“ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മാരകമായ ലഹരി, സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു മനുഷ്യനിൽ അടിമപ്പെട്ടുപോകലാണ്” എന്ന് ആരോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതിൽ വലിയൊരു സത്യമുണ്ട്. ഒരാളെ അമിതമായി സ്നേഹിച്ച്, അയാളിൽ തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുമ്പോൾ, അത് ഹൃദയത്തെയും മനസ്സിനെയും ആത്മാവിനെയും ഒരുപോലെ തടവിലാക്കും.നമ്മളുടേതല്ലെന്ന് ഹൃദയത്തിന് അറിയാം.ഒരിക്കലും സ്വന്തമാകില്ലെന്ന് ബുദ്ധിക്കും അറിയാം. എന്നിട്ടും, കടലിലേക്ക് തിരികെ എത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് കരയിലേക്ക് ഓടിയെത്തുന്ന തിരമാലയെപ്പോലെ, ഹൃദയം വീണ്ടും വീണ്ടും അതേ മനുഷ്യനിലേക്ക് ഒഴുകും.ആദ്യമത് പ്രണയമാണെന്ന് തോന്നും. അയാളുടെ ഒരു സന്ദേശം വന്നാൽ ദിവസം മനോഹരമാകും. ഒരു പുഞ്ചിരി കിട്ടിയാൽ ഹൃദയം പൂക്കും.ആ ശബ്ദം കേട്ടാൽ ലോകം മുഴുവൻ സംഗീതമായി തോന്നും.പക്ഷേ പതിയെ പതിയെ, നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിന്റെ താക്കോൽ നമ്മളിൽ നിന്ന് അയാളിലേക്ക് മാറും. അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ നമ്മൾ ജീവിക്കും. അയാൾ അവഗണിച്ചാൽ നമ്മൾ തകരും. അയാളുടെ സാന്നിധ്യം ഒരു ആവശ്യമായി മാറും.ആ അഭാവം ഒരു വേദനയായി മാറും. അപ്പോഴാണ് അത് സ്നേഹത്തിൽ നിന്ന് ലഹരിയിലേക്ക് മാറുന്നത്. ലഹരിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശാപം എന്താണെന്നാൽ, അത് നമ്മെ നശിപ്പിക്കുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞാലും നമ്മൾ അതിനെ വിട്ടുപോകാൻ ആഗ്രഹിക്കില്ല. സ്വന്തമായി ലഭിക്കാത്ത ഒരാളെ കാത്തിരിക്കുക, തിരികെ വരില്ലെന്ന് അറിയാവുന്ന ഒരാളുടെ ചുവടൊച്ചകൾ കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കുക, നമ്മളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാത്ത ഒരാളെ മനസ്സിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തുക— ഇവയെല്ലാം ഹൃദയം സ്വയം നിർമ്മിക്കുന്ന തടവറകളാണ്.ഏറ്റവും ദുഃഖകരമായ കാര്യം, ആ മനുഷ്യൻ നമ്മെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു എന്നതല്ല, അയാൾ അറിയാതെ തന്നെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറിപ്പോകുന്നു എന്നതാണ്.പിന്നീട് നമ്മൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ,നഷ്ടപ്പെട്ടത് അയാളെ അല്ലെന്ന് മനസ്സിലാകും.നഷ്ടപ്പെട്ടത് നമ്മളെത്തന്നെയാണെന്ന്. കാരണം യഥാർത്ഥ സ്നേഹം ഒരാളെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കും. പക്ഷേ ലഹരി ഒരാളില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് വിശ്വസിപ്പിക്കും.അതുകൊണ്ടാവാം, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മാരകമായ ലഹരി മദ്യമോ മയക്കുമരുന്നോ അല്ലെന്ന് ചിലർ പറയുന്നത്. നമ്മെ ഒരിക്കലും സ്വന്തമാക്കാത്ത ഒരാളുടെ ഓർമ്മയിൽ, നമ്മളെത്തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. നമ്മുടേതാകാത്ത ഒരാളിൽ, നമ്മുടെ ഹൃദയം പൂർണ്ണമായി അടിമപ്പെട്ടുപോകുന്നതാണ്….!!❤️✨❤️ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