#🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ ​അവൻ ഒരു കാട്ടുചെടിയായിരുന്നു. കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ പാതയോരത്ത്, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പരുക്കനായി വളർന്നവൻ. തനിച്ചായിരുന്ന അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അവൾ വന്നത് ഒരു അത്ഭുതം പോലെയായിരുന്നു. അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ഏറ്റവും തളിർത്ത കൊമ്പിൽ, വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു തുള്ളിപോലെ അവൾ വിരിഞ്ഞു—ഒരു മനോഹരമായ ചുവന്ന പുഷ്പം. ​അവൾ വന്നതോടെ അവന്റെ പരുക്കൻ ഇലകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു പച്ചപ്പും ഭംഗിയും കൈവന്നു. അവൻ തന്റെ വേരുകൾ മണ്ണിലേക്ക് ആഴ്ത്തിവലിച്ച്, കിട്ടാവുന്നതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും മധുരമുള്ള നീര് അവൾക്കായി കരുതിവെച്ചു. പുലർകാലത്തെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ അവളുടെ മേൽ വീഴുമ്പോൾ, സൂര്യപ്രകാശമേറ്റ് അവൾ തിളങ്ങുന്നത് അവൻ അഭിമാനത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുമായിരുന്നു. വണ്ടുകളും ശലഭങ്ങളും അവളെ തേടി വരുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ ഇലകൾ കൊണ്ട് കാവൽ തീർത്തു. അവളായിരുന്നു അവന്റെ പ്രാണൻ, അവന്റെ സൗന്ദര്യം. ​"നമ്മൾ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയായിരിക്കുമോ?" ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് ഇളംകാറ്റിൽ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു. "എന്റെ വേരുകളിൽ ജീവനുള്ളിടത്തോളം കാലം നിന്നെ ഞാൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുനിർത്തും," അവൻ മന്ത്രിച്ചു. ​പക്ഷേ, വിധിക്ക് ആ പ്രണയം അധികനാൾ കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ​അടുത്ത ദിവസം നേരം പുലർന്നതേയുള്ളൂ. തോട്ടത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ ആരോ ഒരാൾ, ആ ചെടിയുടെ ഭംഗി കണ്ട് പെട്ടെന്ന് നിന്നു. ഒട്ടും ദയയില്ലാതെ, ആ ക്രൂരമായ കൈകൾ അവളുടെ മൃദുലമായ തണ്ടിൽ പിടിച്ചൊടിച്ചു. ​തന്റെ ആത്മാവ് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടുപോകുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. അവൻ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ആ കൈകളെ തടയാൻ നോക്കി, പക്ഷേ അവനൊരു വെറും ചെടിയല്ലേ? നടന്നുപോകാൻ പോലുമാകാത്ത ഒരു പാവം ജീവൻ! അവന്റെ നിലവിളി ആരും കേട്ടില്ല. ആ കൈകളിൽ കിടന്ന് അവൾ പിടയുന്നത് അവൻ നോക്കിനിന്നു. ഒടുവിൽ, അവളുടെ ഒരു ഇതൾ മാത്രം ആ കൊമ്പിൽ അടർന്നു വീണു. ​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ​ആ പാതയോരത്ത് അവൻ ഇന്നുമുണ്ട്. പക്ഷേ, പണ്ടത്തെ ആ പച്ചപ്പും പ്രസരിപ്പും അവനില്ല. അവൾ നിന്നിരുന്ന ആ കൊമ്പ് ഇന്ന് ഉണങ്ങി, കരിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ഇലകളെല്ലാം വിളറി വെളുത്തു. കാറ്റ് വന്ന് തൊടുമ്പോൾ പണ്ടത്തെപ്പോലെ അവൻ ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യാറില്ല; പകരം ഒരു വിലാപം പോലെ ഇലകൾ കൂട്ടിയുരസുക മാത്രം ചെയ്യും. ​പലരും കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ പറയുന്നുണ്ട്: "കണ്ടില്ലേ, ആ ചെടിയുടെ ഭംഗിയെല്ലാം പോയി, അതിപ്പോൾ വെറുമൊരു ഉണക്കക്കമ്പ് മാത്രം!" ​അവർക്കറിയില്ലല്ലോ, പുറമെയുള്ള ഭംഗിയല്ല, അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആത്മാവായിരുന്നു ആ പൂവെന്ന്. അവൾ പോയതോടെ അവൻ മരിച്ചിട്ടില്ല, പക്ഷേ ജീവിക്കാൻ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ഒരു വസന്തകാലവും ഇനി തന്നെ തേടി വരില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, അവൾ അടർന്നു വീണ ആ കൊമ്പും നോക്കി അവൻ ഇന്നും കാത്തുനിൽക്കുകയാണ്...