വിനോദ് അവളെ അകലാൻ സമ്മതിക്കാത്ത വിധം ചേർത്തുപിടിച്ചുതന്നെ ഇരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സ് സന്തോഷത്താൽ തുള്ളിച്ചാടുകയായിരുന്നു. അവൻ മുഖം ചെരിച്ച് മാളവികയെ നോക്കി.അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്... തന്നെ നോക്കാതെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നവളെ കാണേ അവന്റെ മുഖം പരിഭവത്താൽ വീർത്തു. ഗായു... അവൻ വിളിച്ചു മാളവിക ഞെട്ടി അവനെ നോക്കി. അവൻ അവളെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ കിടുകിടാ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗായു ഞാൻ നിന്നെയാ വിളിക്കുന്നെ.. പിന്നെന്താ നീ വിളി കേൾക്കാത്തത്... എന്നോട് എന്താ മിണ്ടാത്തത്.. എന്നെ എന്താ നോക്കാത്തത് വിനുവേട്ടനോട് പിണക്കാണോ.. ഞാൻ നിന്നേ കല്യാണം കഴിച്ചത് നിനക്ക് ഇഷ്ടായില്ലേ.. അവൻ സങ്കടത്തോടെ ചോദിച്ചു മാളവിക അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു. പെട്ടന്ന് പെട്ടന്ന് മാറുന്ന അവന്റെ മുഖഭാവം കണ്ട് അന്തം വിട്ടിരിക്കുവാണ് അവൾ . പക്ഷെ അവസാനം പറഞ്ഞപ്പോഴുള്ള അവന്റെ കണ്ണിലെ വേദന കാണേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വിനോദ് ഞെട്ടിപ്പോയി ഗ.. ഗായു എന്തിനാ നീ കരയണേ... വിനുവേട്ടൻ വെറുതെ പറഞ്ഞതല്ലേ. നീയെന്നോട് മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ സങ്കടം വന്നിട്ട് പറഞ്ഞതല്ലേ സോറി. അവൻ അവളെ നോക്കി ചുണ്ട് മലർത്തിപിടിച്ച് കുട്ടികളെ പോലെ പറഞ്ഞു. മാളുവിന്റെ മുഖം വിടർന്നു. അപ്പോൾ അവൻ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയാണെന്ന് തോന്നിപ്പോയി അവൾക്ക്. അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ പുഞ്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അവന് സന്തോഷമായി. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കയ്യോടെ അവന്റെ കവിളിൽ മൃദുവായി തൊട്ടു. അവൻ വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ അവളെ നോക്കിയിരുന്നു ഒ... ഒന്നൂല്ല... ഒന്നൂല്ല... ഞാൻ... ഞാൻ അവരെയൊക്കെ വിട്ടു പോരുവല്ലേ ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ കൂടെ ആ വിഷമം. അത്രേയുള്ളൂ ട്ടോ മാളുവിന്‌. അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു മാളുവോ അതാരാ.. അല്ല ആരാ ഈ ഉണ്ണിയേട്ടൻ.. നീയെന്നെ വിനുവേട്ടാ എന്നല്ലേ വിളിച്ചിരുന്നെ. ഞാൻ ഉണ്ണിയേട്ടാണ് വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ നീയെന്നെ വിളിച്ചിരുന്നത് വിനുവേട്ടൻ എന്ന് തന്നെയല്ലേ.. പിന്നെ എന്താ ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെ വിളിക്കണേ... അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു മാളു ഞെട്ടിപ്പോയി അ.. അത്... അവൾക്ക് എന്ത് പറയണം എന്നറിയുന്നില്ലായിരുന്നു. അവൻ അവളെ തന്നെ സംശയത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു മക്കളെ ഇറങ്ങുന്നില്ലേ.... വിനോദിന്റെ അമ്മയുടെ ശബ്‌ദം മാളു പെട്ടന്ന് കാറിന്റെ സൈഡ് ഡോറിലേക്ക് നോക്കി. അപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് മനസ്സിലായത് വിനോദിന്റെ വീട് എത്തിയെന്ന്. അവൾ വേഗത്തിൽ കാറിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി മുന്നോട്ട് നോക്കി ശ്രീലയം എന്ന് പേരുള്ള കൊട്ടാരം പോലുള്ള ആ വലിയ വീടിനെ അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിക്കണ്ടു.അത്രയും വലിയ വീടായിരുന്നു അത്.. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും അത്ഭുതത്തോടെ പാഞ്ഞു നടന്നു . അപ്പച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ തൊഴുത്തിന് കുറച്ചപ്പുറം മാറിയുള്ള അവളുടെ ആ ചെറിയ മുറി അവൾക്ക് ഓർമ വന്നു. മോളെ ഇത് വാങ്ങ്..... ദേവിക (വിനോദിന്റെ അമ്മ )പറഞ്ഞു മാളു ഓർമകളിൽ നിന്നും ഞെട്ടി അവരുടെ കയ്യിലെ കത്തിച്ചു വെച്ച നിലവിളക്കിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു പിടിക്ക് മോളെ... ദേവിക വീണ്ടും പറഞ്ഞു. അവൾ വിനോദിനെ നോക്കി. നേരത്തെ അവന്റെ മുഖത്ത് കണ്ട കുറുമ്പോ കുസൃതിയോ ഒന്നും തന്നെ അവനിൽ ഇപ്പോൾ കാണാനില്ല.. തീർത്തും ഗൗരവത്തോടെയുള്ള മുഖഭാവം. അവളുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു.. അവൾ ദേവികയെ നോക്കി.. അവർ അവൾക്കൊരു വരണ്ട പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു വാങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് വാങ്ങി അകത്ത് പോ കൊച്ചേ... ഇത് വന്നപ്പോ മുതൽ ഒലക്ക വിഴുങ്ങിയത് പോലെ നിൽക്കുകയാണല്ലോ. പുച്ഛത്തോടെയുള്ളൊരു സ്വരം മാളു മുഖം ഉയർത്തി ദേവികയുടെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീയെ നോക്കി. അവരുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുച്ഛഭാവം.. അവൾ പേടിയോടെ വേഗം നിലവിളക്ക് വാങ്ങി വലതു കാൽ വെച്ച് അകത്തേക്ക് കയറിയതും കാറ്റുപോലൊരുവൻ പാഞ്ഞ് തന്റെ മുന്നിലൂടെ പോകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. അവൾ പകപ്പോടെ മുഖം ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി. അപ്പോഴേക്കും വിനോദ് മുകളിലെ അവന്റെ റൂമിൽ കയറി വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചിരുന്നു. അവൾ പേടിയോടെ ദേവികയെ നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു അത് ആ പൂജാമുറിയിൽ കൊണ്ട് വെച്ച് ഇങ്ങോട്ട് വാ.. ദേവികയുടെ അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന ആ സ്ത്രീ മാളുവിനോട് ആജ്ഞയോടെ പറഞ്ഞു. അവൾ ശെരിയെന്ന പോലെ തലകുലുക്കി ദേവികയെ നോക്കി. അപ്പച്ചിയാണ്.... വിനോദിന്റെ അച്ഛന്റെ പെങ്ങൾ കല്യാണി.. ദേവിക അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു. അവൾ തലയാട്ടി നിലവിളക്കുമായി പൂജാമുറിയിലേക്ക് കയറി വിളക്ക് അവിടെ വെച്ച് ഭഗവാന് മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി എന്റെ ഈശ്വരാ...എന്താണ് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടത്... ദീർഘ സുമംഗലി ആയിരിക്കാനോ... അതോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒപ്പം ഒരു നല്ല ദാമ്പത്യ ജീവിതം ഉണ്ടാകാനോ...അറിയില്ല ഇനി എന്റെ ജീവിതം എന്താകും എന്ന്. പക്ഷെ ഒന്നറിയാം മാളവികയുടെ ജീവിതം ഇവിടെയാണിനി.അതും എത്ര നാളത്തേക്ക് എന്നറിയില്ല. പക്ഷെ മാനത്തിന് വിലപ്പറയുന്നവർക്കിടയിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ടു അല്ലെ ഈ മാളു. അവൾ കണ്ണുനീരോടെ മുന്നിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവങ്ങളോട് ചോദിച്ചു കഴിഞ്ഞില്ലേ.... ഗംഭീര്യത്തോടെയുള്ള കല്യാണിയുടെ സ്വരം. മാളവിക പെട്ടന്ന് കണ്ണ് തുടച്ച് പൂജാമുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. അപ്പോഴാണ് കല്യാണിയുടെ അടുത്ത് തന്നെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയെ അവൾ കണ്ടത്. മാളു പെട്ടന്ന് തല താഴ്ത്തി..എന്നാൽ അവൾ മാളവികയെ മൊത്തത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു. അതികം നിറം ഒന്നുമില്ലാത്ത ഇറനിറത്തിലുള്ള കൊലുന്നനെയൊരു പെൺകുട്ടി. കണ്ണുനീർ പാടുകൾ ഉണങ്ങാത്ത കണ്ണുകൾ... ഇളം പിങ്ക് നിറമുള്ള ചുണ്ടുകൾ.പതിനെട്ട് വയസ്സ് മാത്രമുള്ള ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടി...അങ്ങനെ എടുത്ത് പറയത്തക്ക ഒരു സവിശേഷതകളും ഇല്ലാത്തൊരു പെൺകുട്ടി. അവളുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം നിറഞ്ഞു ഇരിക്ക്..... അവൾ അടുത്തെത്തിയതും കല്യാണി അവളോട് പറഞ്ഞു. അവൾ പേടിയോടെ അവർക്ക് മുന്നിലുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു. ഞങ്ങൾ ആരാന്ന് മനസ്സിലായോ... ആ സ്ത്രീ പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു. മാളവിക ദേവികയെ നോക്കി. അവർ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അപ്പ്... അപ്പച്ചി... അവൾ വിക്കലോടെ പറഞ്ഞു. കല്യാണി അവളെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി അപ്പച്ചി... അതേ അപ്പച്ചിയാണ് പക്ഷെ നിനക്കല്ല എന്റെ വിനുമോന് മാത്രം.. അവർ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു എന്തിനാ എല്ലാരും എന്നോടിങ്ങനെ... അവളുടെ ഉള്ളം തേങ്ങി ഹും... നിനക്ക് ഞാൻ ആരാണെന്ന് മനസ്സിലായോടി... ആ പെൺകുട്ടി അവൾക്കടുത്തേക്ക് വന്ന് ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. മാളു പേടിച്ചു പോയി മോളെ ഗൗരി...ദേവിക ദയനീയമായി അവളെ വിളിച്ചു. മാളു പകപ്പോടെ അവളെ നോക്കി ഗൗ.. ഗൗരി.... മാളവികയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു ഗൗരിയുടെ ചുണ്ടുകൾ പുച്ഛത്തോടെ കോടിപ്പോയി . അപ്പോൾ നിനക്കെന്നെ അറിയാലേ.... അതേടി ഞാൻ തന്നെയാ ഗൗരി ഗായത്രിയുടെ അനിയത്തി ഗൗരി അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ മാളവികയോട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശരീരം പേടികൊണ്ട് വിറച്ചു. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുടരും 💘 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