#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ഡെഡ്ലി വളകൾ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കൊച്ചിയിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി വയനാട്ടിലെ തണുപ്പിലേക്ക് ഒരു ബ്രാൻഡഡ് ഷൂട്ടിങ്ങിനായാണ് ലൈലഎത്തിയത്. ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ മില്യൺ ഫോളോവേഴ്‌സുള്ള ലൈലയ്ക്ക് എപ്പോഴും പുതുമയുള്ളത് എന്തെങ്കിലും വേണം. കൂടെ വിശ്വസ്തരായ സുഹൃത്തുക്കളും. കടുത്ത യുക്തിവാദിയായ ഐടി മാനേജർ വേണു, വിചിത്രമായ വസ്തുക്കൾ ക്യാമറയിൽ പകർത്താൻ ഭ്രമമുള്ള ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ആദർശ്, ലൈലയുടെ നിഴലായി കൂടെയുള്ള സിജി എന്നിവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഷൂട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങവേ ലക്കിടിയിലെ ഒരു ഇടുങ്ങിയ വഴിയിൽ വെച്ചാണ് ലൈല ആ കട കണ്ടത്. മണ്ണും പായലും പിടിച്ച ഒരു ചെറിയ ഓലമേഞ്ഞ കട. അവിടെ പിച്ചളയിൽ തീർത്ത വിചിത്രമായ ചില ആഭരണങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ ലൈലയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. വയനാട്ടിലെ ആ ഇടുങ്ങിയ കരകൗശല കടയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശ്മശാന മൂകതയുണ്ടായിരുന്നു. ചുവരുകളിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന പലതരം പിച്ചള ആഭരണങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ലൈലയുടെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിയത് കറുത്ത പിച്ചളയിൽ പച്ചക്കല്ലുകൾ പതിപ്പിച്ച ആ വിചിത്രമായ വളകളിലായിരുന്നു. കൊച്ചിയിലെ മോഡലിംഗ് ലോകത്ത് തന്റേതായ ഒരിടം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ലൈലയ്ക്ക് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ പുതിയൊരു തരംഗം സൃഷ്ടിക്കാൻ ഈ വളകൾ മതിയെന്ന് തോന്നി. കടക്കാരനായ ആ വൃദ്ധൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ വളകൾ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭയം നിഴലിച്ചിരുന്നു. "ഇതിനെ മിന്നൽ കൈവള എന്ന് വിളിക്കും മോളേ... ഇത് വാങ്ങുന്നവർക്ക് ചിലപ്പോൾ ഭാരക്കൂടുതൽ തോന്നാം, കാരണം ഇതിന് ലോഹത്തിന്റെ മാത്രമല്ല, ചില ഓർമ്മകളുടെയും ഭാരമുണ്ട്," എന്ന് അയാൾ പിറുപിറുത്തു. അയാളുടെ മുന്നറിയിപ്പ് ഒരു വിചിത്രമായ മാർക്കറ്റിംഗ് തന്ത്രമായി കണ്ട് അവൾ പുച്ഛിച്ചു തള്ളി. "ഇതൊക്കെ വെറും തള്ളാണ് അപ്പൂപ്പാ, ഭാരം കൂടിയാൽ എനിക്ക് നല്ലതല്ലേ, ലുക്ക് കിട്ടുമല്ലോ," എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ പണം നൽകി ആ വളകൾ സ്വന്തമാക്കി. കൊച്ചിയിലെ മറൈൻ ഡ്രൈവിലുള്ള ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വഴിയിലുടനീളം ആ പിച്ചള വളകൾ അവളുടെ ബാഗിനുള്ളിൽ കിടന്ന് അസാധാരണമാംവിധം കിലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ………. ഫ്ലാറ്റിലെത്തിയ ആദ്യ രാത്രിയിൽ തന്നെ ലൈല ആ വളകൾ തന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ അണിഞ്ഞു. അത് ധരിച്ച നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ സിരകളിലൂടെ ഒരു മരവിപ്പ് പടരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. "ലൈല, നീ ആ വളകൾ ഒന്ന് ഊരി വെക്കുന്നില്ലേ? നിന്റെ കൈകൾ വല്ലാതെ വിളറിയിരിക്കുന്നു," എന്ന് സിജി ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു. ലൈല ഒരു മരവിച്ച ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി, "ഇല്ല സിജി, ഇത് കൈയ്യിൽ കിടക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു പവർ തോന്നുന്നുണ്ട്, നീ നോക്കിക്കോ നാളെ എന്റെ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം ഫീഡ് ഇത് കണ്ട് കത്തും." എന്നാൽ ആദർശ് തന്റെ ക്യാമറയുമായി അവളുടെ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്താൻ നോക്കിയപ്പോൾ ലെൻസിലൂടെ കണ്ടത് വിചിത്രമായ ഒരു നിഴലായിരുന്നു. "എന്താടാ ആദർശേ, നീ എന്തിനാ ക്യാമറ താഴ്ത്തി വെക്കുന്നത്?" എന്ന് വേണു ചോദിച്ചപ്പോൾ, "ഒന്നുമില്ല വേണുവേട്ടാ, ലെൻസിൽ എന്തോ ഒരു പൊടി പടലം പോലെ, ലൈലയുടെ കയ്യിൽ ആ വളകൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു പുക കാണുന്ന പോലെ തോന്നി," എന്ന് അവൻ അവ്യക്തമായി മറുപടി നൽകി. …….. രണ്ടാം രാത്രി പകുതിയായപ്പോൾ സിജി വെള്ളം കുടിക്കാനായി എഴുന്നേറ്റു. ലിവിംഗ് റൂമിലെ കർട്ടനുകൾക്കിടയിലൂടെ ചന്ദ്രപ്രകാശം ഫ്ലാറ്റിനുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബാലക്കണിയിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട സിജി അത് ലൈലയാണെന്ന് കരുതി അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "ലൈല, ഈ പാതിരാത്രി നീ എന്തിനാ അവിടെ നിൽക്കുന്നത്? അകത്തേക്ക് വാ," എന്ന് സിജി വിളിച്ചു. എന്നാൽ അവൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളുടെ രക്തം മരവിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു; ബാൽക്കണിയിൽ ആരുമില്ല, മറിച്ച് ഒരു ജോഡി കറുത്ത വളകൾ വായുവിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്നു! സിജി അലറിവിളിച്ചുകൊണ്ട് ലൈലയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. അവിടെ ലൈല ഉറക്കത്തിൽ ആരുടെയോ കഴുത്ത് ഞെരിക്കുന്നത് പോലെ കൈകൾ വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അരുത്... അത് എന്റെ കൈകളാണ്... അവരെ വിടൂ..." എന്ന് അവൾ ഏതോ പഴയ മലബാർ ഭാഷയിൽ ഉറക്കത്തിൽ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേണുവും ആദർശും ഓടിയെത്തി അവളെ വിളിച്ചുണർത്തി. കണ്ണുതുറന്ന ലൈല അവരെ തിരിച്ചറിയാത്ത വിധം നോക്കി പരുഷമായ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു, "നാരായണൻ എവിടെ? എന്റെ നാരായണനെ അവർ എന്ത് ചെയ്തു?" എല്ലാവരുംഅത് കേട്ട് ഞെട്ടി ………. