#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ സന്ധ്യാനാമം- ഒരു ഡെഡ്‌ലി പ്രണയകഥ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കൊല്ലം സ്വദേശിയായ ആദർശിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശാപം അവൻ ഒരു സിനിമാ പ്രാന്തൻ ആയിരുന്നു എന്നതാണ്. സിനിമയിലെ നായികമാരെ പോലെ മുടി അഴിച്ചിട്ട്, കണ്ണിൽ കരിമഷിയെഴുതി, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ഇരുട്ടത്ത് ഇരിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളെ കണ്ടാൽ അവന് ദുരൂഹത തോന്നില്ല, പകരം റൊമാന്റിക് ആണെന്നേ തോന്നൂ. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു രാത്രി തൃശൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ, പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിന്റെ മൂലയ്ക്ക് ഒരു ഇളം പച്ച സാരിയും ഉടുത്ത്, കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ ഇരുന്ന സന്ധ്യയെ കണ്ടപ്പോൾ "അവൾക്ക് വല്ല മാനസിക പ്രശ്നവുമുണ്ടോ?" എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിന് പകരം, "ഇതാണെന്റെ മണവാട്ടി" എന്നാണ് അവൻ കരുതിയത്. അവളുടെ മടിയിൽ ഇരുന്ന ആ വലിയ കനമുള്ള ബാഗിൽ അവളുടെ മരിച്ച പൂർവ്വികരുടെ അസ്ഥികളാണെന്ന് അന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. "ഇതൊന്നു ഞാൻ പിടിക്കട്ടെ?" എന്ന് ചോദിച്ച ആദർശിനോട് "വേണ്ട, ഇതിൽ എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാരമാണ്" എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അതൊരു തമാശയായിട്ടാണ് അവന് തോന്നിയത്. …… വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് വർഷം തികഞ്ഞു. ആദർശിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ അവനെ പപ്പടം ആദർശ് എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. കാരണം, സന്ധ്യയുമായുള്ള വിവാഹശേഷം അവൻ വിളറി വെളുത്ത് ഒരു പപ്പടം പോലെ ആയി മാറിയിരുന്നു. "ആദർശേട്ടാ, ഇന്നലെ രാത്രി ആ നായ ഓരിയിടുന്നത് കേട്ടോ?" സന്ധ്യ രാവിലെ ചായയുമായി വന്നു ചോദിച്ചു. "നായ മാത്രമല്ല സന്ധ്യേ, നമ്മുടെ ഫ്രിഡ്ജിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ആരോ കരയുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി." ആദർശ് കണ്ണു തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റു. "അത് ഗ്യാസിന്റെ പ്രശ്നമാവും. ദാ ഈ ചായ കുടിക്കൂ." സന്ധ്യ നൽകുന്ന ആ ചായയ്ക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത രുചിയായിരുന്നു. കട്ടൻ ചായയിൽ ആരോ തുരുമ്പിച്ച ആണി ഇട്ടു തിളപ്പിച്ചത് പോലെ എന്നാലും ആദർശ് അത് സ്നേഹത്തോടെ കുടിച്ചു. അവന്റെ ശരീരത്തിലെ ഹീമോഗ്ലോബിൻ ഓരോ ദിവസവും കുറയുന്നത് സന്ധ്യയുടെ പ്രണയം കൊണ്ടുള്ള അനീമിയ ആണെന്ന് അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. ഒരു ദിവസം രാത്രി ബെഡ്റൂമിൽ വച്ച് സന്ധ്യ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. "നമുക്ക് എന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഒന്ന് പോകണം. അവിടെ ഒരു പഴയ കാവും വലിയൊരു കരിങ്കൽ പാറയുമുണ്ട്. എന്റെ അപ്പൂപ്പൻ അവിടെ ഒരു വലിയ നിധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. അവിടെ ഒരു ഫാമിലി ഗെറ്റ് ടുഗെതർ നടത്തുന്നുണ്ട് 2 ദിവസം കഴിഞ്ഞു." നിധി എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ആദർശിന്റെ കണ്ണ് മഞ്ഞളിച്ചു. "ശരി, നമുക്ക് നാളെ തന്നെ പോകാം. പക്ഷേ സന്ധ്യേ... നീ എന്തിനാണ് എപ്പോഴും ആ വലിയ പാദസരം അണിയുന്നത്? നീ നടക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഫ്ലാറ്റിലെ സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടൻ വിചാരിക്കുന്നത് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ ആന കയറിയെന്നാണ്." സന്ധ്യ ഒന്ന് ഗൂഢമായി ചിരിച്ചു. "ഇത് പാദസരമല്ല ആദർശേട്ടാ... ഇതൊരു ബന്ധനമാണ്." "കൊള്ളാം! വല്ലാത്തൊരു ഡയലോഗ്," ആദർശ് അവളെ അഭിനന്ദിച്ചു. ……. യാത്ര തിരിച്ചു. കാടിന്റെ നടുവിലുള്ള ആ പഴയ തറവാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ നേരം പാതിരാത്രിയായിരുന്നു. ബസ്സിറങ്ങി അവർ കാട്ടിലൂടെ നടന്നു. "സന്ധ്യേ, ഈ കാട്ടിൽ വന്യമൃഗങ്ങൾ കാണില്ലേ?" "മൃഗങ്ങളെക്കാൾ പേടിക്കേണ്ടത് മനുഷ്യരെയാണ് ആദർശേട്ടാ," അവൾ ഒരു തരം വിചിത്രമായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവസാനം അവർ ഒരു വലിയ കരിങ്കൽ പാറയുടെ മുന്നിലെത്തി. സന്ധ്യ പാറയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി. താഴെ നിന്ന് ആദർശ് നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നിഴലിന് രണ്ട് കൊമ്പുകൾ ഉള്ളതുപോലെ! "ആദർശേട്ടാ... മുകളിലേക്ക് വരൂ." ആദർശ് വലിഞ്ഞു കയറി മുകളിലെത്തി. അവിടെ നിരനിരയായി കുറെ കല്ലുകൾ നാട്ടിവച്ചിരിക്കുന്നു. ഓരോ കല്ലിന് മുന്നിലും ഓരോ തലയോട്ടി! "ഇതെന്താ സന്ധ്യേ പുതിയ തരം ഗാർഡനിംഗ് ആണോ?" അവൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. സന്ധ്യ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ ശാലീനത പോയി. പകരം ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കം. "ആദർശേട്ടാ, എന്റെ അച്ഛന്റെ ആത്മാവിനോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കട്ടെ," അവൾ പറഞ്ഞു. "അച്ഛൻ മരിച്ചോ? നീ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ!" ആദർശ് അമ്പരന്നു. "അച്ഛൻ മരിച്ചതല്ല... നിന്റെ അച്ഛൻ കൊന്നതാണ്!" സന്ധ്യയുടെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മാറി. അതൊരു സ്പീക്കറിലെ ശബ്ദം പോലെ ഗാംഭീര്യമുള്ളതായി. ആദർശ് ഒന്ന് ഞെട്ടി. "എന്റെ അച്ഛനോ? പുള്ളിക്ക് ഒരു പാറ്റയെ കൊല്ലാൻ പോലും പേടിയാണ്. അദ്ദേഹം പിഡബ്ല്യുഡിയിൽ ഓവർസിയർ ആയിരുന്നു. വഴിയിൽ കണ്ട കല്ലും മണ്ണും മോഷ്ടിക്കുമെന്നല്ലാതെ ആരെയും കൊല്ലാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സമയം കിട്ടിയിട്ടില്ല." "നിന്റെ അച്ഛൻ സജിതൻ തമ്പി പുതിയ കെട്ടിടം പണിയാൻ വന്നപ്പോൾ നശിപ്പിച്ചത് എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കാവാണ്! അന്ന് മരിച്ചു വീണത് എന്റെ പൂർവ്വികരാണ്. അന്നത്തെ ആ സങ്കടത്തിൽ ഞാൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. പക്ഷേ നിന്നെപ്പോലെ ഒരു മണ്ടനെ കിട്ടാൻ വേണ്ടി ഞാൻ കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷമായി ഒരു ഡെഡ് ബോഡി വാടകയ്‌ക്കെടുത്ത് ജീവിക്കുകയായിരുന്നു!" “ ഓ മൈ ഗോഡ് “ ആദർശ് ഞെട്ടി സന്ധ്യ പതുക്കെ ആ വലിയ കരിങ്കൽ പാറയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി. അവളുടെ പാദസരം ഇപ്പോൾ ചിലമ്പുന്നത് ഒരു യുദ്ധകാഹളം പോലെയാണ്. മുകളിൽ കുറെ തീജ്വാലകൾ ആളി കത്തുന്നുണ്ട്. അവിടെ അസ്ഥികൂടങ്ങൾ വട്ടം കൂടി നിന്ന് പാട്ടു പാടുന്നു. "ഇതാണോടി സന്ധ്യേ നിന്റെ ഫാമിലി ഗെറ്റ് ടുഗദർ?" ആദർശ് പേടിച്ചു വിറച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അതേടാ! ഇന്ന് നിന്റെ രക്തം കൊണ്ട് ഞാൻ ഈ പാറ കഴുകും നിന്റെ കരൾ തിന്നും. എന്നിട്ട് എനിക്കും എന്റെ അച്ഛനും എന്റെ അപ്പൂപ്പനും ശാന്തി ലഭിക്കും!" സന്ധ്യയുടെ നഖങ്ങൾ നീണ്ടു വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ബൾബ് കത്തുന്നത് പോലെ ചുവന്നു. കാട് മൊത്തം പ്രകാശപൂരിതമായി ആദർശ് പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "സന്ധ്യേ... ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ? നീ എനിക്ക് തന്നിരുന്ന ആ ചായയിൽ നീ നിന്റെ പ്രേതത്തിന്റെ അംശങ്ങൾ ചേർത്തിരുന്നില്ലേ? അതുകൊണ്ട് എനിക്കൊരു ഗുണമുണ്ടായി. എന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ പേടിയും പോയി. പോരാത്തതിന്, നിന്റെ ഈ റിവഞ്ച് പ്ലാൻ കേട്ട് എനിക്ക് ചിരിയാണ് വരുന്നത്." സന്ധ്യ അലറി. "എന്തിന്?" "എന്റെ അച്ഛൻ നിന്റെ കാവ് നശിപ്പിച്ചത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയുമോ? ആ കാവ് നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്ത് ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് ഒരു വലിയ ഗവൺമെന്റ് ഹോസ്പിറ്റലാണ്. അച്ഛൻ കമ്മീഷൻ അടിച്ചെങ്കിലും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് അവിടെ ചികിത്സ കിട്ടുന്നുണ്ട്. നീ എന്നെ കൊന്നാൽ ആ ഹോസ്പിറ്റൽ ഇടിഞ്ഞു വീഴുമോ? ഇല്ല നീ വെറുതെ ഓരോ കല്ലും കരിങ്കൂവളവും നോക്കി സമയം കളയുകയാണ്." സന്ധ്യ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. "അതൊന്നും എനിക്കറിയണ്ട. എനിക്ക് നിന്റെ കരൾ തിന്നണം!" "കരൾ തിന്നാനോ? അതിന് ഞാൻ കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷമായി മദ്യപിച്ചു എന്റെ കരൾ നശിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുകയാണ്. നോക്ക്," അവൻ ഷർട്ട് ഉയർത്തി കാണിച്ചു. "ഇതിൽ ഫാറ്റി ലിവർ മാത്രമേയുള്ളൂ. നീ ഇത് തിന്നാൽ നിനക്ക് കൊളസ്‌ട്രോൾ കൂടി വീണ്ടും ഒന്ന് കൂടി മരിക്കേണ്ടി വരും." സന്ധ്യ ഒന്ന് പതറി. അസ്ഥികൂടങ്ങൾ പാട്ട് നിർത്തി അവരെ നോക്കി. "പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി," ആദർശ് തുടർന്നു. "നീ എന്നെ കൊന്നാൽ നിനക്ക് എന്ത് കിട്ടും? ഒരു വിധവയായ പ്രേതം എന്ന ലേബൽ മാത്രം. അതിനേക്കാൾ നല്ലത് നമുക്ക് തിരിച്ചു പോയി ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ഒരു പ്രേത ഭാര്യയും പാവം ഭർത്താവും എന്ന ചാനൽ തുടങ്ങുന്നതല്ലേ? നമുക്ക് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ഫോളോവേഴ്‌സിനെ കിട്ടും. ഒരു ഹൊറർ വ്ലോഗിംഗ് സബ്സ്ക്രിപ്ഷൻ വഴി പൈസയും കിട്ടും!" സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകളിലെ ചുവപ്പ് പതുക്കെ കുറഞ്ഞു. അവൾ അസ്ഥികൂടങ്ങളെ നോക്കി. അവരും തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. "ആദർശേട്ടാ... നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. പ്രതികാരത്തേക്കാൾ ലാഭം ബിസിനസ്സാണ്." സന്ധ്യ പതുക്കെ പഴയ രൂപത്തിലേക്ക് മാറി. പാദസരം വീണ്ടും പഴയ പോലെ ചിലും ചിലും എന്ന് ചിലമ്പി. "വാ ആദർശേട്ടാ, നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം. വഴിയിൽ ഒരു തട്ടുകട കണ്ടിരുന്നു. എനിക്ക് വിശക്കുന്നു." "മനുഷ്യന്റെ ചോര തന്നെ വേണോ?" ആദർശ് പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. "വേണ്ട... ഒരു ചിക്കൻ കറി മതി. അതിൽ അല്പം കുരുമുളക് കൂടുതൽ ഇടാൻ പറയണം. പ്രേതങ്ങൾക്ക് എരിവ് കുറച്ചു ഇഷ്ടമാണ്." അവർ കാടിറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ ദൂരെ ഒരു നായ ഓരിയിട്ടു. സന്ധ്യ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഒന്ന് മുരണ്ടു. നായ ഉടനെ തന്നെ വാല് ചുരുട്ടി ഓടി. ആദർശ് മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു, " ഹോ ഭാഗ്യം രക്ഷപ്പെട്ടു !" സന്ധ്യ അവന്റെ കൈ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ആ കൈകൾ ഐസ് പോലെ തണുത്തിരുന്നു. എങ്കിലും ആദർശ് സന്തോഷവാനായിരുന്നു. കാരണം, ഒരു സാധാരണ ഭാര്യയെക്കാൾ എന്തുകൊണ്ടും ലാഭം ഒരു പ്രേത ഭാര്യ തന്നെയാണ്—ഷോപ്പിംഗിന് പോകേണ്ട, അധികം ഭക്ഷണം വേണ്ട, രാത്രിയിൽ ലൈറ്റ് ഇടാതെ തന്നെ അവളുടെ കണ്ണു വഴി വീട് മൊത്തം വെട്ടം കിട്ടും! ……. End