ഭാഗം 34 മാധവം തറവാട്ടിലെ ബഹളങ്ങൾക്കെല്ലാം ശേഷം വലിയ തമ്പുരാൻ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി... പോലീസ് രുക്മിണിയെയും രേവതിയെയും കൊണ്ടുപോയ വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഉണ്ണിമായയും ആശ്വാസത്തോടെ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.... തമ്പുരാൻ പതുക്കെ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. "സരസ്വതീ... കോവിലകത്ത് ഇപ്പോൾ ആരുമില്ല. രുക്മിണിയും രേവതിയും ചെയ്ത ചതികൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തമായി ഞാനവരെ പടിക്കു പുറത്താക്കി. ഇപ്പോൾ ആ വലിയ നാലുകെട്ടിൽ ഞാൻ തിരുത്തും ഒറ്റയ്ക്കാണ്.അതുകൊണ്ട് നീ എന്റെ കൂടെ വരണം.വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും അവരുടെ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചതിന് ശേഷം വരാമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്... അതുവരെ ആ വലിയ വീട് നോക്കാൻ നീ എന്റെ കൂടെ വന്നേ പറ്റു..." വലിയ തമ്പുരാന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരച്ഛന്റെയും ഭർത്താവിന്റെയും നിസ്സഹായാവസ്ഥയുണ്ടായിരുന്നു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി വിഷ്ണുവിന്റെയും ഉണ്ണിമായയുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. വിഷ്ണു അമ്മയുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു... "അമ്മ പൊയ്ക്കോളൂ... അച്ഛൻ ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. കോവിലകത്തിന് അമ്മയുടെ സാന്നിധ്യം ആവശ്യമുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയെ നോക്കാൻ ഇവിടെ ലക്ഷ്മിയമ്മയും പപ്പേട്ടനും ഉണ്ടല്ലോ. ഞാനും എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് അമ്മ ധൈര്യമായി അച്ഛന്റെ കൂടെ പൊയ്ക്കോളൂ." ഉണ്ണിമായയും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി. അങ്ങനെ അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി വലിയ തമ്പുരാന്റെ കൂടെ സ്വന്തം കോവിലകത്തേക്ക് തിരികെ യാത്രയായി... പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ ഉണ്ണിമായയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചു. "മോൾ ഒന്നിനും പേടിക്കേണ്ട. ഈ അമ്മ ദിവസവും നിന്നെ വന്ന് കാണും കേട്ടോ." വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ പടികയറി സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ചെല്ലുമ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ പഴയ പിണക്കങ്ങളോ സങ്കടങ്ങളോ ഇല്ലായിരുന്നു. മകന്റെ വിജയവും മരുമകളുടെ സുരക്ഷിതത്വവും മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ മനസ്സിൽ. ആഴ്ചകൾ വളരെ വേഗത്തിലാണ് കടന്നുപോയത്. രുക്മിണിയുടെയും രേവതിയുടെയും ശല്യമൊഴിഞ്ഞതോടെ പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ സന്തോഷവും സമാധാനവും തിരിച്ചെത്തി. ഉണ്ണിമായയുടെ ഗർഭകാലത്തിന്റെ ഏഴാം മാസം ആരംഭിക്കുകയാണ്... ഒരു ദിവസം രാവിലെ കോവിലകത്തെ വണ്ടി വീണ്ടും പപ്പേട്ടന്റെ മുറ്റത്ത് വന്ന് നിന്നു. അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്നത് സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും വലിയ തമ്പുരാനുമായിരുന്നു. അവരുടെ കയ്യിൽ ഒട്ടനവധി പൊതികളും പഴങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു... "എന്താ തമ്പുരാട്ടീ ഇത്രയും സാധനങ്ങൾ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ലക്ഷ്മീ... അടുത്ത ആഴ്ച നമ്മുടെ ഉണ്ണിമായയുടെ ഏഴാം മാസത്തെ ചടങ്ങാല്ലെ  കോവിലകത്തെ ആദ്യത്തെ കൺമണിയല്ലേ വരാൻ പോകുന്നത്. വിഷ്ണു ഇവിടെ വെച്ച് ചടങ്ങുകൾ നടത്തണം എന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, ആചാരപ്രകാരമുള്ള എല്ലാ സാധനങ്ങളും കോവിലകത്ത് നിന്ന് ഞാൻ തന്നെ വാങ്ങി കൊണ്ടുവന്നതാണ്" സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി വലിയ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. വലിയ തമ്പുരാൻ പതുക്കെ ഉണ്ണിമായയുടെ അരികിലേക്ക് വന്ന് അവളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ച് അനുഗ്രഹിച്ചു. "മോളെ... അന്ന് കോവിലകത്ത് വെച്ച് നിനക്ക് തരാൻ പറ്റാത്ത സ്വർണ്ണ വളകൾ ഈ അച്ഛൻ നിനക്കായി വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്." തമ്പുരാൻ ഒരു മനോഹരമായ സ്വർണ്ണ വളകളുടെ പെട്ടി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവൾ വിഷ്ണുവിനെ നോക്കി. വിഷ്ണു അച്ഛനെ നോക്കി ആർദ്രമായി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. അച്ഛന്റെ മനസ്സിലെ മാറ്റം അവൻ പൂർണ്ണമായും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് കിടക്കാൻ പോയി. വിഷ്ണു മുറിയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായ ജനാലയ്ക്കൽ നിന്ന് നിലാവ് നോക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വയറ് ഇപ്പോൾ നന്നായി ഉരുണ്ടു വന്നിട്ടുണ്ട്. ഏഴാം മാസത്തിന്റെ ആ ലക്ഷണം അവളുടെ ശരീരത്തിലും മുഖത്തുമെല്ലാം കാണാമായിരുന്നു. വിഷ്ണു പതുക്കെ പുറകിലൂടെ വന്ന് അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചേർത്ത് അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ഒട്ടിച്ചു നിർത്തി.... "എന്താ എന്റെ പെണ്ണ് ഉറങ്ങാതെ നിലാവും നോക്കി നിൽക്കുന്നത്?" വിഷ്ണു അവളുടെ കാതോരമായി മന്ത്രിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അച്ഛനും അമ്മയും വന്ന് നമ്മുടെ ചടങ്ങിന്റെ കാര്യം സംസാരിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. പണ്ട് ഞാൻ പേടിച്ചു വിറച്ചു നിന്ന ആ കോവിലകത്തെ തമ്പുരാൻ ഇന്ന് എനിക്ക് വളകൾ തന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചു എന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ..." അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. "എല്ലാം നിന്റെ ഭാഗ്യമാടോ ഉണ്ണിമായേ..." വിഷ്ണു അവളെ തനിക്ക് അഭിമുഖമായി തിപ്പിച്ചു നിർത്തി. "നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നതിന് ശേഷമാ ഈ വിഷ്ണുവിന് ഒരു കർഷകന്റെ അന്തസ്സും ഒപ്പം അച്ഛന്റെ സ്നേഹവും തിരികെ കിട്ടിയത്. നീയാണ് എന്റെ ഭാഗ്യം." അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആഴത്തിൽ ചുംബിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയം കണ്ട് വിഷ്ണുവിന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കവിളിലൂടെ പതുക്കെ താഴേക്ക് ഒഴിഞ്ഞുമാറി അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് നീണ്ടു. ആ രാത്രി അവരുടെ പ്രണയസാഫല്യത്തിന്റെ പുതിയൊരു പുലരിക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയായിരുന്നു. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ഇന്ന് ഉണ്ണിമായയുടെ ഏഴാം മാസത്തെ  വളയിടീൽ ചടങ്ങിന്റെ ദിവസമായിരുന്ന് അന്ന്. പുലർച്ചെ തന്നെ പപ്പേട്ടന്റെ കൊച്ചു വീട് കാട്ടുപൂക്കൾ കൊണ്ടും കുരുത്തോലകൾ കൊണ്ടും മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. കോവിലകത്തിന്റെ അത്രയും ആഡംബരമില്ലെങ്കിലും ആ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു കല്യാണവീട് പോലെ ആ കൊച്ചു വീട് തിളങ്ങിനിന്നു... രാവിലെ എട്ടുമണിയായപ്പോഴേക്കും കോവിലകത്തെ വലിയ വണ്ടി മുറ്റത്ത് വന്നുനിന്നു. അതിൽ നിന്നും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും വലിയ തമ്പുരാനും ഇറങ്ങി വന്നു. ചടങ്ങിനാവശ്യമായ നാടൻ പലഹാരങ്ങളും ഏഴു തരം പുളിയുള്ള പലഹാരങ്ങളും വലിയ താലങ്ങളിൽ നിറച്ച് കാര്യസ്ഥൻ ഗോപാലനും മറ്റ് പണിക്കാരും പുറകെ കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അകത്തെ മുറിയിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മയും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും ചേർന്ന് ഉണ്ണിമായയെ ഒരുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു... കേരളീയ തനിമയുള്ള ഒരു കസവുസാരിയായിരുന്നു അവൾ ഉടുത്തിരുന്നത്. മുടി വശത്തേക്ക് ഒതുക്കി കെട്ടി അതിൽ മുല്ലപ്പൂക്കൾ ചൂടിയിരുന്നു... അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു അമ്മയാകാൻ പോകുന്നതിന്റെ ആ മാതൃത്വത്തിന്റെ തിളക്കവും നാണവും എടുത്തു കാണാമായിരുന്നു... അവൾ പതുക്കെ വായനാമുറിയിൽ ഒരുക്കിയിരുന്ന പ്രത്യേക പീഠത്തിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. മുറ്റത്ത് ഗ്രാമത്തിലെ പാവപ്പെട്ട നാട്ടുകാരും സ്ത്രീകളും എല്ലാം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. പണ്ട് ഉണ്ണിമായയെ കോവിലകത്ത് നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടപ്പോൾ സങ്കടപ്പെട്ടവരായിരുന്നു ഈ നാട്ടുകാർ. ഇന്ന് അവൾക്ക് വലിയ തമ്പുരാൻ തന്നെ ചടങ്ങുകൾ നടത്താൻ വന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവർക്കെല്ലാം വലിയ സന്തോഷമായി... വിഷ്ണു കസവുമുണ്ടും പുതച്ച്, ആണുങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും മാറി ഉമ്മറത്തെ തൂണിൽ ചാരി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ പെണ്ണിനെ ആ വേഷത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ചടങ്ങുകൾ ആരംഭിച്ചു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ആദ്യം മുന്നോട്ട് വന്ന് ഉണ്ണിമായയുടെ കൈകളിൽ പച്ചയും ചുവപ്പും കലർന്ന നാടൻ കുപ്പിവളകൾ ഓരോന്നായി അണിയിക്കാൻ തുടങ്ങി. വളകൾ കൂട്ടത്തോടെ കിലുങ്ങിയപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നുതുടുത്തു... അമ്മയ്ക്ക് ശേഷം വലിയ തമ്പുരാൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. അദ്ദേഹം താൻ കൊണ്ടുവന്ന സ്വർണ്ണ വളകളുടെ പെട്ടി തുറന്ന് അതിൽ നിന്നും തിളങ്ങുന്ന സ്വർണ്ണവളകൾ അവളുടെ കുപ്പിവളകൾക്കിടയിലേക്ക് പതുക്കെ അണിയിച്ചു കൊടുത്തു... "ഇത് കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ മൂത്ത തമ്പുരാട്ടിമാർക്ക് മാത്രം നൽകുന്ന പരമ്പരാഗതമായ ആഭരണമാണ് ഉണ്ണിമായേ. നീ എന്റെ മകന്റെ ഭാര്യയാണ്... ഈ കോവിലകത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശി നിന്റെ വയറ്റിലാണ് വളരുന്നത്" തമ്പുരാൻ വികാരാധീനനായി പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞു തൂണിൽ ചാരി