ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mVR6EAW?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 38 അധിനിയുടെ അലർച്ച കേട്ടാണ് അക്ക ഞെട്ടിയുണർന്നത്. വീർസിംഹ റാവു വിന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തെ പടുകൂറ്റൻ ബദാം മരത്തിന് ചുവട്ടിലായിരുന്നു അക്കയുടെ കാർ പാർക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്നത്. നിലവിളി കേട്ട ആ നിമിഷത്തിൽ തന്നെ അക്ക പന്തികേട് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സിംഹ ചിലപ്പോഴൊക്കെ പെൺകുട്ടികളെ ഉപദ്രവിക്കാറുണ്ട്. അതയാൾക്കൊരു ഹരമാണ്. പക്ഷേ, ഇതങ്ങനെ ഒന്നാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിയില്ല. കോമ്പൗണ്ടിൽ തന്നെ മറ്റൊരു മൂലയിൽ സിഗരറ്റ് വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഡ്രൈവർ ഓടി വരുന്നത് കാണമായിരുന്നു. ഇരുവരും ഓടി മുൻ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയതും ആ നടുക്കുന്ന കാഴ്ച്ച കണ്ടു. താഴെ വീണു കിടക്കുന്ന മിശ്വയ്ക്ക് സമീപം ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് മുട്ടുകുത്തി ഇരിക്കുന്ന അധിനി. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ മിശ്വ മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്നോ , സ്റ്റൈർകേസിൽ നിന്നോ, താഴെ വീണതെങ്ങാനും ആയിരിക്കും എന്നാണവർ ചിന്തിച്ചത്. പക്ഷേ, അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഇരുവരും അമ്പരന്നു. "ഇതെന്തു പറ്റി ? " മുഖം കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അധിനിയോടായിരുന്നു അക്കയുടെ ചോദ്യം . അവളുടെ നെറ്റിയിലെ കറുത്ത അടയാളം അവർ അപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്, "ഇതെന്തൊക്കെയാടീ ഇവിടെ നടക്കുന്നെ ? നീയെന്തിനാ കിടന്നു കാറിയെ ? അയ്യാ എവിടെ ? " അവർ ഉറക്കെ ആക്രോശിച്ചു . അത് കേട്ടിട്ടാകണം , മിശ്വ ഒന്ന് ഞെരങ്ങി. "മിശ്വാ... മോളെ..." അക്ക അവൾക്കരികിൽ മുട്ടുകുത്തി അവളെ തന്റെ മടിയിലേക്ക് ചെരിച്ചു കിടത്തി. "എന്തു പറ്റി എന്റെ കുട്ടിക്ക് ?" കൺകോണിൽ അക്കയുടെ മുഖം പതിഞ്ഞതും, മിശ്വ ഒരലർച്ചയോടെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. "എന്താടീ ?" അക്ക കണ്ണുരുട്ടി. "ആ പെണ്ണ്... " അധിനി വിറയലോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അക്ക ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് അവളെ നോക്കി. "ആ പെണ്ണ് ഇവിടെയും വന്നു..." " ഏത് ? " അക്കയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "അവിടെ... ഹോസ്റ്റലിൽ കണ്ട പെണ്ണ്..." "വല്ലി..." മിശ്വ മന്ത്രിച്ചു. ഞെട്ടിപ്പോയ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ മിശ്വയിലേക്കായി. "നീയും കണ്ടൊ അവളെ ?" അധിനി നടുക്കം മാറാതെ ചോദിച്ചു. മിശ്വ തല വെട്ടിച്ചു. "പിന്നെ ? പിന്നെ നിനക്കെങ്ങനെയാണ് മനസ്സിലായത് ?" അധിനിയുടെ സ്വരം വിഹ്വലമായിരുന്നു. "ഞാൻ..." മിശ്വ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. "അയാൾ വന്നിരുന്നു... മുകളിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്നു. ദാ ആ സ്റ്റെപ് വഴി." അവൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. "അയാൾ എന്നോ ?" അക്കയുടെ ഭാവം ഞൊടിയിട നേരം