ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlGXkVpk?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 48 "30 കിലോയും കുറച്ച് ചില്ലറയും ഉണ്ട്. ടെക്നിക്കലി ഇന്നത്തെ പ്രൈസ് വെച്ച്, പതിനഞ്ചു കോടി അറുപത്തി മൂന്നു ലക്ഷം രൂപ!" ഹർഷൻ, തന്റെ കാൽകുലേറ്റർ സ്ക്രീൻ സച്ചുവേട്ടന് നേരെ നീട്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "കുറവാണല്ലോ മിസ്റ്റർ സജീവ്… സാധാരണ 20 CR നുള്ള ഗോൾഡ് വരാറുണ്ടെനിക്ക്." "കഴിഞ്ഞ വട്ടം പന്ത്രണ്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നാണറിഞ്ഞത്." സച്ചുവേട്ടൻ ഓർത്തെടുത്തു. "ഒക്കെ ഈ എയർപോർട്ട് വഴി വരുന്ന മലദ്വാർ ഗോൾഡ് അല്ലേ ? വരവ് കുറയുമ്പോ അളവും കുറയുമായിരിക്കും." ദേവയുടെയും അംബാന്റെയും കണ്ണുകൾ തുറിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. അവരുടെ നോട്ടം മുഴുവൻ, തങ്ങളുടെ കാറിനടിയിൽ നിന്നും ഊരിയെടുത്ത, എണ്ണക്കറുപ്പുള്ള ആ ലോഹപ്പെട്ടിയിലേക്കാണ്. കാറിന്റെ അടിയിലെ പൊടിയും ചെളിയും പറ്റിപ്പിടിച്ച് ആകെ വൃത്തികേടായിട്ടാണിരിക്കുന്നത്. "ഇനി ഇതെന്ത് ചെയ്യും ? എന്താ അടുത്ത ഘട്ടം ?" പ്രശാന്തിന്റെ സംശയം അതായിരുന്നു. "അടുത്തതായിട്ട്, നമ്മൾ ഇത് നന്നായി കഴുകി വൃത്തിയാക്കി ഒരു കെമിക്കൽ സൊല്യൂഷനിലേക്കിടും. 20 സെക്കന്റ്‌നുള്ളിൽ ഈ ബ്ലാക്ക് പെയിന്റ് ഇളകിപ്പോരും. പിന്നെ, ഗോൾഡ് എടുത്ത് ചെറിയ കഷണങ്ങളാക്കി മുറിച്ച്… യൂ നോ. ബിസ്ക്കറ്റ് കച്ചവടം." ഹർഷൻ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ വിശദമാക്കിക്കൊടുത്തു. "അറ്റ് ദി എൻഡ് ഓഫ് ദി ഡേ, ഇതൊക്കെ ലീഗൽ ഗോൾഡ് ആയി, മാറണം. അതിന് ഒരുപാട് ഘട്ടങ്ങളുണ്ട്." തുടർന്ന്, ഹർഷൻ തന്റെ ജോലിക്കാർക്ക് വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ കൊടുത്തു. രണ്ടുപേർ മുൻപോട്ട് വന്ന് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആ പെട്ടി താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഗാരേജിന്റെ ഉള്ളിലെ മറ്റൊരു മുറിയിലേക്ക് പോയി. "ഓക്കെ! അപ്പൊ, നമ്മൾ പറഞ്ഞിരുന്ന പോലെ, ഞാൻ ഒരു 10 CR ഇപ്പൊ ക്യാഷ് ആയിട്ട് ഒരു പെട്ടിയിലാക്കി, ദാ ആ വണ്ടിയുടെ അടിയിൽ ഫിറ്റ്‌ ആക്കി തരും." അയാൾ തൊട്ടപ്പുറത്ത് പാർക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്ന സ്കോഡ കുഷാക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. "അതാണിനി നിങ്ങളുടെ മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള വാഹനം." “അപ്പൊ നമ്മളു വന്ന ബി എം ?” ദേവയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. “അതു പിന്നീട് വന്നെടുത്തോളൂ. ആദ്യം നമ്മുടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഭംഗിയായിട്ട് തീർക്കാൻ നോക്കൂ.” "എണ്ണി നോക്കണ്ടേ ?" അംബാന്റെ സംശയം. "ആം… 10 CR എണ്ണി നോക്കണം. ല്ലേ ? ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ. ഇവൻ ഇവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ. എന്റെ ചരക്കെന്തായാലും എനിക്ക് നാളെ രാവിലെ എറണാകുളം എത്തിക്കണം. അംബാൻ എണ്ണിക്കഴിയുമ്പോ നിങ്ങൾ സാവധാനം വന്നെടുത്തോണ്ട് പോയാൽ മതി." സച്ചുവേട്ടൻ അംബാന്റെ തലയിൽ ഒരു കിഴുക്ക് കൊടുത്തു. ഭഗത് ഈ സംഭവങ്ങളിലൊന്നും യാതൊരു താൽപ്പര്യവും പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. ഗാരേജിനു പുറത്ത് വിശാലമായ ഉദ്യാനത്തിന് നടുവിലൂടെ തലങ്ങും വിലങ്ങും തിരിച്ചിട്ടിരുന്ന കൽപ്പാതകളിലൂടെ അവൻ ആലോചനയിലാടെ നടക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ അതൊരു കരടായി കിടന്നെങ്കിലും, ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ഹർഷൻ പോലും. BMW ന്റെ പാസ്സഞ്ചർ സീറ്റിനടിയിൽ നിന്നും മെഷീൻ ഗൺ പുറത്തേക്കെടുത്തപ്പോൾ ഹർഷന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. "ഇതെവിടെ നിന്ന് ?" "കല്ലഹള്ളി! നമ്മുടെ പിള്ളേര് കൊണ്ടുവന്നതാണ്." സച്ചുവേട്ടൻ അഭിമാനത്തോടെ സംഘാഗങ്ങളെ നോക്കി. "ഭഗത് ഇത് വെച്ച് വേണമെങ്കിൽ ഒരു കവിതയെഴുതിക്കളയും." "ആഹാ!" ഹർഷൻ ആ തോക്ക് വാങ്ങി പരിശോധിച്ചു. അതിന്റെ പാത്തിയുടെ താഴെ ഒരു സ്റ്റീൽ പ്ലേറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിലെഴുതിയിരുന്ന സീരിയൽ നമ്പർ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "ഇത് മിലിറ്ററി ഇഷ്യൂ ആണല്ലോ… എങ്ങനെ കിട്ടി ?" "കല്ലഹള്ളി ദിനകർ ബാബയെ അറിയുമോ ?" ദേവ ചോദിച്ചു. "അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോക്കാണ്… ആളുടെ പണിയാളുകളായിരുന്നു ഞങ്ങളൊക്കെ." "കൊള്ളാം… ആൾക്കറിയാമോ നിങ്ങൾ ഇതും കൊണ്ട് നടക്കുന്ന വിവരം ?" "മോഷ്ടിച്ചതൊന്നും അല്ല സർ !" അംബാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു. "ഒരു ചെറിയ യുദ്ധത്തിനുള്ള ഐറ്റംസ് ഉണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ. മ്മക്ക് ആവശ്യത്തിനനുസരിച്ച് പോയി എടുത്തുകൊണ്ടു പോരാം. ഞങ്ങളോടൊന്നും ആരും ചോദിക്കില്ല." മെഷീൻ ഗൺ പല പീസുകളാക്കി ഊരിയെടുത്ത് സ്കോഡയുടെ ഡോർ പോക്കറ്റിൽ നിക്ഷേപിച്ചു. പ്രധാന ഭാഗങ്ങളായ ബട്ടും, ബാരലും മാത്രം മടക്കി സീറ്റിനടിയിലും വെച്ചു. തുടർന്ന് ഏതാണ്ട് അര മണിക്കൂർ നേരത്തെ ‘മെക്കാനിക്കൽ’ വർക്കുകൾക്ക് ശേഷം ‘സ്കോഡാ കുഷാക്ക്’ റണ്ണിംഗ് കണ്ടിഷനിലായി. അപ്പോൾ… "വണ്ടി ഞാൻ ഓടിക്കാം." ഭഗത് ഗാരേജിലേക്കു കയറിവന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "തിരികെ കോയമ്പത്തൂർ വഴിയാണ് മടക്കം." സച്ചുവേട്ടൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. "നിനക്കറിയോ ആ വഴി ?" "ഗൂഗിൾ അക്കയല്ലേ ഉള്ളത്." അവൻ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി ഇരുന്ന് കഴിഞ്ഞു. എന്തോ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചപോലൊരു മുഖഭാവമായിരുന്നു അവന്. എല്ലാവരും ഹർഷനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. സ്കോട ഒരൊറ്റ കുതിപ്പിന് ബംഗ്ലാവിനെ ഒന്ന് വലം വെച്ച് മുൻപിലെത്തി, ഗേറ്റിലേക്കുള്ള നീളൻ പാത പിന്നിട്ടു പുറത്തെത്തിയതും, സംഘം ഉറക്കെ ആർത്ത് വിളിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആഘോഷമാരംഭിച്ചു. ആളൊന്നുക്ക് 2 കോടി രൂപ വെച്ച്! ഒരു രാത്രി ഇരുണ്ട് വെളുത്തപ്പോഴേക്കും എല്ലാവരും കോടീശ്വരന്മാർ ആയിരിക്കുന്നു! മധ്യവയസ്കനായ സച്ചുവേട്ടൻ പോലും ആ ചെറുപ്പക്കാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് ആവേശം പങ്കുവെച്ചു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഡാൻസ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു എല്ലാവരും. ഇറങ്ങാൻ നേരത്ത് ഹർഷൻ ഏല്പ്പിച്ച ഷാമ്പെയിൻ ബോട്ടിലുകൾ ഓരോന്നായി പൊട്ടിച്ച് അംബാൻ വായിലേക്ക് കമിഴ്ത്തുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. അവരുടെ ആഘോഷത്തിമിർപ്പിനൊപ്പം ചേർന്നതുപോലെ, നല്ലൊരു ചാറ്റൽ മഴയും ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭഗത് മാത്രം തന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവനും ഡ്രൈവിങ്ങിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിച്ചു. ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നും അവൻ അറിയുന്നതുപോലുമില്ല എന്ന് തോന്നി. "ഡാ പന്നീ!!" സച്ചുവേട്ടൻ അവന്റെ നെറുകം തലയിൽ തട്ടി വിളിച്ചു. "നിങ്ങൾ എൻജോയ് ചെയ്യടാ സച്ചുവേട്ടാ! എനിക്കൊരു മൂഡ് ഇല്ല!" "അതെന്താടാ പട്ടീ നിനക്ക് മൂഡ് ഇല്ലാത്തെ ?" അംബാൻ പുറകിൽ നിന്നും അവന്റെ കഴുത്തിൽ പിടികൂടി. എല്ലാവരും ആർത്ത് ചിരിച്ചു. പുറമെ നിന്നും നോക്കുമ്പോൾ, ആ വാഹനം ആടിയുലയുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ഏതാണ്ട് അര