അതൊരു സന്ധ്യയായിരുന്നു............... ആശുപത്രിയുടെ വരാന്തയിൽ ആൾത്തിരക്ക് കുറഞ്ഞ സമയം............ അവിടെയിരുന്ന് തന്റെ അവസ്ഥകളെ ഓർത്ത് വിഷമിക്കുമ്പോൾ ആണ് ആ കാഴ്ച കണ്ണിൽ പെട്ടത്................... ​രണ്ട് കൈകളുമില്ലാത്ത ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ദാഹിച്ചപ്പോൾ വെള്ളം കുടിക്കാൻ പാടുപെടുന്നു..................🙁 കൂടെയുള്ളവർ പുറത്തുപോയതുകൊണ്ട് അവൻ ആ കുപ്പിയിലേക്ക് നോക്കി നിസ്സഹായനായി ഇരിക്കുന്നു................ ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സ് വല്ലാതെ വേദനിച്ചു.............. ​പിന്നീട് കണ്ടത് അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു................. കാലുകൾ ഇല്ലാത്തൊരു ചേച്ചി വീൽചെയർ പോലും ഇല്ലാതെ ഏറെ കഷ്ടപ്പെട്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു...............🙁 ആ നിമിഷം സ്വന്തം വേദനകൾ പെട്ടെന്ന് വളരെ ചെറുതായി പോയി എനിക്ക് കൈകളുണ്ട് കാലുകളുണ്ട് എല്ലാം സ്വന്തമായി ചെയ്യാനുള്ള കരുത്തുണ്ട്............. ​എന്നിട്ടും ഞാൻ എന്തിനായിരുന്നു പരാതിപ്പെട്ടത്? ആ ആശുപത്രി വരാന്തയിൽ നിന്ന് അന്ന് ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ ജീവിതം എത്ര മനോഹരമാണെന്ന് ആദ്യമായി തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനകൾ കാണുമ്പോൾ നമ്മൾ അറിയാതെ തന്നെ കരുത്തരായി മാറുന്നു.................. ജീവിതം തന്നതിൽ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം ഈ ശാരീരികമായ പൂർണ്ണത തന്നെയാണ്.................... കണ്ണ് ഉള്ളപ്പോൾ കണ്ണിൻ്റെ വില മനസ്സിലായി എന്ന് വരില്ലല്ലോ പക്ഷേ, എന്റെ ജീവിതം ഇതിലും ദുരന്തമായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ പരാതികൾക്ക് പകരം ഒരു വലിയ മൗനം മാത്രമായി കൂടെ.................... 😌 എന്റെ കൺമുന്നിലെ കാഴ്ചകളേക്കാൾ വലിയൊരു സങ്കടം എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്................. ഞാൻ വളർന്നുവന്നത് പലതരം അമ്മമാരുടെ ഇടയിലാണ്.............. സ്നേഹിച്ചവരുണ്ട് വേദനിപ്പിച്ചവരുമുണ്ട്. ആ അനുഭവങ്ങളൊക്കെ ചേർത്തുവെച്ചാൽ എന്റെ ജീവിതം തന്നെ വലിയൊരു കഥയാണ് പലരും ഇന്ന് ഇല്ല 🙁. പറയാൻ തുടങ്ങിയാൽ തീരാത്ത അത്രയും കാര്യങ്ങൾ ഉള്ളിൽ കിടപ്പുണ്ട് അതൊരു വലിയ കുമ്പസാരം പോലെയാണ്........................ ​ഇതൊന്നും പറഞ്ഞ് ഞാൻ ആരെയും ശല്യപ്പെടുത്തുന്നില്ല................ ​I am not disturbing you........... 🩷 #📔 കഥ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 നിനക്കായ് #💓 ജീവിത പാഠങ്ങള്‍