ഭാഗം 22 അച്ഛന്റെ മുറിയിലെ നാടകത്തിന് ശേഷം വിഷ്ണു തിരികെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ ഉണ്ണിമായ ഭയന്ന് വിറച്ച് മൂലയിൽ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. രേവതിയുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കഠാര പോലെ തറച്ചിരുന്നു. "ഉണ്ണിമായേ... നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?" വിഷ്ണു അവളുടെ അരികിലെത്തി. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി... അവർ നമ്മളെ ഇവിടെ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല. എനിക്ക് തോന്നുന്നത് നമ്മൾ പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്നതാണ് നല്ലതെന്നാണ്" അവൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. വിഷ്ണു അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "അച്ഛന്റെ അസുഖം അവർക്ക് ഒരു പേടിയുണ്ടായതുകൊണ്ട് വിളിച്ചതാകും. രേവതി എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നീ അത് കാര്യമാക്കണ്ട. ഈ കോവിലകത്ത് നിനക്ക് ഞാനുണ്ട്." വിഷ്ണു അവരെ വിശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. സ്വന്തം ചോരയിലുള്ളവർ ഇത്രയും വലിയൊരു ചതി തന്നോട് ചെയ്യുമെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും അവന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല..... അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ. കോവിലകത്തെ ഉമ്മറത്ത് വിനയൻ സാർ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാനുമായി അവൻ ഗൗരവത്തിൽ സംസാരിക്കുകയാണ്... "തമ്പുരാനേ... ഞാൻ പറയുന്നത് വിഷ്ണുവിനോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ടല്ല. പക്ഷേ ഈ നാട്ടിൽ ഇറങ്ങി നടക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയാണ്. വിഷ്ണു ഒരു ഗുണ്ടയെപ്പോലെ പെരുമാറിയതും, ആ പെണ്ണിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി താലി കെട്ടിയതും തറവാടിന് വലിയ നാണക്കേടായി" വിനയൻ പതുക്കെ വിഷം കുത്തിവെച്ചു. തമ്പുരാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. വിനയൻ തുടർന്നു "എന്റെ കയ്യിൽ ചില രേഖകളുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയും ഈ നാട്ടിലെ ചിലരും തമ്മിലുള്ള പഴയ ബന്ധങ്ങളുടെ തെളിവുകൾ. വിഷ്ണുവിനെ അവൾ കുടുക്കിയതാണോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്." തമ്പുരാൻ ആ രേഖകളിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. വിനയൻ കൃത്രിമമായി ഉണ്ടാക്കിയ ചില കത്തുകളായിരുന്നു അത്. തമ്പുരാന്റെ ഉള്ളിൽ സംശയത്തിന്റെ വിത്തുകൾ മുളച്ചു തുടങ്ങി. അടുക്കളയിൽ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ഇല്ലാത്ത സമയം നോക്കി രേവതി ഉണ്ണിമായയുടെ അരികിലെത്തി. ഇത്തവണ അവളുടെ ഭാവം മാറി. അവൾ വളരെ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി... "ഉണ്ണിമായേ... ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ പറഞ്ഞത് നീ കാര്യമാക്കണ്ട കേട്ടോ. എനിക്ക് ഏട്ടനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട് പറഞ്ഞുപോയതാ. നമുക്ക് പഴയതൊക്കെ മറക്കാം. ദാ... ഈ ചായ ഏട്ടന് കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കൂ" രേവതി ഒരു കപ്പ് ചായ അവൾക്ക് നൽകി. ഉണ്ണിമായ നിഷ്കളങ്കമായി അത് വിശ്വസിച്ചു. രേവതി മാറിയല്ലോ എന്ന് അവൾ സന്തോഷിച്ചു. പക്ഷേ, ആ ചായയിൽ രേവതി ചെറിയ അളവിൽ ഉറക്കമരുന്ന് കലർത്തിയിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന് ഉണ്ണിമായയോട് വെറുപ്പ് തോന്നിക്കാനുള്ള ഒരു വലിയ പ്ലാനിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്. വിഷ്ണു ചായ കുടിച്ച് ബോധരഹിതനാകുമ്പോൾ അവനെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ കുടുക്കാനായിരുന്നു രേവതിയുടെ നീക്കം. വിഷ്ണു പറമ്പിൽ പണിക്കാരുടെ കൂടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ ചായയുമായി അവന്റെ അരികിലെത്തി. