📙 നോവൽ, ✍ തുടർക്കഥ Image & Post

🥰ഷാൻ 💋മെഹബൂബ് 🌹ബാദുഷ 😘കണ്ണൂർ 🚩 - Author on ShareChat: Funny, Romantic, Videos, Shayari, Quotes

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlzRJG01?d=n&ui=v64j8rk&e1=c#ബൊമ്മലാട്ടം S2 ((EP09)) ഏതാനും ദിവസങ്ങളോളം പത്ര മാധ്യമങ്ങള്‍ കൊട്ടിഘോഷിച്ചിരുന്നത് ഡിക്സന്‍ കോബയെന്ന അതിബുദ്ധിമാനായ കുറുക്കനെ കുറിച്ചുള്ള വാര്‍ത്തകളായിരുന്നു. ഒന്നുമില്ലായ്മയില്‍ നിന്നും തുടങ്ങി ഇന്ന് സാമ്പത്തിക ബലത്തിലും ആള്‍ബലത്തിലും ഒന്നാമനായി തലയെടുപ്പോടെ എത്തി നില്‍ക്കുന്ന ഡിക്സന്‍ കോബയെന്ന ക്രിമിനലിന് മാധ്യമങ്ങള്‍ ബ്രാന്‍ഡ് എന്ന് വിശേഷ പട്ടം പോലും ചാര്‍ത്തി കൊടുത്തു. തന്‍റേതായ ശൈലിയില്‍ തനിക്ക് മികച്ചതെന്ന് തോന്നുന്ന തീരുമാനങ്ങളെടുത്ത് അടിപതറാതെ മുന്നോട്ട് പോയ കോബയുടെ അതിവേഗ വളര്‍ച്ച മറ്റെല്ലാവര്‍ക്കും വളരെ അസൂയ ഉളവാക്കുന്ന കാര്യമായി മാറി. സ്പാനിഷ് വംശത്തിലെ തൊണ്ണൂറ് ശതമാനവും അയാളെ തള്ളി പറയുമ്പോള്‍ അമേരിന്ത്യന്‍ വംശരെല്ലാം കോബയെ നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്തു. ആ രീതിയില്‍ തന്നെയായിരുന്നു കോബയുടെ കരു നീക്കങ്ങള്‍. രാത്രിയുടെ മറവിനെ കൂട്ടു പിടിച്ച് സ്വന്തം വംശത്തിലെതന്നെ ആളുകളെ നിലനില്‍പ്പിനു വേണ്ടി കൊന്നു കൂട്ടി, അതേ ആളുകളുടെ മുന്‍പില്‍ പകല്‍ വെളിച്ചത്തു വന്ന് വിലപിക്കുന്ന കോബയുടെ ഉള്ളിലെ ചെന്നായയെ ആരും കണ്ടില്ല. സര്‍ക്കാര്‍ പോലും അയാളുടെ വളര്‍ച്ചയില്‍ അസൂയാലുക്കളായി മാറി. എന്നാല്‍., നല്ലൊരു അവസരത്തിനുവേണ്ടി കൊക്കിനെ പോലെ ക്ഷമ പാലിച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളി നീക്കുകയായിരുന്നു റൊസാരിയോ ലൂയിസെന്ന പോലിസ് കമ്മീഷ്ണര്‍... *********************************************************************************************************************** പത്രത്താളുകള്‍ മറിച്ച ശേഷം മരിയ ആഞ്ഞൊന്നു ശ്വസിച്ചു. തന്‍റെ പിന്നാലെ വന്ന് ശല്യപ്പെടുത്തിയ ആ വ്യക്തിയുടെ ചരിത്രവും വര്‍ത്തമാനവുമൊക്കെ വായിച്ചെടുത്ത അവളുടെ രോമങ്ങള്‍ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. ജീസസ്.! ഇയാള്‍ ഇത്ര വലിയ ഒരു വ്യക്തിയായിരുന്നോ?! ഒന്നു മനസ്സുവെച്ചാല്‍ കിളിയെ റാഞ്ചിയെടുക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ അയാള്‍ക്കെന്നെ കൊണ്ടു പോവുകയും, ആവശ്യപ്പെട്ടവ നേടിയെടുക്കുകയും ചെയ്യാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അനുസരണയുള്ള തത്തയെ പോലെ അയാളെന്‍റെ മുന്‍പില്‍ ശിരസ്സു താഴ്ത്തി ശാന്തമായി നിന്നത് വളരെ വിചിത്രമായി തോന്നുന്നു. മരിയ തന്‍റെയുള്ളിലെ ഹൃദയത്തോട് പിറുപിറുത്തു. അവള്‍ കസേരയില്‍ ചാഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് മസീസ അവിടെയെത്തിയത്. മരിയ അതറിഞ്ഞില്ല. ബ്ലൂ ഓഷന്‍ ഫിഷറീസ് കമ്പനിയിലെ ക്ലീനിംഗ് സെക്ഷനില്‍ ജോലി ചെയ്യുകയാണ് മെക്സിക്കോയില്‍ കരണിന്‍റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ അന്‍റോണിയോയുടെ ഭാര്യ മസീസ. സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നിന്നും രണ്ട് ബസ്സുകള്‍ കയറി ഇരുപത്തിയഞ്ച് കിലോമീറ്റര്‍ താണ്ടിയെങ്കില്‍ മാത്രമേ മസീസയ്ക്ക് താന്‍ ജോലി നോക്കുന്ന ഈ കമ്പനിയിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാന്‍ കഴിയുകയുള്ളൂ. ഭര്‍ത്താവിന്‍റേയും തന്‍റേയും ഒരുപോലെ പേരില്‍ രണ്ട് വീടുകളും കുറച്ച് ബാങ്ക് ബാലന്‍സുമുള്ള മസീസ വളരെ ഇഷ്ടത്തോടെ ഈ ജോലി നോക്കി പോകുന്നു. മരിയ കമ്പനിയില്‍ ജോയിന്‍റ് ചെയ്ത് വളരെ വേഗം ചങ്ങാത്തം സ്ഥാപിച്ചെടുത്തത് മസീസയോടാണ്. ആരോടും പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടു മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ എന്ന പ്രത്യേകത മാത്രമല്ല മസീസയ്ക്കുള്ളത്. ന്യായമായ കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രമേ അവള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും പറയുകയും ചെയ്യുകയുള്ളൂ. മനസ്സില്‍ എന്തു തന്നെ ആണെങ്കിലും അത് ആ മുഖത്ത് പ്രകടമാകും. ഇതൊക്കെ മസീസയുടെ വലിയ സവിശേഷ ഗുണങ്ങളായി മരിയ കണ്ടു. "ഹെലോ മാഡം., എന്താ ഇത്ര ആലോചന?!" മുറിയില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ മസീസ തമാശയോടെ ചോദിച്ചു. അപ്പോഴാണ് തന്‍റെ മുറിയില്‍ ഒരാള്‍ കടന്നുവെന്ന കാര്യം പോലും മരിയ അറിയുന്നത്. അവള്‍ നിവർന്നിരുന്ന് മസീസയെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ച പോലെ കാട്ടി. "എന്തേ വല്ലാതെയിരിക്കുന്നു?! സുഖമില്ലേ നിനക്ക്?" മസീസ ചോദ്യത്തിനൊപ്പം മരിയയുടെ നെറ്റിയിലും കവിളിലും തൊട്ടു നോക്കി. "ജീസസ്.! നല്ല ഐസ് പോലെ തണുക്കുന്നു! പനി ലവലേശം പോലുമില്ല.!" മസീസയുടെ വര്‍ത്തമാനത്തില്‍ മരിയയുടെ മന്ദഹാസം പൊട്ടിച്ചിരിയിലേക്ക് വഴിമാറി. "ആഹ.! ഇപ്പോള്‍ പെണ്ണ് ഉഷാറായി. എങ്കില്‍ പറ എന്താ നിന്‍റെ മ്ലാനതയ്ക്ക് കാരണം?! ഇടുപ്പില്‍ കൈ ചേര്‍ത്ത് അവള്‍ ചോദിച്ചു. "അത്.. അത്.. എന്നെ കുറച്ചു നാളായി ഒരാള്‍ ശല്ല്യപ്പെടുത്തിയിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ?!" "ഉം.. അതെ.. സ്വന്തം മകന് നിന്നെ കാണണമെന്നും സംസാരിക്കണമെന്നും നട്ടാല്‍ മുളയ്ക്കാത്ത ആഗ്രഹം പ്രകടമാക്കിയ ആള്‍!" ഒട്ടും സങ്കോചിക്കാതെ മസീസ കൃത്യമായി ഊഹിച്ചു. "അതെ.. എക്സാക്റ്റ്ലി!! ആ ആള്‍.. ദാ.. ഇ.. ഇയാളാണ്.!!" പത്രത്തില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഡിക്സന്‍ കോബയുടെ ഫോട്ടോയില്‍ വിറയ്ക്കുന്ന ചൂണ്ടു വിരല്‍ ചേര്‍ത്ത് മരിയ പറഞ്ഞു. "ഓഹ് ജീസസ്., ഇയ്യാളോ??!!" നടുക്കത്തില്‍ സ്വന്തം ഹൃദയത്തിന് സ്ഥാനഭ്രംശം സംഭവിച്ചതുപോലെ മസീസയ്ക്ക് തോന്നി. "അപ്പോള്‍ ഇയാളാണോ നിന്‍റെ പുറകേ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നത്!" അതെ എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ മരിയ ചെറുതായി ശിരസ്സനക്കി. "കോബ., ഡിക്സന്‍ കോബ..!! ഇയാളെന്തിനാ നിന്നെ??!! ഒന്നു വിരല്‍ ഞൊടിച്ചാല്‍ ചാടി വീഴാന്‍ തയ്യാറായി നില്‍ക്കുന്ന നിരവധി പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഈ കോബയുടെ ആരാധികമാരാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ഇയാള്‍ എന്തിന് നിന്നെ ശല്യം ചെയ്യണം?! പുറകേ നടന്ന് പഞ്ചാരയടിക്കണം?!" "അതാ എനിക്കും മനസ്സിലാവാത്തത്!" മരിയ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. ലെഞ്ചിങ് ടൈം.! കഫ്ടീരിയയില്‍ ഒപ്പമിരിക്കുന്ന മസീസ മരിയയോട് വിശദീകരിച്ചു : "ഈ കോബയ്ക്ക് ഒരു ഭാര്യയുണ്ടായിരുന്നു. ജുവാന എന്തോ ആണ് ആ സ്ത്രീയുടെ പേര്. കാണാന്‍ അല്‍പ്പം ചന്തമൊക്കെയുള്ള സ്ത്രീ. അവര്‍ കോബയുടെ ജീവിതത്തില്‍ കടന്നു വന്നതോടെ ഈ നാട്ടില്‍ രക്തച്ചൊരിച്ചിലുകള്‍ കുറേയേറെ ഒതുങ്ങി എന്നു വേണം പറയാന്‍. പിന്നെയുള്ളവ., ഇയാള്‍ക്കൊരു ദത്ത് സഹോദരനുണ്ട്. അവന്‍ വരുത്തി വെയ്ക്കുന്ന ക്രൂരകൃത്യങ്ങളാണ്." വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ നേരം. മസീസ : "ജുവാന തന്‍റെ ആദ്യ പ്രസവത്തോടെ ഇഹലോകം വെടിഞ്ഞു. ഒരു പുത്രന് ജന്മം കൊടുത്തായിരുന്നു ആ സ്ത്രീയുടെ തിരിച്ചു പോക്ക്. ആ മകനാണെങ്കിലോ., ഒട്ടിസം പിടിപെട്ട അസുഖക്കാരനും." രാത്രി ഇരുവരും ഫോണില്‍. മസീസ : "ജുവാന പോയതോടെ ഡിക്സന്‍ കോബ വീണ്ടും പഴയപടിയായി. പിന്നെ അല്‍പ്പമെങ്കിലും അയാള്‍ ഒതുങ്ങിയത് മകനെയോര്‍ത്തിട്ടാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വംശീയതകള്‍ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം ഏതാണ്ട് ഒതുക്കി നിര്‍ത്തി കോബ. പക്ഷേ ആയുധ കടത്തല്‍, മയക്കു മരുന്ന് വില്‍പ്പന ഇവയെല്ലാം ഒരു മുടക്കമോ തടസ്സമോ കൂടാതെ കോബ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടു പോവുകയായിരുന്നു...." എല്ലാം കേട്ട് മരിയ നിശബ്ദം തരിച്ചിരുന്നു. മസീസ തുടര്‍ന്നു : "ഇതെല്ലാം പല തരത്തില്‍ കേട്ടുള്ള അറിവാണുട്ടോ! പത്രങ്ങളില്‍ പോലും ഇല്ലാത്തത്. എല്ലാം നേരാണ് എന്നും പറയാനൊക്കില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്. ഡിക്സന്‍ കോബയ്ക്ക് ഒരു മകനുണ്ട്. ഓട്ടിസം ബാധിതനായ മകന്‍." "പക്ഷേ എന്തിന് അയാളുടെ മകന്‍ എന്നെ കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു?" മരിയ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു. "അതാണ് എനിക്കും മനസ്സിലാവാത്തത്!! എങ്കിലും നീയൊന്ന് സൂക്ഷിക്കണം. എന്താണ് സത്യം എന്ന് നമുക്കറിയില്ലല്ലോ!!" ഉം.. മരിയ ഗൗരവത്തില്‍ മൂളി. "ഇപ്പോഴാണേല്‍ സ്ഥിതി അല്‍പ്പം വഷളാണ്. ഇരു വംശത്തില്‍ നിന്നും നിരവധിയാളുകള്‍ മരിച്ചു വീണു. ചിലപ്പോള്‍ ഡിക്സന്‍ കോബ ഈ യുദ്ധത്തെ തണുപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാവാം." ഉം.. "എന്തായാലും അയാള്‍ ഇതേ ആഗ്രഹവുമായി ഒരിക്കല്‍ കൂടി നിന്‍റെ മുന്‍പില്‍ വന്നാല്‍ ഉറപ്പിച്ചോ സംഗതി സീരിയസ്സാണ്. അയാള്‍ പറഞ്ഞവ സത്യം തന്നെയാണ്." "ആയിരിക്കുമല്ലേ!?" "അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാനേ ഇപ്പോള്‍ നമുക്ക് നിവൃത്തിയുള്ളൂ. എന്തായാലും അയാള്‍ വരുമോ നോക്കാം." "വന്നാല്‍??!" "അറിയില്ല., ഇലയ്ക്കും മുള്ളിനും കേട് വരാതെ അപ്പോഴത് കൈകാര്യം ചെയ്യണം." മസീസയുടെ ഉപദേശത്തിന് മരിയ മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു. അപ്പോഴും ഡിക്സന്‍ കോബയെന്ന കഥാപാത്രം അവളെ ഡിസ്റ്റര്‍ബ് ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. *********************************************************************************************************************** അടുത്ത പകല്‍.. കണ്ണുകളടച്ച് ശാന്തമായി കിടക്കുന്ന കരണിന്‍റെ നെറ്റിയില്‍ നനുത്ത അധരങ്ങള്‍ സ്പര്‍ശിച്ചു. മൂര്‍ധാവിലൂടെ തണുപ്പ് അരിച്ചു കയറുന്ന കുളിര്‍ത്ത അനുഭൂതി അവനറിഞ്ഞു. മെല്ലെ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു. ദിവ്യതേജസ്സായി അവള്‍, അശ്വിനി പുഞ്ചിരിയോടെ പ്രകാശിക്കുന്നു. "എന്താ ഇത്ര ആലോചന? സുഖമില്ലേ?!" കരണിന്‍റെ മുടിയില്‍ വിരലോടിച്ച് അവള്‍ ചോദിച്ചു. അവനും ഒന്നു മന്ദഹസിച്ച് അശ്വിനിയുടെ മുഖം കൈ കുമ്പിളില്‍ ഒതുക്കി. കാന്ത ശക്തിയുള്ള ആ കണ്ണുകള്‍. കൃഷ്ണമണിയുടെ ചുറ്റായി നേര്‍ത്ത തിളക്കമുള്ള ഇളം പച്ച നിറം അശ്വിനിയെ കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയാക്കി. അവനില്‍ പ്രേമം നുരഞ്ഞു കയറുന്നു. അത് ഹൃദയ താളം പോലും തെറ്റിക്കുന്നു. ആ കണ്ണുകളില്‍ അവന്‍ ആര്‍ദ്രമായി ചൂഴ്ന്നു നോക്കി. "ഇതെന്തു പറ്റി..?! എന്തായിങ്ങനെ നോക്കുന്നേ..?!" അശ്വിനിയുടെ ചോദ്യവും ചുടു നിശ്വാസവും അവന്‍റെ ആഴങ്ങളില്‍ വിസ്ഫോടനം സൃഷ്ടിച്ചു. "ഓരോ ദിനവും നീ കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയാവുകയാണ്. എന്നെ വല്ലാതെ മോഹിപ്പിക്കുകയാണ്." മധുരോദാരമായ ശബ്ദത്തില്‍ ശാന്തമായി അവന്‍ മന്ത്രിച്ചു. "എപ്പോഴും എന്നെയിങ്ങനെ പുകഴ്ത്തിയാല്‍ മതിയോ?!" കള്ളച്ചിരി അശ്വിനിയിൽ വിടർന്നു. "നിന്നെ പുകഴ്ത്തുന്നതില്‍ ഞാന്‍ സമയം നോക്കണോ?!" "അതല്ല...." "പിന്നെ....?!" "ഇവിടെ ഒരാള്‍ ചുറ്റി നടപ്പുണ്ട്. കള്ളത്തരങ്ങള്‍ കൈയ്യോടെ പിടിക്കാന്‍. അവള്‍ കയറി വരും..." "ഓ..! അവള്‍ വരാന്‍ ഇനിയും സമയമുണ്ട്. തല്‍ക്കാലം നീയിങ്ങു വാ..." അശ്വിനി എതിര്‍ക്കും മുന്നേ കരണ്‍ അവളേയും കൊണ്ട് കിടക്കയിലേക്ക് ഊളിയിട്ട് മലക്കം മറിഞ്ഞു. "മം......മ്മാ.......?!" കുഞ്ഞു ശിവാനിയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ വിളി കേട്ട് ഇരുവരും കതകിലേക്ക് നോക്കി. "അച്ചോടാ.., ഡാഡീടെ രാജകുമാരി ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ? വാ.. ഡാഡീടെ അടുത്തു വാ.." കരണ്‍ കൈ നീട്ടി വിളിച്ചതും കുഞ്ഞു ശിവാനി തന്‍റെ ചുവന്ന മോണ പുറത്തേക്ക് വെളിവാക്കി ആദ്യം ഒന്നു ചിരിച്ചു. കരണിനടുത്തേക്ക് അവള്‍ മന്ദം മന്ദം നടന്നു വന്നതും കൈയ്യോടെ കരണ്‍ അവളെ ഉയര്‍ത്തിയെടുത്ത് തന്‍റെ നെഞ്ചിലിരുത്തി. "ഡാഡിയുടെ ചാര പ്രവര്‍ത്തനം മോള്‍ക്കും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ദൈവത്തിനറിയാം വലുതാവുമ്പോള്‍ എന്തായി തീരുമെന്ന്??" നീളമുള്ള മുടി വാരിക്കെട്ടിയൊതുക്കി അശ്വിനി എഴുന്നേറ്റ് പോകുന്നതിനിടയില്‍ കരണിന്‍റെ തുടയില്‍ ഒരു നുള്ള് കൊടുത്തു. "ഔഫ്!! കാട്ടാളത്തി നൊന്തു.!" പിടഞ്ഞു പോയ അവന്‍ തുട തിരുമ്മി. "ആഹാ..! അല്‍പ്പം മുമ്പ് എന്തൊക്കെ ആയിരുന്നു ഞാന്‍. അപ്സരസ്സ്, സൂര്യതേജ്ജസ്, അഴക് റാണി.. ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാട്ടാളത്തിയായോ?!" എളിയില്‍ കൈ കൊടുത്ത് അവള്‍ കണ്ണുരുട്ടി. "അതൊക്കെ ഓരോ റൊമാന്‍റിക് മൂഡ് വരുമ്പോള്‍ ഉള്ളിലുള്ള സത്യങ്ങള്‍ പുറത്തേക്ക് തികട്ടുന്നതല്ലേ പെണ്ണേ!" ഭംഗിയായി കരണ്‍ ഇളിച്ചു. "അപ്പോള്‍ കാട്ടാളത്തിയോ??!" "നുണ.. ശുദ്ധ നുണ..!!" "ഉവ്വ..! സാഹചര്യത്തിന് അനുസരിച്ച് മലക്കം മറിയാന്‍ നിങ്ങളെ കഴിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളൂ വേറെയാളുകള്‍!" "അതുപിന്നെ ഞാനൊരു ഓഫീസര്‍ ആയിരുന്നല്ലോടി പെണ്ണേ. എത്രയൊക്കെ വേണ്ടെന്നു വച്ചാലും പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പുറത്തേക്ക് ചാടും... നീ നോക്കിക്കോ എന്നേക്കാള്‍ സ്മാര്‍ട്ടായുള്ള ഒരു ഓഫീസര്‍ ആക്കി മാറ്റിയെടുക്കും നമ്മുടെ മോളേ.." "പൊക്കോ അവിടുന്ന്..." ഞൊടിയിടയിലെ അശ്വിനിയുടെ ഭാവ മാറ്റം കണ്ട് കരണ്‍ നടുങ്ങി പോയി. "കൊച്ചിനെ അങ്ങനെ വേണ്ടാത്തതൊന്നും തീരുമാനിക്കണ്ട. കൊല്ലും ഞാന്‍..!!" "എന്‍റെ പൊന്നേ ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലേ!!" കൈ കൂപ്പി കരണ്‍ പറഞ്ഞതില്‍ അശ്വിനി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി. കരണും ഒന്നു ചിരിച്ചു. ഇരുവര്‍ക്കും കൂട്ടിനായി ഒന്നുമറിയാത്ത കുഞ്ഞു ശിവാനിയും എന്തിനെന്നില്ലാതെ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. "അതേയ് ആശാനേ കൊച്ചിനെ കൊഞ്ചിച്ചും എന്നെ പുകഴ്ത്തിയും ഇവിടെയിങ്ങനെ ഇരുന്നാല്‍ മതിയോ?! സമയമെത്രയായി എന്നാ വിചാരിച്ചേ?!" അശ്വിനി ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് കരണ്‍ ഭിത്തിയില്‍ നോക്കിയത്. തൂങ്ങിയാടുന്ന പെന്‍ഡുലം സമയം അതിക്രമിക്കാന്‍ പോകുന്നുവെന്ന മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുത്തു. "ഗോഡ്.! ഇറ്റ്സ് ടൂ ലേറ്റ്.!" കരണ്‍ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. "ടൗണിലെ മാളില്‍ അത്യാവശ്യമായി ചരക്ക് എത്തിക്കണമെന്ന് ജോര്‍ജ്ജ് പറഞ്ഞിരുന്നതാ. ഞാനത് മറന്നു." വേഗത്തില്‍ വസ്ത്രം മാറി മകള്‍ക്കും അമ്മയ്ക്കും മുത്തം കൊടുത്ത് കരണ്‍ പറപറന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ട് അശ്വിനി മൂക്കത്ത് വിരല്‍ വെച്ച് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. "വലിയ ഓഫീസറായി വിലസിയ ആളുടെ ഒരു പോക്കേ!!" ഗ്രാമത്തിലേതന്നെ ഏതാനും കൃഷികള്‍ ചെയ്ത് കച്ചവടം ചെയ്യുന്നയാളാണ് ജോര്‍ജ്ജ്. അല്‍പ്പം കണിശക്കാരനായ കുടവയറന്‍. പ്രായം അറുപതിലേക്കെത്തുന്നു. എങ്കിലും തന്‍റെ ഗൗരവം കണ്ണുകളില്‍ പകര്‍ത്തി ജോര്‍ജ്ജ് ഒന്നു നോക്കിയാല്‍ പണിക്കാര്‍ അതേ നില്‍പ്പില്‍ മൂത്രമൊഴിക്കും. എന്നാലോ പണിക്കാര്‍ എല്ലാവരുടേയും ക്ഷേമം അന്വേഷിക്കുകയും സാമ്പത്തികമായും അല്ലാതെയും അദ്ധേഹം അവരെ സഹായിക്കാറുമുണ്ട്. ചോളവും മറ്റു ചില പച്ചക്കറികളും നല്ലതു പോലെ ക്ലീന്‍ ചെയ്ത് ടൗണിലെ മാളുകളില്‍ എത്തിച്ചു കൊടുക്കേണ്ട ചുമതല കരണിനായിരുന്നു. കരണിന്‍റെ കുതിച്ചു വരവ് കണ്ടതും ജോര്‍ജ്ജ് പുരികം വളച്ചു. "സോറി മിസ്റ്റര്‍ ജോര്‍ജ്ജ്.! ഞാനല്‍പ്പം ലേറ്റായി.!" എത്തിയുടനെ കരണ്‍ ക്ഷമാപണം നടത്തി. "ഓ മാന്‍ ഇറ്റ്സ് ടൂ ലേറ്റ്.! എന്‍റെ സ്വഭാവത്തിന് തന്നെ രണ്ട് തെറിയെങ്കിലും പറയേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ ഇന്നലെ താന്‍ എനിക്കു തന്ന ഓസ്ട്രിയന്‍ മാല്‍കോവ വീഞ്ഞിന്‍റെ രുചി ഇപ്പോഴും എന്‍റെ നാവില്‍ നിന്നും പോയിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട്.. അതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞാന്‍ ക്ഷമിക്കുന്നത്." വളരെ ഗൗരവത്തോടുതന്നെ ജോര്‍ജ്ജ് അറിയിച്ചു. "വിഷമിക്കാതെ മി. ജോര്‍ജ്ജ്. എല്ലാത്തിനും എന്‍റെ പക്കല്‍ പരിഹാരമുണ്ട്. ടൗണിലെ മാളില്‍ നമ്മുടെ ചരക്ക് കൃത്യ സമയത്തു തന്നെ എത്തിയിരിക്കും. താങ്കള്‍ക്കറിയാമോ., അത്ര മോശമല്ലാത്ത ഡ്രൈവിംഗ് ആണ് എന്‍റേത്.! ട്രാഫിക് ജാമുകളൊക്കെ എനിക്ക് പഴം പോലെയാണ്. അവയെല്ലാം നിസാരമായി ഞാന്‍ മറികടക്കും." കരണിന്‍റെ ഓവർ ആത്മവിശ്വാസം കണ്ട് കുറച്ചല്‍പ്പം മാറി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന വേലിയിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി ജോര്‍ജ്ജ് ഓര്‍ത്തു. കരണ്‍ ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ച ആദ്യ നാളുകളില്‍ ഒന്നായിരുന്നുവത്. അദ്ധേഹം കരണിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത് തന്‍റെ ചരക്കു വണ്ടി ഒന്നോടിച്ചു കാണിക്കാനായിരുന്നു. കേട്ടപാതി കരണ്‍ വണ്ടിയില്‍ കയറി നിസ്സാര ഭാവത്തോടെ പിന്നോട്ടെടുത്ത് വേലിയുടെ ഒരു ഭാഗം ഇടിച്ചു തകര്‍ത്തുകളഞ്ഞു. ഇതുകണ്ട് ജോര്‍ജ്ജ് കുന്തം വിഴുങ്ങിയ പോലെ തറച്ചു നിന്നു. കരണ്‍ കണ്ണിറുക്കി ഇളിഭ്യമായി ജോര്‍ജ്ജിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു കാട്ടി. അന്ന് ജോര്‍ജ്ജ് മുക്രയിട്ടതിനും അരിഷം പിടിച്ചതിനും കണക്കില്ലായിരുന്നു. ജോര്‍ജ്ജ് ഇപ്പോഴെന്താണ് ഓര്‍ത്തതെന്ന് ഊഹിച്ചെടുത്ത കരണ്‍ ഉള്ളില്‍ ഊറി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അന്ന് തന്‍റെ മികവ് പുറത്തെടുത്താല്‍ അത് വലിയ അബദ്ധമായിരിക്കുമെന്ന് അറിയാവുന്ന കരണ്‍ മനഃപ്പൂര്‍വ്വമാണ് വണ്ടി വേലിയില്‍ ഇടിപ്പിച്ചതെന്ന കാര്യം പാവം ജോര്‍ജ്ജുണ്ടോ അറിയുന്നു!! "സംശയിക്കണ്ട മി. ജോര്‍ജ്ജ്., ഞാനിപ്പോള്‍ കുഴപ്പമില്ലാതെയാണ് വണ്ടിയോടിക്കുന്നത്. എവിടെയും അത് തട്ടാറില്ല." ചമ്മിയ പോലെ കരണ്‍ പറഞ്ഞു. ജോര്‍ജ്ജ് ഒന്നു മൂളി. "പിന്നെ താങ്കളുടെ പരിഭവം മാറ്റാന്‍ ഇറ്റാലിയന്‍ മേഡ് നല്ല അസ്സല്‍ തീവെള്ളം ഞാന്‍ സമ്മാനമായി നല്‍കും." ജോര്‍ജ്ജ് അറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി. "ഈ അര്‍ദ്ധ വൃദ്ധന് മദ്യം വിളമ്പി താന്‍ പടുവൃദ്ധനാക്കി മാറ്റുമോ?! ശരി ശരി.. ചരക്ക് റെഡിയാണ്. വേഗം ഇവിടെ നിന്നും സ്ഥലം കാലിയാക്ക്." ഒന്നു തലയാട്ടി കരണ്‍ വേഗം വണ്ടിയില്‍ കയറി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. "അതേയ്., താന്‍ പറഞ്ഞ ആ ഇറ്റാലിയന്‍ മേയ്ഡ് തീവെള്ളത്തിന്‍റെ കാര്യം മറക്കണ്ട." ജോര്‍ജ്ജ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. കരണ്‍ തള്ളവിരല്‍ ഉയര്‍ത്തി കാട്ടി അവിടെ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായി. ********************************************************************************** 🎵യൂ ഹി ചലാ. ചല് റാഹി.. യൂ ഹി ചലാ.. ചല് റാഹി.. കിത്ത്നി ഹസീ ഹേ യേ ദുനിയാ.. ലാലാലാലാ..