ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlj8e8ZD?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 49 ഏതാണ്ട് 20 മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം… തമിഴ്നാട് ഡയറക്ഷൻ തിരിഞ്ഞ് യാത്ര തുടരുകയാണ് ആ സ്കോഡ കുഷാക്ക്. റോഡ് ക്ലിയർ ആയതും, അംബാൻ ആക്സലറേറ്റർ ചവിട്ടിയമർത്തി. ഒരു പന്തയക്കുതിരയെപ്പോലെ ആ വാഹനം കുതിച്ച് പാഞ്ഞ് തുടങ്ങിയതും, സച്ചുവേട്ടന്റെ ഫോൺ ബെല്ലടിക്കാനാരംഭിച്ചു. "ഹർഷൻ…" മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് സച്ചുവേട്ടൻ ഫോൺ കാതോട് ചേർത്തു. "മിസ്റ്റർ സജീവ്!" അപ്പുറത്ത് നിന്നും കേട്ട സ്വരത്തിൽ അശേഷം സൗഹൃദ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. "ഹർഷൻ പറയൂ." സച്ചുവേട്ടൻ, അംബാനോട് വണ്ടി സൈഡിലേക്കൊതുക്കാൻ ആംഗ്യം കാട്ടി. "മിസ്റ്റർ സജീവ്, ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ വേണ്ടി വിളിച്ചതാണ്…" ഒന്ന് നിർത്തിയതിന് ശേഷമാണ് ഹർഷൻ തുടർന്നത്. "എന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും, അൺപ്രൊഫഷണലായിട്ട് എന്തെങ്കിലും പെരുമാറ്റം ഫീൽ ചെയ്തിരുന്നോ താങ്കൾക്ക് ? നമ്മൾ തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന എഗ്രിമെന്റ് പ്രകാരം തന്നെയല്ലായിരുന്നോ എന്റെ ഇടപാടുകളൊക്കെ ?" "അതെയല്ലോ ഹർഷൻ… അതെന്താ അങ്ങനെയൊരു സംസാരം ?" സച്ചുവേട്ടന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു. "വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല… ആ വണ്ടിയിലിരിക്കുന്ന ചരക്കിന് എന്റെ ജീവന്റെ വിലയുണ്ട് മിസ്റ്റർ സജീവ്. എത്രയോ കോടികളുടെ മുതലാണ്…" "അറിയാം മിസ്റ്റർ ഹർഷൻ. എന്താ പ്രശ്നമെന്ന് പറയൂ." സച്ചുവേട്ടന് ക്ഷമ കെട്ട് തുടങ്ങിയിരുന്നു. "അപ്പൊ, അത്രയും വിലപിടിച്ച ഒരു ഉരുപ്പടി തന്ന് വിടുമ്പോൾ, അറ്റ് ലീസ്റ്റ് ഒരു 3000 രൂപ മുടക്കി ഒരു ജി പി എസ് എങ്കിലും ഞാനതിൽ ഘടിപ്പിക്കില്ലേ മിസ്റ്റർ സജീവ് ?" "ഓ…" സച്ചുവേട്ടന്‌ കാര്യം മനസ്സിലായി. "വിജയപുരയിൽ എന്താണ് നിങ്ങൾക്ക് ബിസിനസ്സ് ?" ചോദ്യം രൂക്ഷമായിരുന്നു. "ആ വഴി ആരുമങ്ങനെ കേരളത്തിലേക്ക് പോയി കണ്ടിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ." സച്ചുവേട്ടനിൽ നിന്നും ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമുയർന്നു. "ഭഗത് പണി തന്നു അല്ലേ മിസ്റ്റർ സജീവ് ?" ഹർഷൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "അവൻ അവിടെ ഇറങ്ങി ഹർഷൻ… ആക്ച്വലി അവനായിരുന്നു വണ്ടി ഓടിച്ചിരുന്നത്. ഞങ്ങൾ ചെറിയൊരു പാർട്ടി മൂഡിലായിരുന്നു. ശ്രദ്ധിച്ചില്ല." " മനസ്സിലായില്ല." "സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ഞങ്ങൾക്കും മനസ്സിലായിട്ടില്ല മിസ്റ്റർ ഹർഷൻ. " സച്ചുവേട്ടന്റെ സ്വരം നന്നേ താഴ്ന്നിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞിട്ടായിരുന്നു ഹർഷന്റെ മറുപടി. "നല്ലൊരു പയ്യനായിരുന്നു. അല്ലേ ? ഫുൾ ഓഫ് പൊട്ടൻഷ്യൽ…" സച്ചുവേട്ടൻ മറിപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. "മനുഷ്യർ മെന്റലായിപ്പോയാൽ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യാനാ അല്ലേ ?" “ക്യാൻ ഐ ആസ്ക്‌ യൂ ഫോർ എ ഫേവർ മിസ്റ്റർ ഹർഷൻ ?" സച്ചുവേട്ടൻ നേരിയൊരു പരുങ്ങലോടെയാണത് ചോദിച്ചത്. "നോ… യൂ കനോട്ട്! ഈയൊരു വിഷയത്തിൽ, യാതൊരുവിധ ഫേവറുകളും എന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കണ്ട മിസ്റ്റർ സജീവ്. കാരണം ഞാൻ സിംപിൾ ആയിട്ട്, ഓപ്പൺ ആയിട്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു തരാം… ഒരു പക്കാ വേശ്യാലയത്തിലേക്കാണ് മിസ്റ്റർ ഭഗത് പോയിരിക്കുന്നത്… എന്റെയോ സജീവിന്റെയോ റെപ്യുട്ടേഷൻ വെച്ച്, ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത ഒരിടം… അങ്ങനൊരിടത്തേക്ക് എന്ത് ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പിന്റെ പേരിലായാലും എന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും ഒരു ഹെല്പും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്… അയാം സോറി മിസ്റ്റർ സജീവ്." "ഐ അണ്ടർസ്റ്റാൻഡ്!" സച്ചുവേട്ടൻ തലകുലുക്കി. "ഗുഡ് ലക്ക് ഗയ്‌സ്! ഇനിയും ഇതുപോലെ ഇടയ്ക്ക് ഡീട്ടൂർ ഒന്നും ഉണ്ടാകാതെ നോക്കൂ. വെറുതേ എന്റെ ബിപി കൂട്ടല്ലേ. ഒരു പാവമാണ് . ഉപദ്രവിക്കരുത്." ഹർഷൻ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു. സച്ചുവേട്ടൻ കുറച്ചു സമയത്തേക്ക് നിശബ്ദനായിരുന്നു. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പാസഞ്ചർ സീറ്റ്‌ ചെരിച്ച് പുറകോട്ട് കിടന്ന അയാൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. "സച്ചുവേട്ടാ…" അംബാൻ അയാളെ തട്ടിവിളിച്ചു. "എന്താ സംഭവം ?" അടുത്ത നിമിഷം വീണ്ടും സച്ചുവേട്ടന്റെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. അയാൾ സ്ക്രീനിലേക്ക് സംശയത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഫോൺ കാതോട് ചേർത്തു. "ഹർഷൻ പറയൂ… എന്ത് പറ്റി ? നേരത്തേ വല്ലതും പറയാൻ മറന്നോ ?" ഫോൺ സ്പീക്കർ ഫോണിലേക്കിട്ടു അയാൾ. "ഈ കഥാപാത്രം കറക്റ്റ് ആയിട്ട് എവിടെയാ ഇറങ്ങിയത് ? വല്ല ലാൻഡ്മാർക്കും ഉണ്ടോ ?" ഹർഷന്റെ ചോദ്യത്തിൽ അസുഖകരമായൊരു സ്നേഹഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. സച്ചുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി വന്നു. നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് അയാളുടെ തലച്ചോർ ഒരു അപകടസാധ്യത വെളിവാക്കിക്കൊടുത്തു. "അവൻ ആ വിജയപുര സെൻട്രൽ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ മുൻപിൽ ഇറങ്ങി… അവിടെ ശിവാജിയുടെ ഒരു പ്രതിമയില്ലേ ? അതിന്റെ മുൻപിൽ.” "ഓക്കേ. ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കട്ടെ മിസ്റ്റർ സജീവ്." "താങ്ക്യൂ സോ മച്ച് ഹർഷൻ! ഇപ്പോഴാണെനിക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണത്." "ഡോണ്ട് മെൻഷൻ ഇറ്റ് മാൻ! നമ്മൾ ഇനിയും കാണേണ്ടവരാണ്." ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തതും സച്ചുവേട്ടൻ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചമർത്തി. "പട്ടി ^&*^%$ മോൻ !" കലി സഹിക്കവയ്യാതെ അയാൾ കാറിന്റെ ഡാഷ് ബോർഡിൽ ആഞ്ഞൊരിടിയിടിച്ചു. അംബാൻ വണ്ടിയുടെ ഹാൻഡ്‌ബ്രേക്ക് വലിച്ചു. ഇടതുകാൽ മടക്കി സീറ്റിലേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞ് എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി. സംഘാംഗങ്ങളുടെയെല്ലാം മുഖം വലിഞ്ഞുമുറുകിയിരിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും ഒരേ ചിന്ത തന്നെയാണെന്ന് വെറുമൊരു നോട്ടം കൊണ്ടു തന്നെ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കി അവർ. സച്ചുവേട്ടൻ കുനിഞ്ഞ് സീറ്റിനടിയിൽ നിന്നും ആ മെഷീൻ ഗൺ വലിച്ച് പുറത്തേക്കെടുത്തു. ഡോർ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും അതിന്റെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങളും പുറത്തേക്കെടുത്ത അയാൾ പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞതും, പ്രശാന്ത് അത് കൈ നീട്ടി ഏറ്റുവാങ്ങി. "കുന്തീപുരയിൽ പോകുക, ഹർഷന് ഗോൾഡ് കൈമാറുക, ഹർഷന്റെ പാക്കേജുമായി നേരെ എറണാകുളം… പിന്നെ കോടീശ്വരന്മാരായി ബാക്കി കാലം ജീവിക്കുക… ഇത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ നമ്മുടെ അജണ്ട. പക്ഷേ…” സച്ചുവേട്ടൻ കുലുങ്ങിചിരിച്ചു. “ഇങ്ങനത്തെ കാര്യങ്ങളോക്കെ ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ നടക്കുമായിരുന്നെങ്കിൽ പണ്ടേ നമ്മൾ ഇതിലും വലിയ കോടീശ്വരന്മാരാകില്ലായിരുന്നോ മക്കളേ ?" തോക്ക് അസ്സംബിൾ ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞിരുന്നു പ്രശാന്ത്. അവൻ അത് തോളിലേക്ക് ചാരി അംബാനെ നോക്കി. രണ്ടേ രണ്ട് സെക്കന്റുകൾ! ഹാൻഡ്‌ബ്രേക്ക് താഴ്ത്താനും, വണ്ടി ഗിയറിലേക്കിടാനും, നിന്ന നിൽപ്പിൽ ആ വണ്ടി 180 ഡിഗ്രി തിരിച്ച് എതിർവശത്തേക്ക് തിരിക്കാനുമെല്ലാമായി അംബാന് വേണ്ടി വന്നത് രണ്ടേ രണ്ട് സെക്കന്റുകൾ മാത്രം! "കൂടിവന്നാൽ അവന് നമ്മളെ എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും ? കൊല്ലാൻ പറ്റുമായിരിക്കും." ദേവ പറഞ്ഞു. "അല്ല പിന്നെ !" അംബാൻ അക്സലറേറ്റർ ചവിട്ടിയമർത്തി. *** വിജയപുര. അതേ ദിവസം രാവിലെ. അംശിയുടെ മൃതദേഹം താഴെയിറക്കാനുള്ള ഏർപ്പാടുകൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഉച്ചത്തിലുള്ള കരച്ചിലും ബഹളങ്ങളുമെല്ലാം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. പെൺകുട്ടികളെല്ലാം തളർന്ന് ആ ടെറസിൽ കുത്തിയിരിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. മിശ്വ മാത്രം കൈകൾ മാറിൽ കെട്ടി അംശിക്കരികിൽ നിന്നു. ഓട്ടോക്കാരൻ വീരേന്ദ്രയായിരുന്നു ജഡം താഴെയിറക്കിയത്. മരവിച്ചു തുടങ്ങിയ ആ ശരീരം തോളിൽ കിടത്തി അയാൾ സ്റ്റയർ ഇറങ്ങി താഴേക്ക്‌ പോയപ്പോൾ ഒരു വട്ടം കൂടി കൂട്ടക്കരച്ചിലുയർന്നു. പക്ഷേ മുകളിലേക്ക് കയറി വരുന്ന അക്കയേയും രാജയ്യയേയും കണ്ടതോ ടുകൂടി പെട്ടെന്ന് തന്നെ അത് നിലച്ചു. "എന്താ എല്ലാരും കൂടി ഇവിടെ ? " രാജയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നതും പെൺകുട്ടികൾ എല്ലാവരും പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ് താഴേക്കോടി. "നിന്നോടിനി