ഭാഗം 2 ശ്രീനന്ദനത്തിൽ നിന്നും മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷം മഹേഷിന്റെ പെരുമാറ്റം കൂടുതൽ കർക്കശമായിരുന്നു. ലച്ചുവിനോട് അത്യാവശ്യത്തിന് പോലും അവൻ സംസാരിക്കാതായി. വീട്ടിലെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ അവൻ അഭിനയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമെങ്കിലും തനിച്ച് കിട്ടുമ്പോൾ അവന്റെ വാക്കുകൾ മുനയുള്ളവയായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി ലച്ചു കണ്മണിയെ ഉറക്കി കിടത്തിയിട്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു. തിരികെ വരുമ്പോൾ മഹേഷ് ബാല്ക്കണിയിൽ ഇരുന്ന് സിഗരറ്റ് വലിക്കുന്നത് കണ്ടു. സാധാരണ അവൻ വീട്ടിൽ വെച്ച് പുകവലിക്കാറില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിലെ അസ്വസ്ഥത ലച്ചുവിന് മനസ്സിലായി. ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "മഹേഷേട്ടാ... ഉറങ്ങുന്നില്ലേ? നേരം ഒരുപാടായി." മഹേഷ് അവളെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ പുച്ഛമായിരുന്നു. "നീ എപ്പോഴാ എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇത്ര ശ്രദ്ധ കാണിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്? നിന്റെ ഈ സ്നേഹം ഉണ്ടല്ലോ... അത് ആ കണ്മണിയുടെ മുന്നിൽ മാത്രം മതി. എന്റെ അടുത്ത് വേണ്ട." "ഞാൻ... ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തതെന്ന് ഒന്ന് പറയുമോ? എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്?" ലച്ചുവിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. മഹേഷ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പരുഷമായി പറഞ്ഞു. "തെറ്റ് ചെയ്യാത്തവളെപ്പോലെ അഭിനയിക്കാൻ നിനക്ക് നല്ല കഴിവുണ്ട്. പക്ഷേ പഴയതൊന്നും ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല ലക്ഷ്മി. നിന്റെയും ആ ധീരജിന്റെയും..." അവൻ പാതിവഴിയിൽ നിർത്തി. "ധീരജോ? അവൻ എന്റെ വെറുമൊരു കൂട്ടുകാരനല്ലായിരുന്നോ?" ലച്ചു അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "കൂട്ടുകാരൻ! മതി ലച്ചു... നിന്റെ ഈ നാടകം നിർത്ത്. നീ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കുന്നുണ്ട് എന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നോക്കുന്നുണ്ട്. ആ ഒരു നന്ദി എനിക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് നീ ഈ വീട്ടിൽ കഴിയുന്നത്. അല്ലാതെ നിന്നെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമായതുകൊണ്ടല്ല." അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൻ അകത്തേക്ക് പോയി ബെഡിൽ കിടന്നു. ലച്ചു തറയിൽ ഇരുന്നു തേങ്ങി. ധീരജിനെക്കുറിച്ച് മഹേഷേട്ടൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്? കോളേജ് കാലത്ത് അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന വിവേക് പറഞ്ഞ എന്തെങ്കിലും നുണകളാണോ മഹേഷേട്ടൻ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നത്? സത്യം അറിയാതെ അവൾ ഇരുട്ടിൽ തപ്പി.                 ✨✨✨✨✨ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കണ്മണി നേരത്തെ ഉണർന്നു. അവൾക്ക് ഇന്ന് പ്രീ-സ്കൂളിൽ പോകേണ്ട ദിവസമാണ്. പക്ഷേ കുഞ്ഞിന് ലച്ചുവിനെ വിട്ടു പോകാൻ മടി. "അമ്മുച്ചേ... എനിച്ചു തോളി പോണ്ട... അമ്മുച്ച വാ..." കണ്മണി ലച്ചുവിന്റെ കഴുത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. "മോള് പൊയ്ക്കോ... അമ്മുച്ച വൈകുന്നേരം വരാല്ലോ. അമ്മുച്ച കുട്ടിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പായസം ഉണ്ടാക്കി വെക്കാം." ലച്ചു അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "വേണ്ട... അച്ചേ... അമ്മുച്ചേനെ കൂട്ടി പോവാം..." കണ്മണി മഹേഷിന്റെ ഷർട്ടിൽ വലിച്ചു. മഹേഷ് ഓഫീസിൽ പോകാൻ റെഡിയായി വരികയായിരുന്നു. കണ്മണിയുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് അലിഞ്ഞു. "ശരി... അമ്മുച്ചയും വരും. മോളെ സ്കൂളിൽ വിട്ടിട്ട് അച്ഛൻ അമ്മുച്ചേനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാം. പോരേ?" കണ്മണിക്ക് സന്തോഷമായി. "ഉം അച്ചേ... അമുച്ചേ... പോവാം" കാറിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും കണ്മണി രണ്ടുപേരുടെയും കൈകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു. മഹേഷിന്റെ കയ്യിൽ ലച്ചുവിന്റെ കൈ തട്ടിയപ്പോൾ അവൻ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു. അത് ലച്ചുവിനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. കണ്മണി അത് കണ്ടു. "അച്ചേ... അമ്മുച്ചേടെ കൈ പിടിക്ക് ... പാവം അമുച്ച..." കണ്മണി കുഞ്ഞു കൈ കൊണ്ട് ലച്ചുവിന്റെ കൈ മഹേഷിന്റെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു. മഹേഷിന് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവൻ തോറ്റുപോയി. ആ നിമിഷം ലച്ചുവിന്റെ തണുത്ത കൈകൾ അവന്റെ കയ്യിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, പഴയ കോളേജ് കാലത്തെ ഒരു സ്പർശം അവൻ അറിയാതെ ഓർത്തുപോയി. പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൻ മനസ്സിനെ കടുപ്പിച്ചു. സ്കൂളിൽ കണ്മണിയെ വിട്ട് തിരികെ വരുമ്പോൾ കാറിൽ മൗനമായിരുന്നു. "ലക്ഷ്മി..." മഹേഷ് വിളിച്ചു. ലച്ചു പ്രതീക്ഷയോടെ അവനെ നോക്കി. "മോളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഇത്തരം നാടകങ്ങൾ കാണിക്കരുത്. അവൾ നിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. ആ സ്നേഹം മുതലെടുത്ത് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ നോക്കേണ്ട." മഹേഷിന്റെ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. ലച്ചു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും നീർത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീണു. അവൾ പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടു. മാളിയേക്കൽ തറവാട് എത്താറായപ്പോൾ അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. തന്റെ നിരപരാധിത്വം എന്നെങ്കിലും അവൻ മനസ്സിലാക്കും. അതുവരെ ഈ അവഗണനകൾ സഹിച്ചേ മതിയാകൂ. വൈകുന്നേരം മഹേഷ് ഓഫീസിൽ നിന്നും വന്നപ്പോൾ കൂടെ വിവേകും ഉണ്ടായിരുന്നു. വിവേകിനെ കണ്ടതും ലച്ചുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. ഇവനാണ് തന്റെ ജീവിതം തകർത്തതെന്ന് അവൾക്ക് അപ്പോഴും അറിയില്ലായിരുന്നു, എങ്കിലും അവന്റെ നോട്ടം അവൾക്ക് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. "എന്താ ലച്ചു സുഖമാണോ?" വിവേക് ഒരു കുശലചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. "സുഖം." ലച്ചു ചുരുക്കത്തിൽ മറുപടി നൽകി. "മഹേഷേ, നീ ഭാഗ്യവാനാടാ. നിനക്ക് ലയയെ കിട്ടി, ഇപ്പോൾ ദാ ലച്ചുവിനെയും. നിന്നെ പണ്ട് മുതലേ ഇഷ്ടമായിരുന്നല്ലോ ഇവർക്ക്." വിവേക് പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. മഹേഷ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ വിവേകിനെയും കൂട്ടി മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. അടുക്കളയിൽ ചായയുണ്ടാക്കുമ്പോൾ ലച്ചുവിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിവേക് ഇവിടെ വരുന്നത് അവൾക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല. മുത്തശ്ശി ഭാരതി അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നു. "മോളെ... ആ വിവേകിനെ എനിക്ക് അത്ര പിടിക്കുന്നില്ല. അവൻ വന്നാൽ മഹേഷിന്റെ സ്വഭാവം മാറും. നീ ശ്രദ്ധിക്കണം." മുത്തശ്ശി താക്കീത് നൽകി. "എനിക്കറിയാം മുത്തശ്ശി. എങ്കിലും മഹേഷേട്ടന്റെ കൂട്ടുകാരനല്ലേ, നമുക്ക് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ." ലച്ചു ചായയുമായി മുകളിലേക്ക് ചെന്നു. വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ കേട്ടത് വിവേകിന്റെ ചിരിയാണ്. "നീ എന്തിനാ മഹേഷേ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ കാര്യം ഓർത്ത് നടക്കുന്നത്? അവൾ നിന്നെ ചതിക്കാൻ നോക്കിയതല്ലേ? ധീരജിന്റെ കൂടെ അവൾ പോകുന്നത് ഞാൻ നേരിട്ട് കണ്ടതല്ലേ. ഇപ്പോ നിന്റെ കൂടെ കഴിയുന്നത് അവളുടെ വിധി." വിവേക് മഹേഷിനെ വീണ്ടും പ്രകോപിപ്പിച്ചു. മഹേഷിന്റെ മറുപടി കേൾക്കാൻ ലച്ചുവിന് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. അവൾ ചായക്കപ്പ് അവിടെ വെച്ചിട്ട് വേഗം താഴേക്ക് ഓടി. വിവേക് പണ്ട് മഹേഷിനോട് എന്തോ നുണ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായി. പക്ഷേ അത് എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അന്ന് രാത്രി ലച്ചു തീരുമാനിച്ചു. മഹേഷേട്ടന്റെ മനസ്സിലെ ഈ കറ കഴുകിക്കളയണം. പക്ഷേ എങ്ങനെ? Continue.......❣️ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #♥ പ്രണയം നിന്നോട്