Varun Adhitya:Love Unfolds ❤️ Part 9 ദേവിക കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ വരുണിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ അവൾക്ക് വ്യക്തമായി തോന്നി. പക്ഷേ അത് എന്താണെന്ന് മാത്രം പിടികിട്ടുന്നില്ല. “അല്ല… അങ്ങനെ തോന്നി.” ഒടുവിൽ അവൾ നോട്ടം മാറ്റിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വരുൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്ത് തങ്ങി നിന്ന ശേഷം പതുക്കെ മാറി. “ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോ.” അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് അവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ദേവിക കുറച്ച് നേരം അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അവൻ പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മനസ് കൂടുതൽ കാലുഷിതമാകുകയായിരുന്നു . “Okayyyy… ഇനി നീ സത്യം പറഞ്ഞേ പറ്റൂ.” ക്ലാസ്സ്‌റൂമിൽ കയറിയ ഉടനെ അഞ്ജലി ഡെസ്കിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു. “എന്ത്?” “നിനക്കും വരുൺ സർനും ഇടയിൽ എന്താ സീൻ ?” ദേവികയുടെ മുഖം ഉടനെ മുറുകി. “സീൻ ഒന്നുമില്ല.” “അപ്പൊ കുറച്ചു മുന്നേ കോറിഡോറിൽ നടന്നതെന്തായിരുന്നു ” “അഞ്ജു, അത് ഒന്നുമില്ല.” “ശരി ശരി. പക്ഷേ seriously, ഇന്നലെ മുതൽ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും weird ആണ്.” അഞ്ജലി പറഞ്ഞത് കേട്ട് ദേവിക നോട്ട്ബുക് തുറന്നു വച്ചു അതിലേക്ക്ശ്ര നോക്കി ഇരുന്നെങ്കിലും ദ്ധ ഒന്നും അതിലില്ലായിരുന്നു. കാരണം… അവൾക്കും അത് ഫീൽ ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു invisible tension. വരുണിന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ എന്തോ പരിചിതമായൊരു ഫീലിംഗ്വ രും. അതേ സമയം പറയാൻ  പറ്റാത്ത അസ്വസ്ഥതയും. “നീ അതിനെ പറ്റി വല്ലാണ്ട് ചിന്തിക്കേണ്ട.” അഞ്ജലി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “അയാൾ കുറച്ചു സ്ട്രിക്റ്റ് ആണെന്നെ ഉള്ളൂ അല്ലാതെ വലിയ ഭീകരൻ ഒന്നുമല്ല.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ മെസ്സേജസ്വീ ണ്ടും വന്നു. “ഉറങ്ങണം ദേവി…” അവൾ പെട്ടെന്ന് നോട്ട്ബുക്അടച്ചു. “ഞാൻ ഒന്ന് വാഷ്റൂമിൽ പോയിട്ട് വരാം.” ബെൽ അടിച്ചതിനാൽ വരാന്തയിൽ ഒന്നും തന്നെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ക്ലാസ്സ്‌ നടക്കുന്നതിനാൽ ചുറ്റും നിശബ്‍ദമായിരുന്നു. ദേവിക വാഷ്റൂമിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടെയാണ് ഇൻഡോർ സ്റ്റേഡിയത്തിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഗിറ്റാർ ട്യൂൺ കേട്ടത് . അവളുടെ ചുവടുകൾ പെട്ടെന്ന് മന്ദമായി. ആ ട്യൂൺ … എവിടെയോ കേട്ടത് പോലെ. വളരെ പരിചിതമായത് അറിയാതെ തന്നെ അവൾ ആ ശബ്ദത്തിന് അരികിലേക്ക് നടന്നു. സ്റ്റേഡിയത്തിന് അരികിലുള്ള ഡ്രസ്സിങ് റൂം ഡോർ പാതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്ത് ആരോ ഗിറ്റാർ വായിക്കുകയായിരുന്നു. ദേവിക പതുക്കെ ഡോറിനരികിൽ എത്തി നിന്നു. അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി വിടർന്നു. റൂമിന്റെ നടുവിൽ ചെയറിൽ ഇരുന്ന് വരുൺ ഗിറ്റാർ വായിക്കുന്നു. ചുറ്റും ആരുമില്ല. മുന്നിൽ തുറന്നുവച്ച ഒരു നോട്ട്ബുക് കണ്ണുകൾ അടച്ചാണ് അവൻ വായിക്കുന്നത്. അവനെ ആദ്യമായി കാണുന്ന പോലെ ദേവിക കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു. കോളേജിൽ എല്ലാവരോടും ഒരു ഡിസ്റ്റൻസ് വെക്കുന്ന ആൾ ഇപ്പോൾ മുഴുവൻ മറ്റൊരാളായി തോന്നി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം— ആ ട്യൂൺ കേട്ടതും ദേവികയുടെ തലക്കുള്ളിലൂടെ വീണ്ടും അതേ മിന്നൽ പോലെ എന്തോ പാഞ്ഞുപോയി. ചെറിയ പ്രായത്തിലുള്ള അവൾ. മഴ. ആരോ ഗിറ്റാർ വായിക്കുന്നു. പിന്നെ— “ദേവി, പാട്ട് തീരുന്നതിന് മുമ്പ് പോകരുത്…” “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് തലയിൽ കുത്തിയ വേദനയോടെ ദേവിക ചുമരിലേക്ക് കൈ താങ്ങി. