#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _ 64 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ഞാൻ ഒന്ന് നോക്കട്ടെ... " ശിവ പറഞ്ഞു തീരുവോളം ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നിട്ട് അതിനോടുവിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ. കേട്ടത് മാറി പോയോ എന്നൊരു പകപ്പോടെ ശിവ വാസുവേട്ടനെയാണ് ആദ്യം നോക്കിയത്. തനിക് തോന്നിയ അതേ ഞെട്ടലോടെ തന്നെ വാ പൊളിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന അയാളെ കണ്ടതും അത് തന്നെയാണ് വിഷ്ണു പറഞ്ഞതെന്ന് ശിവക്കുറപ്പായി. "എന്താ പറഞ്ഞെ..എനിക്ക്..ക്ലിയറായില്ല.." എന്നിട്ടും തീരാത്ത സംശയങ്ങളോടെ അവനത് ഒരുപ്രാവിശ്യം കൂടി ചോദിക്കുമ്പോൾ.. പിന്നെയങ്ങോട്ട് വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രകടനമായിരുന്നു. "അവന് ഞാൻ ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ തെമ്മാടിയൊക്കെ ആയേക്കും.പക്ഷേ എനിക്കവൻ അനിയൻ തന്നെയാ. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ചെയ്താലും അത് മാഞ്ഞു പോകില്ലല്ലോ.. ഇത് പോലൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ഞാൻ കിടന്നാലും അവനെന്നെ തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കില്ല എന്നൊക്കെ എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ എനിക്കത് പറ്റില്ലാലോ.. എന്തോകെ പറഞ്ഞാലും അവനെന്റെ ചോരയായി പോയില്ലേ.. അവനൊരു അപകടത്തിൽ പെട്ടു കിടക്കുമ്പോൾ അത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നതെങ്ങനെ.. അത് കൊണ്ട് നീ ഇനിയിപ്പോ ആരെയും വിളിക്കാനൊന്നും നിൽക്കണ്ട. അല്ല വിളിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല. മയക്കു മരുന്ന് കേസല്ലേ. ആരും അങ്ങനെ തലവെച്ചു തരില്ലല്ലോ.. അത് നിനക്കും അറിയാമല്ലോ. അങ്ങനെ ആരെയും കിട്ടാത്തത് കൊണ്ടാണല്ലോ നീ എന്നേ വിളിച്ചത്.. എന്തായാലും എന്നെ വിളിച്ചതല്ലേ.. ആ ഒരു ബുദ്ധി തോന്നിയല്ലോ നിനക്ക്.. ഇനിയിപ്പോ സമാധാനത്തോടെ പോയിക്കോ.. നിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ എന്നതിനേക്കാൾ അവനെന്റെ അനിയനാ.. അവനെ ഇറക്കുന്ന കാര്യം ഞാൻ നോക്കി കൊള്ളാം.. അതിന് വേണ്ടതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്ത് കൊള്ളാം.. ഇനി അവനായിട്ട് മൊട കാണിച്ചില്ലെങ്കിൽ നാളെ ഞാൻ അവനെ പുറത്തിറക്കും.. അതിനിപ്പോ എന്ത് വേണമോ അതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്യും. പക്ഷേ.. അവൻ.. അവനത് സമ്മതിച്ചു തരുമോ എന്നാ എനിക്ക്.." വീണു കിട്ടിയ ആ അവസരത്തെ വളരെ നന്നായി തന്നെ വിഷ്ണു പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ശിവക്കോ വാസുവേട്ടനോ അവനോട് ഒന്നും പറയാനും വയ്യ. ഇതിപ്പൊ എന്തെങ്കിലും സഹായം ചെയ്യാമെന്ന് ഏറ്റതാണ്. ചെകുത്താനെ തോല്പ്പിക്കും വിധം ക്രൂരത നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നവനാണ്. പറഞ്ഞ വാക്ക് മാറ്റി പറയുക എന്നതൊക്കെ അവനൊരു പ്രശ്നമേ അല്ല. ഇനിയിപ്പോ താനോ വാസുവേട്ടനോ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ കാശിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഉടക്ക് പറയരുത്.. അത് മാത്രമായിരുന്നു അവർ രണ്ടു പേരുടെയും മനസ്സിലപ്പോൾ. വിഷ്ണു ഇറക്കും എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവനത് ചെയ്യാനുള്ള കഴിവുണ്ട് എന്നത് തന്നെയാണ്. ആളായിട്ടും പണമായിട്ടും. അവൻ വിചാരിച്ചാൽ നടക്കും. പക്ഷേ.. അവൻ പറഞ്ഞ ആ കാര്യം. ഇറക്കി കൊണ്ട് വരാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ സഹായമാണ് കിട്ടുന്നതെന്നറിഞ്ഞാൽ ഒരായുസ്സ് മുഴുവൻ ആ ജയിലിൽ കിടക്കേണ്ടി വന്നാലും കാശി അത് സ്വീകരിക്കില്ല. ആ കാര്യത്തിൽ ശിവക്കും വാസുവേട്ടനും സംശയമൊന്നുമില്ല. ഇനിയിപ്പോ അവന്റെ സഹായത്തിൽ ഇറങ്ങാതിരിക്കാൻ ആ മയക്കു മരുന്ന് അവനായിട്ട് കൊണ്ട് വന്നതാണ് എന്ന് പോലും ചിലപ്പോൾ പറഞ്ഞേക്കാം.. അതിന് അവന് അവന്റേതായ ഒരുപാട് ന്യായങ്ങളും കാണും. പക്ഷേ ഇപ്പൊ അവൻ പുറത്ത് വരേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. പ്രതേകിച്ചു കാർത്തുവിന്റെ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു എന്നറിഞ്ഞ ആ അവസരത്തിൽ. അവനിവിടെ വേണം. എത്രയൊക്കെ മറച്ചു പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും അവനവളെ ഇഷ്ടമാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവനവളെ നഷ്ടപ്പെട്ടു കൂടാ.. ഇത്രയൊക്കെ നാറിയ കളി കളിക്കാൻ ശ്രമിച്ച അശോകനോട്‌ ഇനിയൊരു കടമയോ കടപ്പാടോ വെക്കേണ്ടതുമില്ല. "നാളെ.. നാളെ നിങ്ങള് സ്റ്റേഷനിൽ പോകുമ്പോ ഞാൻ കൂടി വന്നേക്കട്ടെ.." മടിച്ചു കൊണ്ടാണ് ശിവ അത് കൂടി ചോദിച്ചത്. വിഷ്ണുവിന്റെ കൂടെ കാശി വന്നില്ലേൽ ഇപ്പൊ പുറത്ത് വരേണ്ട ആവിശ്യത്തെ കുറിച്ച് അവനോട് ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ താൻ ആ കൂടെ വേണമെന്ന് കരുതിയിട്ടാണ് ശിവ വിഷ്ണുവിനോടങ്ങനെ ഒരു ആവിശ്യം പറഞ്ഞതും. "എന്തിന്.. അതിന്റെ ആവിശ്യമൊന്നുമില്ല. എന്റെ അനിയനെ രക്ഷിക്കാൻ എനിക്കാരുടെയും കൂട്ടൊന്നും വേണ്ട.. അതിന് ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് മതി.." അറുത്തു മുറിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ ഉത്തരം കേട്ടതും ശിവയുടെ നെഞ്ച് പതഞ്ഞു. "പ്ലീസ്.. ഞാൻ.. ഞാൻ കൂടി.." ശിവ അങ്ങേയറ്റം താഴ്ന്നു എളിമയോടെയാണ് പറയുന്നത്. കാശിക്കു വേണ്ടി.. കാശിക്ക് വേണ്ടി എന്നവൻ അവനെ തന്നെ ആശ്വാസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് അപ്പോഴൊക്കെയും. "അല്ല.. നീയൊക്കെ കുറെ ഓടി പാഞ്ഞു നടന്നില്ലേ.. എന്നിട്ടൊന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ.. ഇനിയിപ്പോ എന്റെ കൂടെ വന്നിട്ട് ഞാൻ അവനെ രക്ഷപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് വരുന്ന