🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 1 @copyright protected ❤️..................❤️ അവളുടെ മുൻപിൽ തലയും താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്ന വ്യക്തിയെ കണ്ടതും അവളിൽ ദേഷ്യം നുരഞ്ഞു പൊന്തി. "ഇനിയും തനിക്ക് എന്തെങ്കിലും എക്സ്പ്ലനേഷൻ പറയാനുണ്ടോ അഭ്യുഹ്?" അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ തണുപ്പും കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷ്ണതയും കേട്ടവൻ പതിയെ തല ഉയർത്തി. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ അവന് ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. "ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ നീ വിശ്വസിക്കുമോ, പൊന്നു...?" അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവൾ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "വിശ്വാസം...?" അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "ഒരിക്കൽ ഞാൻ നിന്നെ കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു അഭ്യുഹ്. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എല്ലാവരേക്കാളും കൂടുതൽ. പക്ഷേ ആ വിശ്വാസം തകർത്തത് നീ തന്നെയല്ലേ?" അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുവന്നെങ്കിലും അത് പുറത്തു കാണിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു. അഭ്യുഹ് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. "മിണ്ടണ്ട." അവൾ കൈ ഉയർത്തി അവനെ തടഞ്ഞു. "നിന്റെ ഓരോ കള്ളത്തിനും ഞാൻ ഒരായിരം കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി നിന്നെ ന്യായീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇത്തവണ... ഇത്തവണ എനിക്ക് കഴിയില്ല." അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. "ഞാൻ നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കണമെന്നൊന്നും കരുതിയിരുന്നില്ല പൊന്നു." "പക്ഷേ വേദനിപ്പിച്ചു." അവളുടെ മറുപടി നിമിഷനേരം കൊണ്ടായിരുന്നു. "ചില മുറിവുകൾ സമയം കൊണ്ട് പോലും മായില്ല അഭ്യുഹ്. അത് ഓരോ ദിവസവും വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും." ഇരുവരും കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മൗനമായി നിന്നു. ഒരിക്കൽ ഒരുമിച്ച് സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തിരുന്ന രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ... ഇന്ന് ഒരേ മുറിയിൽ നിന്നിട്ടും അപരിചിതരെപ്പോലെ. അവളുടെ മനസ്സ് പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഒഴുകിപ്പോയി... അവനെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം... അറിയാതെ അവൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായ ദിവസം... സൗഹൃദം പതിയെ പ്രണയത്തിലേക്ക് വഴിമാറിയ ദിവസം... പക്ഷേ ചില കഥകൾക്ക് തുടക്കമുണ്ടെങ്കിലും, അവ എവിടെയാണ് അവസാനിക്കുക എന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലല്ലോ... അവരുടെ കഥയും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു... അവളുടെ മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു... ─── "പൊന്നു... എഴുന്നേൽക്ക്... കോളേജിൽ പോകണ്ടേ?" അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് പൊന്നുവിന്റെ ഉറക്കം മുറിഞ്ഞത്. "അമ്മേ... അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൂടി..." പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് വീണ്ടും ചുരുണ്ടുകൂടി അവൾ. "ഇത് നീ ഇന്നലെ പറഞ്ഞതും അതിന്റെ തലേദിവസം പറഞ്ഞതുമാണ്." അതും പറഞ്ഞ് അമ്മ പുതപ്പ് വലിച്ചുമാറ്റിയതും പൊന്നു ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു. "അമ്മേ..." "വേഗം റെഡിയാവാൻ നോക്ക്." അമ്മ പോയതും അവൾ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി. "അയ്യോ ദൈവമേ..." സമയം കണ്ടതും കട്ടിലിൽ നിന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. ─── "നിനക്ക് സമയം നോക്കി എഴുന്നേറ്റാൽ എന്താ പ്രശ്നം?" സ്കൂട്ടിയുടെ പിന്നിലിരുന്ന് ദേഷ്യത്തോടെ പറയുകയായിരുന്നു അവളുടെ കൂട്ടുകാരി ദിയ. "ഇത്ര രാവിലെ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെയാ തോന്നുന്നത്?" "നീ എന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടല്ലേ. അതുകൊണ്ട്." ഒരു ഇളിച്ച ചിരിയോടെ പൊന്നു പറഞ്ഞതും ദിയ അവളുടെ തലയ്ക്ക് ഒരു കൊട്ട് കൊടുത്തു. "ആഹ്... വേദനിക്കുന്നു." "ഇനിയും കിട്ടും." രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കോളേജിനകത്തേക്ക് നടന്നു. ആദ്യ ദിനം... പുതിയ മുഖങ്ങൾ... പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ... പുതിയ തുടക്കങ്ങൾ... എല്ലാവരും അവരുടെ ഭാവിയെ കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷകളുമായി അവിടേക്ക് എത്തിയവരാണ്. "എനിക്ക് ഒരു ഫീലിംഗ് ഉണ്ട്." ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് പൊന്നു പറഞ്ഞു. "എന്ത് ഫീലിംഗ്?" "എന്റെ ലൈഫ് ഇവിടെ വെച്ച് ടോട്ടലി ചേഞ്ച് ആകും." ദിയ അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി. "നീ രാവിലെ എന്തെങ്കിലും കുത്തിക്കേറ്റിയിട്ടുണ്ടോ?" "പോടീ." രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു. അതേസമയം... കോളേജിന്റെ ഗേറ്റിലൂടെ ഒരു ബ്ലാക്ക് ബൈക്ക് അകത്തേക്ക് കടന്നു വന്നു. ആ ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ആളെ കണ്ടതും പല പെൺകുട്ടികളുടെയും കണ്ണുകൾ അവിടേക്ക് നീണ്ടു. ആറടി ഉയരം... സിംപിൾ ഡ്രസ്സിംഗ്... മുഖത്ത് ഒരു ഗൗരവം... അവൻ ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ അറിയാതെ തന്നെ ഒരു ജോടി കണ്ണുകൾ അവനിൽ ഉടക്കി നിന്നിരുന്നു. "എടീ... എന്താ നോക്കുന്നത്?" ദിയയുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് പൊന്നു ഞെട്ടിയത്. "ഒന്നുമില്ല." അവൾ പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റി. അപ്പോൾ പോലും അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... അവൻ ഒരുനാൾ അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ ഭാഗമായി മാറുമെന്ന്... അവളുടെ ചിരിയുടെയും കണ്ണീരിന്റെയും കാരണം ആകുമെന്ന്... അവളുടെ പ്രാണനിൽ പാതിയായി മാറുമെന്ന്... ─── "പ്രണയാ... വേഗം വാ." ദിയയുടെ വിളി കേട്ടാണ് പ്രണയ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത്. "വരുന്നേ..." രണ്ടുപേരും ക്ലാസിലേക്ക് നടന്നു. ഫസ്റ്റ് ഡേ ആയതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും ഓരോരുത്തരായി പരിചയപ്പെടുകയായിരുന്നു. ക്ലാസിൽ കയറിയതും പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും പരതി. പുതിയ മുഖങ്ങൾ... പുതിയ സൗഹൃദങ്ങൾ... ചിലരുടെ മുഖത്ത് ടെൻഷൻ... ചിലരുടെ മുഖത്ത് ആവേശം... അവൾക്ക് ഇതൊക്കെ പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. "ഹായ്... ഞാൻ നന്ദന." അവരുടെ ബെഞ്ചിന് മുന്നിലിരുന്ന പെൺകുട്ടി തിരിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു. "ഹായ്... ഞാൻ പ്രണയ." "ഞാൻ ദിയ." അങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ക്ലാസിലേക്ക് ഒരു സാർ കയറി വന്നു. എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദരായി. "ഗുഡ് മോർണിംഗ് സ്റ്റുഡന്റ്സ്." "ഗുഡ് മോർണിംഗ് സാർ." "ഇന്ന് ഫസ്റ്റ് ഡേ ആയതുകൊണ്ട് നമുക്ക് പരിചയപ്പെടാം." ഓരോരുത്തരായി എഴുന്നേറ്റ് സ്വന്തം പേര്, സ്ഥലം, ഇഷ്ടങ്ങൾ എന്നിവ പറയാൻ തുടങ്ങി. പ്രണയയുടെ ഊഴം വന്നപ്പോൾ അവൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. "ഹായ്... ഞാൻ പ്രണയ കൃഷ്ണ. കൊച്ചിയാണ് വീട്. വായിക്കാനും എഴുതാനുമാണ് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം." അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ ഇരുന്നു. അവളുടെ സംസാരശൈലി കേട്ട് ചിലർ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു. ─── "കാന്റീനിൽ പോകാമോ?" ദിയ ചോദിച്ചതും പ്രണയ സമ്മതിച്ചു. കോളേജ് ലൈഫ് തുടങ്ങിയത് തന്നെ കാന്റീനിൽ നിന്നാണല്ലോ. അങ്ങനെ ചിരിച്ചും കളിച്ചും നടന്ന് പോകുമ്പോഴാണ് മുൻപിൽ നിന്ന് ആരോ വന്ന് ദിയയുമായി ഇടിച്ചത്. "സോറി..." രണ്ടുപേരും ഒരേ സമയം പറഞ്ഞു. ദിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ പ്രണയയുടെ കാലുകൾ അവിടെ തന്നെ നിശ്ചലമായി. കാരണം... അവളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് രാവിലെ കണ്ട അതേ ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു. അവൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ എന്തുകൊണ്ടോ പ്രണയയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം താളം തെറ്റി. അവൻ പതിയെ നോട്ടം മാറ്റി കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം നടന്നു പോയി. "എടീ..." ദിയയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൾ ഉണർന്നത്. "എന്താ അവിടെ തന്നെ നിന്നത്?" "ഒന്നുമില്ല." അവൾ വേഗം മുന്നോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ മനസ്സ് അവിടെ തന്നെയായിരുന്നു. ─── "നിനക്ക് അവനെ അറിയാമോ?" കാന്റീനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പ്രണയ ചോദിച്ചു. "ആരേ?" "ഇപ്പോ കണ്ട ആ ബൈക്കിൽ വരുന്ന ചെക്കനെ." ദിയ പുരികം ഉയർത്തി. "ഓഹ്... അഭ്യുഹ് മേനോൻ." ആ പേര് കേട്ടപ്പോൾ അറിയാതെ പ്രണയയുടെ മനസ്സ് ആ പേര് ആവർത്തിച്ചു. അഭ്യുഹ്... "സീനിയറാണോ?" "അല്ല. നമ്മുടെ ബാച്ച് തന്നെ. പക്ഷേ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ തന്നെ പലർക്കും അറിയാവുന്ന ആളാണ്." "എന്തിന്?" "പഠിത്തത്തിലും സ്പോർട്സിലും എല്ലാം ടോപ്പ്. പിന്നെ അല്പം റിസർവ്ഡ് ടൈപ്പ്." പ്രണയ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അറിയില്ല... എന്തുകൊണ്ടോ ആ പേര് മനസ്സിൽ കുടുങ്ങി. ─── ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പുതിയ കൂട്ടുകാർ... അസൈൻമെന്റുകൾ... ലാബുകൾ... കാന്റീൻ കഥകൾ... അങ്ങനെ കോളേജ് ജീവിതം മനോഹരമായി മുന്നോട്ട് പോകാൻ തുടങ്ങി. അതിനിടയിൽ പ്രണയയും അഭ്യുഹും പലതവണ കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്നു. ലൈബ്രറിയിൽ... കോറിഡോറിൽ... കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിൽ... എന്നാൽ സംസാരമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാണുമ്പോൾ പരസ്പരം ഒന്ന് നോക്കും. അത്ര മാത്രം. ─── ഒരു ദിവസം... കോളേജ് ലൈബ്രറി. അവൾക്ക് ആവശ്യമായ ഒരു പുസ്തകം മുകളിലെ ഷെൽഫിലായിരുന്നു. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും കൈ എത്തുന്നില്ല. "ഇത്ര ഉയരത്തിൽ വെക്കണമായിരുന്നോ?" സ്വയം പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അവൾ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഒരു കൈ അവളുടെ അരികിലൂടെ നീണ്ടു. ആ പുസ്തകം അനായാസം എടുത്തു. ഒരു നിമിഷം പ്രണയ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു. മുന്നിൽ... അഭ്യുഹ്. "ഇതാണോ വേണ്ടത്?" ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ അവൻ ചോദിച്ചു. പ്രണയ കുറച്ച് നിമിഷം മറുപടി പറയാൻ പോലും മറന്നു. "ഹാ... അതെ." അവൾ പുസ്തകം വാങ്ങി. "താങ്ക്സ്." "വെൽക്കം." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് അവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ഒരു സാധാരണ സംഭവം. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ─── ആ രാത്രി... മുറിയിലെ ജനലരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. കയ്യിൽ പുസ്തകമുണ്ടെങ്കിലും വായനയിൽ ശ്രദ്ധയില്ല. മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നത് ഒരേ മുഖം. അവൻ സംസാരിച്ച ആ രണ്ട് വാക്കുകൾ പോലും ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. "പ്രണയ..." അമ്മയുടെ വിളി കേട്ടാണ് അവൾ ഉണർന്നത്. "എന്താ അമ്മേ?" "എവിടെയാ നീ?" "ഒന്നുമില്ല..." അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. സ്വയം പോലും മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു സന്തോഷം അവളിൽ നിറയുകയായിരുന്നു. ചില ആളുകൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വരുന്നത് വലിയ ശബ്ദത്തോടെയല്ല... പതിയെ... അറിയാതെ... ഒരു ചെറിയ നോട്ടത്തിലൂടെ... ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയിലൂടെ... ഒരു സാധാരണ നിമിഷത്തിലൂടെ... പിന്നീട് ആ നിമിഷങ്ങൾ തന്നെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഓർമ്മകളായി മാറും. അറിയാതെ തന്നെ... അഭ്യുഹ് എന്ന പേര് പ്രണയയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ഇടം നേടിയിരുന്നു. ആ ചെറിയ ഇടം ഒരുനാൾ അവളുടെ ഹൃദയം മുഴുവൻ സ്വന്തമാക്കുമെന്ന്... അപ്പോൾ അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... തുടരും... ❤️ പുതിയ സ്റ്റോറി കൂടെ സ്റ്റാർട്ട്‌ ആക്കുന്നുണ്ട് എല്ലാവരും സപ്പോർട്ട് ചെയ്യുമെന്ന് കരുതുന്നു... 🩷 #💌 പ്രണയം #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