ഭാഗം 28 വിനയൻ നാണംകെട്ട് കോവിലകത്തിന്റെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയതും രേവതി അമ്മായിയുടെ തല്ലുകൊണ്ട് മുറിയിൽ അടങ്ങിയിരുന്നതും കോവിലകത്ത് താൽക്കാലികമായൊരു ശാന്തത വരുത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ പച്ചപ്പിന്റെ മണമുള്ള ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ സന്തോഷം അതിന്റെ പരകോടിയിലായിരുന്നു. പറമ്പിന്റെ യഥാർത്ഥ ആധാരം തിരികെ കിട്ടിയതും ഒപ്പം ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കുഞ്ഞുജീവൻ തുടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവും ആ വീട് സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ലക്ഷ്മിയമ്മ നേരെ കോവിലകത്തേക്ക് നടന്നു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ഉമ്മറത്ത് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മയെ കണ്ടതും തമ്പുരാട്ടി സ്നേഹത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് അരികിലേക്ക് വന്നു. വിനയനെയും രേവതിയെയും കഴിഞ്ഞ ദിവസം ശകാരിച്ച് ഇറക്കിവിട്ടതിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് തമ്പുരാട്ടിയോട് വലിയ ബഹുമാനം തോന്നിയിരുന്നു. "എന്താ ലക്ഷ്മീ... ഈ നേരത്ത്? വിശേഷിച്ച് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ? വിഷ്ണു മോനും ഉണ്ണിമായയും സുഖമായിരിക്കുന്നോ?" തമ്പുരാട്ടി ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. "എല്ലാം സുഖമാണ് തമ്പുരാട്ടീ. നിങ്ങളോട് ഒരു വലിയ സന്തോഷവാർത്ത പറയാനാ ഞാൻ ഓടിവന്നത്. നമ്മുടെ ഉണ്ണിമായ... അവൾ ഒരു അമ്മയാകാൻ പോകുന്നു! വിഷ്ണു മോന്റെ ചോര ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് വരാൻ പോകുകയാണ് തമ്പുരാട്ടീ..." അതു കേട്ടതും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ കൈകൾ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആനന്ദക്കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി. കോവിലകത്തിന്റെ പടവുകളിറങ്ങിപ്പോയ തന്റെ മകന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ദൈവം തന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമാണിതെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. "ഈശ്വരാ... എന്റെ പ്രാർത്ഥന നീ കേട്ടല്ലോ!" തമ്പുരാട്ടി ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "എന്റെ മോന് ഒരു കുഞ്ഞ്... കോവിലകത്തിന്റെ പടിയിറക്കി വിട്ടെങ്കിലും അവനെ ദൈവം കൈവിട്ടില്ലല്ലോ. ലക്ഷ്മീ... അവളെ നീ നന്നായി നോക്കണം. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ ഓടിവന്ന് അവളെ ഒന്ന് കാണാൻ തോന്നുന്നു. പക്ഷേ..." കോവിലകത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾ ഓർത്ത് അവർ ഒന്നു മടിച്ചു. "അതിനൊന്നും ഒരു തടസ്സവുമില്ല തമ്പുരാട്ടീ. വിഷ്ണു മോനും ഉണ്ണിമായയും നിങ്ങളെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. സമയം കിട്ടുമ്പോൾ അമ്മ വന്ന് അവളെ കാണണം" ലക്ഷ്മിയമ്മ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മ പോയതിന് ശേഷം സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി നേരെ വലിയ തമ്പുരാന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വലിയ തമ്പുരാൻ കസേരയിലിരുന്ന് എന്തോ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു. വിഷ്ണു പടിയിറങ്ങിപ്പോയതിൽ പിന്നെ തമ്പുരാന്റെ മനസ്സിലും വലിയൊരു ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. തമ്പുരാട്ടി മുറിയിലേക്ക് കയറിച്ചെന്ന് ദൃഢതയോടെ പറഞ്ഞു "നിങ്ങൾ കേട്ടോ... നിങ്ങൾ അഹങ്കാരം കൊണ്ട് പടിയിറക്കി വിട്ട നിങ്ങളുടെ മകൻ വിഷ്ണു ഒരു അച്ഛനാകാൻ പോകുന്നു! കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ അടുത്ത തലമുറ ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ ജനിക്കാൻ പോകുകയാണ്." അതു കേട്ടതും തമ്പുരാൻ ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടി. കയ്യിലിരുന്ന പുസ്തകം താഴെ വെച്ച് അദ്ദേഹം സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൺകോണുകളിലും ഒരു ഈറൻ പടർന്നു. പക്ഷേ പുറമേക്ക് ആ ഗാംഭീര്യം കൈവിട്ടില്ല. "അവനെ ഞാൻ ഇറക്കിവിട്ടതല്ല സരസ്വതീ... അവൻ ഈ കോവിലകത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ ലംഘിച്ച് സ്വയം ഇറങ്ങിപ്പോയതാണ്" തമ്പുരാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "നിയമങ്ങളേക്കാൾ വലുതാണ് മനുഷ്യത്വം എന്ന് അവൻ തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു തമ്പുരാനേ. വിനയന്റെ ചതിയിൽ നിന്ന് പപ്പേട്ടന്റെ ആധാരം അവൻ തിരികെ പിടിച്ചു. നാളെ ആ പറമ്പിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ആദ്യത്തെ വിളവെടുപ്പാണ്. ആ മണ്ണിലാണ് ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചുമകൻ ജനിച്ചു വളരേണ്ടത്. നിങ്ങളുടെ ശാപമൊന്നും എന്റെ മകനെ ബാധിക്കില്ല" ഇത്രയും പറഞ്ഞ് തമ്പുരാട്ടി അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി. തമ്പുരാട്ടി പോയതിന് ശേഷം വലിയ തമ്പുരാൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ദീർഘനിശ്വാസമുതിർത്തു. ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ മകനെ ഓർത്ത് അദ്ദേഹത്തിനും അഭിമാനം തോന്നിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ ഗ്രാമത്തിന്റെ മറ്റൊരു അതിർത്തിയിലുള്ള ഒരു പഴയ മദ്യശാലയിൽ വിനയൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ പക എരിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രൊഫസർ എന്ന മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ട അവൻ ഇപ്പോൾ ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറുന്നത്. അവന് ഒരൊറ്റ ലക്ഷ്യം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ വിഷ്ണുവിനെയും ഉണ്ണിമായയെയും തകർക്കുക. അവന്റെ മുന്നിൽ ആ നാട്ടിലെ ചില ഗുണ്ടകളും അടിയറവുകാരും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വിനയൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന പണക്കിഴി മേശപ്പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. "എനിക്ക് ആ വിഷ്ണുവിനെ മാത്രം ഒതുക്കിയാൽ പോരാ... അവന്റെ ആ കൊച്ചു വീടും അവൻ ചോരനീരാക്കി ഉണ്ടാക്കുന്ന ആ കൃഷിയും എനിക്ക് തകരണം. അതിലുപരി അവൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ആ ഉണ്ണിമായ... അവൾ കരയണം! എന്റെ അമ്മ അനുഭവിക്കുന്നതിന്റെ നൂറിരട്ടി അവൾ അനുഭവിക്കണം" വിനയന്റെ കണ്ണുകളിൽ ക്രൂരത തിളങ്ങി. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഗുണ്ടാതലവൻ ആ പണം കയ്യിലെടുത്ത് ചിരിച്ചു. "സാർ ഒന്നിനും പേടിക്കേണ്ട. ലോക്കൽ പോലീസ് ഇപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന് അനുകൂലമാണ്. അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ നിയമത്തിന്റെ വഴിയിലല്ല ഇരുട്ടിന്റെ വഴിയിലാണ് കളിക്കാൻ പോകുന്നത്. അടുത്ത ആഴ്ച ആ പറമ്പിലെ വിളവെടുപ്പ് ആണെന്ന് അറിഞ്ഞു. അന്ന് നമുക്ക് കളി തുടങ്ങാം." വിനയൻ തന്റെ ഗ്ലാസ്സിലെ മദ്യം ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചുതീർത്തു കൊണ്ട് ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അട്ടഹസിച്ചു. പപ്പേട്ടന്റെ പറമ്പിൽ വിതച്ച വിത്തുകളെല്ലാം ഇപ്പോൾ കൊയ്യാൻ പാകത്തിലായിട്ടുണ്ട്. നാട് മുഴുവൻ വിഷ്ണുവിന്റെയും പപ്പേട്ടന്റെയും കഠിനാധ്വാനത്തെക്കുറിച്ച് പുകഴ്ത്തി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. കോവിലകത്തെ ആഡംബരങ്ങൾ ഇല്ലാതെയും വിഷ്ണുവിന് അന്തസ്സായി ജീവിക്കാൻ അറിയാം എന്ന് അവൻ തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു. വിളവെടുപ്പിന്റെ തലേന്ന് രാത്രി ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു അശുഭലക്ഷണം തോന്നുന്നത് പോലെ. അവൾ ജനാലയിലൂടെ ദൂരേക്ക് നോക്കി. പറമ്പിന്റെ അതിർത്തിയിൽ കാവലിനായി പപ്പേട്ടനും ചില പണിക്കാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ വിഷ്ണുവിനെ വിളിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... എനിക്ക് എന്തോ വല്ലാത്തൊരു പേടി തോന്നുന്നു. നെഞ്ച് പടപടാന്ന് ഇടിക്കുകയാണ്." വിഷ്ണു അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ഒരു പേടിയും വേണ്ട ഉണ്ണിമായേ... നാളെ നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ വിളവെടുപ്പാണ്. നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടിയുള്ള സമ്പാദ്യമാണ് ആ മണ്ണിൽ വിളഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. നീ ധൈര്യമായി ഉറങ്ങിക്കോ." പക്ഷെ ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ദൂരെ പറമ്പിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ നിലവിളിയും തീയുടെ വെളിച്ചവും ഉയർന്നു! പറമ്പിന്റെ വശത്തുനിന്ന് ഉയർന്ന ആ വലിയ നിലവിളിയും തീയുടെ വെളിച്ചവും കണ്ടതും വിഷ്ണു കട്ടിലിൽ നിന്ന് ഒരൊറ്റ ചാട്ടത്തിനായിരുന്നു എഴുന്നേറ്റത്. ഉണ്ണിമായ ഭയത്തോടെ അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... പോകണ്ട! എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു. പുറത്ത് എന്തോ വലിയ അപകടം നടന്നിട്ടുണ്ട്" അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "നീ പേടിക്കാതെ ഇവിടെ ഇരിക്ക് ഉണ്ണിമായേ... പപ്പേട്ടൻ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം" വിഷ്ണു അവളുടെ കൈകളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടി. അപ്പോഴേക്കും ലക്ഷ്മിയമ്മയും പേടിയോടെ ഉണർന്ന് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "വിഷ്ണു മോനേ... സൂക്ഷിക്കണം" അവർ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. വിഷ്ണു മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി പറമ്പ് ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. ദൂരെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ തന്നെ പപ്പേട്ടൻ കാവലിരുന്ന ആ ചെറിയ കുടിലിന് തീപിടിച്ചതായി അവന് കാണാമായിരുന്നു. കൊയ്യാൻ പാകത്തിന് നിർത്തിയിരുന്ന നെൽക്കതിരുകളിലേക്ക് തീ പടരുകയായിരുന്നു! വിനയൻ ഏർപ്പാടാക്കിയ ആ ഗുണ്ടകൾ കയ്യിൽ പന്തങ്ങളുമായി പറമ്പിലാകെ നാശം വിതയ്ക്കുകയാണ്. വിഷ്ണു ഓടി പറമ്പിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ചോര തിളപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. നെഞ്ചത്തടിച്ച് കരയുകയായിരുന്ന പപ്പേട്ടനെ രണ്ട് ഗുണ്ടകൾ ചേർന്ന് മാരകമായി മർദ്ദിക്കുകയാണ്. വയസ്സായ ആ മനുഷ്യൻ തലയിൽ നിന്ന് ചോരയൊലിപ്പിച്ചു നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്നു. "പപ്പേട്ടാ...!" വിഷ്ണുവിന്റെ സിംഹഗർജ്ജനം ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് മുഴങ്ങി. പെട്ടെന്ന് ഒരു ഗുണ്ട വിഷ്ണുവിന് നേരെ ഇരുമ്പുവടിയുമായി ആഞ്ഞു വീശി. എന്നാൽ വിഷ്ണു ഒഴിഞ്ഞുമാറി അവന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ചു തിരിച്ചു. "ഠപ്പേ!" അവന്റെ കരണം നോക്കി വിഷ്ണു ഒന്നു കൊടുത്തു. അവൻ ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. പിന്നീട് അവിടെ നടന്നത് വിഷ്ണുവിന്റെ താണ്ഡവമായിരുന്നു. തന്റെ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി, തന്റെ പെണ്ണിന് വേണ്ടി അവൻ ചോരനീരാക്കി ഉണ്ടാക്കിയ കൃഷിയാണ് അവർ നശിപ്പിക്കുന്നത്. വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിലെ കോവിലകം തമ്പുരാന്റെ ചോര തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. മുന്നോട്ട് വന്ന ഓരോരുത്തരെയും അവൻ അടിച്ചു തറംപറ്റിപ്പിച്ചു. ഒരുവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന വടി വാങ്ങി വിഷ്ണു അവന്മാരെ ക്രൂരമായി തല്ലിച്ചതച്ചു. "ആരാടാ നിങ്ങളെ ഇങ്ങോട്ട് വിട്ടത്? ആ വിനയനാണോ? പറയടാ!" വിഷ്ണു ഒരുവന്റെ ഷർട്ടിന് കുത്തിപ്പിടിച്ച് നിലത്തേക്ക് അടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അ... അതെ സാറേ... പ്രൊഫസർ വിനയൻ പണം തന്നിട്ടാ ഞങ്ങൾ ഇത് ചെയ്തത്. ഞങ്ങളെ വിട്ടേക്കൂ" അവൻ ഭയത്തോടെ കൈകൂപ്പി. അപ്പോഴേക്കും ബഹളം കേട്ട് നാട്ടുകാരും ഓടിക്കൂടിയിരുന്നു. അവർ വേഗം തീ അണയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ തുടങ്ങി. വിഷ്ണു ഓടിച്ചെന്ന് പപ്പേട്ടനെ മടിയിലേക്ക് എടുത്തു. "പപ്പേട്ടാ... പപ്പേട്ടാ കണ്ണുതുറക്കൂ..." "മോനേ... നമ്മുടെ കൃഷി... അവന്മാർ നശിപ്പിച്ചല്ലോടാ..." പപ്പേട്ടൻ വേദനയോടെ കരഞ്ഞു. "ഒരു കൃഷിയും നശിക്കില്ല പപ്പേട്ടാ. ബാക്കി വന്നത് നമ്മൾ കൊയ്യും. അതിനു മുൻപ് ഇപ്പൊ വിനയന്റെ അന്ത്യം ഞാൻ കുറിക്കും" വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നുതുടുത്തു. പാടവരമ്പത്ത് വെച്ച് വിനയന്റെ ഗുണ്ടകളെ തല്ലി ചതച്ചതിന് ശേഷം, അവന്മാരിൽ ഒരുവന്റെ കുത്തിന് വിഷ്ണു പിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കലിപ്പ് അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. "പറയടാ... ആ വിനയൻ ഇപ്പോൾ എവിടെയുണ്ട്? കോവിലകത്ത് നിന്ന് അമ്മ അവനെ അടിച്ചിറക്കി വിട്ടതാണ്. അവൻ എവിടെയാ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്?" വിഷ്ണു അലറി. "അ... അത് സാറേ... ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയുള്ള ആ പഴയ മദ്യശാലയുടെ പുറകിലെ ഗോഡൗണിൽ അവൻ ഉണ്ട്. ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം സാറേ..." അവൻ ഭയത്തോടെ കൈകൂപ്പി. വിഷ്ണുവിന് പിന്നീട് ഒന്നും ആലോചിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. കയ്യിലൊരു വലിയ വടിയുമായി അവൻ നേരെ ആ താവളം ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. അതേസമയം മദ്യശാലയുടെ ആ ഇരുണ്ട മുറിയിലിരുന്ന് വിനയൻ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. "ഇപ്പോഴേക്കും ആ പറമ്പ് കത്തിയെരിഞ്ഞു കാണും രേവതി... ഇനി വിഷ്ണുവും ആ ഉണ്ണിമായയും തെരുവിൽ കിടന്നു കരയും." വിനയൻ രേവതിയോട് ഫോണിലൂടെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ആ മുറിയുടെ വാതിൽ വമ്പൻ ശബ്ദത്തോടെ തകർന്നു വീണത്! ഠേം...! ധൂളികൾക്കിടയിലൂടെ കത്തുന്ന കണ്ണുകളുമായി വിഷ്ണു അകത്തേക്ക് കയറിവന്നു. അവന്റെ വസ്ത്രത്തിൽ പപ്പേട്ടനെ അടിച്ച ഗുണ്ടകളുടെ ചോരപ്പാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിനെ ആ കാളഭൈരവന്റെ രൂപത്തിൽ കണ്ടതും വിനയന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസ്സ് താഴെ വീണു തകർന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെ പരിഹാസം മാറി മരണം മുന്നിൽ കണ്ട ഭയം നിറഞ്ഞു. "വി... വിഷ്ണു... നീ..." വിനയൻ വിറച്ചു. "എടാ കള്ളപ്പന്നി!" വിഷ്ണു മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞ് ചെന്ന് വിനയന്റെ നെഞ്ചത്ത് നോക്കി ഒരൊറ്റ ചവിട്ട് വെച്ചുകൊടുത്തു. ഠേം...! ചവിട്ടുകൊണ്ട് വിനയൻ മേശയും തകർത്ത് ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അവൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ നോക്കുന്നതിന് മുൻപ് വിഷ്ണു അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ തൂക്കിയെടുത്തു ഭിത്തിയോട് ചേർത്തു നിർത്തി. "ഒരു അധ്യാപകന്റെ വേഷം കെട്ടി നീ എന്റെ പെണ്ണിന്റെ ജീവിതം തകർക്കാൻ നോക്കി ഞങ്ങൾ ചോരനീരാക്കി ഉണ്ടാക്കിയ കൃഷിക്ക് തീയിട്ടു പാവം പപ്പേട്ടന്റെ തലയടിച്ചു പൊട്ടിച്ചു... നിനക്കൊക്കെ അത്രയ്ക്ക് കൊഴുപ്പാണോടാ?" വിഷ്ണുവിന്റെ വടി വിനയന്റെ കാലുകൾക്ക് നേരെ ആഞ്ഞു പതിച്ചു. *********..! "ആാാഹ്... എന്റെ കാല്... വിഷ്ണു എന്നെ വിട്..." വിനയൻ വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു. "നിന്റെ ഈ കാലിന്റെ തരിപ്പല്ലേടാ എന്റെ മണ്ണിലേക്ക് നീണ്ടത്? ഇനി ഈ കാലുകൊണ്ട് നീ നടക്കില്ല!" വിഷ്ണു വിനയനെ ക്രൂരമായി തല്ലിച്ചതച്ചു. വിനയൻ ചോരയൊലിപ്പിച്ച് തറയിൽ കിടന്നു യാചിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും നാട്ടുകാരും വിഷ്ണുവിന്റെ പുറകെ വന്ന പോലീസുകാരും അങ്ങോട്ട് ഇരച്ചുകയറി. പാടത്ത് വെച്ച് പിടിക്കപ്പെട്ട ഗുണ്ടകൾ വിനയന്റെ പേര് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് പോലീസുകാർ അവനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ തന്നെയാണ് വന്നത്. "വിഷ്ണു... നിർത്ത് ഇനി നിയമം നോക്കിക്കോളും" പോലീസ് സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വിഷ്ണുവിനെ തടഞ്ഞു. നിലത്തു കിടന്നു വേദനകൊണ്ട് പുളയുകയായിരുന്ന വിനയനെ പോലീസുകാർ വലിച്ചിഴച്ചാണ് ജീപ്പിലേക്ക് കയറ്റിയത്. അവന്റെ പ്രൊഫസർ പദവിയും മാന്യതയും എല്ലാം അതോടുകൂടി മണ്ണിൽ ഒലിച്ച് പോയി. ഇനി അവൻ ജയിലഴികൾക്കുള്ളിൽ കിടന്ന് നരകിക്കും എന്ന് ഉറപ്പായി. വിഷ്ണു ശ്വാസം വലിച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. വിനയൻ എന്ന വിഷപ്പാമ്പിന്റെ തല അവൻ അടിച്ചുടച്ചു കഴിഞ്ഞു. അവൻ വേഗത്തിൽ തിരികെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായ ഉമ്മറത്തുതന്നെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതും അവൾ ഓടിവന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ?" "എനിക്ക് ഒന്നും പറ്റില്ല ഉണ്ണിമായേ. വിനയന്റെ കളി അവസാനിച്ചു. ഇനി അവൻ ഈ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വരില്ല. നാളെ നമ്മുടെ പറമ്പിൽ വിത്തു കൊയ്യും. നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടിയുള്ള വിളവെടുപ്പ് നാളെ തുടങ്ങും" വിഷ്ണു അവളുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിയമ്മയും പപ്പേട്ടനും തലയിൽ കെട്ടുമായി അവരെ നോക്കി സന്തോഷത്തോടെ നിന്നു. തുടരും......❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #♥ പ്രണയം നിന്നോട് #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 നിനക്കായ്