കൊണ്ട് മാറി. "അയ്യാ എന്ന് പറയടീ!" മിശ്വ ഭയത്തോടെ തലകുലുക്കി. "എന്റെ അടുത്ത് വന്നു. കൂടെ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു... അപ്പൊ ഞാൻ , അധിനി വന്നിട്ട് ഒരുമിച്ചു വരാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയ്യ മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. പിന്നെ..." മിശ്വ ഓർത്തെടുക്കുകയാണ്. "ഞാൻ ഇവിടെ , കുറച്ചു നേരം നിന്നു. ഈ മീനുകളെ നോക്കി... കുറേ കഴിഞ്ഞിട്ടും , അധിനിയെ കാണാനില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു നോക്കി... പക്ഷേ , ആരും മിണ്ടിയില്ല. അപ്പോഴാണ്, എന്റെ പുറകിൽ, ദാ ആ വാതിലിന്റെ പുറകിൽ നിന്നും ഒരു നിഴൽ പോലെ എന്തോ..." മിശ്വയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം ഇരച്ചു കയറി വന്നത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. "ഒരു ഇരുണ്ട രൂപമായിരുന്നു... ഡ്രസ്സ്‌ ഒന്നും ഇട്ടിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു... അതോ ഇനി..." അവൾ ആലോചിച്ചു. "അടിവസ്ത്രം ഉണ്ടായിരുന്നെന്നു തോന്നുന്നു. അവൾ എന്റെ തൊട്ടു പുറകിൽ വന്ന് നിന്നു. ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് നോക്കാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ , എന്റെ തോളിൽ തൊട്ടു. ഐസ് പോലെ തണുത്ത ഒരു കൈ... " ആ ഒരോർമ്മയിൽ മിശ്വയുടെ ശരീരമാകെ ഒന്ന് വിറച്ചു. "രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതും, എന്റെ എന്റെ തലയ്ക്കു പുറകിൽ..." മിശ്വ, സ്വയമറിയാതെയെന്നവണ്ണം അവിടെയൊന്ന് കയ്യമർത്തിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു. "എന്തോ ഒരു സാധനം വന്നിടിച്ചു! ഞാൻ താഴേക്ക്‌ വീഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോ, അവൾ എന്നെ താങ്ങി പതുക്കെ നിലത്തേക്ക് കിടത്തി... പിന്നെ എനിക്കൊന്നും ഓർമ്മയില്ല..." അന്തം വിട്ട് കേട്ടിരിക്കുകയാണ് അക്കയും മറ്റുള്ളവരും. എല്ലാവരുടേയും നോട്ടം അധിനിയിലേക്കായി. "നീയോ ? നിനക്കെന്തു പറ്റി ?" "ഇതു തന്നെ അക്കാ..." അധിനിയും നെറ്റി തടവിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു. "ഇതുപോലെ തന്നെ ഒരു പെണ്ണ് , എന്റെ പുറകിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. എന്നെ അടിച്ചു വീഴിച്ചു. അവസാനം ഇരുകാലുകളും കവച്ചു വെച്ച് കൊണ്ട് അവൾ എന്റെ മുകളിൽ കയറി നിന്നപ്പോൾ..." അധിനി ഉമിനീരിറക്കി. "മുഖം കണ്ടൊ ?" അക്കയുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരുന്നു. "ഇല്ല... ഒരു ഷാൾ വലിച്ചു കെട്ടിയിരുന്നു. ഒരു കറുത്ത ഷാൾ. അടിവസ്ത്രമായിരുന്നു വേഷം. കറുത്ത ബ്രായും പാന്റീസും. പിന്നേ... അവളുടെ കയ്യിൽ രണ്ട് കഠാരകളുണ്ടായിരുന്നു. കഴുത്തിന്റെ പുറകിൽ നിന്നും വലിച്ചെടുത്തതാ. പഴയ രാജാക്കന്മാരുടെ ഒക്കെ കയ്യിലുള്ള പോലത്തെ... കൈപ്പിടിയൊക്കെയുള്ളത്." അതു കേട്ട നിമിഷത്തിൽ അക്ക അപകടം മണത്തു. ഒരൊറ്റ കുതിപ്പിന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ അവർ , സ്റ്റെയർകേസിലൂടെ മുകളിലേക്കോടി. ഒപ്പം, "അയ്യാ..." എന്നുറക്കെ വിളിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു അവർ. അധിനി മിശ്വയെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ച് ഇറുക്കെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആ പാവം. അധികം വൈകിയില്ല. ദിഗന്തം നടുങ്ങുമാറുച്ചത്തിൽ ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നു കേട്ടു! അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ, അക്കയുടെ ഡ്രൈവർ മുകളിലേക്കൊടുന്നത് കണ്ടു. ഒപ്പം ഓടാനാഞ്ഞ അധിനിയെ, മിശ്വ ഇറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുകയായിരുന്നു. പോകല്ലേ എന്ന് യാചിക്കും പോലെ. മറ്റു മാർഗ്ഗമില്ലാതെ, അധിനി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ വീട് നിറയേ "അയ്യാവുടെ" അനുജരന്മാരെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. ആദ്യം താഴേക്കോടിയിറങ്ങി വന്നത് ഡ്രൈവറായിരുനു. പുറകേ ഓടിയെത്തിയ അക്ക, കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. എത്രയും പെട്ടെന്ന് പെൺകുട്ടികളെ അവിടെ നിന്നും മാറ്റാനുള്ള ആജ്ഞ! ഡ്രൈവർ, പെട്ടെന്ന് തന്നെ അധിനിയോടും മിശ്വയോടും, തന്നെ പിന്തുടരാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചുകൊണ്ട് കാറിന്റെ അരികിലേക്കോടി. അതിനിടയിൽ 'എന്താ പറ്റിയെ ?' എന്ന അധിനിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി, ചുണ്ടത്ത് വിരൽ ചേർത്ത ഒരു “ശ്ശ് ശ്ശ്” ശബ്ദമായിരുന്നു. മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്നും, വീർ സിംഹന്റെ ഭാര്യമാരുടെ അലമുറയും നിലവിളിയുമെല്ലാം കേൾക്കാമായിരുന്നു. തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ സ്റ്റീയറിങ്ങിൽ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ഡ്രൈവറുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ പെൺകുട്ടികൾ പരസ്പരം നോക്കി ഇരുന്നതേയുള്ളൂ. അക്ക അവരോടൊപ്പം മടങ്ങിയിരുന്നില്ല. ഇരുണ്ടു മൂടിക്കെട്ടി നിന്നിരുന്ന അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്നു തന്നെ ഒരു അപ്രതീക്ഷിത മഴയെ വരവേറ്റു. ചെറിയ ചരൽ വാരി വിതറിയതുപോലെ, കാറിന്റെ ഗ്ലാസ്സിനു മുകളിലേക്ക് വെള്ളത്തുള്ളികൾ പതിക്കാനാരംഭിച്ചതും, ഡ്രൈവർ അസ്വസ്ഥതയോടെ വൈപ്പർ ഓണാക്കി. അവർക്കു മുൻപിൽ ഏതാനും വാര അകലെയായി ഒരു മിന്നൽ, നിലത്തുമുട്ടി പിൻവലിഞ്ഞതും, കാതടപ്പിക്കുന്ന ഹുങ്കാര ശബ്ദത്തോടെ ഇടിവെട്ടാനാരംഭിച്ചു. ഡ്രൈവർ തന്റെ മാറിൽ കിടന്ന ഒരു രുദ്രാക്ഷമാലയിൽ തെരുപ്പിടിച്ച് എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കാൻ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. വല്ലാതെ ഭയന്നിരിക്കുന്നു അയാൾ. വളരെ ബദ്ധപ്പെട്ടാണയാൾ ആ വാഹനം നിയന്ത്രിച്ചുകൊണിരുന്നതെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. "ചേട്ടാ..." അധിനി മുൻപോട്ടാഞ്ഞ് അയാളെ തട്ടി വിളിച്ചു. "എന്താ സംഭവം ? അയാവുക്ക് എന്തു പറ്റി ?" ഞെട്ടിപ്പോയ ആ മനുഷ്യൻ ഒരു അപരിചിതയെ എന്നപോലെ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. “ചേട്ടാ...” അധിനി വീണ്ടും വിളിച്ചു. “പേടിപ്പിക്കല്ലേ ചേട്ടാ... എന്താ ഉണ്ടായെ ?” "എന്റെ പൊന്നു മോളെ..." ഡ്രൈവർ നെഞ്ചിൽ കൈ ചേർത്തു. “ഇതുപോലൊരു ഭീകര കാഴ്ച്ച ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടില്ല. വെട്ടി കണ്ടം തുണ്ടമാക്കിക്കളഞ്ഞില്ലേ അയാളെ." അധിനി ഞെട്ടി മിശ്വയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവൾ ഇപ്പോൾ ബോധരഹിതയാകും എന്ന അവസ്ഥയിലാണ്. ഒരു ഇടിമിന്നൽ കൂടി. നിമിഷാർദ്ധനേരത്തേക്ക് സകലതും നിശ്ചലമായതുപോലെ. പെട്ടെന്നാണ് മിശ്വ പുറത്തെന്തോ കണ്ടത്. ഞെട്ടി നിവർന്നിരുന്നു ആ പെൺകുട്ടി. ഒപ്പം വിഹ്വലമായ മുഖത്തോടെ പുറത്തേക്കു കൈ ചൂണ്ടി അവൾ. പുറത്തെ ചാറ്റൽ മഴയിൽ... തങ്ങളുടെ കാറിനു സമാന്തരമായി , ദൂരെ കെട്ടിടങ്ങളുടെ പുറകിലൂടെ അതിവേഗത്തിൽ പായുന്ന ഒരു സ്ത്രീരൂപം! ഒരു കരിംപൂച്ചയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ചലനങ്ങളോടെ! എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം അവിടേക്കായി. "വല്ലി..." മിശ്വയുടെ സ്വരം സ്വയമറിയാതെയെന്നവണ്ണം ഉയർന്നുപോയി. "എവിടെ ?" അധിനിക്ക് അവിടെ ആരെയും കാണാനായില്ല. "ദാ... ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ പുറകിലേക്ക് മറഞ്ഞു..." മിശ്വ ഉമിനീരിറക്കി. ഡ്രൈവർ വാഹനം നിർത്തി. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു ഫോൺ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. "എവിടെയാ നീ കണ്ടത് ? ആ മഞ്ഞ ബിൽഡിങ്ങാണോ ?" അയാൾ മിശ്വയോട് ചോദിച്ചു. "അല്ല ചേട്ടാ.. അതിന്റെയൊക്കെ അപ്പുറത്ത്... ഒരുപാട് ദൂരെ. ആ മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ... ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മാത്രമേ കാണാൻ പറ്റിയുള്ളൂ..." അവൾ പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ ഡ്രൈവർ ഫോണിൽ ആരെയോ ഡയൽ ചെയ്തുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. "എന്തൊക്കെയാ ഇവിടെ നടക്കുന്നെ ?" അധിനി നെറ്റിയിൽ തടവിക്കൊണ്ട് ഡോർ തുറക്കാനാഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ , മിശ്വ അവളെ തടഞ്ഞു. "പോകണ്ട... എനിക്ക് പേടിയാ..." അധിനി മിശ്വയെ തന്റെ മാറിലേക്ക് ചേർത്തു പിടിച്ചു. മിശ്വ, അവളിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേർന്നതുപോലെ തളർന്നു കിടന്നു. അധിനിയുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള മിടിപ്പുകൾ അവൾക്ക് തന്റെ കവിളിൽ അനുഭവിക്കാമായിരുന്നു. "ചേച്ചീ..." അവൾ വിളിച്ചു. "നീ പേടിക്കണ്ട കുട്ടീ... ഞാൻ പോകുന്നില്ല." "അതല്ല... ചേച്ചി അവളുടെ മുഖം കണ്ടാരുന്നോ ? വല്ലിയുടെ ?" "ഇല്ല മോളെ..." "ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്..." "ങ്‌ഹേ ?" അധിനി ഞെട്ടി അവളുടെ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി. "അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു... ഹർഷന്റെ വീട്ടിൽ..." അധിനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ അതിശയവും, ഭയവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു നിന്നു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവളുടെ ഓർമ്മകൾ ഹർഷൻ മൽഹാർ ചക്രവർത്തിയുടെ ബംഗ്ലാവിൽ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു. " എന്നിട്ട് ? ഇതുവരെ നീ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ... ആരാ അവൾ ?" അധിനി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചതിന് ശേഷമാണ് ചോദിച്ചത്. "എനിക്കറിയില്ല. " മിശ്വ കരയാൻ ആരംഭിച്ചു. "എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല ചേച്ചീ... ഒന്നും മനസിലാവാണില്ല..." ഏതാനും മിനിട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ അവരുടെ വാഹനത്തിന് പുറകിലായി ഒരു പിക്കപ്പ് ട്രക്ക് പാഞ്ഞു വന്ന് നിന്നു. ഡ്രൈവർ, അവർക്ക, മിശ്വ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചയിടമെല്ലാം കാണിച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുകയാണ്. