ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mmplBrv?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 50 വാതിൽ വലിച്ച് തുറന്നതും, പുറത്ത് നിന്നിരുന്ന ആ ഇരുണ്ട രൂപം മിശ്വയുടെ മേലേക്ക് വീണതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. പകച്ച് പോയെങ്കിലും, അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മനഃസാന്നിധ്യം വീണ്ടെടുത്ത് ആ മനുഷ്യനെ പുറകോട്ട് തള്ളി ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരി. ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ വീരേന്ദ്ര! "എന്താ ?" മിശ്വയുടെ സ്വരം ചിലമ്പിച്ചു. "മിശ്ന മോൾ…" അയാൾ കൈകാലുകൾ നിവർത്തി ഒന്ന് സ്‌ട്രെച്ച് ചെയ്തുകൊണ്ട് അവളുടെ ബെഡിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. "എവിടെ പോകുന്നു ?" മിശ്വ അയാൾക്ക്‌ മുൻപിൽ കൈ വിലങ്ങനെ പിടിച്ചു. "പറയാമെടീ മോളൂ…" അയാൾ തന്റെ ബലിഷ്ഠ കരങ്ങൾ കൊണ്ട്, അവളെ തള്ളി മാറ്റി ആ കട്ടിലിൽ ചെന്നിരുന്ന് കഴിഞ്ഞു. മിശ്വ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഇറങ്ങി ഓടിയാലോ എന്നാണവൾ ചിന്തിച്ചത്. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും അധിനി ഓടി ഉള്ളിലേക്ക് കയറി വന്നു. "അണ്ണാ…" അവൾ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു. "എന്തുപറ്റി അണ്ണാ ?" "പോയില്ലേ മോളേ…" അയാൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. "നമ്മടെ അംശിമോള് പോയില്ലേ…" "അതേ… അണ്ണൻ പുറത്തേക്ക് നിൽക്കാമോ ? മിശ്വയ്ക്ക് ഡ്രസ്സ്‌ മാറണം. അക്ക ഇപ്പൊ വരും." ആ പറഞ്ഞത് അയാൾ കേട്ട ലക്ഷണമില്ല. "മിശ്ന മോൾ ഇവിടെ വന്നിരിക്കൂ… പേടിക്കണ്ട." അയാൾ ബെഡിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടാണത് പറഞ്ഞത്. "ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും, ഞാനല്ലേ നിന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടെ ആക്കിയത് ? അതിന്റെയൊരു സ്നേഹമെങ്കിലും കാണിക്ക് നീ." മിശ്വയുടെ മുഖത്തെ മാംസപേശികൾ വലിഞ്ഞു മുറുകി. "എന്റെ ഏറ്റോം വല്യ സങ്കടം എന്താന്നറിയോ മക്കളേ ?" ആ മനുഷ്യൻ സംസാരം തുടരുകയാണ്. "അംശിയെ എനിക്ക് ഇതുവരേ കിട്ടീട്ടില്ല…" അയാളുടെ മുഖം വിഷണ്ണമായി. "ഓരോ വട്ടം ഞാൻ വരുമ്പോഴും അവൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ഒഴിവുകഴിവ് പറഞ്ഞ് എന്നെ…" അയാൾ ശക്തമായൊന്നു ചുമച്ചു. നിലത്തേക്ക് കാർക്കിച്ചു തുപ്പിയതിന് ശേഷമാണ് തുടർന്നത്. "ഇനി ഇവിടെ എനിക്ക് തരാൻ ബാക്കിയുള്ളത് നീ മാത്രേയുള്ളൂ." അയാൾ മിശ്വയ്ക്ക് നേരെ ചൂണ്ടി. "കൊറച്ചോടെ കഴിഞ്ഞിട്ട് ചോദിച്ചാ മതീന്ന് പറഞ്ഞത് അക്കയാ… പക്ഷേ, അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞാണ് എനിക്ക് അംശിയെ നഷ്ടപ്പെട്ടത്." മിശ്വ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെയടച്ച് തുറന്നു. ഇങ്ങനെയും മനുഷ്യരുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മൃഗങ്ങൾ പോലും ലജ്ജിച്ചു പോകുന്ന തരത്തിലുള്ള പെരുമാറ്റം. "കെട്ട്യോൾ പ്രസവിച്ചു കെടക്കുവാ…" അയാൾ മഞ്ഞപ്പല്ലിളിച്ച് വിശാലമായൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. "കൊറച്ചുകാലത്തേക്ക് എന്റെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവതാളത്തിലാണ്…" "അണ്ണൻ ഇപ്പൊ പോ… എന്നിട്ട് കള്ളിന്റെ കെട്ടിറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോ വാ. മിശ്വ പുതിയ കുട്ടിയല്ലേ… അതിനെ ഇങ്ങനെ പേടിപ്പിക്കാമോ ?" അധിനി പുഞ്ചിരിയോടെ അയാളെ എഴുന്നേൽപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമാരംഭിച്ചു. "തൊട്ടുപോകരുത്!" അയാൾ ചീറി. "ഇന്ന് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, വന്ന കാര്യം സാധിക്കാതെ ഒരു മടക്കമുണ്ടാകില്ല. വെറുതെ എന്നെക്കൊണ്ട് കടുംകൈയ്യൊന്നും ചെയ്യിപ്പിക്കരുത് രണ്ടാളും കൂടി. വലിച്ച് കീറിക്കളയും ഞാൻ!" അയാൾ കൈകാലുകൾ നിവർത്തി ഒരു സംഘട്ടനത്തിനെന്നോണം തയ്യാറെടുത്തു. "എനിക്കേ, എപ്പോവേണെങ്കിലും ഇവിടെ കേറിവരാം. എന്റെ വീട് പോലെയാണെന്നാ അക്ക പറഞ്ഞേക്കുന്നത്. നിനക്കറിയാല്ലോ ?" അയാൾ അധിനിക്ക് നേരെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "നിങ്ങളെയൊക്കെ കൊണ്ടെ ഈ ലോകായ ലോകം മുഴുവൻ ഓടിയിട്ട് എനിക്കെന്തെങ്കിലും പ്രയോജനം വേണ്ടേ ? മിശ്ന മോള് വാ! നീ പോടീ!" അയാൾ അധിനിക്ക് നേരെ കൈയ്യോങ്ങി. "മിശ്വാ… പുറത്തേക്കിറങ്ങി താഴത്തേക്ക് പൊക്കോ." അധിനി വിരൽ ചൂണ്ടി. "ഇയാളെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം." അടുത്ത നിമിഷം, ചാടിയെഴുന്നേറ്റ വീരേന്ദ്ര, കൈ നിവർത്തി ഒരൊറ്റയടിയായിരുന്നു. പടക്കം പൊട്ടുന്നപോലെ ഒരു ശബ്ദം. അധിനി പുറകോട്ട് തെറിച്ച് പോകുന്നത് കണ്ടു. അംശി കിടന്നിരുന്ന കട്ടിലിൽ തലയിടിച്ചാണ് ആ പെൺകുട്ടി വീണത്. ഒരു കാളക്കൂറ്റനെപ്പോലെ മുക്കറയിട്ടുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റ് വന്ന വീരേന്ദ്ര അവളുടെ മേലേക്ക് കുതിച്ച് ചാടാനൊരുങ്ങിയതും, മിശ്വ അയാളുടെ കയ്യിൽ കടന്നുപിടിച്ചു. "ചേച്ചിയെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ അയ്യാ… എന്നെ എന്ത് വേണെങ്കി ആയിക്കോ…" കടിച്ചുപിടിച്ച പല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെയാണ് ആ ശബ്ദം വെളിയിലേക്ക് വന്നത്. അടുത്ത നിമിഷം മുൻപോട്ടാഞ്ഞ വീരേന്ദ്ര, അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ പിടുത്തമിട്ടു. അതിശക്തമായി തനിക്കരികിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, തിരിഞ്ഞ അയാളുടെ വലതുകൈ അവളുടെ കഴുത്തിലമർന്നു. "ചാവണോ നിനക്ക് ?" ശ്വാസമെടുക്കാനാകുന്നില്ല. എന്നിട്ടും, മിശ്വ യാതൊരു ഭാവഭേദവും കൂടാതെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. "പറയടീ ? കൊല്ലട്ടെ നിന്നെ ഞാൻ ?" അയാൾ അട്ടഹസിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ എടുത്തുയർത്തി കട്ടിലിലേക്കിട്ടു. അടുത്ത