🎵 മൊബൈലില്‍ പ്ലേ ചെയ്ത സംഗീതത്തിനൊപ്പം മൂളി, ആസ്വാദനത്തോടെ കരണ്‍ ഡ്രൈവ് ചെയ്തു. ഹൈവേയും മറി കടന്ന് ടൗണിലെ താന്‍ ലക്ഷ്യമിട്ട മാളിലേക്ക് അവന്‍ വണ്ടി ഓടിച്ചു കയറ്റി. "ഹേയ് മിസ്റ്റര്‍ ഹെറിക്ക്. സുഖം തന്നെയല്ലേ?!" സെക്യൂരിറ്റിയെ നോക്കി കരണ്‍ കൈ വീശി. "ഓഹ് സാമുവല്‍! താനിത്ര വേഗം എത്തിയോ?! സുഖം തന്നെയെടോ." ആറരടിയോളം ഉയരമുള്ള ഹെറിക്ക് കരണിനെ നോക്കി തിരിച്ചും കൈ വീശി. അപ്പോഴേക്കും സ്റ്റോര്‍ റൂമിന്‍റെ മുന്നില്‍ വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത് കരണ്‍ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. "ഇനിയുള്ളവ ജോലിക്കാര്‍ ചെയ്തുകൊള്ളും." ഹെറിക്ക് പറഞ്ഞു. "എന്തായി തന്‍റെ മകളുടെ പഠിത്തമൊക്കെ?! ഡോക്ടര്‍ ഹെലീനയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരു രോഗവുമായി എന്നാ എനിക്ക് ചെല്ലാന്‍ കഴിയുക?!" കരണ്‍ തമാശയോടെ ചോദിച്ചു. "തന്‍റെ നാവ് പൊന്നാവട്ടേടോ സാമുവല്‍!" "എന്തിന് ഞാന്‍ രോഗിയാവുന്നതിലാണോ അതോ മകള്‍ ഡോക്ടറാവാന്‍ പോകുന്നതിലാണോ?!" "ഹഹഹഹ.. അതെനിക്കിഷ്ടായി. ഹെലീന ഡോക്ടറാവുന്ന കാര്യമാ ഞാനുദ്ധേശിച്ചേ. പക്ഷേ ആ ആഗ്രഹം നടന്നു കാണാന്‍ താനെന്നല്ല ആരും രോഗിയാവരുതെന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയുമുണ്ട്." "ഞാന്‍ തമാശിച്ചതല്ലേ മി. ഹെറിക്ക്. ഹെലീന നല്ല കുട്ടിയാണ്. അവളില്‍ നല്ലൊരു കാലിബറുണ്ട്. എനിക്ക് തീര്‍ച്ചയാണ്., അവള്‍ ഈ രാജ്യമറിയുന്ന നല്ലൊരു ഡോക്ടര്‍ ആവുക തന്നെ ചെയ്യു." ഉറപ്പോടെ കരണ്‍ പറഞ്ഞു. "ഉം.. പക്ഷേ ഭീമമായ ഫീസും മറ്റുമാണ് തടസ്സങ്ങള്‍. അതോര്‍ക്കുമ്പോഴേ ചങ്കില്‍ വെള്ളിടി പ്രകാശിക്കും." ഹെറിക്ക് നിരാശയടിച്ചു. "അതൊക്കെ ശെരിയാവും ഹെറിക്ക്. ഇവിടെ നമ്മളൊക്കെയില്ലേ.." ഉം..!! "ശ്ശോ..!! ഞാനിപ്പോഴാ ഓര്‍ത്തത്.! മോള്‍ക്ക് ഒരു കരടി പാവ വേണം. മാളിലുണ്ടാവുമോ എന്ന് ഞാനൊന്ന് തിരയട്ടേ.." കരണ്‍ വെപ്രാളത്തോടെ മാളിനകത്തേക്ക് പാഞ്ഞതും ഹെറിക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു : "എടോ സാമുവല്‍., താന്‍ ഒരു പ്രാവശ്യമാണ് ആ കുട്ടിക്കുറുമ്പിയെ ഇവിടേക്ക് കൊണ്ടു വന്നത്. ഇനി വരുമ്പോള്‍ അവളെയും കൂട്ടണം." ആയിക്കോട്ടേയെന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒന്നു തലയാട്ടി കരണ്‍ വേഗത്തില്‍ മാളിനകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ടോയ്സ് അടുക്കി വെച്ച റാക്കുകളില്‍ കരണിന്‍റെ നോട്ടം ചെന്നു. ശിവാനിയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാന്‍ സാധ്യതയുള്ള കരടിപ്പാവകളെ ഒരു മന്ദഹാസത്തോടെ കരണ്‍ നോക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ആ അലര്‍ച്ച ചെവികളില്‍ തുളഞ്ഞു കയറിയത്. കാര്യമെന്തന്നറിയാന്‍ ശബ്ദം കേട്ടിടത്തേക്ക് കരണും ഏതാനും ആളുകളും ചെന്നു. കാഷ്യറുമായി തര്‍ക്കത്തിലേര്‍പ്പെടുന്ന ആല്‍ബര്‍ത്തോ ആയിരുന്നു ആക്രോഷിച്ചത്. കാഷ്യറെ ഗണ്‍ പോയിന്‍റില്‍ നിര്‍ത്തിയിരിക്കുകയാണ് അവന്‍. "ഞാന്‍ ഡിക്സന്‍ കോബയുടെ സഹോദരന്‍ തന്നെയാണ്. എന്‍റെയടുത്ത് കളിച്ചാല്‍ കളി ഞാന്‍ പഠിപ്പിക്കും." ആല്‍ബര്‍ത്തോ കാഷ്യറിന്‍റെ കോളറില്‍ പിടിത്തമിട്ടു. "നീയൊന്നും എന്നെ ഭരിക്കാന്‍ തുനിയരുത്. അത് നിന്‍റെ ജീവനുതന്നെ ഹാനികരമാണ്. എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളവ ഞാനെടുക്കും. സൗകര്യമുണ്ടെങ്കില്‍ പണമൊടുക്കും. അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍ ആരും മുതിരണ്ട." എല്ലാം കേട്ട് ഭയചകിതനായി ആ കാഷ്യര്‍ മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു. അയാള്‍ തീര്‍ത്തും നിസ്സഹായനായിരുന്നു. മാളിലെ മറ്റെല്ലാവരും പ്രതികരണ ശേഷിയില്ലാതെ നോക്കി നിന്നു. എന്നാല്‍., ആ കാഴ്ച കണ്ട് കരണ്‍ തന്‍റെ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി ആല്‍ബര്‍ത്തോയെ തുറിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു. ആല്‍ബര്‍ത്തോ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് നോട്ടം തിരിച്ചു. "ഇത് എല്ലാ നായിന്‍റെ മക്കള്‍ക്കും പാഠമായിരിക്കട്ടെ. ഇതിനെതിരെ ഒരാളെങ്കിലും ശബ്ദിച്ചാല്‍ എല്ലാറ്റിനേം പുകച്ചു കളയും ഞാന്‍.!" ആല്‍ബര്‍ത്തോയില്‍ നിന്നും അശേഷം പോലും നോട്ടം തിരിക്കാതെ കരണ്‍ അതേ നില്‍പ്പ് തുടര്‍ന്നു. അപ്പോഴാണ് അവനും അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ചുവന്നു മുറ്റിയ കണ്ണുകളോടെ തീര്‍ത്തും രൗദ്രമായി ഒരാള്‍ തന്നെ നോക്കി ദഹിപ്പിക്കുന്നു. ആ കണ്ണുകളും ഭാവവും ആല്‍ബര്‍ത്തോയ്ക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. "എന്താടാ?? എന്താടാ നീയെന്നെ നോക്കി കൊല്ലുന്നത്?!" കരണിനടുത്തേക്ക് അവന്‍ ചുവടുകള്‍ വെച്ചു. "ആരാടാ നീ? ബാക്കിയുള്ളവരെല്ലാം തല താഴ്ത്തി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ നീ നിവര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നോ?!" കരണ്‍ മിണ്ടിയില്ല. "പറയടാ പൊലയാടി മോനേ!! ആരാടാ നീ?!" ഗണ്‍ നേര്‍ക്ക് ചൂണ്ടി ആല്‍ബര്‍ത്തോ കരണിന്‍റെ കോളറില്‍ പിടിത്തമിട്ട് ആക്രോഷിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഹെറിക്ക് അവിടെ ഓടിയെത്തിയത്. "ഹേയ്., സര്‍..! വിട്ടേക്കൂ സര്‍.! ഇയാള്‍ക്ക് ആളെ വേണ്ടത്ര പരിചയമില്ല." ഹെറിക്ക് ആല്‍ബര്‍ത്തോയോട് അപേക്ഷിച്ചു. അപ്പോഴും കരണ്‍ തന്‍റെ തുറിച്ചു നോട്ടം മാറ്റിയില്ല. "കണ്ടോ.. കണ്ടോ.. അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ കണ്ടോ?! ആ ഭാവം കണ്ടോ?! എന്നെ തൊണ്ട തൊടാതെ വിഴുങ്ങി കളയുമെന്ന ആ നില്‍പ്പ് കണ്ടോ?! ഇവന്‍ തന്‍റെയാരാ?!" "എന്‍റെ.. എന്‍റെ സുഹൃത്താണ്.. കക്ഷിക്ക് ഇവിടെ അങ്ങനെ പരിചയമില്ല. ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നുമാണ് വരുന്നത്." ഹെറിക്ക് വല്ല വിധേനയും പറഞ്ഞു. "ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും വരുന്നവന് ഇത്ര അഹന്തയോ??!! എന്നാല്‍ അതൊന്നു കാണണമല്ലോ!!" "വിട്ടേക്ക് സര്‍., ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ.. ഇദ്ധേഹത്തിന് ആളറിയാതെ സംഭവിച്ചതാ. മേലില്‍ ഇനിയിതാവര്‍ത്തിക്കില്ല." "വിളിച്ചോണ്ട് പോടോ ഇവനെ. ഇല്ലെങ്കില്‍ എന്‍റെ തോക്ക് കൊണ്ട് ഇവന്‍ ഒടുങ്ങും." ആല്‍ബര്‍ത്തോ ആക്രോഷിച്ചതും കരണിന്‍റെ കൈകളില്‍ പിടിത്തമിട്ട് ഹെറിക്ക് തന്‍റെ നേര്‍ക്ക് വലിച്ചു. അപ്പോഴും ആല്‍ബര്‍ത്തോയിലേക്ക് ഗര്‍ജ്ജിച്ചു ചാടാന്‍ വെമ്പി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു കരണ്‍. കുറച്ചധികം പാടുപ്പെട്ട് കരണിനെ മാളില്‍ നിന്നും വെളിയിലേക്ക് കൊണ്ടു വരികയായിരുന്നു മിസ്റ്റര്‍ ഹെറിക്ക്..!! ((തുടരും)) രചന : കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰 #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

📙 നോവൽ - Part 9 0010^ڈ9٥S0 Part 9 0010^ڈ9٥S0 - ShareChat