*📖STORY TIME 🖋* 📌➖🔳➖📌➖🔳➖📌 *_🤍അൻസിബയുടെ രാവുകൾ_* ▪▫▪▫▪▫▪▫▪ *_കഴിഞ്ഞ വർഷം ഇതേ സമയത്താണ് അൻസിബയെ ഞാന് ആദ്യമായ് കാണുന്നത് പുതു വർഷം ആഘോഷിക്കാൻ കോഴിക്കോട് റയിൽവേയിൽ ഇറങ്ങിയ ഞാന് എന്റെ കൂട്ടുകാരനെ കാത്ത് റയിൽവേയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒരു മൂലയിൽ ജടകുത്തിയ മുടിയും കീറി മുറിഞ്ഞ വസ്ത്രവുമായ് അവൾ അവിടെ തളർന്നു കിടക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെടുന്നത് . കണ്ടപ്പാടെ എന്റെ ഉള്ള് പിടഞ്ഞു._* _*കൂറേ ഏറെപ്പേരെ റെയിൽവേയിൽ, ബസ്സ്റ്റാന്റുകളിൽ നിരന്തരമായ് ഇങ്ങനെ കിടക്കുന്നതായ് കാണാറുണ്ടെങ്കിലും എന്തോ അവളെ വളരെ വിചിത്രമായ് എനിക്ക് തോന്നി. പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്. കൈയിൽ ഒന്ന് തൊട്ട് നോക്കി . നല്ല ചൂട്.!*_ _*അവൾ കണ്ണ് തുറന്നു..*_ _*എന്നെ കണ്ടപ്പാടെ ഭയന്ന് പിടഞ്ഞു എണീറ്റു. മുഖം തിരിച്ചു. കണ്ടാൽ ഒരു ഇരുപത്തി രണ്ട് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരിയായ പെണ്ണ്..!*_ _*കണ്ടാൽ തന്നെ അന്യ സംസ്ഥാനക്കാരിയാണന്ന്*_ _*തോന്നിക്കുന്നതു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു..? തും ന്യാം ക്യാ..?*_ _*ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല..*_ _*ഗൗനിക്കുന്നില്ല..*_ _*ഞാന് ശത്രുവല്ലന്നും ഇവിടുത്തെ ആരോഗ്യ വകുപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ആൾ ആളെന്നും പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു...*_ _*വിശ്വാസിച്ചത് പോലെ തോന്നി..*_ _*ഒട്ടിയ വയറും പേറി അവൾ എന്റെ കൈ താങ്ങി എണീറ്റു. ഒരുപ്പാട് കണ്ണുകൾ ചുറ്റിലും ക്യാമറ പതിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്..! പക്ഷെ ഞാന് അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവളെ താങ്ങി അടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരുത്തി. വെള്ളം കുടിപ്പിച്ചു അപ്പുറത്തെ കടയിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണവും വാങ്ങി കൊടുത്തു.*_ _*ആർത്തിയോടെ അവൾ ആ വെള്ളവും ഭക്ഷണവും മുഴുവൻ കഴിക്കുന്നത് കണ്ട് എന്റെ മനസ്സ് സന്തോഷവും സങ്കടവും പൊഴിച്ചു...!*_ _*കഴിച്ചു തീരും വരെ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.*_ _*ഭക്ഷണം വാങ്ങി കൊടുത്ത നന്ദി അവളുടെ മനസ്സിലും മുഖത്തും എനിക്ക് വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു അവൾ എന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. നല്ല മുഷിഞ്ഞ മണം. ഞാന് അവളോട് പേര് ചോദിച്ചു. അവൾ :*_ _*അൻസിബ. വീട് രാജസ്ഥാൻ അങ്ങനെ അവൾ പറയാൻ തുടങ്ങി.*_ _*ഞാന് അവളോട് അവിടെ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഇപ്പൊ വരാം നിങ്ങളെ ഇവിടെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞു എണീറ്റ് അപ്പുറത്തെ കടയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം അവളുടെ അളവിൽ നല്ല ഡ്രസ്സ്‌ വാങ്ങി അവളുടെ അരികിൽ വന്നു. ഞാന് ചോദിച്ചു.:*_ _*വിരോധമില്ലെങ്കിൽ എന്റെ കൂടെ വരുമോ..?*_ _*ഭയമാണോ വിശ്വാസമാണോ അവളുടെ കണ്ണിൽ കാണുന്നതന്നറിയാതെ ശങ്കിച്ചു നിന്ന അവൾ എന്നോട് : എന്തിനാ?