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി... രേവതി ചേച്ചി തന്നതാ. അവൾ ഇപ്പോൾ ഒരുപാട് മാറി" ഉണ്ണിമായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... വിഷ്ണുവിന് അത് കേട്ടപ്പോൾ വലിയ ആശ്വാസം തോന്നി. "അതാണ് വേണ്ടത് ഉണ്ണിമായേ. ഈ കുടുംബം ഒന്നിച്ചു പോകണം." വിഷ്ണു ആ ചായ കുടിച്ചു. പതുക്കെ അവന്റെ തലയ്ക്ക് ഒരു ഭാരം അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണ് ചുവന്നു. ലോകം ചുറ്റുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. "ഉണ്ണിമായേ... എനിക്ക് വല്ലാതെ തല ചുറ്റുന്നു..." വിഷ്ണു അവളുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ദൂരെ നിന്ന് വിനയനും രേവതിയും ആ കാഴ്ച കണ്ട് പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. വിഷ്ണുവിനെ ഒരു കുറ്റവാളിയായി അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ നിർത്താനുള്ള അവരുടെ അടുത്ത നാടകം തുടങ്ങാൻ പോവുകയായിരുന്നു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ തകർന്ന വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരിക്കൽ മകളുടെ ചിരിയും സംസാരവും കൊണ്ട് മുഖരിതമായിരുന്ന ആ കൊച്ചു വീട് ഇപ്പോൾ ഒരു ശ്മശാനം പോലെ നിശബ്ദമാണ്. മുറ്റത്തെ തുളസിത്തറയിൽ വിളക്ക് വെക്കാൻ പോലും മറന്ന് ഉമ്മറത്തെ തൂണിൽ തല ചായ്ച്ച് ലക്ഷ്മിയമ്മ ഇരുന്നു... അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഉണങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കരഞ്ഞു കരഞ്ഞ് കണ്ണുനീർ പോലും വറ്റിയ അവസ്ഥ. മകൾ പോയതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഭാരം ആ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലുണ്ട് അവൾ തന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു പോയല്ലോ എന്ന നോവ്.. വിനയൻ സാർ പറഞ്ഞുകൊടുത്ത വാക്കുകൾ കനൽ പോലെ അവരുടെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് കത്തുകയാണ്. തമ്പ്രാൻ കുട്ടി തന്റെ മകളെ മയക്കി വശത്താക്കിയതാണെന്നും നാളെ അവളെ അയാൾ ഉപേക്ഷിക്കുമെന്നും ഉള്ള വിനയന്റെ വിഷവാക്കുകൾ ലക്ഷ്മിയമ്മ പാതി വിശ്വസിച്ചു കഴിഞ്ഞു... "എന്റെ ഉണ്ണിമായേ... നീ എന്തിനാ മോളെ ആ വലിയ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്ന് കയറിയത്? അവിടെ നിനക്ക് ആരുണ്ട്?" അവർ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് രണ്ടു ദിവസമായി. അടുപ്പിൽ തീ പുകഞ്ഞിട്ടില്ല. അയൽവാസികൾ ആരും അങ്ങോട്ട് വരാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല കോവിലകത്തെ തമ്പുരാനെ പേടിച്ച് എല്ലാവരും ആ വീടിനെ അകറ്റി നിർത്തി... ഇതേസമയം കോവിലകത്ത് രേവതി നൽകിയ ചായ കുടിച്ച വിഷ്ണുവിന് ബോധം മറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ പരിഭ്രമത്തോടെ അവനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. വിഷ്ണു പിച്ചും പേയും പറയുന്നത് പോലെ എന്തൊക്കെയോ മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... മുറിക്ക് പുറത്ത് രേവതിയും രുഗ്മിണിയും ഒളിഞ്ഞു നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. "അമ്മേ... നോക്കിക്കോ കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ വിഷ്ണു ഏട്ടൻ ഉണ്ണിമായയോട് വല്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങും. ആ മരുന്നിന്റെ ഫലമാണത്. ആ ബഹളം കേട്ട് അമ്മാവൻ മുകളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഈ പെണ്ണിനെ നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് പുറത്താക്കാം." രേവതിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ക്രൂരമായ തിളക്കം മിന്നി. ഉണ്ണിമായ വിഷ്ണുവിന്റെ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടയ്ക്കുമ്പോൾ വിഷ്ണു പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു. മരുന്നിന്റെ ആഘാതത്തിൽ അവന്റെ വിവേകം നശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. "നീ... നീ എന്തിനാ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്? എല്ലാവരും എന്നെ വെറുക്കാൻ നീയല്ലേ കാരണം?" വിഷ്ണു അലറാൻ തുടങ്ങി. വിഷ്ണുവിന്റെ ആ മാറ്റം കണ്ട് ഉണ്ണിമായ തകർന്നുപോയി. തന്റെ പ്രാണനായി കണ്ട തമ്പ്രാൻ കുട്ടി തന്നെ ഇങ്ങനെ ആക്ഷേപിക്കുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. പുറത്ത് വിനയൻ സാർ പതുക്കെ കോവിലകത്തിന്റെ ഗോവണി കയറി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ അച്ഛനെ വിളിച്ച് ഈ നാടകം കാണിച്ചു കൊടുക്കാനായിരുന്നു അവരുടെ അടുത്ത നീക്കം... പാവം ലക്ഷ്മിയമ്മ അവിടെ വീട്ടിലിരുന്ന് തന്റെ മകൾക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ മകൾ മറ്റൊരു വലിയ കെണിയിലേക്ക് വീഴുകയാണെന്ന് ആ അമ്മ അറിഞ്ഞില്ല. വിഷ്ണുവിന്റെ ആക്രോശം കേട്ട് ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാനും രേവതിയും രുഗ്മിണിയും മുറിയിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി. ഉണ്ണിമായ ഭയന്ന് വിറച്ച് മുറിയുടെ മൂലയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന് ബോധമുണ്ടായിരുന്നില്ല മരുന്നിന്റെ ലഹരിയിൽ അവൻ ഓരോന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു... "കണ്ടോ അമ്മാവാ... ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ?" രേവതി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഇവൾ വന്നതിൽ പിന്നെ ഏട്ടന് വട്ടായി. സ്വന്തം അച്ഛനോടും അമ്മയോടും തട്ടിക്കയറുന്ന വിഷ്ണു ഏട്ടൻ ഇപ്പോൾ ഇവളെയും ആക്ഷേപിക്കുന്നു. ഇത്രയും കാലം ഏട്ടൻ ഇവളെ തലയിൽ ഏറ്റി നടന്നതല്ലേ ഇപ്പോൾ സത്യം പുറത്തുവന്നു." ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ പുച്ഛത്തോടെ ഉണ്ണിമായയെ നോക്കി. "നീ ഇനിയും ഇവിടെ നിന്നാൽ എന്റെ മകന്റെ ജീവൻ കൂടി പോകും. ഇറങ്ങിപ്പോകൂ എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്!" അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ഇടിമുഴക്കം പോലെ ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. ഉണ്ണിമായ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വിഷ്ണുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... എന്തുപറ്റി നിങ്ങൾക്ക്? ഒന്ന് കണ്ണുതുറന്നു നോക്കൂ..." പക്ഷേ വിഷ്ണു അവളെ തള്ളിമാറ്റി വീണ്ടും കട്ടിലിലേക്ക് വീണു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി വന്ന് ഉണ്ണിമായയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "നിങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? എന്റെ മോന് എന്തോ അസുഖം പറ്റിയതാണ്. അല്ലാതെ അവൻ ഉണ്ണിമായയെ തള്ളിപ്പറയില്ല." പക്ഷേ തമ്പുരാന്റെ ദേഷ്യത്തിന് മുന്നിൽ സരസ്വതിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... അതേസമയം ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ ഒരു അപ്രതീക്ഷിത അതിഥി എത്തി. അത് പപ്പേട്ടനായിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ തളർന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ട് അദ്ദേഹം ഓടിവന്നു. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... എന്താ ഇത്? ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ മതിയോ? നിങ്ങളുടെ മോൾ അവിടെ നരകിക്കുകയാണ്. ആ വിനയനും രേവതിയും കൂടി അവളെ പച്ചയ്ക്ക് കൊലയ്ക്കുകൊടുക്കും. നിങ്ങൾ എഴുന്നേൽക്കൂ" പപ്പേട്ടൻ അവരെ തട്ടിവിളിച്ചു. പപ്പേട്ടന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. തന്റെ മകൾ അപകടത്തിലാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം മാറി പകരം ഒരു കരുത്ത് വന്നു. അവർ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. "എന്റെ മോൾക്ക് എന്താ പറ്റിയത് പപ്പാ?" അവർ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. "വിഷ്ണുവിന് ബോധമില്ല ലക്ഷ്മിയമ്മേ. അവന് ആരോ മരുന്ന് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ അവർ ഉണ്ണിമായയെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കി വിടാൻ നോക്കുകയാണ്. നിങ്ങൾ ഉടനെ അങ്ങോട്ട് വരണം. ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെയാണ് ആവശ്യം" പപ്പേട്ടൻ പറഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. താൻ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ മകൾക്ക് വേണ്ടി തന്റെ ജീവനായ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് വേണ്ടി അവർ കോവിലകത്തേക്ക് നടന്നു. വഴിയിൽ വെച്ച് അവർ വിനയൻ സാറിനെ കണ്ടു. അവൻ തന്റെ വിജയത്തിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.. ലക്ഷ്മിയമ്മ വിനയന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ തീപ്പൊരികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. "സാറേ... നിങ്ങൾ എന്തിനാ എന്റെ മോളെ ഇങ്ങനെ ദ്രോഹിക്കുന്നത്? നിങ്ങൾ സഹായിക്കുകയാണെന്ന് കരുതി ഞാൻ എല്ലാം വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ നിങ്ങൾ ഒരു ചെകുത്താനാണെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി." വിനയൻ ഒന്നു