କ'ଣ ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି ମା' ଗଙ୍ଗା ପୃଥିବୀକୁ ଆସିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର କେତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା? ଯଦି ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଜଟାରେ ବାନ୍ଧି ନଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ପାତାଳରେ ଲୀନ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା! 🌍💥 ମହର୍ଷି କପିଳଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଜଳି ପାଉଁଶ ହୋଇଯାଇଥିବା ୬୦,୦୦୦ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ରାଜା ଭଗୀରଥ ଯେଉଁ କଠୋର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ତାହା ଆମ ସନାତନ ଧର୍ମର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଗାଥା। ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ଜଣେ ବହୁତ ପ୍ରତାପୀ ରାଜା ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ସଗର। ସେ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ସମ୍ରାଟ ହେବା ପାଇଁ ଏକ ବହୁତ ବଡ଼ 'ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ' ଆୟୋଜନ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଯଜ୍ଞର ଘୋଡ଼ାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏବେ ନିୟମ ଏହା ଥିଲା ଯେ ଯିଏ ବି ସେହି ଘୋଡ଼ାକୁ ଧରିବ, ତାକୁ ରାଜା ସଗରଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଲଢ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭୟ ଲାଗିଲା ଯେ ଯଦି ରାଜା ସଗରଙ୍କ ଏହି ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗର ସିଂହାସନ ବିପଦରେ ପଡ଼ିଯିବ। ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୁଚି କରି ଆସି ସେହି ଘୋଡ଼ାକୁ ଚୋରାଇ ନେଲେ ଏବଂ ତାକୁ ପାତାଳ ଲୋକରେ ମହର୍ଷି କପିଳଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପାଖକୁ ନେଇ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ। ମହର୍ଷି କପିଳ ସେହି ସମୟରେ ଗଭୀର ସମାଧି (ତପସ୍ୟା)ରେ ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଘୋଡ଼ା ଗାଏବ ହୋଇଗଲା, ତେବେ ରାଜା ସଗର ନିଜର ୬୦,୦୦୦ ପୁଅଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ "ଯାଅ ଏବଂ ଦୁନିଆର କୋଣ ଅନୁକୋଣ ଖୋଜି ପକାଅ, ମୋତେ ମୋର ଘୋଡ଼ା ଫେରି ପାଇବା ଦରକାର।" ସଗରଙ୍କ ଷାଠିଏ ହଜାର ପୁଅ ଅହଂକାରରେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ଖୋଳି ପକାଇଲେ ଏବଂ ଖୋଜି ଖୋଜି ପାତାଳ ଲୋକରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଘୋଡ଼ା ମହର୍ଷି କପିଳଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଛି। ବିନା ଚିନ୍ତା କରି ସେମାନେ ପାଟି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ "ଏହି ସେହି ଚୋର ଯିଏ ଆମ ଘୋଡ଼ା ଚୋରାଇଛି!" ଏବଂ ସେମାନେ ମହର୍ଷି କପିଳଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଏତେ କୋଳାହଳରେ ମହର୍ଷି କପିଳଙ୍କ ବର୍ଷ ବର୍ଷର ସମାଧି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଯେମିତି ସେ ରାଗରେ ନିଜ ଆଖି ଖୋଲିଲେ, ତାଙ୍କ ଭିତରୁ ଏପରି ଭୟଙ୍କର ନିଆଁ (ତେଜ) ବାହାରିଲା ଯେ ରାଜା ସଗରଙ୍କ ସମସ୍ତ ୬୦,୦୦୦ ପୁଅ ମୁହୂର୍ତ୍ତକରେ ଜଳି ପାଉଁଶ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର ହୋଇନଥିବାରୁ ସେମାନଙ୍କର ଆତ୍ମାଗୁଡ଼ିକ ପାତାଳରେ ହିଁ ଘୂରି ବୁଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଅନେକ ପିଢ଼ି ପରେ, ରାଜା ସଗରଙ୍କ ବଂଶରେ ଭଗୀରଥ ନାମକ ଜଣେ ରାଜା ହେଲେ। ସେ ଶପଥ ନେଲେ ଯେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପବିତ୍ର ନଦୀ 'ଗଙ୍ଗା'ଙ୍କୁ ପୃଥିବୀକୁ ଆଣିବେ ଯାହାଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଉଁଶ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଭାସି ପାରିବ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ମିଳିପାରିବ। ଭଗୀରଥ ଏତେ କଠୋର ତପସ୍ୟା କଲେ ଯେ ବ୍ରହ୍ମା ଜୀ ଏବଂ ଭଗବାନ ଶିବ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ। ଶିବଜୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ନିଜ ଜଟାରେ ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ୟା ଏହା ଥିଲା ଯେ ଯେତେବେଳେ ଗଙ୍ଗା ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇଲେ, ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ବହୁତ ବେଶି ଥିଲା। ସେ ଏତେ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲେ ଯେ ଯଦି ସେ ସିଧା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ପାତାଳ ଲୋକକୁ ଦବି ଯାଇଥାନ୍ତା! ଏହି ସମୟରେ ୪୯ ମରୁଦ୍‌ଗଣ କାମରେ ଆସିଲେ। ଯେତେବେଳେ ମରୁଦ୍‌ଗଣମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପବନର ଘୂର୍ଣ୍ଣିବଳୟରେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ବିସ୍ତାରକୁ ସଙ୍କୁଚିତ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଧାରକୁ ସିଧା ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ ଜଟା ଆଡ଼କୁ ମୋଡ଼ି ଦେଲେ, ସେତେବେଳେ ଗର୍ବିତ ଗଙ୍ଗା ଭାବିଲେ "ମୁଁ ମୋର ଏହି ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବେଗରେ ଶିବଜୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭସାଇ ସିଧା ପାତାଳ ଲୋକକୁ ନେଇଯିବି।" କିନ୍ତୁ ମହାଦେବ ତ ମହାଦେବ ଅଟନ୍ତି! ଯେମିତି ଗଙ୍ଗା ଆକାଶରୁ ଶିବଜୀଙ୍କ ମସ୍ତକ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ, ଭଗବାନ ଶିବ ନିଜ ଜଟାଗୁଡ଼ିକୁ ଚାରିଆଡ଼କୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରି ଏକ ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ପରି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ସେହି ଜଟାର ଜାଲରେ ଏପରି ଛନ୍ଦି ହୋଇଗଲେ ଯେ ସେ ସେଇଠି ହଜିଗଲେ। ସେ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ଜଟାରୁ ବାହାରିବାର ରାସ୍ତା ଖୋଜୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ବୁନ୍ଦା ମାଟିରେ ପକାଇବାର ସୁଯୋଗ ବି ମିଳିଲାନି। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅହଂକାର ସେଇଠି ଚୂର୍ଣ୍ଣମାର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଏପଟେ ରାଜା ଭଗୀରଥ ତଳେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ଦେଖୁଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତ ଓହ୍ଲାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଶିବଜୀଙ୍କ ଜଟାରେ ହିଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ; ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ଗୋଟିଏ ବୁନ୍ଦା ପାଣି ବି ଆସିଲା ନାହିଁ। ଭଗୀରଥ ବହୁତ ନିରାଶ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ସେଇଠି ବସି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ନିଜର ବୀଣା ବଜାଇ ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ଜୀ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଭଗୀରଥ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ "ହେ ଦେବର୍ଷି! ମୁଁ ଏତେ ତପସ୍ୟା କଲି, ମରୁଦ୍‌ଗଣମାନେ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ, ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ କୃପା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା ତ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲେ ହିଁ ନାହିଁ। ଏବେ ମୋର ୬୦,୦୦୦ ପୂର୍ବଜଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର କିପରି ହେବ?" ନାରଦ ଜୀ ହସି ହସି ଭଗୀରଥଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ "ହେ ରାଜନ୍! ହତାଶ ହୁଅ ନାହିଁ। ସୃଷ୍ଟିର କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଅହଂକାର ଭାଙ୍ଗିବା ଜରୁରୀ ଥିଲା, ଯାହା ଏବେ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଛି। ତୁମେ ଆଉ ଥରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ ସ୍ତୁତି କର ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କର ଯେ ସେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ନିଜ ଜଟାରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।"* ନାରଦଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ମାନି ଭଗୀରଥ ପୁଣିଥରେ ମହାଦେବଙ୍କ ଘୋର ତପସ୍ୟା କଲେ। ଭଗୀରଥଙ୍କ ଭକ୍ତି ଦେଖି ଭୋଳାନାଥ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଅହଂକାର ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ଜାଣି ସେ ନିଜ ଜଟାର ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶ ଖୋଲି କୋହଳ କରିଦେଲେ। ଜଟାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ମାତ୍ରେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ସାତୋଟି ଧାରା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ସେଥିମଧ୍ୟରୁ ତିନୋଟି ଧାରା (ହ୍ଲାଦିନୀ, ପାବନୀ ଏବଂ ନଳିନୀ) ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। ତିନୋଟି ଧାରା (ସୁଚକ୍ଷୁ, ସୀତା ଏବଂ ସିନ୍ଧୁ) ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲା। ଏବଂ ଯେଉଁ ସପ୍ତମ ଧାରା ଥିଲା, ତାହା ରାଜା ଭଗୀରଥଙ୍କ ରଥ ପଛେ ପଛେ ବୋହି ଚାଲିଲା। ଯେତେବେଳେ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ଭଗୀରଥଙ୍କ ରଥ ପଛେ ପଛେ ବହୁତ ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦ ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ, ତେବେ ରାସ୍ତାରେ ମହର୍ଷି ଜହ୍ନୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପଡ଼ିଲା। ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ନିଜ ପ୍ରବାହରେ ମହର୍ଷି ଜହ୍ନୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, ତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞର ବେଦୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଭସାଇ ନେଲେ। ଏଥିରେ ମହର୍ଷି ଜହ୍ନୁ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ତପୋବଳର ଶକ୍ତିରେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାଣିକୁ ଗୋଟିଏ ଢୋକରେ ପିଇଦେଲେ! ଭଗୀରଥ ପୁଣି ବିପଦରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେ ମହର୍ଷିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେତେବେଳେ ନାରଦ ଜୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜହ୍ନୁ ଋଷିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ଯେ ସେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ କାରଣ ଏହା ସଂସାରର କଲ୍ୟାଣର କାର୍ଯ୍ୟ ଅଟେ। ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କ କଥା ମାନି ଜହ୍ନୁ ଋଷି ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ସେ ନିଜ କାନ ବାଟେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ବାହାର କଲେ (ସେଥିପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ ଜହ୍ନୁ ଋଷିଙ୍କ କନ୍ୟା 'ଜାହ୍ନବୀ' ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ)। ଏହା ପରେ, ଗଙ୍ଗା ବିନା ଅଟକି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଯେଉଁଠି ସମୁଦ୍ରର ଖାତ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଖୋଳିଥିଲେ। ସେଠାରୁ ବୋହି ବୋହି ଗଙ୍ଗା ସିଧା ପାତାଳ ଲୋକରେ ମହର୍ଷି କପିଳଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ଯେମିତି ପବିତ୍ର ଗଙ୍ଗା ଜଳ ରାଜା ସଗରଙ୍କ ସେହି ୬୦,୦୦୦ ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଉଁଶ ଗଦାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲା, ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଘୂରି ବୁଲୁଥିବା ସେମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଗଲା। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି ପରମଧାମ (ସ୍ୱର୍ଗ)କୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଭଗୀରଥଙ୍କ ସଙ୍କଳ୍ପ ପୂରଣ ହେଲା। ଆକାଶରୁ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର, ୪୯ ମରୁଦ୍‌ଗଣ ଏବଂ ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଜୀ ଭଗୀରଥଙ୍କୁ କହିଲେ "ହେ ଭଗୀରଥ! ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସଂସାରରେ ସମୁଦ୍ର ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଚନ୍ଦ୍ର ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ଏହି ନଦୀ ତୁମ ନାମରେ 'ଭାଗୀରଥୀ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ ଏବଂ ତୁମର ଏହି କୀର୍ତ୍ତି ଅମର ରହିବ।" #OdiaMythology#BhagirathStory#GangaAvatarana#LordShiva#Mahadev#OdiaStory#OdishaCulture#SanatanaDharma#OdiaSpiritual#Bhubaneswar#HinduMythology#HarHarMahadev #🌹🌹good morning 🌹🌹 #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