താഴ്മലയിലെ രാത്രി-PART 4 ചുറ്റും ഇരുട്ട് പടർന്നിരുന്നു. സമയം 7 മണിയോട് അടുക്കുന്നു. അവർ അപ്പോഴും ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. റോഡിൽ തെരുവ് വിളക്ക് കത്തിയിരുന്നു. രണ്ടു വീടുകളിലും പുറത്തെ ലൈറ്റ് ഓണായി. അന്ന പോയി വീടിനെ ഹാളിലെ ലൈറ്റും പുറത്തെ ലൈറ്റും ഇട്ടു. നല്ല മഴക്കുള്ള സാധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ്. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം.ചെറിയ ഇടിയുടെ മുഴക്കം... പെട്ടെന്നാണ് ഒരുകാറ്റിനോപ്പം വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ഇടിയും വെട്ടു കറന്റ് പോയത്.. ചുറ്റും കൂരിരുട്ടായി. നജ ഫോണിലെ flash ലൈറ്റ് ഓൺ ആക്കി എല്ലാവരും വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി കഥകടച്ചു. ശേഷം മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. Flash ലൈറ്റിന്റെ നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ മുഖാമുഖം നിശബ്ദരായി നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇരുന്നു. വീഴുന്ന ഓരോ തുള്ളി മഴയെയും അവർ സൂക്ഷ്മയോടെ കാതോർത്തു. മുകളിൽ നിന്ന് ചെറുതുള്ളികൾ സ്നേഹയുടെ മുഖത്തോട്ട് വീഴാൻ തുടങ്ങി. വീടിന്റെ പല ഭാഗത്തും ചോർച്ച വന്നു. ഒന്നും ചെയ്യാതെ കറന്റ് വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ അവർ നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു. സമയം 9 ആകുന്നു. മഴ കുറഞ്ഞെങ്കിലും കാറ്റ് നന്നായി വീശിയിരുന്നു. പുറത്ത് ഞാവൽ പഴങ്ങൾ വീഴുന്ന ശബ്‌ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. കൂടാതെ നല്ല മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണവും. "എവിടെ നിന്നാണ് മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം. കുറെ നേരമായല്ലോ" നിശബ്ദതയെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് സ്നേഹ ചോദിച്ചു. "അറിയില്ല. നല്ല മണവുള്ള പൂവാണ്. പാകമായത് ആകും. അതാണ് ഇത്രയും മണം.," നജ പറഞ്ഞു. സമയം വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയെങ്കിലും കറന്റ് വരാനുള്ള ഉദ്ദേശം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ flash ലൈറ്റ് ന്റെ ബലത്തിൽ ചുറ്റും കൂടി കഞ്ഞി കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ആരോ വാതിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്‌ദം കേൾക്കുന്നത്. അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു. "ആരാണ് ഈ സമയത്ത്.." വിറയർന്ന ശബ്ദത്തോടെ അന്ന ചോദിച്ചു. സ്നേഹ മുന്നിലെ ജനലിലൂടെ നോക്കി. പക്ഷെ പുറത്ത് കൂരിരുട്ട് കാരണം ഒന്നും കാണാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വീണ്ടും വാതിൽ മുട്ടി.അവർ പരസ്പരം ഭയത്തോടെ മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. വീണ്ടും മഴയുടെ ശക്തി പുറത്ത് കൂടി.വീണ്ടും വാതിൽ തുടരെ തുടരെ മുട്ടി. "ആരാണ്?" വിറയർന്ന ശബ്ദത്തോടെ സ്നേഹ ചോദിച്ചു. എന്നാൽ അതിനു ഉത്തരം ഉണ്ടായില്ല. വീണ്ടും ചോദിച്ചു. പ്രതികരണം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.വാതിൽ കൂടുതൽ ശക്തിയായി മുട്ടാൻ ആരംഭിച്ചു. എന്തുചെയ്യണം എന്നറിയാതെ അവർ വിയർത്തു.നജ എണീറ്റു നേരെ അടുക്കയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ നിന്നും ഒരു കത്തിയും തടിച്ച വിറകുകൊള്ളിയും കയ്യിൽ കരുതി.വിറകുകൊള്ളി അന്നയുടെ കൈകളിൽ കൊടുത്തു. അവളുടെ കൈകൾ തളർന്നിരുന്നു. ആ വിറകുകൊള്ളി സ്നേഹ എടുത്തു. അനു പേടിയോടെ പുറകോട്ട് ചാഞ്ഞു നിന്നു. നജ വാതിൽ തുറക്കാൻ പോയി. ഒപ്പം പിന്നാലെ സ്നേഹയും.നജ വാതിൽ തുറന്നതും പുറത്ത് മഴകൊട്ടിട്ടാ ഒരു നീണ്ട മനുഷ്യൻ. കയ്യിൽ ഒരു ടോർച്ചും. ആ ടോർച്ചിന്റെ പാതി വെളിച്ചത്തിൽ അയാളുടെ മുഖം കണ്ടു... "കുരിയക്കോസ്" ഒരു കറുത്ത കോട്ടും, കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ടോർച്ചും പിടിച്ചു പല്ലുകൾ കാട്ടിക്കൊണ്ട് അവൻ ചിരിച്ചു. "പേടിച്ചോ..?" ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനതു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർക്കു കൂടുതൽ പേടി തോന്നി. നജ കയ്യിലെ കത്തി മുറുകെ പിടിച്ചു. "പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ രണ്ടു മെഴുകുതിരി തരാൻ വന്നതാണ്" അവൻ മാറുകയ്യിൽ പിടിച്ച രണ്ട് മെഴുകുതിരി അവർക്കു നേരെ നീട്ടി. നജ സ്നേഹയെ ഒന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് അത് വാങ്ങി. അപ്പോഴും അവന്റെ മുഖം ചിരിച്ചായിരുന്നു. "ഇവിടെ ഇങ്ങനെയാ..ഒരു കാറ്റ് മതി കറന്റ്‌ പോകാൻ. പോയാൽ പിന്നെ വരൽ കണക്കാ. ടൗണിൽ നിന്ന് kseb ആളെത്തുമ്പോഴേക്കും രാവിലെ ആകും. നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ മെഴുകുതിരി ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് കരുതിയ ഞാൻ വന്നേ." അവനതു പറയുമ്പോഴും അവരുടെ കണ്ണിലെ ഭയം മാറിയിരുന്നില്ല. "എന്നാൽ ശെരി. ശുഭ നിദ്ര, സുഖ നിദ്ര," ഒരു ചിരിയോടെ അവനതു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അന്നയെയും, അനുവിനെയും എത്തിനോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ പുറത്തേക്ക് പോയി. നജ വേഗം വാതിലടച്ചു കയ്യിലെ കത്തിയുടെ പിടി വിട്ടു. ആ നിശബ്ദതയിൽ കത്തിയുടെ ശബ്‌ദം ആ വീട് നിറച്ചു. എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചം ആ ഹാളിൽ ഭീതിയുടെ വെളിച്ചം പോലെ ആയി.ചുറ്റും ഇരുന്നുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞുപോയ നിമിഷത്തെ ഓർത്തു അവർ ഭയപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. "നമുക്ക് ഈ വീട് വേണോ,?" നിശബ്ദത മുറിച്ചുകൊണ്ട് അന്ന ചോദിച്ചു. എല്ലാവരുടെ ഉള്ളിലും ഭയം നിറഞ്ഞിരുന്നു. "നമ്മൾ ഇന്ന് വന്നല്ലേ ഒള്ളു. ഒരുമാസത്തെ പൈസയും കൊടുത്തില്ലേ.തുടക്കത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പേടി ആണ് ഇതൊക്കെ. പതിയെ ശെരിയായിക്കോളും" സ്നേഹ അത് പറയുമ്പോഴും ഭയം കൊണ്ട് അവളുടെ വാക്കുകൾ ഇടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ക്ലോക്കിൽ 10 മണി ആയെന്ന ശബ്‌ദം മുഴങ്ങി. അവർ ഒരു മുറിയിൽ കിടന്നു. വാതിലുകളും ജനലുകളും പൂട്ടിയെന്ന് എല്ലാവരും ഉറപ്പിച്ചു. നാലുപേരും സീലിങ്ങിലേക്ക് നോക്കിക്കിടന്നു. പുറത്തു പൊടിമഴ ഉണ്ടായിരുന്നു. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം മുറിയിൽ പടർന്നിരുന്നു. "അതേയ്. എനിക്കൊന്നു ടോയ്‌ലറ്റിൽ പോകണം" അനു പറഞ്ഞു. "നിന്നോട് ചോദിച്ചതല്ലേ പോകാൻ ഉണ്ടോ എന്ന്. ഇനിയിപ്പോ..." മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നതുതന്നെ അവർക്ക് പേടിയായി മാറി. "പ്ലീസ്.നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടെ പോകാം.അപ്പൊ കുഴപ്പമില്ലല്ലോ." അനുവിന്റെ ആ കൊഞ്ചൽ അവൾക് ബാത്‌റൂമിൽ പോകേണ്ടത് urgent ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. അവർ അനുവിന്റെ കൂടെ ബാത്‌റൂമിലേക്ക് നടന്നു. അടുക്കളയോട് ചേർന്നായിരുന്നു ബാത്രൂം. അനു ബാത്‌റൂമിലേക്ക് കയറി. അടുക്കളയിലെ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കൂരിരുട്ടിലേക്ക് അവർ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.വെള്ളത്തിനു ദാഹിച്ചെങ്കിലും രാത്രി ബാത്‌റൂമിലേക്ക് വരേണ്ടി വന്നാലോ എന്ന ഭയം അവരെ അതിൽനിന്നു അകറ്റി. അനുവിനെയും കൂട്ടി റൂമിൽ ചെന്ന് വാതിൽ അടച്ചു. ആർക്കും ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. വീടിനുള്ളിൽ ചോർച്ചയുടെ ശബ്ദം അവരുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഓടിന് മുകളിലേക്ക് വീഴുന്ന മഴവെള്ളത്തിന്റെ ശബ്‌ദം അവരെ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റി. നടുവിൽ കിടക്കുന്ന അനുവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു സ്നേഹയും അന്നയും ഇരുവശത്തും കിടന്നപ്പോൾ സ്നേഹയെ പിറകിലൂടെ കെട്ടിപിടിച്ചു നജയും സുരക്ഷിത്വം ഉറപ്പാക്കി.മുകളിലൂടെ കട്ടിയുള്ള പുതപ്പ് പുതച്ചു പതിയെ അവർ കണ്ണുകളടച്ചു. ആ നിശബ്ദദയിൽ അനു പതിയെ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.... "ഹരോ രാമ ഹരോ രാമ, രാമ രാമ ഹരോ ഹരോ. ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ" (തുടരും) വായിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അഭിപ്രായം പറയണേ... #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!