#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _20 ✍️ രചന - Aysha akbar കഴിഞ്ഞതെല്ലാം നീ പോലും ആഗ്രഹിക്കാത്ത നിന്റെ ഭൂതകാലമല്ലേ.... അതിവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു നിനക്കെന്റെ കൂടെ പോരാൻ കഴിയില്ലേ.... അഭി അതും കൂടി ചോദിച്ചപ്പോഴായിരുന്നു ഏതോ ഓർമകളിൽ നിന്നെന്ന പോലവളുണർന്നത്.... ഞാൻ..... പറയാൻ ബാക്കി വെച്ച കാര്യം പറഞ്ഞോട്ടെ...... വൈശാലി അവനോടായത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിലെ ഭാരം അവനു മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു.... കാരണം..... തങ്ങൾക്കിരുവർക്കും പരസ്പരം തോന്നിയ വികാരത്തെ പറയാതെ തന്നേ രണ്ട് പേർക്കുമറിയാം...... അത് കൊണ്ട് തന്നേ ഒരു തുറന്ന് പറച്ചിലിലൂടെ തന്റെ ഒരു ചോദ്യത്തിലൂടെ തങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള അന്തരത്തെ കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ആശങ്കകളും അവളെ കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ചിന്തകളുമെല്ലാം മറന്നവൾ ഹൃദയം കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിക്കുമെന്ന് കരുതിയതാണ് താൻ.... പക്ഷെ.... അതല്ല ഇപ്പോഴുള്ള അവളുടെ ഭാവം........ അതെന്താണെന്ന് തനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുമില്ല.... ആനന്ദി....... ആനന്ദി എന്റെ മോളായി വളരും......നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും.... അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അഭി അല്പം ഗൗരവത്തോടെ തന്നേ ഇടക്ക് കയറിയത് പറഞ്ഞിരുന്നു...... അവൾ തല ചെരിച്ചു കൊണ്ടവനെയൊന്ന് നോക്കി..... ആനന്ദി എന്നേ പോലെയുണ്ടെന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞിരുന്നു.... എല്ലാം ഓരോ തോന്നലാണെങ്കിൽ കൂടി അതങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കട്ടെ...... അവളെന്റെ മോള് തന്നേയാവട്ടെ..... ആനന്ദിയാണ് അവളുടെ നെഞ്ചിലെ കരടെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നേ അഭി ഏറെ ഭംഗിയുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോഴും അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല... അത് തോന്നലല്ല...... ആനന്ദിക്ക് തന്റെ ഛായ തന്നെയാണ്.......ആനന്ദിക്ക് മാത്രമല്ല..... തന്റെ ചേട്ടൻ ആനന്ദ് കൃഷ്ണ നും.. അവളത് പറഞ്ഞതും അഭി ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിൽ കൂടി അത് വരെയില്ലാത്തോരു പരിഹാസ ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടിൽ കത്തി നിന്നു.... അവളുടെ നാവിൽ നിന്ന് വന്ന ഏട്ടന്റെ പേരിൽ നിന്നും ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ അവന്റെ തലച്ചോറിൽ തിങ്ങി നിറഞ്ഞെങ്കിൽ കൂടി അതിനുള്ള ഉത്തരവും ഹൃദയം കണക്കാക്കുന്നത് പോലെ....... അവന്റെ മുഖം ആകെ ക്കൂടി മാറിപ്പോയി.... കണ്ണുകൾക്കാ കുസൃതി ചിരി നഷ്ടപ്പെട്ടു.... ആകെ ക്കൂടി വരിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ അവനവളെ നോക്കുമ്പോൾ അത് വരെയില്ലാത്ത വിധമൊരു ശാന്തത അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പാണ്.... ജനലിലൂടെ വരുന്ന കൊടും തണുപ്പിലും അവൻ നിന്നൊന്ന് വിയർത്തു..... ഏട്ടൻ..... ഏട്ടനെ എങ്ങനെ യറിയാം തനിക്ക്..... തന്നേ ഇത്രയും വലിയൊരു ചോദ്യത്തിന്റെ മുൾ മുനയിൽ തന്നെ നിർത്തി പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു തനിക്ക് നേരെ നിർത്തി അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു.... വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയ ആ മുഖം ഇപ്പൊ പൊട്ടി പ്പോകുമെന്ന് തോന്നിപ്പോയവൾക്ക്...... എന്തോ അന്നത്തെ ആ രാത്രി രണ്ട് പേർക്കും കാലുകൾ തണുത്തില്ല.... അവരെ തേടി പുഴയുടെ ഈണമെത്തിയില്ല..... പൂക്കളുടെ ഗന്ധവും വഴി മാറി പ്പോയത് പോലെ..... എനിക്കറിയുന്നിടത്തോളം നിന്റെ ഏട്ടനെ നിനക്കറിയില്ലല്ലോ..... എന്നേ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് നിന്റെ ഏട്ടനാണ്...... അവൻ പിടിച്ച കൈ തട്ടി മാറ്റി കൊണ്ട് അവളത് പറയുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരഗ്നി ആളി കത്തിയിരുന്നു ... അഭിക്ക് ഭൂമി പിളർന്നു താൻ താഴേക്കൂർന്നു പോയിരുന്നെങ്കിലെന്നൊരു വേള തോന്നി പ്പോയി.... ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം ചെവി രണ്ടും കൊട്ടിയടച്ചു പോയിരുന്നു...... ഒരു ശില കണക്കെ ഉമി നീരിറക്കാൻ പോലും മറന്നു അവനങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ മാറി മറിയുന്ന ഭാവങ്ങൾ അവൾക്കളന്നെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു....... കാത്ത് നിന്നതാ ഞാനവനെ...... വന്നില്ല... വരാൻ വൈകി യെന്ന് വിശ്വാസിക്കാനാ എനിക്കിഷ്ടം..... അങ്ങനെ യായിരുന്നെങ്കി വീണ്ടും എന്നേ തിരഞ്ഞവൻ വരുമായിരുന്നില്ലേ..... അവളത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ എന്തോ ഒന്ന് തടഞ്ഞു നിന്നത് അവനറിഞ്ഞു.... അവൻ ആകെ തളർന്നെന്ന വണ്ണം ചുമരിലേക്ക് ചാരി നിലത്തേക്കൂർന്നു പോയി... അന്നൊരു വെളുപ്പാൻ കാലത്തത് ഏട്ടൻ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന് കയറിയത് അവനൊന്നോർത്തെടുത്തു...... പിന്നേ ഏട്ടൻ തിരികെ പോയിട്ടില്ല..... തങ്ങളുടെ കുടുംബം മുഴുവൻ ചുമയിലേറ്റിയത് അവനായിരുന്നു.... അവനിങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല..... പക്ഷെ വിശ്വസിച്ചേ പറ്റു... കാരണം പറയുന്നവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിരയിളകുന്ന ആഴിയാണ് .... വിശ്വസിക്കാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ..... അപ്പൊ.... ആനന്ദി.... അവൻ ചോദ്യ ഭാവതോടെ അവളെ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ നിർവികാരയായി അങ്ങനെ നിന്നു..... അഭിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു.. തന്റെ മനസ്സിൽ ദൈവ തുല്യനായ മനുഷ്യനാണ്.... തനിക്കത്ര മേൽ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ... എന്നാൽ തുറന്ന് പറയുന്നവളെ എങ്ങനെ തള്ളി ക്കളയാൻ കഴിയും... അനുഭവിച്ചത് മുഴുവൻ അവളായിരുന്നില്ലേ... നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ അവൾ കാണാതിരിക്കാൻ അവൻ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും മുഖം പൊത്തി ..... തന്റെ പെഴ്സിൽ ആനന്ദിന്റെ ഫോട്ടോ കണ്ടത് കൊണ്ടാണ് ഞാനന്ന് ആനന്ദിയെ വിട്ടിട്ട് പോന്നത്..... ആനന്ദ് പറഞ്ഞു ഈ അഭിയെ എനിക്ക് നല്ലവണ്ണം അറിയാമായിരുന്നു..... തന്റെ പെർസിൽ കണ്ട ആ ഫോട്ടോ ആനന്ദിന്റെ പെർസിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.... സ്നേഹം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഈ അനിയൻ ഏട്ടനെ പോലെ കരുണ യില്ലാതെ കാണിക്കുമോയെന്നൊരു ഭയം വന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ അവളെ താൻ കൂടെ കൂട്ടി പോകും വരെ താൻ കാണാതെ പിറകെ ഞാനുണ്ടായിരുന്നു.... അവളുടെ അച്ഛന്റെ അടുത്തെക്കാണ് അവൾ പോകുന്നതെന്ന് ഉറപ്പിച്ചിട്ടാണ് ഞാനാ സ്റ്റേഷൻ വിട്ടത്..... അവളതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അഭി അവളെ തന്നേ നോക്കി...... എല്ലാം അറിഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് അവൾ തന്നോട് ഇടപഴകിയത്.... താനൊന്നും അറിയാതെയും... എന്നേ.... എന്നേ വിഡ്ഢി യാക്കുവായിരുന്നല്ലേ .... അവൻ നിറഞ്ഞു വന്നൊരു പുച്ഛത്തോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദമൊന്നിടറി .... കൺ പീലികൾ ഒന്ന് നനഞ്ഞു....... അവളുടെ നെഞ്ച് വല്ലാതെ പിടച്ചു..... അവൾ അവനരികിൽ മുട്ട് കുത്തിയൊന്നിരുന്നു..... ഞാൻ മനസ്സ് കൊണ്ടേറ്റവും വെറുക്കുന്ന ആളായിരുന്നു നിന്റെ ഏട്ടൻ..... എന്നാൽ നീയിവിടെ വന്നത് മുതൽ ആ ദേഷ്യവും വെറുപ്പും കൂടി ഞാൻ മറന്നു പോയിരുന്നു..... നീ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്റെ കഴിഞ്ഞ കാലവും വൈശാലി യെയും പോലും ഞാൻ മറന്നു പോയി....... നിന്റെ മാത്രം നീലാംബരിയായി മാറിയിരുന്നു ഞാൻ..... നിന്റെ ഏട്ടൻ എന്റെ ശരീരത്തിൽ മാത്രമാണ് തൊട്ടതെന്നും ഹൃദയം തൊട്ട ത് നീയാണെന്നും ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു..... നിന്റെ ഏട്ടനോട് ക്ഷമിക്കാൻ മാത്രം നീയെന്നെ സ്നേഹവും കരുതലും കരുണയും കൊണ്ട് മൂടി........ ജീവിച്ചിരുന്നു വെന്ന് തോന്നിയിരുന്നത് ഈ ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങളിലായിരുന്നു.... ഇരുട്ടിലുള്ള എനിക്ക് നീ വെളിച്ചമായി..... മുമ്പേ തുറന്ന് പറഞ്ഞാൽ നീ ഇനി വന്നിൽല്ലെങ്കിലോ എന്ന് ഭയന്ന് പോയിരുന്നു ഞാൻ..... അത് കൊണ്ടാണ്..... വിഡ്ഢി യാക്കണമെന്ന് കരുതിയിട്ടല്ല..... അവൾ അതും കൂടി പറഞ്ഞ് നിർത്തുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴു കിയിരുന്നു.... ആദ്യ മായാണ് ആ കണ്ണുകൾ ഇത്രയേറെ നിറഞ് കാണുന്നത്.... എത്രയൊക്കെ സങ്കടം പറയികയാണെങ്കിലും ആ കണ്ണുകൾ കയ്യടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നൊരു ആത്മ ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു..... എന്നാലിപ്പോ അതൊന്നുമില്ല...... നിഷ്കളങ്കമായവൾ പൊട്ടി കരയുകയാണ്..... അവനൊന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നിട ത് നിന്നോന്നെഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഭാരം അവനു തന്നേ താങ്ങുന്നില്ലായിന്നു...... ഇരുട്ടുള്ള ഇട വഴികൾ അവന്റെ കണ്ണ് നീരിന്നാൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു..... വൈശാലി ഇരുന്നിടവും നനവ് കൊണ്ട് പുഴയായി മാറി..