Varun Adhitya:Love Unfolds❤️ Part 10 ഡോർ അടഞ്ഞ ശബ്ദം മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങി നിശബ്ദമായതും ദേവിക പതുക്കെ നോട്ടം മാറ്റി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. മേഘ്ന പറഞ്ഞ വാക്കുകളേക്കാളും… വരുൺ എല്ലാം അത്ര വേഗം നിരസിച്ചതായിരുന്നു അവളെ കൂടുതൽ വിഷമിപ്പിച്ചത്. മുറിയിലാകെ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അതേസമയം വരുൺ ടേബിളിൽ ഇരുന്ന ഗിത്യർ എടുത്ത് കേസിലേക്ക് വെക്കുകയായിരുന്നു. മനസ്സിലെ അസ്വസ്ഥത മുഖത്ത്ആ പ്രകടമാകാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവന്റെ വിരലുകൾ ഇപ്പോഴും ചെറുതായി വിറകൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദേവിക കുറച്ചു നേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ ഒടുവിൽ നിശബ്ദത പൊട്ടിച്ച് ചോദിച്ചു “എന്തിനാ എന്നെ ദേവി എന്ന് വിളിച്ചത്?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ ചലനങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. മുറിയിലാകെ വീണ്ടും ഭാരമുള്ള നിശബ്ദത. അവൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി അവളെ നോക്കി. ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ മാത്രമായിരുന്നു. “Slip of tongue.” കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അവൻ പറഞ്ഞു. ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ മുഖം ചെറുതായി മങ്ങി. “Lie.” അവൾ നിശ്വസിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു. വരുണിന്റെ താടിയെല്ല് മുറുകി “Devika…” “ഇല്ല, seriously.” ഈ തവണ അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വന്നു. “നിങ്ങൾ എന്നെ നോക്കുന്ന രീതി… സംസാരിക്കുന്ന രീതി… എല്ലാം കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് തോന്നുന്നത് നമ്മൾ മുൻപ് തന്നെ അറിയുന്ന ആളുകളാണെന്ന്.” അവളുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “പക്ഷേ ഓരോ തവണയും ഞാൻ അതിനെപ്പറ്റി ചോദിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നു.” വരുൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ മാത്രം അവളിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല. “ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ മെസ്സേജസ് …” ദേവിക തുടർന്നു. “ആ പഴയ ഫോട്ടോ…” അവൾ കുറച്ചു നിമിഷം നിർത്തി. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു— “നിങ്ങൾ ശെരിക്കും ആരാ?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ ശ്വാസം ചെറുതായി മുറുകി. കാരണം… ഈ ചോദ്യം വരുമെന്ന് അവൻ അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന് ഉത്തരം പറയാൻ ഇപ്പോഴും അവന് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഒരു നിമിഷം പഴയ ഓർമ്മകൾ മുഴുവൻ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. മഴ. രക്തം. ചെറിയ പ്രായത്തിലുള്ള ദേവികയുടെ കരച്ചിൽ. Hospital corridor. “അവൾ ഇനി ഒന്നും ഓർക്കരുത്…” വരുണിന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മുറുകി. “ചില കാര്യങ്ങൾ അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.” ഒടുവിൽ വളരെ പതുക്കെ അവൻ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ ഉള്ളിലെ ഫ്രസ്ട്രേഷൻ പെട്ടെന്ന് കൂടിപ്പോയി. “Stop saying that!” ആദ്യമായി അവളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. “എല്ലാവരും അതാണ് പറയുന്നത്. ഒന്നും പറയാതെ മിസ്റ്റീരിയസ്ആ യി നിൽക്കും… പിന്നെ ‘അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്’ എന്ന് പറയും.” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ചിരിച്ചു. “എന്റെ ലൈഫ്നെപറ്റിയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.” വരുൺ അവളെ നോക്കി നിശബ്ദമായി നിന്നു. കാരണം അവൾ പറഞ്ഞത് തെറ്റല്ല. പക്ഷേ സത്യം പറഞ്ഞാൽ അതിനേക്കാൾ വലിയ ഡാമേജ്ഉ ണ്ടാകുമെന്നത് അവന് മാത്രം അറിയാമായിരുന്നു. “നിനക്ക് ഇപ്പോൾ റസ്റ്റ്‌ വേണം.” വീണ്ടും അതേ calm tone. ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ ക്ഷമ പൂർണമായി നഷ്ടമായി . “ഫൈൻ.” “Don’t worry sir. ഇനി ഞാൻ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല.” ആ “sir” അവൾ പ്രത്യേകം ഊന്നൽ കൊടുത്താണ് പറഞ്ഞത്. പിന്നെ അവൾ നേരെ ഡോറിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ പോകുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് ടേബിളിലിരുന്ന ചെറിയ ബ്ലാക്ക് പെൻഡന്റ്ലേക്ക് നീങ്ങി. ഒരു ഗിറ്റാർ പെൻഡന്റ് . അതേ പെൻഡന്റ് . പഴയ ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടത്. ദേവികയുടെ ചുവടുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പതുക്കെ കൂടി. അവൾ വളരെ പതുക്കെ ആ പെൻഡന്റ്കൈ യിൽ എടുത്തു. അത് സ്പർശിച്ച നിമിഷം വീണ്ടും അതേ മിന്നൽ പോലെ എന്തോ തലക്കുള്ളിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ ചെറിയൊരു ബസ് സ്റ്റോപ്പ്‌ . തന്റെ അരികിൽ ഗിറ്റാർ പിടിച്ച് ചിരിക്കുന്ന ഒരു കൗമാരക്കാരൻ. “ദേവി, ഇത് നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. Promise?” “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് തലയിൽ വീണ്ടും കുത്തിയ വേദന വന്നതും പെൻഡന്റ്അ വളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു. ടിങ്—! ആ ശബ്ദം മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങി. വരുണിന്റെ മുഖത്തെ നിറം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മങ്ങി. കാരണം… ഇപ്പോൾ ദേവിക മുൻപത്തെത്തിനേക്കാൾ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു പെൻഡന്റ്നിലത്ത് വീണ ശബ്ദം മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങിയതും ദേവിക പിന്നിലേക്ക് ഒന്ന് തെന്നി. തലക്കുള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന പോലെ തോന്നുകയായിരുന്നു. മഴ. ഒരു പഴയ ബസ് സ്റ്റോപ്പ്‌ . ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗിറ്റാർ വായിക്കുന്ന ഒരു പയ്യൻ പിന്നെ വെളുത്ത ഹെഡ്ലൈറ്റ്സ് . ബ്രേക്കിന്റെ കഠിന ശബ്ദം. രക്തം. “ദേവി!” “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ച് അവൾ തലയിൽ കൈവച്ചു. “ദേവിക!” വരുൺ ഉടനെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തി. ഈ തവണ അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ panic ഒട്ടും മറഞ്ഞിരുന്നില്ല. “Look at me… hey…” ദേവിക ശ്വാസം നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കൈകൾ ചെറുതായി വിറക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാം ബ്ലർ ആയി തോന്നി. “എനിക്ക്…” വാക്കുകൾ പോലും പൂർണമായി പുറത്തുവരുന്നില്ല. വരുൺ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് അടുത്തുള്ള ചെയർലേക്ക് ഇരുത്തി. പിന്നെ താഴെ വീണ പെൻഡൻഡ് വേഗത്തിൽ എടുത്ത് പോക്കറ്റ്ലേക്ക് ഇട്ടു. വരുൺ വളരെ സൂക്ഷിച്ചു പെട്ടെന്ന് ചെയ്ത പ്രവർത്തി ആണെങ്കിലും ദേവിക അത് ശ്രേദ്ധിച്ചിരുന്നു “ആ പെൻഡന്റ് …” അവൾ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ പറഞ്ഞു. വരുണിന്റെ വിരലുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. “ഞാൻ അത് എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ട്…” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും മുറുകി. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു— “എന്താ ഓർമ്മ വന്നത്?” ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ദേവിക കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അവനെ നോക്കി. ആദ്യമായി… അവൾക്ക് വരുണിന്റെ മുഖത്ത് പേടി കാണാനായി. ശരിയായ പേടി. താൻ എന്തെങ്കിലും ഓർത്തുപോകുമോ എന്ന ഭയം. “എനിക്ക് അറിയില്ല…” അവൾ നെറ്റി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. “പക്ഷേ… മഴ… ഒരു ബസ് സ്റ്റോപ്പ്‌ … പിന്നെ…” അവൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുമ്പേ വരുണിന്റെ ശ്വാസം ചെറുതായി മുറുകി. “മതി.” ആ വാക്ക് ഉടനെ അവനിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. ദേവിക കൺഫ്യൂസ്ഡ്ആയി അവനെ നോക്കി. “എന്ത്?” “ഇനി ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കണ്ട.” അവന്റെ ശബ്ദം വളരെ മുറുകിയത് ആയിരുന്നു. പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ പേടി വ്യക്തമായിരുന്നു. “Why?” ഈ തവണ ദേവികയുടെ ശബ്ദത്തിലും ഫ്രസ്ട്രേഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. “നിങ്ങൾ എല്ലാത്തിനെയും പേടിക്കുന്ന പോലെ ബിഹേവ്ചെ യ്യുന്നത് എന്തിനാ?” വരുൺ നോട്ടം മാറ്റി. കാരണം ഉത്തരം പറയാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. അവൾക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മ വന്നാൽ… അത് ശെരിയാവില്ല ആ ആക്‌സിഡന്റ്ന്ശേഷം അവൾ എങ്ങനെയായിരുന്നു തകർന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഒരേയൊരു ആളായിരുന്നു അവൻ. ഹോസ്പിറ്റൽ ബെഡ്ൽ അവൾ പാനിക് അറ്റാക്ക്കൊണ്ട് വിറച്ചത്. അവനെ തിരിച്ചറിയാതെ കരഞ്ഞത്. പിന്നെ “വരുൺ മരിച്ചു…” ആ കള്ളം അവളുടെ വീട്ടുകാർ പറഞ്ഞ ദിവസം. വരുണിന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മുറുകി. “എന്നെ നോക്ക്.” ദേവികയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടതും അവൻ presentലേക്ക് തിരികെ വന്നു. അവൾ ഇപ്പോഴും അവനെ തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. ഭയവും കൺഫ്യുഷനും എല്ലാം അവളുടെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു. “ഞാൻ അറിയാൻ അർഹിക്കുന്നില്ലേ?” ആ ചോദ്യം ഈ തവണ അവനെ നേരെ തട്ടി. കാരണം അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ സത്യ ഒരാളുടെ ജീവിതം തന്നെ തകർക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിലാണെങ്കിൽ? വരുൺ കണ്ണുകൾ അടച്ചു ശ്വാസം വിട്ടു. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു— “നീ ഇപ്പോൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്… അറിയാതിരിക്കുന്നതായിരുന്നു നല്ലത് എന്ന് നിനക്ക് തന്നെ തോന്നും .” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും കോപം കയറി. “Enough!” അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. “നിങ്ങൾക്ക് പറയാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ fine. പക്ഷേ എന്നെ കുഞ്ഞിനെ പോലെ ട്രീറ്റ്‌ ചെയ്യണ്ട.” വരുൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ നിശബ്ദത തന്നെയാണ് അവളെ കൂടുതൽ ഇറിറ്റേറ്റ്ചെ യ്തത്. “ആരും ഒന്നും പറയുന്നില്ല… പക്ഷേ എല്ലാവർക്കും എല്ലാം അറിയാം.” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ചിരിച്ചു. “Honestly, this is messed up.” അടുത്ത നിമിഷം അവൾ നേരെ doorലേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ പോകുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് കോറിഡോർൽ നിന്ന് സ്റ്റുഡന്റസ്ന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു. “ഇൻഡോർ റൂംലാണോ?” “അവിടെ സർ ഉണ്ടല്ലോ…” ദേവികയുടെ ചുവടുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. കാരണം ഡോർ പാതി തുറന്ന നിലയിലായിരുന്നു. പുറത്ത് ആരെങ്കിലും അകത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ— അവളും വരുണും മാത്രം ആ മുറിക്കകത്ത്നിൽക്കുന്നത് കാണും. അതും ഈ അവസ്ഥയിൽ. അത് മനസ്സിലാക്കിയ നിമിഷം വരുണും ഡോർ വശത്തേക്ക് നോക്കി. രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ചു. ആ ടെൻഷൻ നിറഞ്ഞ നിശബ്ദതയ്ക്കിടയിൽ… പുറത്ത് നിന്ന് വീണ്ടും ശബ്ദം അടുത്തെത്തി. “Sir…?” തുടരും.......... #തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