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, അവർ വാഹനം അവിടെത്തന്നെ വെച്ച് തിരിച്ചു കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള ഒരു ഗലിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. തിരികെ കാറിലേക്ക് കയറി ഇരുന്ന ഡ്രൈവർ പിറുപിറുക്കുന്നത് കേൾക്കാമായിരുന്നു. "ഈ പെണ്ണിനെത്തന്നെയല്ലേ നിങ്ങൾ ഹോസ്റ്റലിലും കണ്ടത് ?" അയാൾ തിരിഞ്ഞ് പുറകിലെ സീറ്റിലേക്ക് നോക്കി. പെൺകുട്ടികൾ തലകുലുക്കി. “വല്ലി അല്ലേ ?” അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ഉറപ്പാക്കാനെന്നവണ്ണം. “അതേ ചേട്ടാ...” "എനിക്കറിയാം അതാരാണെന്ന്." ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെയായിരുന്നു അയാളുടെ മറുപടി. അവർ രണ്ട് പേരും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. "മക്കളേ… ഞാൻ ഇനി ഇവിടെ നിക്കൂല്ല. എവിടേക്കെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടാൻ പോവാ." "ചേട്ടാ… ഞങ്ങളെ ഹോസ്റ്റലിലെത്തിക്കൂ. പേടിയാവുവാ." അധിനി അയാളെ ദയനീയമായി നോക്കി. പക്ഷേ, ആ മനുഷ്യൻ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. വല്ലാത്തൊരു വിഹ്വലത ബാധിച്ചിരുന്നു അയാളെ. "സ്വന്തം അനിയത്തിയെ വരേ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു ആ രാജയ്യാവുക്ക് കൂട്ടിക്കൊടുത്ത സ്ത്രീയാണ് ആ അക്ക." പെൺകുട്ടികൾ ഞെട്ടി. ഡ്രൈവർ ആത്മഗതം പോലെയാണ്‌ തുടർന്നത്. “നിങ്ങളൊക്കെ വരുന്നതിനു ഒരുപാടു മുന്നെയാണ്‌ മക്കളേ. മൂന്നു നാലു കൊല്ലമായിട്ടുണ്ടാകും... അക്ക ഒരിക്കൽ നാട്ടിൽ പോയി മടങ്ങി വന്നപ്പോ... കൂടെ അവളുമുണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീവല്ലി... അവരുടെ സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പ്!” “ഈശ്വരാ!” അധിനിയുടെ സ്വരം വിറച്ചു. "ചെകുത്താൻ മനുഷ്യ ജന്മം എടുത്തതാണവർ. അതുകൊണ്ട്… മക്കളേ , വല്ല നിവർത്തിയുമുണ്ടെങ്കിൽ, കിട്ടുന്ന ചാൻസിനു ചാടി രക്ഷപ്പെട്ടോ.” “ശ്രീവല്ലി എന്നിട്ട് എവിടെയാണിപ്പൊ ?” “ആർക്കറിയാം ?” അയാൾ കൈ മലർത്തി. “ആ നീചൻ അവളെ കടിച്ചു കീറിയില്ലേ ? ആദ്യത്തെ പരാക്രമത്തിൽത്തന്നെ ചത്തുപോയെന്നാണ്‌ ഞങ്ങളൊക്കെ അറിഞ്ഞത്. അന്നു രാത്രി തന്നെ അതിനെ അയാൾ ആസിഡിൽ-” “മതി!!” മിശ്വ കയ്യുയർത്തി അയാളെ തടഞ്ഞു. ഭയന്നു വിറങ്ങലിച്ചു പോയിരുന്നു അവൾ. “പേടിപ്പിക്കാൻ പറയുവല്ല.“ അയാൾ തുടർന്നു ”ആരോ ഇവരോട് കണക്കു തീർക്കാൻ ഇറങ്ങീട്ടുണ്ട്കുട്ടികളേ. സൂക്ഷിച്ചില്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ അതിന്റെ ഇടയ്ക്ക് പെടും. മനുഷ്യരാണെങ്കിൽ നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാമായിരുന്നു... പക്ഷേ ഇതങ്ങനെയാണെന്നെനിക്കു തോന്നുന്നില്ല.“ അയാൾ കഴുത്തിൽ നിന്നും രുദ്രാക്ഷമാല ഊരി കൈത്തണ്ടയിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ട് കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. തുടരും 🤭 കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