Varun Adhitya:Love Unfolds❤‍🩹 part 13 ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ വിരലുകൾ ഡോർ ഹാന്റിലിൽ മുറുകി. മുറിയിലാകെ മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ബാക്കി നിന്നു. ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ തന്നെ തങ്ങി. അവൾക്ക് ഒരു ഉത്തരം വേണമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ. ഇനി ഒരാളും തന്നെ കള്ളങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ഒഴിവാക്കരുത് എന്നൊരു വാശി അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. വരുൺ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ഡോർ വിട്ട് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ക്ഷീണം ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. “ദേവി…” ആ പേര് വീണ്ടും കേട്ട നിമിഷം അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ചെറുതായി മുറുകി. “നീ അന്ന് ആകെ ഷോക്കിൽ ആയിരുന്നു .” അവൻ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് ചുറ്റും എന്ത് നടക്കുന്നു എന്ന് പോലും മനസ്സിലാകുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല.” ദേവികയുടെ ശ്വാസം പതുക്കെ കൂടി. കാരണം… അവൻ എന്തോ പറയാൻ പോകുകയാണ്. “ആ രാത്രി…” വരുൺ നോട്ടം താഴ്ത്തി. “നീ എന്നെ അവസാനമായി കണ്ടത് റോഡിൽ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്നതായിരുന്നു .” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ തലക്കുള്ളിലൂടെ വീണ്ടും ചിത്രം മിന്നിപ്പോയി. മഴയിൽ കുതിർന്ന റോഡ് നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്ന ബൈക്ക്. ആരോ നിലവിളിക്കുന്നു. താൻ കരയുന്നു. “വരുൺ … എഴുന്നേൽക്ക്… please …” “ആഹ്” പെട്ടെന്ന് അവൾ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു. വരുൺ ഉടനെ മുന്നോട്ട് വന്നു. “Hey— hey, enough.” പക്ഷേ ഈ തവണ ദേവിക അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. മുറുകെ. “ഇല്ല…” അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അന്ന് എന്താ ഉണ്ടായത് ” വരുണിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞു . ഡോക്ടഴ്സ് പറഞ്ഞത്ത ഇപ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഇനിയൊരു ഷോക്ക് താങ്ങാൻ അവൾക്കാവില്ല .” പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നിർത്തിയാലും പ്രയോജനമില്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. അവൾ സത്യത്തിന്റെ അരികിലെത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ ശബ്ദം കേട്ടു. ദേവിക അറിയാതെ ചെറുതായി വിറച്ചു. ആ റിയാക്ഷൻ കണ്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖം വല്ലാതായി കാരണം… മഴയെ പേടിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് ആ രാത്രിക്ക് ശേഷമാണ്. അവൻ അത് നന്നായി അറിയാം. “നീ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നപ്പോൾ…” അവൻ വീണ്ടും പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ കൈ മുഴുവൻ ബ്ലഡ്‌ ആയിരുന്നു.” ദേവികയുടെ ശ്വാസം നിമിഷ നേരം നിലച്ച പോലെ തോന്നി. ബ്ലഡ്‌ . അതുകൊണ്ടാണോ ചുവന്ന നിറം കാണുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ താൻ പാനിക് ആകുന്നത്? അതുകൊണ്ടാണോ മഴയുള്ള രാത്രികൾ രാത്രികൾ സഹിക്കാനാവാത്തത്. തലയ്ക്കുള്ളിലൂടെ ഓടിയിരുന്ന ചിത്രങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പതിയെ കണക്ട് ചെയ്യാൻ തനിക്കാവുന്നുണ്ട് എന്നവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. "പിന്നെ" അവൾ തളർന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു . വരുൺ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ ദിവസം ഓർമ്മ വരുമ്പോഴും ഇന്നും നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടുന്ന പോലെ തോന്നും. ICU Machines പുറത്തിരുന്നു കരയുന്ന ദേവിക. പിന്നെ അവളുടെ അച്ഛനുമമ്മയും “ഈ ബന്ധം ഇവിടെ തീരണം.” വരുണിന്റെ പല്ലുകൾ മുറുകി. “നിനക്ക് ആക്‌സിഡന്റ് നേരിട്ട് കണ്ട ഷോക്ക് ആയിരുന്നു .” അവൻ ശ്വാസം വലിച്ചു. “ഡോക്ടർസ്പറഞ്ഞിരുന്നു… കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് പഴയതൊന്നും ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത് എന്ന് .” ദേവിക നിശബ്ദമായി കേട്ടിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു കാരണം… ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു. സ്നേഹമെന്ന പേരിൽ എല്ലാവരും തന്നിൽ നിന്ന് താൻ ഏറ്റവും സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യനെയും ആഗ്രഹിച്ച ജീവിതത്തെയും ആണ് അകറ്റിയത് എന്ന്. “അപ്പോൾ…” അവൾ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന പോലെ ചോദിച്ചു. “എനിക്ക്… നീ മരിച്ചു എന്ന് തോന്നിയത്…” ഈ തവണ വരുൺ നേരെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വർഷങ്ങളായുള്ള വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു. “നിന്നോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞു.” മുറിയിലാകെ നിശബ്ദമായി ദേവികയുടെ മുഖത്തെ നിറം പതുക്കെ മങ്ങി. “ആര്?” അവൾ തളർന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു . വരുൺ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അതിന് ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. അതിനുത്തരം അവൾക്ക് മനസ്സിലായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ അമ്മ. അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയോ … അല്ലെങ്കിൽ വരുണിനെ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ വേണ്ടിയോ അവർ അവളെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. അവൻ ആ ആക്‌സിഡന്റ് സർവൈവ് ചെയ്തില്ല. ആതിരിച്ചറിവ് വന്ന നിമിഷം ദേവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ താഴേക്ക് വീണു. വരുൺ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയെങ്കിലും പാതിയിൽ നിന്നു. അവൾക്ക് സമയം കൊടുക്കണമെന്ന്അ വന് തോന്നി.. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അപ്രതീക്ഷിതമായി ദേവിക അവന്റെ കോളറിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു . “നീ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന്…” അവളുടെ ശബ്ദം പൂർണമായി തകർന്നിരുന്നു. “ഞാൻ ഇത്ര വർഷം അറിഞ്ഞില്ലേ…?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ കണ്ണുകളും ചെറുതായി നിറഞ്ഞു. കാരണം… ആ വേദന അവനും ഓരോ ദിവസവും ജീവിച്ചുതന്നെയാണ്. തുടരും..... #തുടർക്കഥ #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