പ്രത്യേകം പറയണോ ? " അയാളുടെ നോട്ടം മിശ്വയിലേക്കായി. കേട്ട ഭാവം പോലും നടിച്ചില്ല ആ പെൺകുട്ടി. അവൾ പാരപ്പറ്റിൽ പിടിച്ച് വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. "എടീ!" രാജ ചീറി. "വേണ്ട…" അക്ക ഇടപെട്ടു. "ഞാൻ സംസാരിക്കാം അവളോട്‌. അയ്യാ താഴേക്ക്‌ പൊയ്‌ക്കോളൂ" ഒന്നിരുത്തി മൂളിക്കൊണ്ട് അയാൾ താഴേക്ക്‌ പോയി. അക്ക സാവധാനം മിശ്വയെ സമീപിച്ചു. "മോളേ…" ഗദ്ഗദകണ്ഠയായിരുന്നു അവർ. "വാ. നമുക്ക് താഴേക്ക് പോകാം. " മിശ്വ പതിയെ തിരിഞ്ഞ് നിന്നു. അക്കയ്ക്ക് തന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ കടന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി. അത്രമേൽ ഭയാനകമാം വിധം നിർവികാരമായിരുന്നു മിശ്വയുടെ മുഖം. ഒരു തുള്ളികണ്ണുനീർ പോലും പൊടിഞ്ഞിരുന്നില്ല ആ കണ്ണുകളിൽ. ഉലയിൽ ചുട്ടു പഴുത്തു കിടക്കുന്ന രണ്ടു തീക്കട്ടകളിലേക്കാണ്‌ താൻ നോക്കിയതെന്നു തോന്നി ആ സ്ത്രീയ്ക്ക്. "വാ മിശ്വാ…" അക്കയുടെ സ്വരം വിറച്ചു. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടുകൾ പിളർന്നു. അവജ്ഞ കലർന്ന ഒരു ചിരി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. "ആ ശവം എന്ത് ചെയ്യാൻ പോകുന്നു ?" അതി രൂക്ഷമായിരുന്നു അവളുടെ ചോദ്യം. “ചൂടാറിയിട്ടില്ല അക്കാ. അവസാനമായിട്ട് ഒരു വട്ടം കൂടി ആർക്കെങ്കിലും വിൽക്കാമായിരുന്നു.” അക്ക മൂക്ക് ചീറ്റി. അവരുടെ രണ്ട് കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. "നീ… നിനക്കെന്താ പറ്റിയെ മോളേ ?" "എനിക്കിനി എന്ത് പറ്റാനാണ്." അവൾ വീണ്ടും ആ ചിരി ചിരിച്ചു. പിന്നെ സാവധാനം തിരിഞ്ഞ് താഴേക്കുള്ള പടികൾ ഓരോന്നായിറങ്ങി താഴത്തെ കോറിഡോറിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷയായി അവൾ. അക്ക ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ ആ യാത്ര നോക്കി നിന്നതിനു ശേഷമാണ് അവളെ പിന്തുടർന്നത്. താഴെ രാജ കാത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താ ? " അയാൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. "അവളെന്താ പറഞ്ഞത് ?" അക്ക ഒന്നുമില്ല എന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലവെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് സ്റ്റയർ ഇറങ്ങി താഴേക്ക്‌ പോയി. "ഓരോരോ മെനക്കേടുകൾ !" അയാൾ പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് അവരെ പിന്തുടർന്നു. താഴെ രണ്ടു പുരുഷന്മാർ ചേർന്ന് അംശിയെ ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറ്റി ഇരുത്താനുള്ള ശ്രമം കാണാമായിരുന്നു. ശരീരം മരവിച്ചു പോയിരിക്കുന്നതിനാൽ, എളുപ്പമായിരുന്നില്ല ആ പ്രവർത്തി. അക്ക ആ ഭാഗത്തേക്ക് തന്റെ ദൃഷ്ടി പതിയാതെ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ കാറിലേക്ക് നടന്നു. തന്റെ മുറിയുടെ ജനലിൽ കൂടി ആ കാഴ്ച്ച നോക്കിയിരുന്ന മിശ്വയുടെ മുഖത്ത് നിസംഗതയായിരുന്നു. ഇനി ഈ ലോകത്തിൽ അവളെ ബാധി ക്കാനായി യാതൊന്നുമില്ലാത്തതുപോലെ. അധികം താമസിയാതെ സകലരും പിരിഞ്ഞുപോയി. അങ്ങനെ ഒരു സംഭവം പോലും ഉണ്ടായ ലക്ഷണമില്ല. അംശി