ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mRzwG7a?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഅവൾക്ക് എന്തോ വല്ലാത്ത ഭയം തോന്നി. ഇനി അച്ഛനെങ്ങാനും ആയിരിക്കുമോ. അമ്മ ജോലി കഴിഞ്ഞ് എത്തിയിട്ടുമില്ല . അവൾ മുൻവശത്തെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയിട്ട് മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി. മുറ്റത്തേക്ക് കയറി വരികയാണ് അമ്മയോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന കൗസല്യ ചേച്ചി. ഓഹ്...കൗസല്യ ചേച്ചിയായിരുന്നോ,അവൾക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി. അവൾ ചിരിയോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഇന്നെന്താ പണി നേരത്തെ കഴിഞ്ഞോ ചേച്ചി?? എന്നിട്ട് അമ്മയെവിടെ കാണുന്നില്ലല്ലോ, അവൾ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി. മോളെ അത് പിന്നെ.... കൗസല്യ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. എന്താ ചേച്ചീ...?? ദേവികയിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയം നിറഞ്ഞു മോളെ, മീരക്ക് പെട്ടെന്നൊരു വയ്യായ്ക അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയിരിക്കുകയാണ്. അയ്യോ... അമ്മയ്ക്ക് എന്ത് പറ്റി?? അവൾ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി. പെട്ടന്ന് ഒന്ന് തലകറങ്ങി, ഭാഗ്യത്തിന് ആ വീട്ടിലെ പയ്യൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു അതുകൊണ്ട് പെട്ടെന്ന്ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. കൂടെ പണിയുന്ന സരളയും മിനിയും ഒപ്പം പോയിട്ടുണ്ട്, പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. ചേച്ചി മോൾക്ക് കൂട്ടിരിക്കാം എന്ന് കരുതി വന്നതാണ്. അമ്മയേ ഏത് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോയത്?? പറ ചേച്ചി... ഞാൻ വേഗം പോകട്ടെ.. വേണ്ട മോളെ പോകണ്ട. അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വരും. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. തനിക്കീ ലോകത്തിൽ അമ്മ മാത്രമേ ഉള്ളൂ... അമ്മക്കൊരു പോറൽ ഏറ്റാൽ പോലും തനിക്ക്‌ സഹിക്കില്ല.. മോള് എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചായിരുന്നോ ?? കൗസല്യ ചേച്ചി ചോദിച്ചു. ഇല്ല... എന്നാൽ ഭക്ഷണം എടുത്ത് കഴിക്ക്. എനിക്കൊന്നും വേണ്ട.. അമ്മയൊന്നു വന്ന് കണ്ടാലേ അവൾക്ക് സമാധാനമാകൂ... അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്ന് രണ്ട് ആളുകൾ കൂടി അങ്ങോട്ട് വന്നു. പതിയെ പതിയെ ആളുകളുടെ എണ്ണം കൂടി വന്നു. ദേവികയുടെ ഉള്ളിൽ അകാരണമായ ഒരു ഭീതി നിറഞ്ഞു.. അരുതാത്തതെന്തോ സംഭവിച്ചുവെന്നവളുടെ ഉള്ളം മന്ത്രിച്ചു. സത്യം പറ, എന്താ എന്റെ അമ്മക്ക്?? അവൾ കൗസില്യ ചേച്ചിയെ പിടിച്ചുകുലുക്കി... പറ ചേച്ചീ... എന്താ...?? മോളെ നീ സമാധാനമായിരിക്കണം. ഇല്ല. എന്നോട് നിങ്ങൾ സത്യം പറ ഇല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും. എന്താ പറ്റിയത്?? ഇയാളുകളെല്ലാം എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?? മോളെ, പണിതുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് പെട്ടെന്നൊരു നെഞ്ച് വേദന, കുഴഞ്ഞു വീഴുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു. പക്ഷേ... ആശുപത്രിയിലെത്തുന്നതിനു മുൻപേ.... കൗസല്യ പാതിയിൽ നിർത്തി. അത് കേട്ടതും ദേവിക ശില പോലെ ഇരുന്നു. കാതുകൾ രണ്ടും കൊട്ടിയടക്കപ്പെട്ടത് പോലെ, ഒന്നും കേൾക്കുന്നില്ല. ചുറ്റിലും നടക്കുന്നതൊന്നും അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. ഒരേ ഇരുപ്പ്... അല്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ താഴെ വണ്ടികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് മീരയെ എടുത്തുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. ദേവിക ചാടി എഴുന്നേറ്റു. പെട്ടെന്ന് അവളെ കൗസല്യ ചേച്ചിയും, മറ്റ് രണ്ട് സ്ത്രീകളും ചേർന്ന് മുറുകെ പിടിച്ചു എന്നെ വിട്... അവൾ കുതറി. എന്നിട്ടും അവർ പിടിവിട്ടില്ല അകത്തെടുത്ത് കിടത്തിയ മീരയുടെ അരികിലേക്ക് അവർ ദേവികയെ കൊണ്ടുപോയി. ദേവിക അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി... പിന്നെ പതിയെ ചിരിച്ചു... ഇത് കൊള്ളാം... ഇങ്ങനെ കിടക്കാതെ എനിക്ക് ചായ ഉണ്ടാക്കിത്താ അമ്മേ അവൾ പറഞ്ഞു. മോളെ.... നീ ഇവിടെ ഇരിക്ക്... അവർ അവളെ ബലമായി കസേരയിലേക്ക് ഇരുത്തി. അവൾ പെട്ടെന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ എങ്ങനെയാ ശരിയാവുന്നത്, അമ്മക്ക് മടിയാണെങ്കിൽ ഞാൻ പോയി ചായ ഉണ്ടാക്കാം. അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കാനാഞ്ഞു. മോളെ എന്താടീയിത്...കൗസല്യ ചേച്ചി കണ്ണുനീരോടെ ചോദിച്ചു. അവൾ കൗസല്യ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന അവരുടെ ആ കണ്ണുകൾ കണ്ടപ്പോൾ ദേവിക പതറിപ്പതറി ചുറ്റിലും നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ മീരയുടെ മുഖത്ത് വന്നു നിന്നു. അല്പനേരം അവളമ്മയെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു... പിന്നെപെട്ടന്ന് മീരയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു... ആളുകൾ അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ തുനിഞ്ഞു. വേണ്ട അവൾ കരയട്ടെ... കൗസല്യ ചേച്ചി അവരെ തടഞ്ഞു. ദേവികയുടെ ആ കരച്ചിൽ കണ്ടുനിന്നവരുടെ പോലും ഉള്ളം തകർത്തു... വേണ്ടപ്പെട്ടവരായി നമ്മളൊക്കെ തന്നെയേയുള്ളൂ... അയൽവക്കക്കാർ മുന്നോട്ടുവന്നു... ആ മോഹൻ എവിടെയാണോ എന്തോ അയാൾ വരാതെ എങ്ങനെയാ..ഒരാൾ ചോദിച്ചു. അയാൾ വരുമോ എന്ന് നോക്കാം, അല്ലെങ്കിലും ഇന്നിപ്പോൾ ഇത്രയും നേരമായില്ലേ, നാളെ രാവിലെ ചടങ്ങുകൾ വയ്ക്കാം. അയാൾ വരികയാണെങ്കിൽ വരട്ടെ... അവസാനമായി ഒന്ന് കാണാൻ പറ്റുകയാണെങ്കിൽ അയാൾ കാണട്ടെ. അതിന് അയാളെങ്ങനെ അറിയാനാ?? ഊരുതെണ്ടി നടന്നിട്ട് ഏതെങ്കിലും സമയത്ത് കയറിവരും, തോന്നുമ്പോൾ പോകും. അങ്ങനെയുള്ള ആളല്ലേ വന്നാൽ വന്നു അത്രതന്നെ... എൽദോസ് വിവരമറിഞ്ഞിരുന്നു. അറിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അയാൾ അവിടെയെത്തി. അയാൾ ബാക്കിയുള്ള കാര്യങ്ങൾക്കെല്ലാം നേതൃത്വം നൽകി. ആകെ തകർന്നിരിക്കുന്ന ദേവികയെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം അയാളുടെ ഉള്ളം വിങ്ങുകയായിരുന്നു. ആർക്കും ഒരു ദ്രോഹവും ചെയ്യാത്ത അമ്മയും മകളുമാണ്. അവർക്ക് എന്തിനാണാവോ ഇങ്ങനെ ഒരു ഗതി വന്നത്?? ആ മോൾക്ക് ഇനി ആരുണ്ട്?? ആരൊക്കെയോ പറയുന്നത് അയാൾ കേട്ടു... എൽദോസാണ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറേഞ്ച് ചെയ്തത്. പിറ്റേന്ന് പത്തു മണി വരെ അവർ കാത്തു, എന്നിട്ടും മോഹനെത്തിയില്ല. ഇനിയിപ്പോൾ കാത്തിരിക്കുന്നതിലർത്ഥമില്ല നമ്മൾ എല്ലാവരും കൂടി വേണം കാര്യങ്ങളൊക്കെ നടത്താൻ. ആകെ ഈ പെൺകുട്ടി മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ... അയൽവക്കത്തുള്ള ഒരാൾ പറഞ്ഞു കൗസല്യ ചേച്ചി ദേവികയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു, മോളെ നീ പോയി കുളിച്ചിട്ട് വാ, നീ വേണം അമ്മയെ യാത്രയാക്കാൻ.. അത് കേട്ടതും അവൾ യാന്ത്രികമായി കുളിമുറിയിലേക്ക് കയറി. കൗസല്യ ചേച്ചി ബാത്റൂമിനരികിൽ കാത്തുനിന്നു. അവർക്ക് വല്ലാത്ത ഭയമായിരുന്നു അവളെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കാൻ. അവൾ കുളിച്ചീറനായി ഇറങ്ങിവന്ന്, കർമ്മങ്ങളൊക്കെ ചെയ്തു. അവൾ തന്റെ അമ്മയുടെ കവിളുകളിലും നെറ്റിയിലും ഭ്രാന്തമായുമ്മ വച്ചു.. ഇനിയീ ജന്മത്തിലൊരിക്കലും തനിക്ക് അമ്മയെ കാണുവാനാകില്ല.. അല്ല! ആരാണ് ചിതയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തുക. ആൺകുട്ടികളായി ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ.?? ഞാൻ മതി അമ്മയ്ക്കും അതാണ് സന്തോഷം. ദേവിക പറഞ്ഞു. ചിതക്ക് തീ പകരുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ കിലുകിലെ വിറക്കുകയായിരുന്നു. തനിക്ക് ജന്മം നൽകിയ, തന്നെ നടക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച, സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിപ്പിച്ച, തനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച തന്റെ അമ്മ എന്നേക്കുമായി ഭൂമിയിൽ നിന്നും വിട വാങ്ങുകയാണ്. അവൾ നിലത്തേക്ക് കുഴഞ്ഞുവീണു. പെട്ടെന്ന് രണ്ടുമൂന്ന് സ്ത്രീകൾ ചേർന്ന് അവളെ എടുത്തു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് പോയി... പതിയെ പതിയെ ആളുകൾ ഓരോരുത്തരായി പിരിഞ്ഞുപോയി ഏറ്റവും അടുത്ത അയൽക്കാർ മാത്രം അവിടെ അവശേഷിച്ചു. ആ അമ്മയും മകളും അവർക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരുടെ വീട്ടിലെ ഒരംഗത്തെ പോലെ തന്നെയായിരുന്നു അവർ അവരെ കണ്ടിരുന്നത്. പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം മുതൽ മീര ഇല്ല എന്നുള്ള അവസ്ഥ അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. സ്വന്തം മകളെന്ന കരുതലോടെ തന്നെ അവർ ദേവികയെ നോക്കി. ഒന്ന് രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കൗസല്യ ചേച്ചി ദേവികയുടെ അരികിൽ നിന്ന് മാറുന്നില്ലായിരുന്നു. അവർ എപ്പോഴും അവളുടെ കൂടെ തന്നെ ഇരിക്കാനും അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കൗസല്യ ചേച്ചി വീട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ മറ്റ് ആൾക്കാർ വന്ന് ദേവികക്ക് കൂട്ടിയിരിക്കും. അവർ ആകുന്നതുപോലെയൊക്കെ അവളുടെ മനസ്സിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... നാലഞ്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു പോയി. അന്നൊരു തിങ്കളാഴ്ചയായിരുന്നു തിങ്കളാഴ്ച ഉച്ചയോടു കൂടി മോഹനൻ അവിടെയെത്തി. കൗസല്യ ചേച്ചിയും ദേവികയും കൂടി ഇറയത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു അയാൾ കടന്നുവന്നത്. ദാ...മോളെ നിന്റെ അച്ഛൻ വന്നു. ചേച്ചി പറഞ്ഞു അവൾ നിസംഗതയോടെ അയാളെ നോക്കി. അല്ല! ആരിത് കൗസല്യ ചേച്ചിയോ?? എന്താ രണ്ടുപേരുംകൂടി കാര്യമായി എന്തോ സംസാരത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അയാൾ ചിരിയോടെ അവർക്കരികിലേക്ക് വന്നു. നീ ഇതെവിടെയായിരുന്നു മോഹനാ നീ ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ലേ ?? കൗസല്യ ചേച്ചി ചോദിച്ചു. എന്ത് കാര്യം?? അയാൾ ചോദിച്ചു ഇവിടെയുണ്ടെങ്കിലല്ലേ ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ അറിയൂ.. മീര പോയി, ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞു. കൗസല്യ ചേച്ചി പറഞ്ഞു. മീര പോയോ?? ആരുടെ കൂടെ?? അയാൾ ചോദിച്ചു. ദേവിക ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി അയാളെ നോക്കി. എല്ലാവരും ഒരിക്കൽ പോകേണ്ടുന്ന ഒരു സ്ഥലമുണ്ടല്ലോ അങ്ങോട്ട് അവൾ പോയി. കൗസല്യ ചേച്ചി പറഞ്ഞു. അയാൾ ഒരു നിമിഷം മൗനമായി നിന്നു. പിന്നെ അടുത്തു നിന്ന ദേവികയെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്‌ അയാൾ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. 🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀 തുടരും. കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