#📙 നോവൽ - നീലാംബരം...... 🔻 ഭാഗം _23 ✍️ രചന - Aysha akbar വായിലേക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുടുക്കുമ്പോൾ താടിയിലെ മുറിവ് വേദനിച്ചെന്ന വണ്ണം ആനന്ദി യോന്ന് ചിണുങ്ങി...... വേദനിച്ചോ എന്റെ പൊന്നിന്...... കവി കൊഞ്ചലോടെ അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവൾക്ക് വേദനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ പോലും കവിയുടെ മുഖം വല്ലാതെ മങ്ങിയിരുന്നു.... ദേ.... ഈ ഗുളിക രാത്രി കുടിക്കാനുണ്ട്..... നേരത്തെ കഴിച്ച തിന്റെ ഡോസ് തീർന്നിട്ടുണ്ടാവും.....അതാവും വേദന എടുക്കുന്നത്..... വേഗം ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് ഇതിൽ നിന്നൊന്ന് കഴിച്ചാൽ മതി...... അവളുടെ മരുന്നുകളുടെ കവറുമായി ദേവി യതും പറഞ്ഞു അങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നു...... അവളുടെ മുറിവ് വേദനിപ്പിക്കാതെ യെന്ന വണ്ണം കവി വീണ്ടും ഭക്ഷണം വാരി അവളുടെ വായിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുക്കുകയാണ്...... മുറ്റത്താകെ ഇരുട്ട് മൂടിയിട്ടുണ്ട്...... ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിലിരുന്നവൾ ആനന്ദിക്ക് ചന്ദ്രനെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു.... കാട്ടിലെ രാജാവിന്റെ കഥ പറഞ്ഞ് കവിയവളെ ചിരിപ്പിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം മറന്നെന്ന വണ്ണം അവൾ പൊട്ടി ചിരിച്ചു...... ആരോരുമില്ലിരുന്ന ആ കുഞ്ഞു മനസ്സിന് എല്ലാവരും ആയത് പോലെ തോന്നി..... കവിയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ആനന്ദം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.... അതാ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു കാണും തോറും ദേവീക്കെന്തോ ഒരു പ്രയാസം തോന്നി..... ഇനി അഭി ഇവളുടെ അമ്മയെ കൊണ്ട് വന്നാൽ കവിയുടെ അവസ്ഥ എന്താകുമെന്ന് അവർക്കൊരു വേവലാതി തോന്നി..... അത്രത്തോളം അവളാ കുഞ്ഞിനെ ഹൃദയം കൊണ്ട് ചുമന്ന തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്...... ഈ സന്തോഷം അവളെ തീരാ ദുഖത്തിലേക്ക് വീഴ്ത്തി യിടുമോ എന്ന് പോലും അവർക്ക് ഭയമുണ്ടായിരുന്നു..... അവൾ ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്ന ആ സമയത്താണ് പെട്ടെന്ന് കിച്ചു വിന്റെ ബൈക്ക് ആ മുറ്റത്തേക്ക് വന്ന് നിന്നത്..... ഒരു നിമിഷം ദേവിയും കവിയും ഒന്ന് ഭയന്നു..... അവന്റെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞൊരു ഗൗരവം തന്നെയാണ്...... വീണപ്പോ ആശുപത്രി യിൽ കൊണ്ട് പോയി എന്നതൊക്കെ ശേരി തന്നേ.... പക്ഷെ ആനന്ദിയോട് അടുപ്പം കാണിക്കരുതെന്ന് തന്നേ വിലക്കിയത് തന്നെയാണ്.... കവി ആനന്ദിക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്ന പാത്രം പതിയെ യെന്ന പോലാ തിണ്ണയിലേക്ക് വെച്ചു...... കിച്ചു ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി കൊണ്ട് കവിയെ ഒന്നുറ്റു നോക്കി.... കവി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു.... അവർക്കിടയിൽ വിള്ളൽ വരുമോയെന്ന ആശങ്കയിൽ ദേവിയും അങ്ങനെ നിൽക്കുകയാണ്..... എന്നാൽ ആനന്ദി യുടെ കണ്ണുകൾ പതിവിന് വിപരീത മായി അവനെ കണ്ടോന്ന് വിടർന്നു...... അവളിൽ അവനോടുള്ള പരിചയ മോ അടുപ്പമോ എല്ലാം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു........ അവൾ ഏറെ ഭംഗിയിൽ അവനോടായൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചതും വരിഞ്ഞു മുറുകിയിരുന്ന ആ മുഖവും പെട്ടെന്ന് അയഞ്ഞിരുന്നു.... അവനിലും ഒരു ചെറു ചിരി വിരിഞ്ഞു..... ദേവിയും കവിയും പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി..... മുഖത്തേക്ക് വീണ കുഞ്ഞു മുടികൾ പിറകിലേക്ക് നീക്കി കൊണ്ട് ആനന്ദി വീണ്ടും അവനെ തന്നേ നോക്കി ചിരിക്കുകയാണ്.... ആ ചിരിയിൽ അലിയാതിരിക്കാൻ മാത്രം കല്ലായിരുന്നില്ല അവന്റെ ഹൃദയം..... അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ചോക്ലേറ്റ് എടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടുമ്പോൾ അവൾ അതേ ചിരിയോടെ അത് കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി....... കവിയും ദേവിയും നിറഞ്ഞൊരു സന്തോഷ ത്തോടെ അവരെ നോക്കി നിന്നു.... വേദനയുണ്ടോ..... അവൻ അവൾക്ക് നേരെയൊന്ന് കുനിഞ്ഞു കൊണ്ട് മുറിവിലേക്ക് ചൂണ്ടി യത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളതേ പോലെ തന്നേ നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചു...... ഇച്ചിരി.... അവളതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വിരൽ തുമ്പ് അവനു നേരെ കാണിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ യുള്ളിലും ഒരു തരം വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു........ എങ്കി വേഗം ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് മരുന്ന് കുടിക്ക്... അവൻ പതിയെ അവളുടെ മുടിയിലൊന്ന് തലോടി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കവിയുടെ മുഖം പൂനിലാവുദിച്ചത് പോൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഒപ്പം നെഞ്ചേന്തിനോ കനപ്പെട്ടു..... നിറഞ്ഞൊരു ഗദ് ഗദം തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ തടഞ്ഞു നിന്നു....... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഉമ്മറത്തെ ചാരു കസേരയിലേക്ക് കിടന്നിരുന്നു കിച്ചു...... അപ്പോഴാണ് ആനന്ദി അങ്ങോട്ട് വരുന്നത്...... കയ്യിൽ എപ്പോഴും കാണുന്നത് പോലെ ആ ഒരു കളിപ്പാട്ടമുണ്ട്.... വാതിൽ പടിയോട് ചാരി നിന്നവൾ കിച്ചുവിനെ നോക്കി ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവനവളെ ശ്രദ്ധിച്ചത് ..... ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് അവൾക്ക് തന്നോട് വന്നൊരു അടുപ്പമുണ്ട്.... തന്റെ ഹൃദയത്തിലും പടർന്ന പേരറിയാത്തൊരു വികാരം...... വാ...... അവൻ പതിയെ വിളിച്ചതും താനൊന്ന് വിളിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നെന്ന പോൽ അവളോടി വന്നവന്റെ ദേഹത്തേക്ക് ചാരിയെന്ന പോൽ നിന്നു..... അതും അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കൊണ്ടല്ല..... പുറം തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടാണവൾ ചാരി നിന്നത്.... ഒരു പക്ഷെ താൻ മടിയിലിരുത്താൻ വേണ്ടിയാകുമോ..... അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടുയർത്തി മടിയിലേക്കിരുത്തിയതും ചാരു കസേരയിൽ കിടന്നിരുന്ന വന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരി കിടക്കുകയാണവൾ ചെയ്തത്.... ഒരു പക്ഷെ താൻ ചാരിയാണ് കിടക്കുന്നതെന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ ഇരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നിയത് കൊണ്ടാവാം.... എങ്കിലും അതവന്റെ നെഞ്ചിൽ തീരത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു... ഉള്ളിലെന്തോ ഒന്ന് പൊടിഞ്ഞു..... തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരാത്ത വിധം ഒരേങ്ങൽ വന്ന് നിന്നു...... മനസ്സ് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയെന്ന വണ്ണം അവന്റെ യുള്ളൂ കനത്തു..... അപ്പോഴും അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പറ്റി ചേർന്നു കിടപ്പാണ്...... അവൻ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി..... അവർ രണ്ട് പേരും അകത്താണെന്നുറപ്പായതും അവൻ പതിയെ അവളെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു.... അവളുടെ കൈ വിരലുകളും അവനെ അള്ളി പ്പിടിച്ചു...... അവൻ പോലുമറിയാതെ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ മൂർദ്ധാവിലമർന്നു.... അത് വരെ പിടിച്ചു വെച്ചിരുന്ന കപട ഗൗരവത്തിന്റെ ഒരംശം പോലും ബാക്കിയില്ലെന്ന വണ്ണം അവനുരുകി പോയിരുന്നു..... ഉമ്മറത്തെ ചാരു കസേരയിൽ മാനം നോക്കി കിടക്കുന്ന ആ അച്ഛനെയും മകളെയും നോക്കി വാതിലിന് പിറകിൽ ദേവി പതുങ്ങി നിന്നിരുന്നു.... അവരുടെ നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം നിറഞ്ഞു....... കവിക്ക് ആരെയും സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു തരം മനസ്സാണ്..... അവൾ ആനന്ദിയെ സ്നേഹിച്ചതിൽ അത്ഭുതമില്ല.... എന്നാലെന്റെ കുഞ്...... അവനു അവന്റേതായ ഒന്നിനെ വേണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചിരുന്നവനാണ്‌.... എന്നിട്ടും ആരോരുമല്ലാത്ത ഈ കുഞ്ഞിനോട് അവന്റെ ഹൃദയം ചേർന്നെങ്കിൽ ഒരു തരം നിസ്സഹായാസ്ഥയാണ്.... മാത്രവുമല്ല..... വാത്സല്യം കനം കെട്ടി അവന്റെ ഹൃദയം വിങ്ങുന്നുണ്ടാവും ഓരോ നിമിഷവും.... അവർ സാരി തലപ്പ് കൊണ്ട് കണ്ണുകളോപ്പി മുറിയിലേക് നടക്കുമ്പോൾ ആ അച്ഛനും മകളും അതേ കിടപ്പ് തന്നെയായിരുന്നു......... പാതിരാ കാറ്റ് അവരെ രണ്ട് പേരെയും തഴുകി.... ആകാശത്തു വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ചന്ദ്രൻ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.... അപ്പോഴും അവന്റെ കൈ അവളുടെ മുതുകിൽ കൊട്ടി കൊണ്ടേയിരുന്നിരുന്നു.... ആർക്കും കേൾക്കാത്ത താരാട്ടിന്റെ അകമ്പടിയോടെയെന്ന വണ്ണം....... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