പകച്ചെങ്കിലും ഉടനെ ചിരിച്ചു. "എന്താ ലക്ഷ്മിയമ്മേ... വിഷ്ണു തന്നെയാണ് അവളെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചത്. ഞാൻ എന്ത് പിഴച്ചു?" ലക്ഷ്മിയമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവർ നേരെ കോവിലകത്തിന്റെ പടിപ്പുര ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. അവിടുത്തെ ഉമ്മറത്ത് ഉണ്ണിമായയെ ഇറക്കിവിടാൻ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ ഒരുങ്ങി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. രേവതിയും രുഗ്മിണിയും വിജയച്ചിരിയോടെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് പടിപ്പുര കടന്ന് ലക്ഷ്മിയമ്മ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു "നിർത്തൂ! എന്റെ മോളെ ആരും ഇവിടുന്ന് ഇറക്കിവിടില്ല!" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ വരവ് എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായ "അമ്മേ..." എന്ന് വിളിച്ച് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. ആ അമ്മയും മകളും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ സങ്കടത്തിനിടയിലും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ രേവതിയെയും വിനയനെയും ദഹിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. കോവിലകത്തിന്റെ അകത്തളത്തിൽ വലിയൊരു നാടകം അരങ്ങേറുകയായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ വിഭ്രാന്തി കണ്ട സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി അവനെ ബലമായി കുളിമുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മകൻ ആരോ കൊടുത്ത കെണിയിൽ വീണതാണെന്ന് ആ അമ്മയ്ക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അവർ തൊട്ടിയിലെ തണുത്ത വെള്ളം അവന്റെ തലയിലേക്ക് ആഞ്ഞു ഒഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... പുറത്ത് ഉമ്മറത്ത് വല്ലാത്തൊരു അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്കും ഉണ്ണിമായയ്ക്കും നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി അലറുകയാണ്... "നിനക്ക് എന്ത് ധൈര്യമുണ്ടെടി ലക്ഷ്മീ ഈ പടിപ്പുര കടന്ന് അകത്ത് വരാൻ? കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ എച്ചിൽ തിന്ന് വളർന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്റെ നേരെ ശബ്ദം ഉയർത്തുന്നോ?" തമ്പുരാന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഗ്രാമം ഒന്നാകെ വിറച്ചു.. രുഗ്മിണി അതിന് എരുതിയിൽഎണ്ണ പകർന്നു "അതെ അമ്മയും മകളും കൂടി പ്ലാൻ ചെയ്ത് എന്റെ മരുമകനെ കുടുക്കിയതാണ്. ഇതിന് നിനക്ക് കൂട്ടുനിന്ന വിനയൻ സാറിനെപ്പോലും നീ ഇപ്പോൾ തള്ളിപ്പറയുന്നോ? എന്ത് നന്ദികേടാണിത്!" രേവതി പരിഹാസത്തോടെ chirichu.. "ഉണ്ണിമായേ... നീ ആ പടി ഇറങ്ങുന്നതാകും നല്ലത്. വിഷ്ണു ഏട്ടൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ നിന്നെ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഇനി നിനക്ക് ഇവിടെ ഒരു നിമിഷം പോലും സ്ഥാനമില്ല." ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ദാരിദ്ര്യവും തമ്പുരാനോടുള്ള ഭയവും അവരുടെ നാവിനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്റെ അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചു. താൻ ജീവനായി കണ്ട മനുഷ്യൻ പോലും തന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇനി ഈ വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്നത് അർത്ഥമില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി... "വാ അമ്മേ... നമുക്ക് പോകാം. ആരും ഇല്ലാത്തവർക്ക് ദൈവമുണ്ടാകും" ഉണ്ണിമായ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അമ്മയെ കൂട്ടി പടി ഇറങ്ങാൻ ഒരുങ്ങി. പെട്ടെന്ന് കോവിലകത്തിന്റെ അകത്തുനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. കനത്ത കാലടി ശബ്ദം! ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് വിഷ്ണു പുറത്തേക്ക് വന്നു..... തുടരും..... ❤️ Sry ഫോണിന്റെ disply പോയി അതുകൊണ്ട് ആണ് സ്റ്റോറി ലേറ്റ് ആയെ വേറെ ഫോൺ യൂസ് ആക്കിയിട്ടു ഷെയർ chat connet ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ല... ഇനി ഡെയിലി സ്റ്റോറി ഉണ്ടാവും #💞 പ്രണയകഥകൾ #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