എന്ന പെൺകുട്ടി ഒരിക്കൽ ജീവിച്ചിരുന്നതായിപ്പോലും അവിടെ ഒരു തെളിവും അവശേഷിച്ചില്ല. മുറിയിൽ, അവളുടേതായിട്ടുണ്ടായിരുന്ന സകലതും എടുത്തുമാറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. അവൾ, പണം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ലെതർ ബാഗ് ഉൾപ്പെടെ. മിശ്വ ബെഡിൽ മലർന്നു കിടന്നു. കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. ദീർഘനിശ്വാസം… ആഴമേറിയ ഒരു ഗർത്തത്തിലേക്ക് വീണതുപോലെ മിശ്വ അതി ഗാഢമായ ഒരു മയക്കത്തിലേക്കാണ്ടുപോയി. അന്ധകാരം. തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വെളിയിലേക്ക് വന്നതുപോലെ തോന്നി മിശ്വയ്ക്കു. താഴെ ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന തന്റെ ശരീരം മുകളിൽ നിന്നും കാണുന്നതുപോലെ... ജീവിതത്തിൽ അന്നുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത തരം ഒരു സന്തോഷം അവളിൽ നിറഞ്ഞു. അതിമനോഹരമായ മറ്റേതോ ഒരു ലോകത്തെത്തിയ സന്തോഷം. ചുറ്റും കാണുന്ന കാഴ്ച്ചകളെല്ലാം അതി സുന്ദരമായിരുന്നു. തിരികെ ഇനി തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് തന്നെ പോകണോ എന്നായി അവളുടെ ചിന്ത. ഒരുവേള താൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലാണോ എന്നു പോലും ശങ്കിച്ചു അവൾ. അത്രമാത്രം മനോഹരമായിരുന്നു ചുറ്റുപാടുകൾ. പെട്ടെന്നാണ് എന്തോ ഒരു ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവൾ ആ ബെഡിലേക്ക് തിരികെയെത്തി. പക്ഷെ... കൈകാലുകൾ അനങ്ങുന്നില്ല. തളർന്ന് പോയിരിക്കുന്നു. അനങ്ങാനാകുന്നില്ല. ആരോ തന്റെ നെഞ്ചിൽ കയറി ഇരുന്ന് കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് ബെഡിലേക്കമർത്തി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ. ഉറക്കെ ഒന്ന് നിലവിളിക്കാൻ പോലുമാകുന്നില്ല. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവൾ വിയർത്തുകുളിച്ചു. അപ്പോൾ, ഒരു വട്ടം കൂടി ആ ശബ്ദം മുഴങ്ങി കേട്ടു. ആരോ വാതിലിൽ ശക്തിയായി തട്ടി വിളിക്കുന്നു. സാവധാനം തന്റെ പ്രജ്ഞ തിരികെയെത്തുന്നത് മിശ്വ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കൈകാലുകൾ അനക്കാറായതും അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. "ആരാ ?" വിഭ്രാന്തി നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു. "മിശ്‌ന മോൾ... വാതിൽ തുറക്ക്‌" പുറത്ത് നിന്നും കേട്ട പുരുഷശബ്ദം മദ്യത്തിൽ കുതിർന്നിരുന്നു. അവൾ സാവധാനം വാതിലിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. "ആരാണ് ? " ഒരു വട്ടം കൂടി അവൾ ചോദിച്ചു. "നീ തൊറക്കെടീ പെണ്ണേ… " പുറത്ത് നിന്നും ഒരു അടക്കിപ്പിടിച്ച ചിരി കേട്ടു. മിശ്വ ലൈറ്റ് ഓൺ ആക്കി. സമയം 7:00! ഒരു പകൽ മുഴുവൻ താൻ ഉറങ്ങിയിരിക്കുന്നു! വാതിലിലെ മുട്ടിന്റെ വേഗം കൂടിയിരിക്കുന്നു. രണ്ട് നിമിഷം കൂടി ആലോചിച്ചു നിന്നതിനു ശേഷമാണ് അവൾ ഡോറിന്റെ ലോക്ക് വിടുവിച്ചത്. ‘ഇനിയെന്ത് വരാൻ’ എന്നൊരു ഭാവമായിരുന്നു അവളുടെ മുഖത്ത്. തുടരും 🥰🥰🥰 കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