മണിക്കൂർ പിന്നിട്ടുകാണണം. പെട്ടെന്നാണ് പ്രശാന്ത് എന്തോ കണ്ട് ശ്രദ്ധിച്ചത്. "യ്യോ!" അവൻ ഞെട്ടി നിവർന്നിരുന്നു. പുറത്ത് കണ്ട ഒരു നെയിം ബോർഡിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "എന്താടാ? " സച്ചുവേട്ടൻ അമ്പരന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ഭഗത് വണ്ടി വെട്ടിതിരിച്ച്, വലത്തേക്കുള്ള റോഡിലേക്ക് കയറിയത്. " ಮೈಯರ್ಸ್കളെ! എനിക്ക് കന്നഡ സംസാരിക്കാൻ മാത്രേ അറിയൂ.. വായിക്കാൻ അറിയില്ല!" സച്ചുവേട്ടൻ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ പുറകിലിരുന്നവരെ മാറിമാറി നോക്കി. "വിജയപുര…" പ്രശാന്ത് ഭയപ്പാടോടെ മന്ത്രിച്ചു. ഞെട്ടി ഭഗത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു സച്ചുവേട്ടൻ. യാതൊരു കൂസലുമില്ലായിരുന്നു അവന്. "എല്ലാരും ഒരു അഞ്ച് മിനിറ്റ് നേരത്തേക്ക് ഒന്ന് സൈലന്റ് ആയിട്ടിരിക്കണം. എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് മുഴുവനും ഒന്ന് സമാധാനമായിട്ടിരുന്ന് കേൾക്കണം. ചാടിക്കടിക്കാൻ വന്നാ, എന്റെ കണ്ട്രോൾ പോകും ಮೈಯರ್ಸ್കളെ!" ഇടതുവശത്തായി ഒരു ചെറിയ കമ്മത്ത് ലോഡ്ജ് കാണാമായിരുന്നു. അതിന്റെ കോമ്പൗണ്ടിലേക്ക് വാഹനമോടിച്ച് കയറ്റി, ഒരു ബദാം മരത്തിന് ചുവട്ടിൽ പാർക്ക് ചെയ്തു അവൻ. "ബാ പുറത്തേക്കിറങ്ങാം!" "ഈ ചീഞ്ഞ മഴയത്തോ ? എന്തിന് ?" സച്ചുവേട്ടന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "ഇറങ്ങടാ സച്ചുവേട്ടാ! എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ടെന്ന്." "വേണ്ടാ! ഇതിനകത്തിരുന്ന് ഒണ്ടാക്കിയാൽ മതി!" ക്രോധാവേശത്താൽ സച്ചുവേട്ടന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. "ആരടെ അമ്മേനെ കെട്ടിക്കാനാണ് നിന്നെ ഇപ്പൊ ഇതിലെ കെട്ടിയെടുത്തത് ?" പച്ച മലയാളത്തിലാണയാളത് ചോദിച്ചത്. ഭഗത്തിന്റെ മുഖം കനത്തു. അവൻ കൈ നീട്ടി, പാസഞ്ചർ സൈഡിലെ ഡഷ് ബോർഡ് കാബിനെറ്റ് തുറന്ന് അതിനുള്ളിൽ നിന്നും തന്റെ കറുത്ത ബാഗ് വലിച്ചെടുത്തു. സിബ്ബ് തുറന്ന് അതിനുള്ളിലേക്കൊന്നു പാളി നോക്കിയതിനു ശേഷം, വലതു കൈ ട്രൗസറിന്റെ പോക്കറ്റിൽ താഴ്ത്തി തോക്ക് അവിടെയുണ്ട് എന്നും ഉറപ്പുവരുത്തി. “എന്താഡാ നിന്റെ ഉദ്ദേശം ?” ദേവ അമ്പരപ്പോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "പുറത്തേക്ക് വാ!“ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ഡോർ തുറന്ന് വെളിയിലേക്കിറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "ഇറങ്ങി വാടാ കഴുവേറിക്കമക്കളേ! വെറുതെ എന്റെ പ്രഷർ കൂട്ടാതെ." അവൻ മുരണ്ടു. "ഡാ ചെറുക്കാ-" സച്ചുവേട്ടൻ ഒരു അവസാന ശ്രമം കൂടി നടത്തി നോക്കി. പക്ഷേ ഫലമുണ്ടായില്ല. ഭഗത് തിരിഞ്ഞ് ആ ലോഡ്ജിന്റെ റിസപ്ഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പേമാരിയിൽ കുതിർന്നു ആ യുവാവ്. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കൂട്ടുകാരെല്ലാം വെളിയിലിറങ്ങി അവനെ അനുഗമിച്ച് ഒപ്പമെത്തി. "ഒരൊറ്റ ചോദ്യം!" അവൻ ഇരു കൈത്തലങ്ങളും നിവർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു. "ഇന്ന് രാവിലെ ഹർഷൻ മിശ്വയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ടിട്ട് നിങ്ങൾക്കെന്ത്‌ തോന്നി ?" "എന്താന്ന് ? മനസ്സിലായില്ല." അംബാനാണ്. "എന്തിനാ ഇപ്പൊ നീ മിശ്വേടെ കാര്യം അന്വേഷിക്കുന്നെ ? ഇത് കഴിഞ്ഞിട്ടല്ലേ അത് ?" അംബാന്റെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് തുടുത്ത കവിളുകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ വീണ് ചിതറി. "എടാ… ഞങ്ങളാരും പൊട്ടൻമാരല്ല." സച്ചുവേട്ടൻ അവന്റെ കൈ കടന്നെടുത്തുകൊണ്ടാണ് തുടർന്നത്. "നമ്മൾ മിശ്വ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും, അവൻ അവളുടെ ഫുൾ നെയിം പറഞ്ഞു. പിന്നെ പറഞ്ഞു, രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് വരെ അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നെന്ന്..." "പിന്നെ അതെ വായ കൊണ്ട് തന്നെ അവൻ പറഞ്ഞു അവളെ പേർസണലായിട്ട് അറിയില്ലെന്ന്." ദേവ പൂർത്തിയാക്കി. "ഓക്കേ! അപ്പൊ നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാവാഞ്ഞിട്ടല്ല." "അല്ല മോനേ! പക്ഷേ, ഇപ്പൊ നമ്മുടെ പ്രയോരിറ്റി മിശ്വ അല്ല." "നമ്മുടെ എന്ന് പറയണ്ട!" അവന്റെ സ്വരം കനത്തു. "നിങ്ങടെ… നിങ്ങടെ പ്രയോരിറ്റി മിശ്വ അല്ല!" "അല്ല!" സച്ചുവേട്ടന്റെ ഭാവം മാറി. "അവളല്ല. എനിക്കവളെ അറിയുക പോലുമില്ലാന്ന് നീ ഓർക്കണം. പക്ഷേ, ഈ പ്രശ്നങ്ങളൊക്കെ ഒന്ന് സോൾവ് ചെയ്ത്, ഹർഷന്റെ പാക്കേജ് ഓക്കെ ഡെലിവറി ചെയ്ത് സമാധാനമായിക്കഴിഞ്ഞാൽ, അവളെ അന്വേഷിച്ച് ഏറ്റവും മുൻപിലുണ്ടാകുക ഞാനായിരിക്കും!" "അതിന്റെ ആവശ്യമില്ലെടാ സച്ചുവേട്ടാ…" അവൻ തല വെട്ടിച്ചു. "ഞാൻ മുൻപും പറഞ്ഞതാ… എനിക്ക് വേണ്ടത് ഇതൊന്നുമല്ല. ഇതിനല്ല ഞാൻ കല്ലഹള്ളിയിൽ നിന്നും വന്നത്… എനിക്ക് നിങ്ങടെ ഗോൾഡും വേണ്ട ആ പൈസേടെ ഷെയറും വേണ്ട. എന്നെ ഇവിടെ വിട്ടിട്ട് പൊയ്ക്കോ നിങ്ങള്. ഞാൻ രാവിലെ പറഞ്ഞതല്ലേ ?" "ഡാ പട്ടിക്കഴുവേറി!" അംബാൻ അവന്റെ കഴുത്തിന് കുത്തിപ്പിടിച്ച് ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുമരിലേക്ക് ചാരിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു. "നീ ഒരൊറ്റയൊരുത്തൻ ഇവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് എന്ത് ಮೈರ್ ഉണ്ടാകുമെന്നാണീ പറയുന്നത് ? പ്രാന്തായോ നിനക്ക് ?" ഭഗത് അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. അടുത്തേക്ക് വന്ന എല്ലാവരെയും തള്ളിയകറ്റിക്കൊണ്ടാണ് അവൻ തുടർന്നത്. "ഇതാണെന്റെ തീരുമാനം. നിങ്ങളാരും ഇതിൽ ഇടപെടേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഇതിനു വേണ്ടി നിങ്ങടെ ലൈഫ് അപകടത്തിലാകുന്നത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റില്ല. ഇത് എന്റെയും തരുണിന്റെയും മാത്രം പ്രശ്നമാണ്. ഞങ്ങൾ തന്നെ ഇത് ഡീൽ ചെയ്തോളാം." "ഇപ്പൊ അങ്ങനെയായി ല്ലേ ?" ദേവ ഇടപെട്ടു. “പന്നക്കഴുവേറീ, നീ ഞങ്ങളെ വിളിച്ചു വയനാട്ടിലേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞപ്പോ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാരുന്നു. ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ? ‘ഒരു പണിയുണ്ട്… ചെലപ്പോ ക്ലിക്ക് ആകും. അല്ലെങ്കിൽ തല പോകും.’ എന്നാ നീ പറഞ്ഞത്. ആ വാക്കും കേട്ടാ ഞങ്ങള് മൂന്നും ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചെ. തല പോയാൽ പോകട്ടെ എന്ന് കരുതി തന്നെയാ." "അതുപോലല്ല ഇത്… നിങ്ങൾക്കതു പറഞ്ഞാ മനസ്സിലാകില്ല." ഭഗത്തിന്റെ സ്വരം താഴ്ന്നിരുന്നു. "ഈ കോപ്പന്റെ വിചാരം, ഇവനിപ്പോ തരുണിനെ വിളിച്ച് മിശ്വയെപ്പറ്റി ഇൻഫർമേഷൻ കൊടുത്താൽ, ഉടനെ അവർ ഇവന്റെ സമസ്ഥാപരാധവും പൊറുത്ത് ഇവനെ അങ്ങ് ദത്തെടുക്കുമെന്നോ മറ്റോ ആണ്…" സച്ചുവേട്ടന്റെ മുഖത്ത് അവജ്ഞ നിറഞ്ഞു. "നോക്കിക്കോ! നിനക്കൊരു പട്ടീടെ വില പോലും തരില്ല അവർ. നേരിട്ട് കാണുന്ന സെക്കന്റിൽ നിന്റെ പള്ളയ്ക്ക് ഉണ്ട കേറും. അതാ ഉണ്ടാവാൻ പോണെ!" മഴ പൂർവ്വാധികം ശക്തി പ്രാപിച്ചിരുന്നു. അഞ്ചുപേരും നന്നായി നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരിക്കുന്നു. അതിശക്തമായൊരു മിന്നൽ, ആ പ്രദേശമാകെ പ്രഭാപൂർണ്ണമാക്കി. തൊട്ടുപുറകെ വെടിക്കെട്ട്‌ പോലെ ഇടിമുഴങ്ങാനുമാരംഭിച്ചു. "ബുദ്ധി… ആവശ്യത്തിനുപയോഗിക്കാനുള്ളതാണ് ചോട്ടൂ…" ദേവയുടെ അവസാന ശ്രമം. "ഏത് ചോട്ടുവാടാ ?” ഭഗത് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. “ അവൻ ചത്തില്ലേ ?" "പോടാ ಅದನ್ನು ತೊಲಗಿಸಿ! നീ ഇപ്പോഴും ആ പൊട്ടൻ ചോട്ടു തന്നെ!" കാർക്കിച്ചു തുപ്പിക്കൊണ്ട് ദേവ തിരികെ നടന്നു. "അത്രേയുള്ളൂ… എല്ലാരും പൊയ്ക്കോ." ഭഗത് തന്റെ ഷർട്ട്‌ ഊരി പിഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ ലോഡ്ജിന്റെ വരാന്തയിലേക്ക് കയറി. എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞു പോയിട്ടും, സച്ചുവേട്ടന് മാത്രം പോകാനാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. "നീ തീർന്നു ഭഗത്… ഇതാണ് നിന്റെ അവസാനം…" അതീവ ഗൗരവത്തിലാണ്‌ അയാളത് പറഞ്ഞത്. “ശവം പോലും ബാക്കി കിട്ടില്ല. അങ്ങനൊരവസ്ഥയിലേക്കാ നിന്റെ പോക്ക്!” "ഒരു പ്രാവശ്യം കൂടി ഞാൻ പറയാം…" സ്റ്റെപ്പുകൾ ഇറങ്ങി അവൻ അയാൾക്കരികിലെത്തി. "ഭൂമി പിളർന്ന് ജീവനോടെ വിഴുങ്ങിയതാ എന്നെ. എന്നിട്ട് ചത്തില്ലല്ലോ ? കാരണമുണ്ടെടാ സച്ചുവേട്ടാ… നിങ്ങൾക്കാർക്കും അത് പറഞ്ഞാ മനസ്സിലാവില്ല. അന്ന്, ആ ക്യാമ്പിൽ കിടന്ന സമയത്ത് എനിക്കൊരു വെളിപാടുണ്ടായതാ… എന്റെ ഈ ലൈഫ് കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ ചെയ്ത് തീർക്കാനുണ്ടെന്ന്… അതിന് വേണ്ടി എന്നെ ബാക്കി നിർത്തിയതാടാ സച്ചുവേട്ടാ…" “ചേട്ടാ! വാ.” അംബാന്റെ വിളി കേട്ട് സച്ചുവേട്ടൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "ഇത്രേം കൊണ്ട് എത്തിച്ചിച്ചിട്ട് അവസാന നിമിഷം നമ്മളെ ഊമ്പിക്കാനായിരുന്നെങ്കിൽ പിന്നെ അവനോട് വർത്താനം പറയുന്നതെന്തിനാ ?" "പോട്ടെ മോനേ..." സച്ചുവേട്ടൻ തിരിഞ്ഞു. "നിന്റെ മനസ്സിലെന്താന്ന് നിനക്കല്ലേ അറിയൂ. ചെലപ്പോ, നിന്റെ ഒരു വീക്ഷണകോണിൽ ഇതായിരിക്കും ശരി. എനിക്ക് പക്ഷേ, അങ്ങനെ കരുതാനാകില്ല. ഏറ്റ ജോലികൾ ഭംഗിയായി തീർക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ അത് ഇതിനേക്കാൾ വലിയ അപകടമുണ്ടാക്കും. നമ്മൾ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടോ കേട്ടിട്ടോ ഉള്ളവരിലൊക്കെ വെച്ച് ഏറ്റവും അപകടകാരിയാണ്‌ ഹർഷൻ!" വണ്ടി റിവേഴ്‌സ് വന്ന് സച്ചുവേട്ടനരികിലെത്തി. അംബാനയായിരുന്നു ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ. ഒരു വട്ടം കൂടി അവനെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതിനു ശേഷം സച്ചുവേട്ടൻ സ്കോടയിൽ കടന്നിരുന്നു. നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് ആ വാഹനം ലോഡ്ജിന്റെ കോമ്പൗണ്ട് പിന്നിട്ടു. തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കാതെ ലോഡ്ജിന്റെ പടി കയറിയ ഭഗത്, നേരേ റിസപ്ഷനിലേക്കു ചെന്നു. “ഒരു മുറി വേണം. ഇന്നൊരൊറ്റ ദിവസത്തേക്ക്.” തുടരും… കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