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 നീ പറഞ്ഞത് പോലെ.... നമുക്ക്.... നമുക്കൊരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാം കവി...... കവിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ തന്നെയാണ് കിച്ചുവത് പറഞ്ഞതെങ്കിൽ കൂടി ഞൊടിയിടയിൽ അവളുടെ മുഖ ഭാവം മാറിയത് അവനറിഞ്ഞു..... ആഗ്രഹിച്ചത് കേട്ട സന്തോഷം ആ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങിയില്ല.... അതിന്റെ കാരണം ആനന്ദി യാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു..... താൻ വരുമ്പോൾ കവിയിൽ നിന്ന് അകന്ന് നിൽക്കുമെങ്കിലും ആ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിൽ കവിയോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ തിളക്കം താൻ കാണുന്നുണ്ട്... അതവർ തമ്മിൽ അത്രത്തോളം അടുത്തെന്ന് വിളച്ചോതുന്നുണ്ട്.... മാത്രവുമല്ല.... കവിയിപ്പോ പതിവില്ലാത്ത വിധം സന്തോഷ വതിയാണ്.... എപ്പോഴും ആ മുഖം തെളിഞ്ഞിരിപ്പാണ്.... അതിന് കാരണം ആ കുട്ടി തന്നെയാണ്..... നാളെ അഭി അവളെ കൂടി ഇവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ അത് കവിക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റില്ലെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു... ആ കണ്ണിലെ കണ്ണ് നീരും നെഞ്ചിലെ ദുഃഖവും കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെയായിരുന്നു അവൻ ദത്തെടുക്കാൻ സമ്മതിച്ചതും.... അതാവുമ്പോ ആരും കൊണ്ട് പോകില്ലല്ലോ.... എന്നാൽ കവിക്ക് ശെരിക്കും കരച്ചിലാണ് വന്നത്..... അത്രത്തോളം ആനന്ദി മനസ്സിലേക്ക് പതിഞ്ഞു പോയിരുന്നു..... അവൾക്ക് ചോറ് വാരി കൊടുക്കുന്നതും കോരിയെടുത്തു മുറ്റത് കൂടെ നടക്കുന്നതും ഇക്കിളിയാക്കി അവളെ ചിരിപ്പിക്കുന്നതും എല്ലാം അവളുടെ കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു..... അതേ.....അവൾ തന്റെ സ്വന്തമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.... മറ്റൊരു കുഞ്ഞിനെ പകരം വെക്കാൻ കഴിയാത്ത തരത്തിൽ മനസ്സ് അവളിലേക്ക് ചുരുങ്ങി പോയിരിക്കുന്നു.... അവളെന്റെ മോള് തന്നെയാണെന്ന് കരുതിയാണ് അവളെ ഞാൻ നോക്കിയത്...... എങ്ങനെ വിട്ട് കളയും താനവളെ..... കവി യുടെ നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം നിറഞ്ഞു..... തൊണ്ടക്കൂഴിയിൽ ഒരു വിങ്ങൽ തടഞ്ഞു നിന്നത് പോലെ....... അഭി അവളുടെ അമ്മയെ കൂട്ടാതെ വന്നിരുന്നെങ്കിലെന്ന് അവളാത്മാർത്ഥ മായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നന്നേരം.... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