോദിച്ചു... "മതി..."! അവൻ പെട്ടന്ന് തന്നെ പറഞ്ഞു... "ഓക്കേ..." അതും പറഞ്ഞ് അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. നേരം മുന്നോട്ട് പോയി... നച്ചു നല്ല ഉറക്കമാണ്.... ആദി പതിയെ ബെഡിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവന്റെ നോട്ടം മുഴുവൻ നച്ചുവിൽ ആയിരുന്നു. "എന്തൊരു നിറം ആണ് ഇവൾക്ക്...." അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവനെയൊന്നു നോക്കി. "ആകെ കറുത്ത നിറമാണ് തനിക്ക്...." അതും പറഞ്ഞ് അവൻ അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് നോക്കി. "ഭംഗിയുള്ള വിരലുകളും നഖവും ഒന്നുമില്ല... പാടത്ത് പണി എടുക്കുന്നവന്റെ കൈകൾ അല്ലെങ്കിലും ഇങ്ങനെ അല്ലേ ഉണ്ടാകുക."! അവൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു..!! "പേരുകേട്ട മാണിക്യമംഗലത്ത് തറവാട്ടിലെ പത്മനാഭൻ അദ്ദേഹത്തിനും സുമംഗല തമ്പുരാട്ടിക്കും രണ്ട് മക്കൾ..." മൂത്ത മകൻ ലക്ഷ്മണദേവ്... രണ്ടാമത്തെ മകൻ കേശവദേവ് ലക്ഷ്മണദേവിനും ഭാര്യ പ്രിയക്കും രണ്ടു മക്കൾ ആണ്... മൂത്തത് അർച്ചന... രണ്ടാമത്തവൻ അർജുൻ.. അർച്ചനയുടെയും അർജുന്റെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞതാണ്. പേര് കേട്ട നാരായണമഠം തറവാട്ടിലെ ഏകമകൻ ഡോക്ടർ വരുൺ ആണ് അവളുടെ ഭർത്താവ്. അർജുന്റെ ഭാര്യയും ഡോക്ടർ ആണ്... ഒരു ഹോസ്പിറ്റൽ തന്നെ സ്വന്തമായുള്ള വീട്ടിലെ കുട്ടി... ദീപ്തി.... "അങ്ങനെ ഉള്ളിടത്താണ് കേശവദേവിന്റെയും ഭാര്യ ഗായത്രിയുടെയും ഏക മകൾ നക്ഷത്ര ഈ പാടത്ത് പണി എടുക്കുന്നവന്റെ ഭാര്യ ആയിരിക്കുന്നത്."!! അവന് സ്വയം അവനോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നിപ്പോയി. "ചെറുപ്പത്തിൽ എപ്പോഴോ കണ്ടിട്ടുണ്ട് ഇവളെ..." "അന്നും നല്ല ഭംഗിയാണ് പെണ്ണിനെ കാണാൻ." "പിന്നേ കുടുംബത്തോടൊപ്പം വിദേശത്തേക്ക് പോയി എന്നാണ് കേട്ടത്." "നച്ചുവിന്റെ പഠനമെല്ലാം അവിടെ ആയിരുന്നു..."! "പക്ഷെ ഇടക്ക് അവിടെ വെച്ചുണ്ടായ ഒരു ആക്‌സിഡന്റിൽ ഗായത്രി മരണപ്പെട്ടു." "അതുകൊണ്ട് തന്നെ നച്ചു ആ വാർത്തയിൽ ആകെ തകർന്നുപോയി..." കേശവ് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മകളെയും കൂട്ടി നാട്ടിലേക്ക് വന്നു. "ആദ്യമൊക്കെ വീട്ടിൽ അടങ്ങി ഇരുന്നവൾ പതിയെ ചിരിച്ചു തുടങ്ങി." "വീണ്ടും എല്ലാവരുടെയും പഴയ നച്ചുവായി മാറിത്തുടങ്ങി." "അങ്ങനെ ഒരിക്കൽ അവളെ വീണ്ടും കണ്ടിരുന്നു ഞാൻ..." "പറമ്പിലെ നാളികേരം വിൽക്കാൻ ചന്തയിലേക്ക് പോകും വഴി ആയിരുന്നു അത്..." "നച്ചുവും കൂടെയൊരു ചെറുപ്പക്കാരനും ഉണ്ടായിരുന്നു..." "പേര് ഇന്ദ്രൻ..." അർച്ചനയുടെ അമ്മയുടെ അനിയന്റെ മകൻ ആണെന്നോ മറ്റോ ആണ് അറിഞ്ഞത്. അവനാണ് അവളെ വീണ്ടും മാറ്റിയെടുത്തത്... ആളുകൾ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. "അങ്ങനെ ഒരിക്കൽ ചന്തയിലേക്ക് അടക്കയും മറ്റുമായി പോകവേയാണ് ഇന്ദ്രന്റെ ജീപ്പ് വന്ന് തന്റെ സ്കൂട്ടിയിൽ ഇടിച്ചത്." താൻ നേരെ തെറിച്ചു വീണു. "ദേഷ്യത്തിൽ അവിടെ നിന്നും ചാടി എഴുന്നേറ്റ് അവനോട് ദേഷ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങും മുന്നേ ഒരുവൾ ജീപ്പിൽ നിന്നും ഓടി ഇറങ്ങി വന്ന് തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു." വിറയലോടെ അവളെ നോക്കി. "നച്ചുവായിരുന്നു അത്..." ""കുഴപ്പമൊന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ... ഓക്കേ അല്ലേ... സോറി ട്ടോ കണ്ടില്ല....""!! അവൾ വെപ്രാളത്തോടെ പറഞ്ഞു... "സാ... സാരമില്ല..." അതെയുമേ പറഞ്ഞുള്ളു.. അവളും ആശ്വാസത്തോടെ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചു... "താങ്ക് ഗോഡ്... ഞാൻ പേടിച്ചുപോയി ആദിത്യ... ഇപ്പോഴാ സമാധാനമായത്." അവൾ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "പക്ഷെ തന്റെ പേര് അവളുടെ വായിൽ നിന്നും കേട്ട ഞെട്ടൽ ആയിരുന്നു തന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്." "എന്റെ പേര് എങ്ങനെ?" വായിൽ നിന്നും ആ ചോദ്യം പുറത്തേക്ക് വന്നു. "അറിയാം... ഇവിടെ എല്ലാവരും പറഞ്ഞ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്... അധ്വാനിക്കുന്ന തൊഴിലാളി അല്ലേ... അറിയാതിരിക്കോ..."! കുറുമ്പോടെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി അവൾ ഇന്ദ്രന്റെ ജീപ്പിൽ കയറിപ്പോയി. ഇന്ദ്രൻ ആദിയെ തറപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് ജീപ്പും എടുത്ത് പോയി. അന്ന് തൊട്ട് അവളെ ഞാനും ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇടക്ക് എല്ലാം കാണുമ്പോൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കും... "അത്രയേ ഉള്ളു..." "പക്ഷെ എപ്പോഴോ ആ പുഞ്ചിരി കണ്ട് കണ്ട് ഉള്ളിൽ ഒരു കുഞ്ഞിഷ്ടം തോന്നിപോയി.." "മാണിക്യമംഗലത്തെ കുട്ടിയെ ആദിത്യന് ഇഷ്ടം ആണെന്ന്... എന്താലെ..."!! അവൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു... "ഇവിടെ വീട്ടിൽ അമ്മയും അനിയനും മാത്രമേ ഉള്ളു.." "അച്ഛൻ എനിക്ക് ഇരുപത്തി രണ്ട് വയസുള്ളപ്പോൾ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളെ വിട്ട് പോയത്." "ഗുരുവായൂർ തൊഴാൻ പോയതാ... പക്ഷെ തിരികെ വന്നത് ജീവനില്ലാത്ത ശരീരം മാത്രം ആയിരുന്നു." "ഏതോ ബസ്സ് ഇടിച്ചിട്ടതാണെന്ന്." "അന്ന് തൊട്ടേ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രാരാപ്തം മൊത്തം എന്റെ തലയിൽ ആണ്." "അമ്മക്ക് കിഡ്‌നിക്ക് പ്രശ്നം ഉണ്ട്...