നിമിഷം… "ഡാ നായേ!!" ഉറക്കെയൊരു ഗർജ്ജനം കേട്ടു. ഞെട്ടിത്തതിരിഞ്ഞു നോക്കിയ വീരേന്ദ്ര വൈദ്യുതാഘാതമേറ്റതുപോലെ സ്തംഭിച്ചുപോയി. "ഇന്ന് തന്നെ വേണമല്ലെടാ നിനക്ക് ?" ഉറക്കെ അലറിക്കൊണ്ട്, കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ഉള്ളിലേക്കിരച്ചുകയറി വന്ന അക്ക അയാളുടെ തലമുടിക്കുത്തിൽ പിടുത്തമിട്ടതും, അവരുടെ വലതുകാൽ മുട്ട് അയാളുടെ കാലുകൾക്കിടയിൽ അതിശക്തമായൊരു താഢനമേല്പിച്ചതും നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടായിരുന്നു. കില്ലപ്പട്ടികൾ മോങ്ങുന്ന തരം ഒരു ശബ്ദമുയർന്നു അവിടെ. "മതിയാക്കണ്ട… ഇനീം തരാം!" അതെ നിൽപ്പിൽ തന്നെ, ഇരു കൈകാലും തലമുടിക്കുത്തിന് പിടിച്ച് അയാളെ വലിച്ച് താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന്, ഉയർന്നു നിന്നിരുന്ന കട്ടിൽ കാലുകളിലൊന്നിലേക്കടുപ്പിച്ചു അക്ക. മൂന്ന് വട്ടം ആ നരാധമന്റെ തല ഉയർന്നു താഴുന്നത് കണ്ടു. മുൻപിലെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിന്നിരുന്ന പല്ലുകളെല്ലാം ഒടിഞ്ഞ് ഓരോ ദിശയിൽ തെറിച്ചുപോകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ദീനമായി ഉറക്കെ നിലവിളിക്കാനുമാരംഭിച്ചു ആ മനുഷ്യൻ. തുടർന്ന് അതിശക്തമായി അയാളെ പുറത്തേക്ക് തള്ളിവിട്ട അക്ക, ആ പോകുന്ന പോക്കിൽത്തന്നെ അയാളുടെ കാൽ തട്ടി പരസ്പരം പിണച്ചുകളഞ്ഞു. മുഖമടിച്ചു നിലത്തേക്കമർന്ന വീരേന്ദ്ര ഒരു സ്വിച്ചോഫാക്കിയതുപോലെ, നിശബ്ദനായി. ബോധരഹിതനായിപ്പോയിരുന്നു അയാൾ. അക്ക വിരൽ ഞൊടിച്ചതും, കോറിഡോറിൽ നിന്നും രണ്ട് തടിയന്മാർ അകത്തേക്ക് കയറി വന്ന് ആ ശരീരം വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി. "ആരാ ഈ തെണ്ടിയെ അകത്തേക്ക് കയറ്റിവിട്ടേ ?" അക്ക ആരോടെന്നില്ലാതെ ഉറക്കെ അലറി. "എന്തിനാ താഴെ ആ പട്ടികളെ വളർത്തുന്നത് ?" ചാടിയെഴുന്നേറ്റ മിശ്വ ഓടി അധിനിയ്‌ക്കരികിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ആ പെൺകുട്ടി നെറ്റി തടവി എഴുന്നേറ്റിരുന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ‘കുഴപ്പമില്ല ’ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവൾ മിശ്വയെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കിക്കാട്ടി. "മിശ്വമോളെ…" അക്ക അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് തലമുടിയിൽ തഴുകി. "പേടിച്ചുപോയോ ?" അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "ഈ ആൺവർഗ്ഗം ഇങ്ങനെയാണ് കുട്ടീ…" ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അക്ക മിശ്വയുടെ ബെഡിലേക്കിരുന്നു. ഒപ്പം അവളെയും പിടിച്ച് തന്റെ അരികിലിരുത്തി. "അധിനി പൊയ്ക്കോളൂ… ഇനി ആരും മുകളിലേക്ക് കേറി വരില്ല. പേടിക്കണ്ട." "എത്ര തല്ലീട്ടും കാര്യല്ല അക്കാ…" അധിനിയുടെ ഒച്ചയടച്ചുപോയിരുന്നു. "എന്താ പറഞ്ഞെ ?" അക്ക പുരികമുയർത്തി. "ആ മനുഷ്യനെ എത്ര തല്ലിയിട്ടും കാര്യമില്ല. ഇനിയും വരും ഇതുപോലെ… അക്ക ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ? പണ്ട് രാജയ്യ അടിച്ചു തവിടുപൊടിയാക്കിയതല്ലേ ?” അവർ തലകുലുക്കി. "എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും ? ആളൊരു ഉപകാരിയാണ്. അവനില്ലെങ്കിൽ പല കാര്യങ്ങളും പെൻഡിങ്ങാകും. നിനക്കറിയാഞ്ഞിട്ടാ… ഇതുപോലെ ഇടക്കൊന്നു പേടിപ്പിച്ചാൽ മതി." അക്ക മുഷ്ടി ചുരുട്ടി. "ഇനി അഥവാ കേറി കൂടെ കിടന്നാലും വല്യ ശല്യമൊന്നുമുണ്ടാകില്ല. കെടന്ന് രണ്ട് സെക്കന്റിൽ ആളുറങ്ങും. നല്ല ഫിറ്റല്ലേ എപ്പോഴും." അവർ ഉറക്കെ ചിരിച്ചെങ്കിലും പെൺകുട്ടികൾ രണ്ടുപേരും ദയനീയ ഭാവത്തോടെ അവരെ നോക്കി നിന്നതേയുള്ളൂ. "ആ കോറിഡോറിൽ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ ഉണ്ട്. അത്താഴമാണ്. അതിൽ നിന്നും നിനക്കാവശ്യത്തിനെടുത്തിട്ട് ബാക്കി ഈ റൂമിലേക്ക്‌ വെച്ചേക്കൂ." അധിനി തലകുലുക്കിക്കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് പോയി. "കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് ഇനി വെജിറ്റബ്ൾസ് കഴിച്ചാൽ മതി കേട്ടോ." അക്ക ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ മിശ്വയെ നോക്കി. "ഒരു മരണം നടന്നതല്ലേ ?" അധിനി ഭക്ഷണം അകത്തേക്ക് വെച്ച് പിന്തിരിഞ്ഞതും, അക്ക വാതിലടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു . "നീ അവിടിരിക്കൂ… എനിക്ക് കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുണ്ട്." അവരുടെ സ്വരം ഗൗരവമാർജ്ജിച്ചിരുന്നു. മിശ്വയുടെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു. "എന്താ അക്കാ ?" "ഇതെന്താ നിങ്ങടെ രണ്ടുപേരുടെയും തൊണ്ട അടഞ്ഞിരിക്കുന്നെ ?" അക്ക അവളുടെ നെറ്റിയിൽ കൈ വെച്ച് നോക്കി. "തൊണ്ടയടഞ്ഞു പോയതെന്താന്ന് അക്കക്കറിയില്ലേ ?" തല ചെരിച്ചുപിടിച്ച് ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവത്തിലായിരുന്നു അവളാ ചോദ്യമുന്നയിച്ചത്. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്ന അക്ക ഒടുവിൽ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പിൻവാങ്ങി. "വല്ലാത്ത സമയങ്ങളാണ്. അല്ലേ കുട്ടീ ? ആദ്യം വീർ സിംഹൻ. ഇപ്പൊ നമ്മുടെ അംശിമോൾ…" മിശ്വ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "ഇന്നലെ രാത്രി, അംശി നിന്നോട് പ്രത്യേകിച്ചെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നോ മിശ്വാ ? പതിവിന് വിപരീതമായിട്ട് വല്ലതും ?" അവൾ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലവെട്ടിച്ചു. "ഇന്ദ്രാണിക്ക് അൽപ്പം ധൃതി കൂടിപ്പോയി. അതാ ഉണ്ടായത്." അക്ക ആലോചനയോടെ പറഞ്ഞു. "ഈ ജോലി പോലെ അല്ല അത്. വീഡിയോ ഷൂട്ട്‌ ചെയ്‌താൽ ഒരുപാട് പേര് കാണില്ലേ… അതോർത്തായിരിക്കും അവൾ… അല്ലേ മോളേ ?" "എന്തിനാ അക്കാ എന്നോടിതൊക്കെ ചോദിക്കുന്നെ ?" മിശ്വ എങ്ങലടിച്ച് കരയാനാരംഭിച്ചു. "ശരിക്കും അക്കയ്ക്ക് അവളെയോർത്തു സങ്കടമുണ്ടോ ?" ഒട്ടും സഹിക്കാനാകാതെ വന്നപ്പോഴാണ് അവളിൽ നിന്നും ആ ചോദ്യമുത്ഭവിച്ചതെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. "എന്താ നീ അങ്ങനെ ചോദിച്ചെ ? “അക്കയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും, എന്റെ മക്കളല്ലേ നിങ്ങൾ ? എന്തെങ്കിലും കുറവ് ഞാൻ വരുത്തുന്നുണ്ടോ ? കല്ലഹള്ളിയിൽ നിന്ന് വന്നതല്ലേ നീ ? ഞാൻ പോയിട്ടുണ്ടവിടെ. അതുപോലെയാണോ ഇവിടേന്നൊന്നോർത്തു നോക്കൂ. ഇത്ര നല്ലൊരു ജീവിതം സ്വപ്നം കാണാൻ പറ്റുമോ അവിടെ ?" അതിവിചിത്രമായതെന്തോ കേട്ട മട്ടിൽ സ്തംഭിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു മിശ്വ. "നിന്റെ കൂട്ടുകാരി ഇവിടെ വരുന്ന കാലത്ത് പട്ടിണി കിടന്ന് എല്ലും തോലും പരുവത്തിലായിരുന്നു. എല്ലാ വാരിയെല്ലും തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു… രണ്ടാനച്ഛന്റെ വിക്രിയകൾ കാരണം നാടുവിട്ട് വന്നതാരുന്നു അംശി… ഇവിടെ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ വന്ന് ചുറ്റിത്തിരിയുന്നത് കണ്ടപ്പോ, ആ വീരേന്ദ്രയാണ് പിടിച്ചുകൊണ്ടു വന്നത്…" പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങിപ്പോയി അവർ. "ഒരു മാസമെടുത്തു അതിനെ ഒരു മനുഷ്യക്കോലമാക്കിയെടുക്കാൻ… കാണാൻ മുഖശ്രീ ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് രാജയ്യ നിർത്താമെന്നു സമ്മതിച്ചത്. ഞാൻ ഒരുപാട് നിർബന്ധിച്ചു. അവസാനം… “അക്കയുടെ മുഖത്ത് കടുത്ത ഇച്ഛാഭംഗം നിഴലിച്ചു. “സത്യം പറഞ്ഞാൽ, അഹങ്കാരമല്ലേ അവളാ ചെയ്തത് ? ഇതിനേക്കാൾ നല്ലൊരു സൗകര്യം അവൾക്കിനിയെവിടെ കിട്ടാനാ ? എന്തോരം ക്യാഷ് ഉണ്ടാക്കി അവൾ…ഓക്കെ വേസ്റ്റ് ആയില്ലേ ?" മിശ്വയുടെ പല്ലുകൾ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും അക്ക സംസാരം നിർത്തി. സംശയത്തോടെ അവളെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി ആ സ്ത്രീ. "എനിക്കിതൊന്നും കേൾക്കണ്ട അക്കാ…" കരിങ്കല്ലുപോലെ മരവിച്ച വാക്കുകൾ. "അതൊക്കെ പോട്ടേ… ഞാൻ വന്നത് വേറൊരു പ്രധാന കാര്യം ചോദിക്കാനാണ്." അവർ വീണ്ടും കട്ടിലിലേക്കിരുന്നു. ഫോണിൽ എന്തൊ മെസേജ് ചെക്ക് ചെയ്തുകൊണ്ടായിരുന്നു അവർ ആ ചോദ്യമെറിഞ്ഞത്. "ആരാ മോളേ ഈ ഭഗത് ?" മിശ്വയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "അറിയില്ലല്ലോ അക്കാ… ആരാ ?" "കല്ലഹള്ളിയിലെ ഭഗത്തിനെ നിനക്കറിയില്ലേ ?" അവരുടെ സ്വരം മാറിയത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. “അവനു നിന്നെ നന്നായിട്ടറിയാമല്ലോ.” "സജീവിനെ അറിയുമോ ? സച്ചുവേട്ടൻ…" മിശ്വ തല വെട്ടിച്ചു. "അംബാൻ… ദേവ…" ഇപ്പ്രാവശ്യം അവൾ ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. "അവരെ അറിയാം അക്കാ…" അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. “ങ്ഹെ ?” അക്കയുടെ മുഖത്ത് ആശ്ചര്യം. “അതെന്തു മറിമായം ? ഭഗത് ആണല്ലോ അവരുടെ നേതാവ്. അവനെ അറിയില്ലേ ?” അവൾ ഇല്ല എന്നർത്ഥത്തിൽ തല വെട്ടിച്ചു. നാട്ടിലെ ഓർമ്മകളുടെ വേലിയേറ്റത്തിൽ അവളുടെ ഇരുകണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടായിരുന്നു. അമ്പാന്റെയും