നിന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "വിഷ്ണു... കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ ചോര എവിടെ കിടന്നാലും സിംഹത്തെപ്പോലെ ജീവിക്കുമെന്ന് നീ തെളിയിച്ചു. എന്റെ അഹങ്കാരം കൊണ്ട് ഞാൻ അന്ന് നിങ്ങളെ ഇറക്കിവിട്ടതാ... എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം വിഷ്ണു..." വലിയ ഒരച്ഛന്റെ ശാഠ്യങ്ങളെല്ലാം ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് മണ്ണിൽ ഒലിച്ച് പോയി. വിഷ്ണു വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് വന്ന് അച്ഛന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു. "അച്ഛാ... പഴയതൊന്നും പറയരുത്. നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹമാണ് ഞങ്ങൾക്ക് വലുത്." വിഷ്ണു അച്ഛന്റെ കാലുകൾ തൊട്ട് വന്ദിച്ചു. തമ്പുരാൻ അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഉണ്ണിമായയുടെയും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും പപ്പേട്ടന്റെയും കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീർ പെയ്തിറങ്ങി. ചടങ്ങുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് നാട്ടുകാർക്ക് വിഭവസമൃദ്ധമായ സദ്യയും നൽകിയതിന് ശേഷം വൈകുന്നേരത്തോടെ വലിയ തമ്പുരാനും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും കോവിലകത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. രാത്രി കനത്തപ്പോൾ വരാന്തയിലെ ചാരുപടിയിൽ ഉണ്ണിമായ വന്നിരുന്നു. കൈകളിലെ കുപ്പിവളകൾ അവൾ പതുക്കെ ആട്ടി നോക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ കിലുക്കം അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണു പതുക്കെ പുറകിലൂടെ വന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈകൾ വെച്ചു. "എങ്ങനെയുണ്ട് തമ്പ്രാൻറെ കുട്ടീ... കുപ്പിവളകളുടെ കിലുക്കം ഒത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?" "ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... ... പക്ഷേ എനിക്ക് ഏറ്റവും സന്തോഷം തന്നത് വലിയ തമ്പുരാൻ നിങ്ങളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോഴാണ്" ഉണ്ണിമായ തിരിഞ്ഞുനോക്കി അവന്റെ മാറിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു. വിഷ്ണു അവളെ പതുക്കെ തന്റെ മടിയിലേക്ക് ഇരുത്തി. "എടോ... കൈകളിൽ നിറയെ വളകളിട്ട് ഇപ്പോൾ നീ യഥാർത്ഥ കണിമംഗലം തമ്പുരാട്ടിയെപ്പോലെയുണ്ട്. എന്റെ ഈ കർഷകന്റെ മനസ്സിലെ ഒരേയൊരു തമ്പുരാട്ടി..." വിഷ്ണു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കാതോരത്തേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം തട്ടിയതും ഉണ്ണിമായയുടെ കൈകളിലെ വളകൾ വീണ്ടും കിലുങ്ങി. അവൾ നാണത്തോടെ അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ പിണച്ചു വെച്ചു. വിഷ്ണു പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ വയറിൽ ചെവി വച്ചു. ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ കുപ്പിവളകളുടെ കിലുക്കത്തിനിടയിൽ അവരുടെ പ്രണയം മറ്റൊരു മനോഹരമായ രാത്രിക്ക് വഴിമാറുകയായിരുന്നു... തുടരും..... ❤️ ഇനി 1 ഭാഗം കൂടിയേ ഉള്ളൂ അത് ഞാൻ ഈവിങ് തരാം കേട്ടോ വായിച്ചു അഭിപ്രായം പറയു... ആരും ഒരു അഭിപ്രായം പറയുന്നില്ലല്ലോ 🥹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #♥ പ്രണയം നിന്നോട് #💞 നിനക്കായ് #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