ക്രഡിറ്റ് തട്ടി എടുക്കാനാണോ നിന്റെ പ്ലാൻ.. ഏഹ്.. അല്ല.. നിന്റെയൊക്കെ ലെവൽ അത്ര വരെയല്ലേ ഒള്ളു.. അപ്പോൾ പിന്നെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പ്രതീക്ഷിച്ചാൽ മതിയല്ലോ.." പരിഹാസമാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും എതിർത്തു പറയാൻ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും ശിവ ക്ഷമിച്ചു നിന്ന് കൊടുത്തു.. "ആഹ്.. അത് പോട്ടെ.. എവിടെ പോയി എന്റെ പുന്നാര അനിയന്റെ കൺ കണ്ട ദൈവം.. അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകൻ. ആളൊന്നും ചെയ്തില്ലേ അവന് വേണ്ടി.? അങ്ങനെ വരാൻ വഴിയില്ലല്ലോ.. അവന് വേണ്ടി അയാളും അയാൾക്ക്‌ വേണ്ടി അവനും തീ പന്തമാണല്ലോ. എന്നിട്ടിപ്പോ എവിടെ പോയി അവന്റെ അശോകേട്ടൻ.. അതൊ.. അവനെ ഒതുക്കാൻ ഇനിയിപ്പോ സാക്ഷാൽ അശോകൻ തന്നെ അറിഞ്ഞു കൊടുത്ത പണിയാണോ ഇതൊക്കെ.." വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ.. ശിവയുടെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചത് പോലെ അവനൊന്നു ശ്വാസമെടുത്തു. തന്റെ അതേ സംശയം. എന്നിട്ടും അവൻ ആണെന്നോ അല്ലന്നോ പറയാതെ മൗനം തന്നെ കൂട്ട് പിടിച്ചു.. "ഇതാടാ പറയുന്നേ..ദൈവം ഉണ്ടെന്ന്. എന്തൊക്കെയായിരുന്നു അവന്റെ വീരവാദം..അവനൊരു ആവിശ്യം വരുമ്പോ ഈ ഞാനെ കാണൂ.. അവനേറെ വെറുക്കുന്ന പുച്ഛിക്കുന്ന ഈ ഞാൻ.. നിഴൽ പോലെ നടക്കുന്ന നിനക്ക് പോലും ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ല. ഇറങ്ങി വന്നിട്ട് സൗകര്യം പോലെ ഇതൊക്കെ അവനെ പറഞ്ഞോന്നു പഠിപ്പിക്കാൻ നോക്ക് നീ.. ഇനിയെങ്കിലും കൊറച്ചു ബോധത്തോടെ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി ജീവിക്കാൻ പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം അവനോട്.. അല്ലേൽ.. ഇങ്ങനിരിക്കും.." വിഷ്ണുവിന്റെ ആളി കത്തൽ.. അവൻ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി ജീവിച്ചിരുന്നേൽ ഇന്നിങ്ങനെ നീണ്ട പ്രസംഗം നടത്താൻ നീ ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നെടാ ചെറ്റേ എന്ന് നാവിൽ വന്നത് ശിവ കഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ട് ഇറക്കി കളഞ്ഞതും അവന് വേണ്ടിയാണ്.. കാശിക്ക്.. "എന്റെയൊരു സമാധാനത്തിനു വേണ്ടിയാ.. ഞാൻ കൂടി വന്നോട്ടെ.. നിങ്ങളുടെ ഒരു ക്രെഡിറ്റും എനിക്ക് വേണ്ട.. അവനിറങ്ങി കിട്ടണം എന്നല്ലാതെ എനിക്കിപ്പോഴൊരു മോഹവുമില്ല.. പ്ലീസ്.." ശിവ വീണ്ടും കേണു പറഞ്ഞു. "മ്മ്.. നീയൊക്കെ അവനൊപ്പം ചേർന്നിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞതിനും ചെയ്തതിനും ഇതൊന്നും കേട്ടില്ലെന്ന് നടിക്കേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ അത്രയും മനസാക്ഷി ഇല്ലാത്ത ആളാന്നുമല്ലല്ലോ ഞാൻ. നാളെ രാവിലെ ഒൻപത് മണിക്ക് വാ..! വരേണ്ട സ്ഥലം കൂടി വിഷ്ണു പറഞ്ഞു കൊടുത്തതോടെ ശിവ ഒന്ന് ആശ്വാസത്തോടെ ശ്വാസമെടുത്തു. അവൻ വാസുദേവനെ നോക്കി. അയാളുടെ മുഖത്തുമുണ്ടൊരു ഇരട്ട പെറ്റ സുഖം.. അനിയന് വേണ്ടി ചെയ്യുന്ന പുണ്യപ്രവർത്തിയെ കുറിച്ച് പിന്നെയും അര മണിക്കൂർ നീണ്ട വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രസംഗം സഹിക്കേണ്ടി വന്നെങ്കിലും അവൻ കൂടെ കൊണ്ട് പോകാം എന്നുള്ള വാക്ക് പറഞ്ഞതിലെ ആശ്വാസതെക്കാൾ വലുതായി ശിവക്കപ്പോൾ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. 💥💥 അച്ഛനെവിടെ.. അങ്ങേയറ്റം കടുപ്പം നിറഞ്ഞൊരു ചോദ്യം. തുളസി കാർത്തുവിനെ നോക്കി മുഖം ചുളിച്ചു. അങ്ങനൊരു ഭാവത്തിൽ അവരവളെ കണ്ടിട്ടേ ഇല്ലായിരുന്നു. "പറയമ്മാ.. അച്ഛൻ എവിടെ..?" അക്ഷമയോടെ കാർത്തു വീണ്ടും ചോദിച്ചു. കാരണം അവിടെല്ലാം അവൾ അയാളെ തിരഞ്ഞിട്ടും കണ്ടില്ല. നേരമൊന്ന് വെളുത്തു കിട്ടാൻ അവൾ പെട്ട പാട് അവർക്കൊന്നും അറിയില്ലല്ലോ. എട്ട് മണിയൊക്കെ ആയപ്പോൾ ചിറ്റയൊക്കെ പോകാൻ ഒരുങ്ങി തുടങ്ങി. അവർ കൂടി പോയിട്ട് മതി.. ഇത്രേം നേരം താൻ കാത്തില്ലേ എന്നൊക്കെ കരുതി പിന്നെയവർ പോകും വരെയും അവളൊന്നടങ്ങി. പക്ഷേ അപ്പോഴും അശോകനെ അവിടെങ്ങും കണ്ടില്ല. "അച്ഛൻ..അച്ഛൻ ആരെയോ വിളിക്കാൻ പുറത്തേക്ക്.." അവരത് പറഞ്ഞു തീർക്കും മുന്നേ കാർത്തു ധൃതിയിൽ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പുറത്ത് അവൾ നോക്കിയിട്ടില്ല. "മോളെ..നിക്ക്.. ഞാനൊന്ന് പറയട്ടെ.. അച്ഛൻ ആകെ ടെൻഷനിലാ.ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ തുടരെ വരുന്ന ഫോൺ കോൾ.. എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്.. അതിനിടയിൽ നീയും കൂടി അച്ഛനെ.." അവളുടെ നോട്ടം കണ്ടതും തുളസി പാതിയിൽ നിർത്തി.. "എന്റെ.. എന്റെ ജീവിതം തന്നെ പ്രശ്നത്തിലാ അമ്മാ.. അതിലും വലിയ എന്ത് പ്രശ്നമാ അച്ഛന്.. ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം മുതൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ച ടെൻഷൻ വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛനൊന്നും ആയിട്ടില്ല.. എനിക്കച്ചനെ കാണണം..സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ട്.." കാർത്തുവിന് വീണ്ടും കരച്ചിലൊക്കെ വരുന്നുണ്ട്. സങ്കടമാണോ ദേഷ്യമാണോ എന്നൊന്നും അവൾക്ക് തന്നെ അറിയുന്നില്ല. ഏതൊരു കാര്യത്തിലും സ്ട്രോങ്ങ്‌ ആയിട്ടുള്ള തീരുമാനം പറയാനും അത് പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കാനും കഴിയുന്നവൾ.. അവളപ്പോൾ പക്ഷെ അങ്ങേയറ്റം ദുർബലയായിരുന്നു. കാരണം എതിരെ ഉള്ളവർ രണ്ടു കൂട്ടരും അവൾക്കത്ര മാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്. ആരെ തള്ളും.. ആരെ കൊള്ളും എന്നറിയാത്ത ആ നിസ്സഹായതയാണ് അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്.. "അവനെ കുറിച്ച് പറയാനായിരിക്കും.." തുളസി ദേഷ്യത്തോടെ കാർത്തുവിനെ നോക്കി. "അതേ.. അവനെ കുറിച്ച് തന്നെ പറയാനാ.. വേറൊന്നും എനിക്കിപ്പോ നിങ്ങളോട് പറയായില്ല.."