ഡയാലിസിസ് കൊണ്ട് മാത്രം മുന്നോട്ട് പോകാൻ പറ്റില്ല... കിഡ്നി മാറ്റി വെക്കേണ്ടി വരും എന്നാണ് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്... ഇങ്ങനെ ഒരു അസുഖം എന്റെ അമ്മക്കുണ്ട് എന്നറിഞ്ഞിട്ട് മാസങ്ങൾ ആയിട്ടേ ഉള്ളു." "എന്റെ കിഡ്നി എന്റെ അമ്മക്ക് പറ്റും പോലും.. പക്ഷെ അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല... ഒന്നാമത് ചികിത്സക്ക് വേണ്ടി വരുന്ന ഭീമമായ തുക.. അതിനിടയിൽ എന്റെ കിഡ്നി തന്നെ കൊടുത്താൽ പിന്നേ എന്നേ ആര് നോക്കും എന്നാണ് അമ്മ ചോദിച്ചത്... പാവം...!" "പേടിയാണെന്റെ അമ്മക്ക്.. ഇങ്ങനെ കിഡ്‌നിയൊക്കെ മാറ്റേണ്ട രീതിയിൽ ആയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ രക്ഷപ്പെടില്ല എന്ന് ആരൊക്കെയോ പറഞ്ഞു പേടിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്... അതിനിടയിൽ എന്റെ കിഡ്നി തന്ന് എനിക്കും എന്തേലും സംഭവിച്ചാലോ എന്ന ആധിയാണ്... " കിഡ്‌നി ദാനം ചെയ്യാൻ ആളുകൾ ഉണ്ട്... പക്ഷെ പണം..? അതേ ആദിത്യന്റെ കയ്യിൽ അത്ര വലിയ തുകയൊന്നും എടുക്കാൻ ഇല്ലല്ലോ... എന്റെ അമ്മയെ എനിക്ക് വേണം.. അമ്മയില്ലാത്ത ഒരു നിമിഷം ഓർക്കാൻ പോലും ഭയമാണ് എനിക്ക്... "പണം എങ്ങനെയും ഉണ്ടാക്കണം... എത്രയും വേഗം അമ്മയുടെ ചികിത്സ ചെയ്യണം... പക്ഷെ എന്ത് വഴി... ഒരു ഊഹവും ഇല്ല..." "കുറച്ചു മാസം ഒന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ടാൽ എങ്ങനെയും ഞാൻ ആ പണം ഉണ്ടാക്കും എന്നൊരു ചെറിയൊരു വിശ്വാസമുണ്ട്..." "അതിനിടയിൽ മരിക്കുന്നതിന് മുന്നേ എന്റെ വിവാഹമൊന്നു കാണണം എന്ന അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം." "മനസ്സിൽ വിവാഹ പ്രായം എന്നോ കഴിഞ്ഞു പോയി...' പ്രായം പത്തു മുപ്പത്തിയാറ് ആയി... "അഭിഷേക്.... അതാണ് അനിയന്റെ പേര്...അവനിപ്പോൾ വിവാഹം നോക്കുന്നുണ്ട്..." അവന് ഇരുപത്തിയാറ് വയസ്സ് "അമ്മയുടെ വലിയ ആഗ്രഹം ആയിരുന്നു എന്റെ വിവാഹം..." പക്ഷെ എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു... "അല്ല അങ്ങനെ അല്ല... ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു... പക്ഷെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്ന മുഖം ഇവളുടേത് മാത്രം ആയിരുന്നു." "അവൾ നാട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഇരുപത്തി ആറു വയസ്സേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു എനിക്ക്..." "അവൾക്ക് അന്ന് പതിനാറു വയസ്സ്..." അന്ന് തൊട്ട് അവൾ മനസ്സിൽ കേറിയത് കൊണ്ട് ആയിരിക്കും ഒരു വിവാഹം വേണ്ട എന്ന് തോന്നി. "മോഹിക്കുന്നവളെ കിട്ടുകയും ഇല്ലല്ലോ." "എങ്കിലും ഇങ്ങനെ കാണാമല്ലോ എന്നോർത്തു..." "പക്ഷെ ഒരു മാസം മുന്നേ മാണിക്യമംഗലത്തെ പത്മനാഭൻ അദ്ദേഹവും നച്ചുവിന്റെ അച്ഛനും കൂടി തന്നെ കാണാൻ വന്നിരുന്നു." കാര്യം എന്താണെന്ന് അറിയാൻ അവരെ നോക്കി നിന്നു ഞാൻ... അവൻ ആ ദിവസം ഒന്ന് ഓർത്തു നോക്കി....!! 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/49255/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