ദേവയുടെയും മാത്രമല്ല, ആ സംഘത്തിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും മുഖങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം നടത്തി. ഏറ്റവുമൊടുവിൽ തരുണും ഒരു മിന്നായം പോലെ കടന്നുപോയി. കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു അവൾ. എന്നാലും ഈ ഭഗത്... അതാരായിരിക്കും ? ആ പേര്‌ നല്ല പരിചയം തോന്നി അവൾക്ക്. പക്ഷേ എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും ഓർത്തെടുക്കാനാകുന്നില്ല. കല്ലഹള്ളിയിൽ ഒരു ജനസേവനകേന്ദ്രമുണ്ട്. പ്ലസ് ടൂ കഴിഞ്ഞ് അ സമയത്ത് അവിടെ ഏതാനും മാസങ്ങൾ പാർട്ട് ടൈമായി ജോലി ചെയ്തിരുന്നു മിശ്വ. അവിടെ എന്തോ ആവശ്യത്തിന്‌ വന്ന ഒരാൾ ആ പേരു പറഞ്ഞതായി നേരിയ ഒരോർമ്മ വരുന്നുണ്ടവൾക്ക്. പക്ഷേ... “എന്തായാലും സ്നേഹൊള്ളോരാ നിന്റെ നാട്ടുകാര്‌...” അക്കയുടെ ചുണ്ടിൽ, പരിഹാസത്തിന്റെ ലാഞ്ചനയുള്ള ഒരു ചിരി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. “വല്യ മെഷീൻ ഗണ്ണൊക്കെയായിട്ടാണ്‌ നിന്നെ അന്വേഷിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നത്.” “ആര്‌ ?” മിശ്വയുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു. “വേറാര്‌ ? ഈ ഭഗത് തന്നെ... നിന്നേം കൊണ്ടേ പോകുകയുള്ളൂ എന്നൊക്കെയാണത്രേ...” അക്കയുടെ ചിരി നന്നായി വിടർന്നിരുന്നു. “എനിക്കറിയില്ല അക്കാ...” ആ പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം വിവർണ്ണമായി. “ഒരു കാര്യം ഓർത്തോളൂ... ഇതൊക്കെ ഇവിടെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കുണ്ടാകാറുള്ളതാണ്‌. നാട്ടിൽ നിന്നോ, വീട്ടിൽ നിന്നോ ഒക്കെ ആരെങ്കിലും തപ്പി വരും. രക്ഷപ്പെടുത്താൻ...” അക്ക ഒന്നു നിർത്തി അവളുടെ കവിളിൽ ചെറുതായിട്ടൊന്നു കശക്കിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു. “കൂട്ടുകാരീടെ കൂടെത്തന്നെ അങ്ങു പറഞ്ഞുവിടും രാജയ്യ... മറക്കല്ലേ പൊന്നുമോളേ... മണ്ടത്തരമൊന്നും കാണിച്ചേക്കരുത്. അംശിയെ ഇട്ടേക്കുന്ന ആസിഡ് വീപ്പയ്ക്കുള്ളിൽ ഇനീം സ്ഥലമുണ്ടാകും... കേട്ടല്ലോ ? മൂന്നു നാലു ദിവസമെടുക്കും മുഴുവനായിട്ട് അലിഞ്ഞു തീരാൻ.” അക്കയുടെ ക്രൂരമായ ചിരിശബ്ദം തന്റെ തലച്ചോറിനെ കാർന്നു തിന്നുന്നതുപോലെ തോന്നി മിശ്വയ്ക്ക്. “അവന്മാരുടെ ആരുടെയെങ്കിലും നമ്പററിയാമെങ്കിൽ ഒന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞേക്കൂ. ഞാൻ ഫോൺ തരാം.” ആ നിമിഷം... ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നിയതുപോലെ അവളിലേക്ക് ആ ഓർമ്മ കടന്നുവന്നു. ആധാർ കാർഡിൽ, ഫോൺ നമ്പർ അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യാൻ കടന്നുവന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ... ഭഗത്... ചോട്ടാ ഭഗത്ത്! “ചോട്ടു...” അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചു. കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