അവളുടെയും മുഖം കടുത്തു.. "എങ്കിൽ അതിന്റെ ആവിശ്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.ഇനിയിപ്പോ നീ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല.. ഇന്നലെ ഇവിടെ നടന്നത് മഹിയും ആയിട്ടുള്ള നിന്റെ കല്യാണനിശ്ചയമാണ്.. അത് മറക്കണ്ട നീ.. എന്നിട്ടിപ്പഴും അവൾക്കൊരു കാശി നാഥൻ.." തുളസിയുടെ മുഖം ചുവന്നു. ആദ്യമായിട്ടാണ് അവരിത്ര മാത്രം ദേഷ്യത്തോടെയും കടുപ്പത്തോടെയും അവളോട് സംസാരിക്കുന്നത്. "എനിക്കിപ്പോ എന്നല്ലമ്മേ..എനിക്കെപ്പോഴും കാശി നാഥനോട് മാത്രമേ ഇഷ്ടം തോന്നിയിയുള്ളു. മഹേഷിനെ എനിക്കങ്ങനെ കാണാൻ വയ്യെന്ന് ഒരു നൂറു വട്ടം നിങ്ങളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ.. എന്നിട്ട് നിങ്ങളെന്താ ചെയ്തെ. എന്റെ ലൈഫിലെ ഏറ്റവും ഇമ്പോര്ടന്റ്റ്‌ ആയൊരു കാര്യം. അതിൽ എനിക്കൊരു വോയിസ്‌ പോലുമില്ല എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോ.. ഒന്നോർത്തു നോക്കിക്കേ.... ഇതാണോ നിങ്ങൾക്കെന്നോടുള്ള സ്നേഹം. ഇങ്ങനെ വേദനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണോ സ്നേഹം കാണികുന്നത്.." കണ്ണും നിറച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ ചോദ്യം തുളസി.. ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലയായി. അത്രയും പ്രാണ സങ്കടം അവളുടെ മുഖത്തുണ്ട്. ഇന്നലെ മുതൽ അവളുടെ പരവേശം അവരും കാണുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെയും മഹേഷ്‌ തമ്പി എന്നുള്ള അവരുടെ ഉറപ്പിന്റെ അടിത്തറക്കു ഇളക്കം തട്ടുന്നുണ്ട്. "എനിക്കവനില്ലാതെ വയ്യ മ്മാ.. അത്രേം.. അത്രേം ഞാൻ.." അവൾക്ക് ശ്വാസം വിലങ്ങു. എന്താ ഇവിടെ.. " ഒരു നിമിഷം മറ്റെല്ലാം മറന്നു കൊണ്ട് തുളസി മകളെ മാറോട് ചേർത്ത് പിടിക്കും മുൻപ് പിന്നിൽ നിന്നും അശോകന്റെ മുഴക്കമുള്ള ചോദ്യം. തുളസി വിളറി കൊണ്ടയാളെ നോക്കി. ആ കണ്ണിലെ ശാസനാ മനസ്സിലായതും അവരുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞു പോയി. "എന്താ നിന്റെ പ്രശ്നം.. കുഞ്ഞാറ്റെ.. അങ്ങേയറ്റം ശാന്തമായിരുന്നു അയാളുടെ ചോദ്യം. കാർത്തു അയാളെ തുറിച്ചു നോക്കി. "പറയ്യ്.. എന്തിനാ നീയെന്റെ ഭാര്യയോട് ഒച്ചയിടുന്നത്.. അതിന് മാത്രം എന്താ ഇവിടെ പ്രശ്നം.." തികച്ചും ലാഘവത്തോടെയുള്ള ആ ചോദ്യം. കാർത്തുവിന്റെ മുഖം കടുത്തു പോയി.. "മഹേഷ്‌ തമ്പി.. അവനാ ഇപ്പൊ എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം.." ഒട്ടും ഭയമില്ലാത്ത അവളുടെ നേരെ നോക്കുമ്പോൾ അശോകന്റെ അത് വരെയുമുണ്ടായിരുന്ന ശാന്തത അപ്പോൾ മുതൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്... തുടരും.. ഓൻ രക്ഷിക്കും.. 😁ഏട്ടൻ ഡാ 💪 ഇങ്ങളാ പാവം വിഷ്ണുവിനെ ന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു.. ആര് ഇറക്കിയാലും വേണ്ടില്ല.. ഇനിക്കെന്റെ ചെക്കൻ പുറത്തെത്തി കണ്ടാൽ മതി 😎 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