Solumates 2 "അല്ല...." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഭൂമി അവനിൽ നിന്നും ദൂരേക്ക് ഓടിപോയി. അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും മറഞ്ഞ്  ഒരിടത്ത് ആൽമരതണലിൽ അവൾ തളർന്നിരുന്നു. 'താനൊരുപാട് ആഗ്രഹിച്ച, സ്വപ്നം കണ്ട കാര്യമാണ്. ഇന്നത് നടന്നപ്പോൾ ഒട്ടും സന്തോഷമല്ല തോന്നിയത്.' കണ്ണ് നിറഞ്ഞു നിന്ന താരയുടെ മുഖം അവളുടെ ഹൃദയത്തെ കുത്തിനോവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.  ആ മരത്തിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് ഹൃദയം തകർന്ന് അവൾ അഭയം പ്രാപിച്ചു. മുകിലിന് താരയോടാണ് ഇഷ്ടമെന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ച അവൾ, തന്റെ പ്രണയത്തെ ഒരു പഴയ പുസ്തകത്തിനിടയിലെ വാടിയ പൂവുപോലെ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചതായിരുന്നു. തന്റെ സഹോദരിക്ക് അവനോടുള്ള ഇഷ്ടം അറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ അവൾ തന്റെ ഹൃദയവാതിലുകൾ കൊട്ടിയടച്ചതാണ്. താരയേക്കാൾ വലുതല്ല തനിക്ക് മുകിലിനോടുള്ള പ്രണയം. പെട്ടെന്നുണ്ടായ കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന ഇലകളെപ്പോലെ അവൾ തകർന്നുപോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് ഭൂമി ഭയന്നു. മുകിലിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മാർത്ഥത കാണുമ്പോഴും, തന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്ന സഹോദരിയുടെ നിശബ്ദതയാണ് ഭൂമിയെ പൊള്ളിച്ചത്.ആകാശം തെളിഞ്ഞിട്ടും, മരങ്ങൾ പെയ്തു തോർന്നിട്ടും, ഭൂമിയുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ മാത്രമാണ് ഒരു വലിയ മഴക്കാലം ആരംഭിച്ചത്. ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച പ്രണയവും, അറിഞ്ഞു പോയ സത്യവും, സഹോദരിയോടുള്ള നീതിയും തമ്മിൽ ആ നനഞ്ഞ വഴിയിൽ വെച്ച് ഒരു യുദ്ധം തന്നെ നടന്നു. മഴ തോർന്നാലും മരങ്ങൾ പെയ്യുന്നത് പോലെ, അതിനു ശേഷവും ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിൽ പ്രണയവും സങ്കടവും കലർന്ന കണ്ണീർ തുള്ളികൾ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. തന്റെ മനസ്സ് മഴവെള്ളം കെട്ടിനിൽക്കുന്ന വയൽപോലെ വിങ്ങുന്നതും ഭാരമുള്ളതുമായി അവൾക്ക് തോന്നി. മുകിലിനെന്തോ അവളുടെ മറുപടി തൃപ്തികരമായി തോന്നിയില്ല. ആകാശം വീണ്ടും ഇരുണ്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. തൊട്ടുമുൻപ് പെയ്തു തോർന്ന മഴയുടെ നനവ് മാറും മുൻപേ അടുത്ത ഊഴത്തിനായി മേഘങ്ങൾ ഒത്തുകൂടുകയാണ്. പ്രണയം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവന്റെ മനസ്സ് പോലെ ആ അന്തരീക്ഷം ഭാരമുള്ളതും ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നതുമായിരുന്നു. അവൾ നടന്നകന്ന ആ നനഞ്ഞ പാതയിലേക്ക് നോക്കി അവൻ നിന്നു. മുകിലിന്റെ ഉള്ളിൽ വേനൽ കരിയിച്ച മണ്ണിലേക്ക് വീണ ആദ്യത്തെ കനത്ത മഴത്തുള്ളികൾ സൃഷ്ടിച്ച പൊള്ളലായിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞിട്ട് പോയ വാക്ക് കൂർത്ത മുള്ളുകളായി അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചുനിൽക്കുന്നു. ആ മുറിവുകളിൽ നിന്നും രക്തമല്ല, മറിച്ച് മരവിച്ചുപോയ ഓർമ്മകളാണ് ഒലിച്ചിറങ്ങിയത്. ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതി അവന്റെ വേദനയെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ വേദനയോടെ വണ്ടിയെടുത്ത് അവിടെ നിന്നും പോയി. രാത്രിയുടെ ഏകാന്തതയിൽ മുകിൽ ബാൽക്കണിയിൽ വന്നു നിന്നു. മഴ ആർത്തിയോടെ പെയ്തൊഴിയുന്നു. കാറ്റിൽ ഉലഞ്ഞ് മണ്ണിൽ പതിക്കുന്ന പഴുത്ത ഇലകൾ, അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും അനാവശ്യമായ ഒരു ഏടായി തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട അവന്റെ അവസ്ഥയെ അവനോർത്തു. മഴത്തുള്ളികൾ മുത്തുകണക്കെ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. മറ്റുള്ളവർക്ക് അത് സംഗീതമായിരുന്നു, എന്നാൽ അവന് അത് തകർന്നുപോയ ഒരു വയലിന്റെ ഞരക്കമായിരുന്നു. ഓരോ തുള്ളിയും അവന്റെ മുറിവുകളിൽ ഉപ്പുപുരട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വെളിച്ചം വരാത്തവിധം അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ട അവന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ നേർചിത്രമായി ആകാശം കറുത്തു നിന്നു. "ഇല്ല...അവൾ കള്ളം പറഞ്ഞതാണ്." അവൻ മന്ത്രിച്ചു. പക്ഷേ ആ വാക്ക് മഴയുടെ ഇരമ്പലിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. ഒരു പുഴ അതിന്റെ തീരത്തെ മണ്ണൊലിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ, അവളുടെ നിഷേധം അവന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെയും പ്രതീക്ഷകളെയും തകർത്തെറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ചില്ലുപാത്രത്തിൽ വീണ വിള്ളൽ പോലെ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രണയം ഒരു പാടായി അവശേഷിച്ചു. 'ആദ്യ പ്രണയം..... ' അവൻ മനസ്സിലോർത്തു. മഴ കനത്തു പെയ്യുകയാണ്. പ്രകൃതി പെയ്തു തോരുമായിരിക്കും, പക്ഷേ അവന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ഈ വർഷകാലം എന്ന് അവസാനിക്കുമെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. തനിക്കു ചുറ്റും ലോകം പതിവുപോലെ ചലിക്കുമ്പോഴും, ഒരു വൻമരം കടപുഴകി വീണ നിശബ്ദതയോടെ അവൻ ആ മഴയത്ത് തനിച്ചായി. #😍 ആദ്യ പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #👩 Sisters Love