*_ _*ഞാന് : പേടിക്കണ്ട ഉപദ്രവിക്കില്ല വിശ്വസിക്കാം എന്ന് മാത്രം മറുപടി കൊടുത്തു.*_ ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞെന്ന് തോന്നിക്കും വിതം ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി നൽകി അവൾ എന്നെ പിന്തുടർന്നു. ആ നടപ്പാത അടുത്ത ബിൽഡിംഗ്‌ന്റെ വാഷ്റൂമിന്റെ അരികിൽ എത്തി നിന്നു. കൈയ്യിൽ കരുതിയ കവർ നീട്ടി ഞാന് അവളോട് ഫ്രഷ് ആകാൻ പറഞ്ഞു. ആശ്ചര്യത്തിന്റെ മുഖഭാവം മഴവില്ല് തീർത്ത മുഖത്തെ മിന്നാമിനുങ്ങ് വെട്ടം ആ ഉച്ചയെ നീഹാരമാക്കിയത് പോലെ തോന്നി. തെല്ല് മടിയോടെ അവൾ ആ കവർ വാങ്ങി വാഷിംഗ്‌ റൂമിലേക്ക് കയറി..!! കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അവൾ ആ വസ്ത്രവും ധരിച്ചു പുതിയ മണവാട്ടിയെ പോലെ വെയിൽ നിന്ന് വേനലിലേക്ക് വന്നു..! അങ്ങനെ നന്ദി പറഞ്ഞു അവൾ ചിരിച്ചു. പതിയെ ഞാന് ചോദിച്ചു. എന്തിനാണ് നീ ഇങ്ങനെ ആ റെയിൽവേയിൽ കിടക്കുന്നത്..? നിന്റെ വീട്ടുക്കാർ എല്ലാവരും എവിടെ എന്നൊക്കെ...! അവളുടെ മുഖം വാടിയത് പോലെ വെയിലിന് വല്ലാത്ത ഉഷ്ണം. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പതിയെ ഒരു തുള്ളി അശ്രു നിലം പതിച്ചു. ഏയ് എന്ന് പറഞ്ഞു അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു. എന്ത് പറ്റിയെടോ..? അപ്പോഴേക്കും ആ മഴ ആർത്തിരമ്പിയിരുന്നു..! കണ്ണുകൾ തോർത്തി ഞങ്ങൾ അവിടെയുള്ള ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഇരുന്നു. അവൾ പതിയെ പറയാൻ തുടങ്ങി.. രാജസ്ഥാനിലെ കുഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ചു ഞാനായിരുന്നു ആദ്യ കനി " അപ്പ, മാതാ നല്ല സന്തോഷ കുടുംബം അങ്ങനെ താഴെ ഒരനിയത്തി കൂടെ കിട്ടി. ആ പ്രസവത്തിൽ മാതാവ് പോയി. അനിയത്തിയെ അപ്പ വളർത്തി എന്നെയും എനിക്ക് 16 വയസുള്ളപ്പോൾ അപ്പക്ക് അപകടം പറ്റി കിടപ്പിലായ്. അങ്ങനെ എന്റെ പഠിപ്പ് നിലച്ചു. ഞാന് പണിക്ക് പോയി തുടങ്ങി കുടുംബം പോറ്റി.നാല് വർഷം അവിടെ കഷ്ട്ടപ്പെട്ടിട്ടും ജീവൻ നിലനിർത്താനുള്ളത് മാത്രമേ കിട്ടിയുള്ളൂ.. അനിയത്തിയെ പഠിപ്പിക്കണം അപ്പയുടെ ചികിത്സ ഒന്നിനും പണം തികഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെയാണ് കേരളത്തിലേക്ക് തീവണ്ടി കയറിയത്. അപ്പയുടെ കൂട്ടുകാരന്റെ വാക്ക് കേട്ട് ഒന്നും അറിയാത്ത ഞാൻ ആദ്യമായ് പാളങ്ങൾ താണ്ടി രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് ഇവിടെ കാൽ കുത്തി. ആദ്യം അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഒന്നും തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റിയില്ല. പക്ഷെ എന്റെ ജീവിതം അയാൾ തകർത്തു. ഇവിടെ വീട്ട് ജോലിക്ക് എന്ന് പറഞാളയാൾ എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നത് എന്നാൽ അയാൾ എന്നെ വിൽക്കുക ആയിരുന്നു. അത് പറഞ്ഞു തീർത്തപ്പോകേഴേക്കും മുഖം പൊത്തി വാവിട്ടു കരയാൻ തുടങ്ങി അവൾ. എന്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടി. പിന്നീട് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. എങ്ങനെ ആ റെയിൽവേയിൽ എത്തി. തളർന്ന എന്നെ ആരോ അവിടെ കിടത്തി പോയതാണ്. മരിക്കാൻ വേണ്ടി പാളത്തിലേക്ക് ഇഴയാന് പോലും ജീവൻ ഇല്ലായിരുന്നു. അപ്പ...! ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചു. അവർ ഒന്നും അറിയില്ല. രണ്ട് ദിവസം ഞാന് ആ തിണ്ണയിൽ കിടക്കുന്നു. ഒരു മനുഷ്യരും എന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. മലയാളികൾ ദയ ഉള്ളവർ ആണ് കാരുണ്യമുള്ളവർ ആണ് ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം കേരളമാണ് എന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും ഇവർ എന്നെ എന്റെ ജീവിതം..!! വെമ്പൽ നിൽക്കുന്നില്ല.. ചുണ്ടുകൾ പിറുപിറുക്കുന്നു.. ഞാനൊരു മലയാളി ആണ് അവൾക്ക് ആ വാക്ക് ഏറെ നീറിയെന്ന് തോന്നി. മാപ്പ് ഞാൻ അറിയാതെ... സാരമില്ല എല്ലാവരും എന്നെ പോലെ അല്ല. അപ്പയുടെ നമ്പർ ഉണ്ടോ അവൾ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു നേരെ ബൂത്തിലേക്ക് പോയി വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു ഇവിടെ എത്തിയെന്നും സുഖമാണന്നും മരുന്ന് കഴിക്കണം എന്നും അനിയത്തിയെ നോക്കണം എന്നും ഒക്കെ പറയാൻ ഏൽപ്പിച്ചു അവളുടെ കൈയ്യിൽ ഫോൺ കൊടുത്തു. ഭംഗിയായ് അവൾ ആ സ്ക്രിപ്റ്റ് വിജയിപ്പിച്ചു. അവളേം കൂട്ടി നേരെ അടുത്ത ട്രെയിൻ കയറി നാട്ടിലേക്ക്. വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി ഉമ്മയോട് എല്ലാ കാര്യവും പറഞ്ഞു. ഉമ്മയും അവളെ അവിടെ താമസിപ്പിക്കാൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു. രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞു. മൂന്നാം ദിവസം അവൾക്ക് ജോലി വേണം കാശ് വേണം അപ്പക്ക് അയച്ചു കൊടുക്കണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു. അടുത്ത താത്തക്കൊരു തെയ്യൽ കടയുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ ജോലിയും റെഡി ആക്കി കൊടുത്തു. ഇന്ന് അവൾ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ ഉമ്മയുടെ ചോദ്യം കെട്ടാണ് ഞാൻ എണീറ്റത്. അൻസിബ അവൾ ആകെ മാറി സുന്ദരി ആയിരിക്കുന്നു. കൂടെ അനിയത്തി കുട്ടി അപ്പുറം ചുളുങ്ങിയ തൊലിയുമായ് ഒരു മനുഷ്യന് അവളുടെ അപ്പ. നേരെ പോയി കൈ കൊടുത്ത് അവരെ വരവേറ്റു. അൻസിബയുടെ ചിരിക്ക് ഇരട്ടി മധുരം അന്ന് കരഞ്ഞ അതെ റയിൽവേയിൽ അവൾ ഇന്ന് ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു. അതെ..! കഴിഞ്ഞ് ഒരു വർഷത്തെ കഠിനധ്വാനം കൊണ്ട് അവളുടെ അപ്പയുടെ ഓപ്പറേഷൻ അവൾ വിജയിപ്പിച്ചെടുത്തു. അപ്പക്ക് ജീവൻ കൊടുത്തു. അനിയത്തിക്ക് വിദ്യാഭസവും. ഇനി അവൾക്ക് സുഖമായ് ഉറങ്ങാം ആരും അവളെ ഉപദ്രവിക്കില്ല. അങ്ങനെ ആ കുടുംബം രാജസ്ഥാൻ വിട്ട് കേരളത്തിലേക്ക് താമസം മാറി. ഉമ്മയുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ട് അൻസിബ ഇന്ന് എന്റെ പ്രിയതമായായ് മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇനി അവളുടെ രാവുകൾ ആണ് മരണത്തിന്റെ കൊലക്കയറിൽ നിന്ന് വിധിയെ തോൽപിച്ച ആ നിമിഷം അവൾ ഇനിയൊരിക്കലും ഓർക്കാതിരിക്കാൻ എല്ലാം മറന്ന് പുതിയൊരു ജീവിതം അവൾക്കായ് ഞാൻ സമ്മാനിച്ചിരിക്കുന്നു... പതിയെ ചുണ്ടിൽ മന്ത്രിച്ചു അൻസിബാ ഇനി നിന്റെ രാവുകൾ ആണ്...!!! ©••••••••🌟🌷🌟•••••••© #📔 കഥ