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും വരുണിന്റെ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി. അവൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഡോറിനരികിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവികയെ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തെ നിറം പോലും മാറി. ഡോറിനരികിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവിക ചുമരിലേക്ക് കൈ താങ്ങി കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചത് കണ്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി. “ദേവി…!” ആ പേര് അവന്റെ നാവിൽ നിന്ന് അറിയാതെ പുറത്തുവന്നു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ ചെയർ പിന്നിലേക്ക് തള്ളി വേഗത്തിൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തി. “എന്താ പറ്റിയത്?” ദേവിക കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും തലക്കുള്ളിലെ വേദന കാരണം എല്ലാം ബ്ലർ ആയി തോന്നി. മഴ. വെളിച്ചങ്ങൾ. ഡോറിനരികിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവിക ചുമരിലേക്ക് കൈ താങ്ങി കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചത് കണ്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി. “ദേവി…!” ആ പേര് അവന്റെ നാവിൽ നിന്ന് അറിയാതെ പുറത്തുവന്നു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ ചെയർ പിന്നിലേക്ക് തള്ളി വേഗത്തിൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തി. “എന്താ പറ്റിയത്?” ദേവിക കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും തലക്കുള്ളിലെ വേദന കാരണം എല്ലാം ബ്ലർ ആയി തോന്നി. മഴ. വെളിച്ചങ്ങൾ. റോഡ് സൈഡ് . ആരോ ഉറക്കെ തന്റെ പേര് വിളിക്കുന്നത് “ദേവി!” “Hey… look at me.” വരുണിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും അടുത്ത് കേട്ടതും അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. മുന്നിൽ ഭയന്ന മുഖത്തോടെ നിൽക്കുന്ന വരുണിനെ കണ്ട നിമിഷം അവൾക്ക് ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം പോലും നേരെ എടുക്കാൻ പറ്റാത്ത പോലെ തോന്നി. കോളേജിൽ എല്ലാവരോടും calm ആയി സംസാരിക്കുന്ന ആൾ… ഇപ്പോൾ പൂർണമായി പാനിക്ആയിരുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ പോലും ചെറുതായി വിറക്കുന്നത് ദേവിക ശ്രദ്ധിച്ചു. “ഞാൻ… okay…” വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിയാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം ബാലൻസ്തെ റ്റിയതും അവൾ വീഴാൻ പോയി. വരുൺ ഉടനെ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് അടുത്തുള്ള ചെയർലേക്ക് ഇരുത്തി. ആ നിമിഷം ഇൻസ്റ്റീൻക്ട്പോ ലെ ദേവികയുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ഷർട്ട്‌ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ ഫ്രീസ് ആയി. കാരണം… ആ സ്പർശത്തിൽ പോലും പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പരിചിതത്വം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദേവികയുടെ ശ്വാസം പതുക്കെ മുറുകി. ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും അതേ പാതിമുറിഞ്ഞ ചിത്രങ്ങൾ പാഞ്ഞുപോയി പാഞ്ഞുപോയി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ റോഡ്. കൈയിൽ ഗിറ്റാർ പെൻഡന്റ് . പിന്നെ— രക്തം. “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് തലയിൽ വീണ്ടും വേദന കുത്തിയതും അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. “ദേവി… breathe…” വരുൺ almost whisper ചെയ്തുപോലെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദം പോലും ചെറുതായി വിറക്കിയിരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മുറിയിലാകെ അവരുടെ നിശ്വാസങ്ങൾ മാത്രം കേട്ടു. പിന്നെ പതുക്കെ ദേവിക കണ്ണുകൾ തുറന്നു. വരുൺ ഇപ്പോഴും വളരെ അടുത്തായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖം ഇത്ര അടുത്ത് ആദ്യമായാണ് അവൾ കാണുന്നത്. Sharp jawline. Tired eyes. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭയം അവളെ കൂടുതൽ കുഴക്കുകയായിരുന്നു. “എനിക്ക് എന്താ പറ്റുന്നത്…?” അവൾ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി മങ്ങി. ഒരു നിമിഷം അവൻ എന്തോ പറയാൻ പോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ നോട്ടം മാറ്റി. “You need rest.” ആ ഗംഭീര്യം വീണ്ടും അവന്റെ ശബ്ദത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നിരുന്നു. അതേസമയം— റൂമിന്റെ ഡോർ പെട്ടെന്ന് തുറന്നു. “സാർ—” അകത്തേക്ക് വന്ന ആളെ കണ്ട നിമിഷം വരുൺ പെട്ടെന്ന് പിന്നിലേക്ക് മാറി നിന്നു. ഡോറിനരികിൽ ഫയൽ പിടിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്മെന്റിലെ അധ്യാപിക മേഘ്ന. പക്ഷേ മുന്നിലെ സീൻ കണ്ടതും അവളുടെ ചുവടുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. ചെയറിൽ ഇരിക്കുന്ന ദേവിക. അവളുടെ വിരലുകൾ ഇപ്പോഴും വരുണിന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകിപ്പിടിച്ച നിലയിൽ. അവളുടെ വളരെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന വരുൺ. അവന്റെ മുഖത്തെ പാനിക് പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. മുറിയിലാകെ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അസ്വാഭാവികമായ നിശബ്ദത പടർന്നു. മേഘ്നയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ ഇരുവരിലേക്കും മാറിമാറി നീങ്ങി. പിന്നെ വളരെ ചെറുതായി അവൾ ചിരിച്ചു. “Oops… am I interrupting something?” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ വിരലുകൾ പെട്ടെന്ന് ഷർട്ടിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയി. അവൾ ഉടനെ പിന്നിലേക്ക് മാറി നിന്നു. “Ma'am, അത്—” “Relax.” മേഘ്ന അവളെ പൂർത്തിയാക്കാൻ പോലും സമ്മതിക്കാതെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ആ കളിയാക്കൽ ദേവികയ്ക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി അതേസമയം വരുന്നിന്റെ മുഖം ആകെ മുറുകിയിരുന്നു. “എന്താ മാം?” അവന്റെ ശബ്ദം പഴയ പോലെ ആയിരുന്നെങ്കിലും അതിനുള്ളിലെ ആ ഇറിറ്റേഷൻ ഒളിഞ്ഞിരുന്നില്ല. “പ്രിൻസിപ്പൽ സർ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്.” മേഘ്ന ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. “പക്ഷേ ഞാൻ റോങ്ങ്‌ ടൈമിങ്ങിലാണോവന്നതെന്ന് ഡൌട്ട്ആ യി.” അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ദേവികയിലേക്കായിരുന്നു. ദേവികയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ എന്തോ കുത്തിയ പോലെ തോന്നി. കാരണം ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തീക്ഷണത ഉണ്ടായിരുന്നു. “Nothing like that.” വരുൺ വളരെ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ മുഖം അറിയാതെ മങ്ങി. കുറച്ചു മുമ്പ് വരെ പാനിക്ആ യി തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന ആൾ… ഇപ്പോൾ എല്ലാം മറച്ചു വെക്കാൻ ധൃതി ആയി. അവൾ പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റി. പക്ഷേ മേഘ്ന നിർത്തിയില്ല. “Really?” അവൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. “കാരണം ഞാൻ ഇതുവരെ ഈ കോളേജിൽ ആരോടും ഇങ്ങനെ ബിഹേവ്ചെ യ്യുന്ന വരുണിനെ കണ്ടിട്ടില്ല.” ആ വാക്കുകൾ മുറിയിലാകെ ഭാരമായി വീണു. വരുൺ പല്ല് കൂട്ടിയിടിച്ചു. മുഷ്ടി ചുരുട്ടി “Ma'am , she wasn’t well.” “അതെനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.” മേഘ്ന ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ concern കുറച്ച് കൂടുതലായിരുന്ന പോലെ തോന്നി.” അത്കേ ട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ വീണ്ടും അസ്വസ്ഥത കയറി. അവൾക്കുതന്നെ പറയാൻ പറ്റാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത "Ma'am , you’re misunderstanding.” ഈ തവണ ദേവികയാണ് പറഞ്ഞത്. മേഘ്നയുടെ കണ്ണുകൾ ഉടനെ അവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. “Maybe.” അവൾ ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ കോളേജ്ൽ ആളുകൾ എല്ലാം അത്ര understanding ആയിരിക്കണമെന്നില്ല.” ആ ശബ്ദത്തിലെ വാണിങ്ങ് വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശബ്ദത പടർന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം വരുൺ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു ശ്വാസം വിട്ടു. പിന്നെ വളരെ മിതമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു “Ma'am , if you’re done… O have some work to do.” അത്കേ കേട്ടതും മേഘ്നയുടെ മുഖത്തെ ചിരി ചെറുതായി മങ്ങി. കാരണം വരുൺ അവളോട്ചെ പോകാൻ പറയാതെ പറയുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൾ ചിരിച്ചു. “Sure sir.” തിരികെ ഡോർനരികിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ ഒന്ന് നിന്നു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് ദേവികയെ നോക്കി പറഞ്ഞു— “Take care, Devika.” ആ പേര് emphasize ചെയ്താണ് അവൾ പറഞ്ഞത്. കാരണം കുറച്ചു മുമ്പ് വരുൺ വിളിച്ച “ദേവി” അവൾ വ്യക്തമായി കേട്ടിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം ഡോർ അടഞ്ഞു. മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശബ്ദത മാത്രം ബാക്കി. പക്ഷേ ഈ തവണ ആ നിശബ്ദത മുൻപത്തേതിനേക്കാൾ ഭാരമുള്ളതായിരുന്നു. തുടരും....... #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #തുടർക്കഥ