ഭാഗം 19 ആ വിജനമായ വനവീഥിയിൽ മഴ പെയ്തു നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പ് നിർത്തി... റോഡിന് കുറുകെ വീണുകിടക്കുന്ന കൂറ്റൻ മരം അവന്റെ വഴി തടഞ്ഞു...ഇരുട്ടിൽ നിന്നും അഞ്ച് ഗുണ്ടകൾ കയ്യിൽ ഇരുമ്പ് വടികളും വടിവാളുകളുമായി ജീപ്പിന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു... വിഷ്ണു ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി. അവൻ തന്റെ വെള്ള ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ മടക്കി വെച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല മറിച്ച് തന്റെ പ്രണയിനിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയവരോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പകയായിരുന്നു... "ടാ... കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി! നിന്റെ തന്റേടം ഇന്ന് ഈ മണ്ണിൽ തീരും!" ഒന്നാമത്തെ ഗുണ്ട അലറിക്കൊണ്ട് ഇരുമ്പ് വടി ഓങ്ങി വിഷ്ണുവിന് നേരെ ചാടി... വിഷ്ണു ഒഴിഞ്ഞുമാറി. വടി മണ്ണിൽ ആഞ്ഞു പതിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ വലതുകാൽ ഗുണ്ടയുടെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞു തറച്ചു. അവൻ തെറിച്ചുപോയി മരത്തിൽ ഇടിച്ചു വീണു... ബാക്കി നാല് പേരും ഒന്നിച്ച് അവനെ വളഞ്ഞു. വടിവാളുകൾ വായുവിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. വിഷ്ണു ഓരോ വെട്ടും അതിവിദഗ്ദ്ധമായി തടഞ്ഞു. ഒരു ഗുണ്ടയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഇരുമ്പ് വടി അവൻ തട്ടിയെടുത്തു... അല്പം ദൂരെ കാറിലിരുന്ന് വിനയൻ സാർ ഈ കാഴ്ച ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു... "വിഷ്ണു... നിന്റെ പ്രണയം ഇന്ന് ഈ കാട്ടിൽ ഒടുങ്ങും" അവൻ മനസ്സിനുള്ളിൽ മന്ത്രിച്ചു... ആംബുലൻസ് അപ്പോഴേക്കും ടൗണിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഉണ്ണിമായയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ടൗണിലെ ചെറിയ ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. . വിഷ്ണുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത ഉണ്ണിമായയെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയിരുന്നു... കാട്ടിൽ പോരാട്ടം മുറുകി. വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾക്ക് ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഇരുമ്പ് വടി കൊണ്ട് ഗുണ്ടകളെ ഓരോരുത്തരെയായി വീഴ്ത്തി. രക്തം മണ്ണിൽ പടർന്നു... "ടാ... നിങ്ങളെ ആരാ വിട്ടത്?" വിഷ്ണു ഒരു ഗുണ്ടയുടെ കഴുത്തിന് കുത്തിപ്പിടിച്ചു ചോദിച്ചു... "വി... വിനയൻ സാർ..." അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു... വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അഗ്നി പടർന്നു. അവൻ ആ ഗുണ്ടയെ തള്ളിയിട്ടിട്ട് തന്റെ ജീപ്പിലേക്ക് പാഞ്ഞു. മരം റോഡിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ പപ്പേട്ടൻ അപ്പോഴേക്കും അങ്ങോട്ട് എത്തിയിരുന്നു... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി! വേഗം പോകൂ... ആംബുലൻസ് ടൗണിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞു" പപ്പേട്ടൻ ആഞ്ഞു തള്ളി മരം മാറ്റി... വിഷ്ണു ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. ടയറുകൾ ചരൽ മണ്ണിൽ ഉരസി വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. അവൻ ടൗണിലേക്ക് പാഞ്ഞു. വിനയൻ സാർ ജീപ്പ് വരുന്നത് കണ്ട് പകച്ചുപോയി. അവൻ തന്റെ കാർ വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു പോയി... ടൗണിലെ ആശുപത്രിയിൽ ഉണ്ണിമായയെ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. വിനയൻ സാർ അങ്ങോട്ട് ഓടിക്കയറി... ലക്ഷ്മിയമ്മയെ കണ്ടതും അവൻ തന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വരുത്തി. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ വിഷ്ണു എങ്ങോട്ടോ പോയി. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അവന് ഉണ്ണിമായയോട് സത്യമായ പ്രണയമില്ലെന്ന്" വിനയൻ പതുക്കെ ലക്ഷ്മിയമ്മയെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു... അപ്പോഴാണ് ആശുപത്രിയുടെ വാതിൽ തകർത്തു കൊണ്ട് വിഷ്ണു അകത്തേക്ക് കയറിയത്. അവന്റെ വെള്ള ഷർട്ടിൽ രക്തക്കറകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ഭ്രാന്തമായ ഒരു പക... "വിനയൻ!" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം ആശുപത്രിയിൽ മുഴങ്ങി... വിനയൻ ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ട് മാറി. "വിഷ്ണു... നീ ഇവിടെ വന്നാൽ പോലീസിനെ വിളിക്കും!" "വിളിച്ചോ! നിന്റെ തനിനിറം ഞാൻ ഇന്ന് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ തെളിയിക്കും" വിഷ്ണു വിനയന്റെ അടുത്തേക്ക് ആഞ്ഞു നടന്നു... ലക്ഷ്മിയമ്മ വിഷ്ണുവിനെ തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വിഷ്ണു അവരെ പതുക്കെ മാറ്റി നിർത്തി. അവൻ വിനയന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ മൊബൈൽ ഫോൺ തട്ടിയെടുത്തു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... നോക്കൂ ഇവൻ എന്നെ കൊല്ലാൻ അയച്ച ഗുണ്ടകളുടെ ലിസ്റ്റ് ഇതിലുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയെ ടൗണിലെ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് മാറ്റാനല്ല മറിച്ച് അവളെ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാനാണ് ഇവൻ പ്ലാൻ ചെയ്തത്" വിഷ്ണു ഫോണിലെ തെളിവുകൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ലക്ഷ്മിയമ്മ പകച്ചുപോയി. വിനയൻ സാർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. ഉണ്ണിമായ വാർഡിലിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കേട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. നാട്ടുകാരും ആശുപത്രി ജീവനക്കാരും നോക്കി നിൽക്കെ വിനയൻ സാറിന്റെ മുഖംമൂടി അഴിഞ്ഞു വീഴുകയായിരുന്നു. ആശുപത്രി വാർഡിൽ വിഷ്ണു തെളിവുകൾ നിരത്തിയിട്ടും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മനസ്സ് മാറിയില്ല... അവർ വിനയൻ സാറിനെ ഒരു ദൈവത്തെപ്പോലെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്. വിഷ്ണുവിന്റെ ഷർട്ടിലെ രക്തക്കറകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് അവനോടുള്ള പേടിയും വെറുപ്പും കൂടി... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇനിയും കള്ളം പറയരുത്! ഈ ഫോണിലെ രേഖകളൊന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലാകില്ല. എനിക്ക് അറിയാവുന്നത് വിനയൻ സാർ ഞങ്ങളെ സഹായിച്ചു എന്നത് മാത്രമാണ്. തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഗുണ്ടായിസം കാണിച്ചു ഇയാളെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയതാകും. എന്റെ മോളെ വിട്ടു പോകൂ തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... ഇനിയും അവളെ നശിപ്പിക്കരുത്!" ലക്ഷ്മിയമ്മ അലറിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വിഷ്ണുവിനെ തള്ളിമാറ്റി... വിനയൻ സാർ തന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിസ്സഹായത വരുത്തിക്കൊണ്ട് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചു നിന്നു. "സാരമില്ല ലക്ഷ്മിയമ്മേ... വിഷ്ണുവിന് എന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്ന് ഇങ്ങനെ ബഹളം വെക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ." വിഷ്ണു തകർന്നുപോയി. താൻ ജീവൻ പണയം വെച്ച് പോരാടിയിട്ടും ലക്ഷ്മിയമ്മ തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്ന വേദന അവനെ തളർത്തി. അവൻ നിശബ്ദനായി തല താഴ്ത്തി നിന്നു... പെട്ടെന്ന് വാർഡിലെ ബെഡിൽ നിന്നും ഒരു അനക്കം കേട്ടു. ഡ്രിപ്പ് ഇട്ടിരുന്ന സൂചി സ്വയം വലിച്ചൂരിയെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഉണ്ണിമായ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അവളുടെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു... "അമ്മേ... നിർത്ത്!" ഉണ്ണിമായയുടെ ശബ്ദം ആ വാർഡിൽ മുഴങ്ങി... ലക്ഷ്മിയമ്മയും വിനയനും വിഷ്ണുവും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി. ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. "മോളെ... നീ എന്തിനാ എഴുന്നേറ്റത്? നിനക്ക് വയ്യാത്തതല്ലേ?" ഉണ്ണിമായ അമ്മയുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. "എനിക്ക് വയ്യാത്തത് കൊണ്ടല്ല അമ്മേ അമ്മയുടെ കണ്ണ് കാണാത്തത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ എഴുന്നേറ്റത്. ഈ നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ മകൾ എന്നേ മണ്ണടിഞ്ഞേനെ. വിനയൻ സാർ എന്നോട് മുറിയിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അമ്മ കേട്ടിട്ടില്ല. എന്നെ ഒരു നരകത്തിലേക്ക് തള്ളാനാണ് ഇയാൾ പ്ലാൻ ചെയ്തത്." "മോളെ നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?" ലക്ഷ്മിയമ്മ പകച്ചുപോയി. "അമ്മയ്ക്ക് ഇയാളെ മതിയാകും പക്ഷേ എനിക്ക് എന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയെ മതി. ഇത്രയും കാലം അമ്മ പറഞ്ഞത് ഞാൻ കേട്ടു. അതിന്റെ ഫലമായാണ് ഞാൻ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചത്. ഇനി എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതം വേണം. അമ്മ വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വരാം ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇതാ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ പോവുകയാണ്!" ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ നടന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ അരികിലെത്തി അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മ തളർന്ന് തറയിലിരുന്നു പോയി. വിനയൻ സാർ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചു നിന്നു... വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ആശുപത്രിയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങി. പുറത്ത് പപ്പേട്ടൻ ജീപ്പുമായി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടുകാർ നോക്കി നിൽക്കെ, തറവാടിന്റെ അന്തസ്സും നാട്ടിലെ നിയമങ്ങളും നോക്കാതെ വിഷ്ണു തന്റെ പെണ്ണിനെയും കൊണ്ട് ജീപ്പിൽ കയറി. "പപ്പേട്ടാ... നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം" വിഷ്ണു പറഞ്ഞു... "കോവിലകത്തേക്കോ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി?" പപ്പേട്ടൻ ചോദിച്ചു... "അല്ല... പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക്. കോവിലകത്തെ പടിപ്പുര എനിക്ക് മുന്നിൽ അടഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഇനി എനിക്ക് ആകെ തണൽ പപ്പേട്ടന്റെ വീടാണ്." ജീപ്പ് പപ്പേട്ടന്റെ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ പപ്പേട്ടന്റെ ഭാര്യ അവരെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു... ഉണ്ണിമായയെ അവർ അകത്തെ മുറിയിൽ കിടത്തി. വിഷ്ണു അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു... "നീ പേടിക്കണ്ട ഉണ്ണിമായേ... ഈ കൊച്ചു വീട് ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ കൊട്ടാരമാണ്. ഇവിടെ ആരും നമ്മളെ ശല്യം ചെയ്യില്ല" വിഷ്ണു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തലോടി... രാത്രിയായി. പപ്പേട്ടന്റെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വിഷ്ണു ഇരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ വരാനിരിക്കുന്ന വലിയ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു. വിനയൻ സാറും അച്ഛനും തന്നെ വെറുതെ വിടില്ലെന്ന് അവനറിയാം. പക്ഷേ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ ഏത് കൊടുങ്കാറ്റിനെയും നേരിടാൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നു.. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും പപ്പേട്ടന്റെ കൊച്ചു വീട്ടിൽ അഭയം തേടിയ വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ കണിമംഗലം ഗ്രാമത്തിൽ പടർന്നു. ആ വാർത്ത കോവിലകത്തിന്റെ പടിപ്പുര കടന്നപ്പോൾ അവിടെ വലിയൊരു സ്ഫോടനം തന്നെ സംഭവിച്ചു... ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. രേവതി ഓടിക്കിതച്ചു വന്ന് അമ്മാവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ക്രോധമായിരുന്നു... "അമ്മാവാ... ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ? ഏട്ടൻ ആ വേലക്കാരിപ്പെണ്ണിനെയും കൊണ്ട് പപ്പന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് കയറി! കണിമംഗലം തറവാടിന്റെ അന്തസ്സ് അവൻ ആ പാവപ്പെട്ടവന്റെ കുടിലിൽ കൊണ്ടുപോയി പണയം വെച്ചു... അമ്മാവൻ ഇനിയും മൗനം പാലിച്ചാൽ നാളെ വെളുക്കുമ്പോൾ കണിമംഗലത്തെ പടിപ്പുരയിൽ ആരും കേറില്ല" രേവതി അലറി... ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചൂരൽ വടി തറയിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. "നിർത്തടി! നാളെ പുലർച്ചെ ഈ ഗ്രാമം ഉണരുന്നത് ആ താലി ചാർത്തലിലൂടെ ആകരുത്. എന്റെ മകൻ ആ പെണ്ണിനെ വേണമെങ്കിൽ എന്റെ ശവത്തിന് മുകളിലൂടെയാകണം!" തമ്പുരാൻ തന്റെ വിശ്വസ്തരായ ആളുകളെ വിളിച്ച് ആയുധങ്ങൾ തയ്യാറാക്കാൻ ആജ്ഞ നൽകി... അതേസമയം ആശുപത്രിയുടെ മുറ്റത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മ തകർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ അവരുടെ മനസ്സ് മാറ്റാനുള്ള പുതിയ വിഷം വിളമ്പുകയായിരുന്നു... "കണ്ടോ ലക്ഷ്മിയമ്മേ... മകൾ നിങ്ങളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. ആ വിഷ്ണു അവളെ മയക്കി വെച്ചിരിക്കുകയാണ്. നാളെ അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് അവൻ അവളെ താലി കെട്ടും. അതുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവളെ തിരിച്ചു കിട്ടില്ല. ഇതാ ഈ പേപ്പറിൽ ഒന്ന് ഒപ്പിടൂ. വിഷ്ണു അവളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി എന്ന് കാണിച്ച് നമുക്ക് പോലീസിൽ പരാതി നൽകാം. ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്" വിനയൻ ശാന്തനായി അഭിനയിച്ചു... മകളുടെ വാശിയും തമ്പുരാൻ കുട്ടിയുടെ ഇറങ്ങിപ്പോക്കും ലക്ഷ്മിയമ്മയെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. അവർ വിനയന്റെ ചതി മനസ്സിലാക്കാതെ ആ പരാതിയിൽ ഒപ്പിട്ടു നൽകി. വിനയന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ വിജയം മിന്നിമറഞ്ഞു.... പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ വിളക്കണഞ്ഞിരുന്നില്ല. വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "പേടിക്കണ്ട ഉണ്ണിമായേ... നാളെ രാവിലെ ഈ കണിമംഗലം കാവിലെ ഭഗവതിയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് നിന്നെ ഞാൻ സ്വന്തമാക്കും. അതുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നീ ഈ വിഷ്ണുവിന്റെ മാത്രമാണ്. ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ശക്തിക്കും നമ്മളെ പിരിക്കാൻ കഴിയില്ല." പപ്പേട്ടൻ വിഷ്ണുവിനെ മാറ്റി വിളിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി വിനയനും കോവിലകത്തെ തമ്പുരാനും കൈകോർത്തു കഴിഞ്ഞു. നാളെ അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി അവർ തടയും. ചോരപ്പുഴ ഒഴുകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്." വിഷ്ണു പതുക്കെ ചിരിച്ചു. അവൻ ജനാലയിലൂടെ കോവിലകത്തിന്റെ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി. "പപ്പേട്ടാ... ഞാൻ പുറത്തുപോയി പഠിച്ചത് വെറും പുസ്തകങ്ങളല്ല. പോരാട്ടങ്ങൾ കൂടിയാണ്. നാളെ എന്റെ കയ്യിൽ താലിയുണ്ടാകും എന്നെ തടയാൻ വരുന്നവർക്ക് മുന്നിൽ തറവാടിന്റെ ആ പഴയ വാളുമുണ്ടാകും. ഉണ്ണിമായയുടെ കഴുത്തിൽ താലി വീഴുന്നതുവരെ ഈ വിഷ്ണുവിനെ വീഴ്ത്താൻ ആർക്കും കഴിയില്ല." 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ. ആകാശത്ത് ചുവപ്പ് പടരുന്നതിന് മുമ്പേ കണിമംഗലം കാവിൽ മണി മുഴങ്ങി. വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും പപ്പേട്ടന്റെ കൂടെ അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നു. ഉണ്ണിമായ ഒരു സാധാരണ സെറ്റുസാരിയുടുത്ത് നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറിയുമായി സാധാരണ ഒരുക്കം ആയിരുന്നു അവളുടെ എന്നാലും അവൾ സുന്ദരിയയിട്ടാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ അരികിൽ ചേർന്നു നിന്നത്... പക്ഷേ അമ്പലത്തിലേക്കുള്ള വഴിയുടെ വളവിൽ വിനയന്റെ ജീപ്പും കോവിലകത്തെ ആളുകളും നിരന്നു നിന്നു. ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ തന്റെ വെളുത്ത മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. വിനയൻ സാർ പോലീസുകാരെയും കൂട്ടി മറ്റൊരു വശത്ത് നിന്നു... "നിൽക്കടാ വിഷ്ണു!" തമ്പുരാന്റെ ശബ്ദം ഗ്രാമത്തിൽ മുഴങ്ങി. വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ പപ്പേട്ടന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവന്റെ വെള്ളമുണ്ടിലെ പഴയ രക്തക്കറകൾ മാഞ്ഞിട്ടില്ല. അവൻ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ടു നോക്കി. "അച്ഛാ... ഇത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്. അച്ഛന്റെ ഈ ആയുധങ്ങൾക്കും വിനയന്റെ ഈ പോലീസിനും മുന്നിൽ ഞാൻ തല കുനിക്കില്ല. ഇന്ന് ഈ അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ഇവൾ എന്റെ പെണ്ണാകും. തടയാൻ നോക്കിയാൽ..." വിഷ്ണു തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കനത്ത ഇരുമ്പ് വടി മണ്ണിൽ ആഞ്ഞു കുത്തി. രേവതിയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ദൂരെ നിന്ന് ഈ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. വിനയൻ സാർ പോലീസിന് സിഗ്നൽ നൽകി... "അറസ്റ്റ് ഹിം!" ഒരു വശത്ത് പ്രണയത്തിന്റെ വിശുദ്ധി മറുവശത്ത് തറവാടിന്റെ ശാഠ്യവും ചതിയുടെ കരുനീക്കങ്ങളും. കണിമംഗലം ഗ്രാമം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ പോരാട്ടത്തിന് അവിടെ തുടക്കമായി. വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അമ്പലത്തിന്റെ പടികൾ ചവിട്ടാൻ ഒരുങ്ങിയതും ആയുധങ്ങളുമായി ഗുണ്ടകൾ പാഞ്ഞടുത്തു... തുടരും....... പ്രണയ_തൂലിക..... ❣️ Romace ചോദിച്ചവർക്ക് ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ട് എഴുതാം 🫣ട്ടോ... ഈ ഭാഗം ഇഷ്ടമായോ അടുത്ത ഭാഗം നമ്മുക്ക് ഇവരുടെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചാലോ അതോ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു മതിയോ....? കുറച്ചു ട്വിസ്റ്റ്‌ വേണോ... പറയു നിങ്ങൾ പറയുന്നത് പോലെ എഴുതാം.... 😌🫂 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #😔വേദന #💞 നിനക്കായ്