താലി കെട്ട് ഭാഗം 35 കിഷോറിന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം അമർത്തി വേണി പൊട്ടികരഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ തോളിലൂടെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആശ്വാസ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് വേണിയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കുറച്ചേറെ സമയം അവൾ കരഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് വേണിക്ക് മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നിയത്. "ഞാൻ എന്തായാലും ഇക്കാര്യം മീരയോട് ചോദിക്കും കിഷോറേട്ട." അൽപ്പ സമയത്തെ കരച്ചിലിന് ശേഷം വാശിയോടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊണ്ട് വേണി പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോ തന്നെ ചോദിക്കണോ നിനക്ക്." കിഷോർ ചോദിച്ചു. "എന്തായാലും നമ്മൾ അതുവഴി അല്ലേ പോകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അവളെ കൂടി കണ്ടിട്ട് പോകാം നമുക്ക്." വേണിയുടെ മുഖത്ത് അതികഠിനമായ വേദന നിറഞ്ഞു. അത് തന്റെ ഉറ്റ കൂട്ടുകാരി തന്നെ ചതിച്ചോ എന്നോർത്തായിരുന്നു. "ദാ ഇത് വച്ച് നീ കണ്ണും മുഖവുമൊക്കെ ഒന്ന് തുടയ്ക്ക് നീ. കരഞ്ഞിട്ട് മുഖമൊക്കെ വീർത്തിരിപ്പുണ്ട്." കിഷോർ കാറിന്റെ ഡാഷ് ബോർഡിൽ നിന്നും ടിഷ്യു എടുത്ത് അവൾക്ക് കൊടുത്തു. വേണി അത് വാങ്ങി കണ്ണും മുഖവുമൊക്കെ തുടച്ചു. "നമുക്ക് പോകാം.." കിഷോർ അവളെ നോക്കി. "മ്മ്മ് പോകാം." അവൾ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും വേണിയെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് അവൻ ശ്രീഹരിയുടെ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി കാർ ഓടിച്ചു. അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന ഇടവഴിക്ക് മുന്നിൽ കിഷോർ കാർ നിർത്തി. അവന്റെ വണ്ടി ആ വഴി പോകില്ല. "നീ മീരയെ വിളിച്ചിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറയ്യ്." കിഷോർ വേണിയോട് പറഞ്ഞു. "മ്മ്മ്... ശരി." വേണി ഉടനെ തന്നെ ഫോൺ എടുത്തു മീരയെ വിളിച്ചു. "എന്താ വേണി... ഈ സമയത്തൊരു കാൾ." ഒറ്റ റിങ്ങിൽ തന്നെ കാൾ എടുത്ത മീര ചോദിച്ചു. "നീ വീട്ടിലുണ്ടോ മീര." വേണി ചോദിച്ചു. "ഉണ്ട്... ന്തെ?" "എന്നാ നീ ഇപ്പോ തന്നെ റോഡിലേക്ക് വാ. ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ട്. എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്." വേണിയുടെ സ്വരത്തിന് പതിവില്ലാത്ത കടുപ്പമുള്ളത് മീര ശ്രദ്ധിച്ചു. "ഇപ്പോ എനിക്ക് വരാൻ പറ്റില്ല വേണി. ഇവിടെ ശ്രീയേട്ടൻ ഉണ്ട്. ജോലി കഴിഞ്ഞു ഇപ്പോ വന്നേ ഉള്ളു." മീര ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. "പറ്റില്ല മീര. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ നിന്നെ കണ്ട് സംസാരിക്കണം. നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ വരും." "വേണ്ട വേണ്ട... ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ വരാം." വേണിയുടെ ഈ വരവ് പന്തിയല്ലെന്ന് തോന്നിയ മീര പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തിട്ട് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ശ്രീഹരി കുളിക്കുകയായിരുന്നത് കൊണ്ട് അവന്റെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു റോഡിലേക്ക് പോകാൻ അവൾക്ക് സാധിച്ചു. ഇടവഴിയിലൂടെ നടന്ന് വരുമ്പോ തന്നെ കിഷോറിന്റെ കാറിൽ ചാരി നിൽക്കുന്ന വേണിയെയും അവൾക്കരികിലായി നിൽക്കുന്ന കിഷോറിനെയും മീര കണ്ടു. അവരുടെ വരവും നിൽപ്പും അത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് അവൾ ഊഹിച്ചു. "എന്താ വേണി പെട്ടെന്ന് കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞത്." പരിഭ്രമം ഉള്ളിലടക്കി മീര ചോദിച്ചു. "ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യത്തിന് സത്യം മാത്രേ പറയാവു നീ." വേണിയുടെ മിഴികൾ കൂർത്തു. "നീയെന്താ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നത്. നിന്നോട് ഞാൻ എപ്പോഴാ കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്." മീര നിന്ന് വിയർത്തു. "ഞാൻ ചില സത്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞിട്ടാണ് നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് എന്റെ ചോദ്യത്തിന് സത്യം മാത്രേ പറയാവു." വേണിയുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും അവൾ ഇന്ന് ശ്രീഹരിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമെന്നും അവനിൽ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ അവൾ അറിഞ്ഞു കാണുമെന്നും മീര ചിന്തിച്ചു. അതുകൊണ്ട് വേണിയോട് വളരെ സൂക്ഷിച്ചേ സംസാരിക്കാവു എന്ന് അവൾ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു. എന്തെങ്കിലും ഒരു സൂചന കിട്ടുമോന്ന് അറിയാനായി മീര കിഷോറിനെ നോക്കിയെങ്കിലും അവന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് ഒന്നും വായിച്ചെടുക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. "ശരി... നിനക്കെന്താ ചോദിക്കാനുള്ളതെന്ന് വച്ചാ നീ ചോദിക്ക്." മീരയിൽ നിന്നും ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം ഉയർന്നു. "നിനക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ പണ്ടേ ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?" വേണിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും മീര ഞെട്ടിപ്പോയി. വേണിയുടെ മിഴികൾ മീരയുടെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങൾ ഒപ്പിയെടുത്തു. "ഞാൻ ചോദിച്ചത് നീ കേട്ടില്ലേ? നിനക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ പണ്ടേ ഇഷ്ടമായിരുന്നോ എന്ന്?" വേണി ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ഉവ്വ്... എനിക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ ഇഷ്ടമാണ്." മീര മെല്ലെ പറഞ്ഞു. "എപ്പോ മുതൽ?" "കൗമാര പ്രായം മുതലേ." "നീ അത് എപ്പോഴെങ്കിലും ശ്രീയേട്ടനോട് പറഞ്ഞിരുന്നോ?" വേണി ചോദിച്ചു. "എപ്പോ?" "ദിവസമൊന്നും ഓർമ്മയില്ല..." മീര മുഖം വെട്ടിച്ചു. "ശരി... ഞാൻ ഓർമിപ്പിച്ചോളാം." "വേറെന്തെങ്കിലും അറിയാനുണ്ടോ നിനക്ക്?" മീര അവളെ നോക്കി. "നീ ഞങ്ങളുടെ കല്യാണ തലേന്ന് ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചിരുന്നോ?" വേണിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് മീര ഞെട്ടലോടെ കിഷോറിനെ നോക്കി. അവനെങ്ങാനും ആണോ ഇത് പറഞ്ഞതെന്ന് അറിയാനായിരുന്നു ആ നോട്ടം. എന്നാൽ കിഷോർ അവളെ നോക്കിയതേയില്ല. "പറ മീര. നീ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചിരുന്നോ?" വേണിയുടെ ക്ഷമ നശിച്ചു. "ഉം... " മീര ദുർബലമായൊന്ന് മൂളി. "എന്തിനായിരുന്നു ആ സമയത്ത് അങ്ങനെയൊരു സാഹസത്തിന് മുതിർന്നത്." വേണിയുടെ മിഴികൾ മീരയുടെ മുഖത്ത് തന്നെ ആയിരുന്നു. "മനസ്സ് കൈവിട്ട് പോയപ്പോ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ തോന്നി." "ശ്രീയേട്ടന് നിന്നെ ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നോ?" "അറിയില്ല വേണി." "നിങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞാൻ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷെ നിങ്ങൾ തമ്മിൽ സ്നേഹിച്ചു കല്യാണം കഴിക്കുമായിരുന്നല്ലേ." "നീ എന്താ വേണി ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിക്കുന്നത്?" "എനിക്ക് എല്ലാത്തിനും വ്യക്തമായ ഉത്തരം കിട്ടണം. അതിന് വേണ്ടിയാ ചോദിക്കുന്നത്. നീ എന്താ എന്നോട് ഒരിക്കൽ പോലും നിനക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്ന് പറയാതിരുന്നത് മീര. എനിക്കും മുന്നേ നീയാണ് ശ്രീയേട്ടനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത് എന്നറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ സന്തോഷത്തോടെ നിങ്ങളെ ഞാൻ തന്നെ ചേർത്ത് വയ്ക്കുമായിരുന്നു. നിന്നെക്കാൾ നിന്നോടുള്ള സൗഹൃദത്തെക്കാൾ വലുതല്ലായിരുന്നു മീര എനിക്കൊന്നും. ഇത്ര വർഷം കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഒരിക്കൽ പോലും നീ എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയില്ലല്ലോ." പറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "വേണി.... നീ എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ശ്രീയേട്ടനെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ അത് ആരോടും തുറന്ന് പറയാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ വീട്ടുകാർ സമയം ആകുമ്പോ ഞങ്ങടെ കാര്യം അവർ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു നടത്തി തരുമെന്ന് കരുതി. പക്ഷേ അതിനിടയ്ക്ക് നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇഷ്ടത്തിൽ ആയപ്പോ ഞങ്ങടെ കാര്യം വീട്ടുകാർ വിട്ടു. എനിക്ക് കിട്ടേണ്ട ആളെ ആണല്ലോ നീ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്നൊക്കെ ഓർത്തപ്പോ മനസ്സ് കൈവിട്ട് പോയി. ആ നിമിഷത്തിലാണ് ഞാൻ കിണറ്റിൽ ചാടിയത്. ശ്രീയേട്ടൻ അത് കണ്ട് കൊണ്ട് വന്നത് കൊണ്ട് അപ്പോൾ തന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തി. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല." മീര മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു. "ശ്രീയേട്ടൻ രക്ഷപ്പെടുത്തിയപ്പോ നീ പറഞ്ഞു ശ്രീയേട്ടനെ കിട്ടാത്ത നിരാശയിലാണ് മരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?" വേണി ചോദിച്ചു. "പറഞ്ഞു..." "അത് കേട്ടിട്ടില്ലേ ശ്രീയേട്ടൻ ഞാനുമായുള്ള കല്യാണം മുടക്കാൻ ഈ നാറിയ കളി കളിച്ചു നിന്നെ താലി കെട്ടിയത്. നീയും കൂട്ട് നിന്നില്ലേ അതിന്." വേണിയുടെ മുഖം കോപം കൊണ്ട് ചുവന്നു. "അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും സത്യമായും എനിക്കറിയില്ല വേണി. ആ കാര്യത്തിൽ എനിക്കൊരു മനസ്സറിവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ശ്രീയേട്ടൻ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചതല്ല. ഞാൻ പറയുന്നത് സത്യമാണ്. ശ്രീയേട്ടനും നീയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം നടക്കാൻ പോകുന്നത് മനസ്സ് കൊണ്ട് അംഗീകരിച്ചു തന്നെയാണ് ഞാൻ നിന്റെ കല്യാണം കൂടാൻ വന്നത്. അതിനിടയ്ക്ക് ഇങ്ങനെയൊക്കെ നടക്കുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ഞാൻ പറഞ്ഞ ഇത്രയും കാര്യങ്ങളെ എനിക്കറിയൂ വേണി. കൂടുതലായി ഒന്നും അറിയില്ല. ശ്രീയേട്ടനിൽ നിന്ന് ആ ഫോട്ടോയെ കുറിച്ചുള്ള സത്യം അറിയാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കാം. നിനക്ക് വേണ്ടി അതെങ്കിലും എനിക്ക് ചെയ്യണം. നീ എന്നെ അവിശ്വസിക്കല്ലേ വേണി." കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മീര വേണിയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു. തുടരും #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