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ വേണു തന്റെ യുക്തിവാദം പുറത്തെടുത്തു. "ഇതൊക്കെ വെറും ഭ്രമമാണ് സിജി, ലൈലയ്ക്ക് ആ കടക്കാരൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ കേട്ട് തോന്നുന്ന പേടിയാണിത്," എന്ന് അവൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ലൈലയുടെ കയ്യിലിരുന്ന വളയിൽ ബലമായി പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, "ഇതാണോ നിങ്ങളെ പേടിപ്പിക്കുന്നത്? ഇതൊരു സാധാരണ പിച്ചള വളയല്ലേ?" പെട്ടെന്ന് ലിവിംഗ് റൂമിലെ 65 ഇഞ്ച് സ്മാർട്ട് ടിവി തനിയെ ഓണായി. ശബ്ദമില്ലാത്ത ആ ദൃശ്യങ്ങളിൽ 1920-കളിലെ ഒരു പഴയ തറവാടും അവിടെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ കൈകൾ കോടാലി കൊണ്ട് വെട്ടിമാറ്റുന്ന ദൃശ്യവും തെളിഞ്ഞു. വേണുവിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു, അവന്റെ മുഖത്തെ ചോര വാർന്നുപോയി. അതേ സമയം തന്നെ പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് വേണുവിന്റെ അമ്മ ഗീതമ്മയുടെ നിലവിളി കേട്ടു. "വേണൂ... ഈ ചന്ദനതിരിയുടെ പുകയ്ക്ക് പച്ച നിറമാണ്... ഈ വിഗ്രഹങ്ങൾ എന്തിനാ ചുവരിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്?" എന്ന് അവർ അലറി ചോദിച്ചു. ആധുനികമായ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു പഴയ ശ്മശാനത്തിന്റെ ഗന്ധം പടരാൻ തുടങ്ങി. ആദർശ് ആ സുവനീർ കടക്കാരനെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ദുരൂഹമായത്. ട്രൂകോളറിൽ ആ നമ്പറിന് പകരം വരുന്നത് മരിച്ചവരുടെ ഇടംഎന്നായിരുന്നു. ആദർശ് വയനാട്ടിലെ തന്റെ സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ച് ആ കടയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ പറഞ്ഞു. അല്പസമയത്തിന് ശേഷം സുഹൃത്ത് അയച്ചു കൊടുത്ത ഫോട്ടോ കണ്ട എല്ലാവരും സ്തംഭിച്ചു പോയി. "ആദർശേ, നീ പറഞ്ഞ കട പത്തു വർഷം മുമ്പ് ഒരു ഉരുൾപൊട്ടലിൽ തകർന്നുപോയതാണ്. അന്ന് അവിടെ മരിച്ച ഒരു നർത്തകിയുടെ ശവത്തിനരികിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ വളകളാണ് നീ ഈ ഫോട്ടോയിൽ കാണിക്കുന്നത്," എന്ന് സുഹൃത്ത് ഫോണിലൂടെ പറഞ്ഞു. ലൈല ആ വളകൾ ഊരാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അത് മാംസവുമായി ഒട്ടിച്ചേർന്നത് പോലെ മുറുകി. "സിജി, എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നു... ഇത് എന്റെ എല്ലുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നു..." എന്ന് അവൾ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു. സിജി സോപ്പ് വെള്ളവും എണ്ണയും ഉപയോഗിച്ച് നോക്കിയെങ്കിലും ഓരോ തവണയും വളകൾ അവളുടെ ചർമ്മത്തിനുള്ളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുകയാണുണ്ടായത്. …… നാലാം ദിവസം കൊച്ചിയിലെ ആകാശം മഴയില്ലാതെ കറുത്തിരുണ്ടു. ലൈല ഇപ്പോൾ ലൈലയല്ലായിരുന്നു. അവൾ ഫ്ലാറ്റിലെ ആധുനിക ഫർണിച്ചറുകൾ മാറ്റി ഒരു പഴയ തറവാടിന്റെ മാതൃകയിൽ സാധനങ്ങൾ അടുക്കി വെച്ചു. "പണിക്കരെ, നാരായണനെ വിളിക്കൂ... എനിക്ക് നൃത്തം ചെയ്യണം അതിനു ശേഷം നിന്റെ ചോര എനിക്ക് കുടിക്കണം," എന്ന് അവൾ ആദർശിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. “ പണിക്കരോ ഏത് പണിക്കർ ഞാൻ ആദർശ് ആണ് നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത് “ ആദർശ് ഞെട്ടി “ അല്ല നീ സജിതൻ പണിക്കർ അല്ലെ നിന്നെ ഞാൻ കൊല്ലും “ ആദർശ് അത് കേട്ട് ഞെട്ടി വിറച്ചു അതേ സമയം ഗീതമ്മ തന്റെ പഴയ കുടുംബ ഗ്രന്ഥവുമായി മുറിയിലേക്ക് വന്നു. "ഇത് സാധാരണ ആഭരണമല്ല മക്കളേ, ഇത് രക്തം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ലോഹമാണ്. ചതിയിലൂടെ കൊല്ലപ്പെട്ട ഒരു പെണ്ണിന്റെ ചിതാഭസ്മത്തിൽ മുക്കിയെടുത്ത പിച്ചളയാണിത്. അവളെ കൊന്നവരുടെ വംശം നശിപ്പിക്കാൻ അവൾ തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു," എന്ന് അവർ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. …….. ഏതാണ്ട് നൂറു വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, വയനാട്ടിലെ ഒരു വലിയ തറവാട്ടിലെ ആസ്ഥാന നർത്തകിയായിരുന്നു മാധവി. അവളുടെ നൃത്തം കാണാൻ ദൂരദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പോലും ആളുകൾ എത്തുമായിരുന്നു. ആ തറവാട്ടിലെ ഇളമുറക്കാരനായ നാരായണൻ നമ്പൂതിരിയുമായി മാധവി പ്രണയത്തിലായി. എന്നാൽ, ഈ ബന്ധം തറവാടിന്റെ അന്തസ്സിന് ചേരാത്തതാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച കാരണവർ സജിതൻ പണിക്കർ എന്ന തന്റെ കാര്യസ്ഥന്റെ സഹായത്തോടെ മാധവിയെ ചതിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു പൗർണ്ണമി രാത്രിയിൽ, നൃത്തം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുകയായിരുന്ന മാധവിയെ പണിക്കരും കൂട്ടാളികളും ചേർന്ന് തടഞ്ഞുനിർത്തി. നാരായണൻ നൽകിയ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അവൾ അണിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവർ അവളുടെ കൈകൾ വെട്ടിമാറ്റി ആ ആഭരണങ്ങൾ കവർന്നു. മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മാധവി ആ ചുരത്തിലെ കുന്നുകളെ സാക്ഷിയാക്കി ഒരു ശാപം ചൊരിഞ്ഞു "എന്റെ കലയെയും പ്രണയത്തെയും തകർത്ത ഈ കൈകൾ എന്നെന്നും ഓർമ്മിക്കപ്പെടും, എന്നെ ചതിച്ചവരുടെ ചോര ഈ മണ്ണിൽ വീഴുന്നതുവരെ ഈ ആത്മാവ് അടങ്ങില്ല." അവളുടെ മൃതദേഹം ഒരു ചിതയിൽ ദഹിപ്പിച്ചപ്പോൾ, പണിക്കർ ആ ആഭരണങ്ങൾ ഉരുക്കി പിച്ചളയുമായി കലർത്തി പുതിയൊരു ജോടി വളകൾ നിർമ്മിച്ചു. തന്റെ വംശത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് അണിയാനായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ ആ വളകൾ അണിഞ്ഞ പണിക്കരുടെ മകളും ഭാര്യയും വിചിത്രമായ രീതിയിൽ മരണപ്പെട്ടു. മാധവിയുടെ ചിതാഭസ്മം കലർന്ന ആ ലോഹം അവരെ ഓരോരുത്തരെയായി വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. ഭയന്നുപോയ പണിക്കർ ആ വളകൾ ഒരു മന്ത്രവാദിക്ക് നൽകി. ആ മന്ത്രവാദി അത് ഒരു ചെറിയ കളിമൺ ഭരണിക്കുള്ളിലാക്കി വയനാട്ടിലെ കുന്നിൻചെരിവിൽ കുഴിച്ചുമൂടി. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഒരു ഉരുൾപൊട്ടലിൽ ഈ മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോവുകയും ആ ഭരണി പുറത്തെടുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അത് കണ്ടെത്തിയ കടക്കാരൻ അതിലെ വളകൾ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി തന്റെ കടയിൽ വിൽക്കാൻ വെച്ചു. മാധവിയുടെ ആത്മാവ് ആ വളകളിൽ കുടികൊണ്ടിരുന്നു. തന്നെ ചതിച്ച കാരണവരുടെയും പണിക്കരുടെയും വംശത്തിലുള്ള ആരെങ്കിലും ആ വളകൾ തേടി വരുമെന്ന് അവൾ കാത്തിരുന്നു. ആ വംശത്തിൽ പെട്ട വർ ആണ് വേണുവും ആദർശും ……. അന്നു രാത്രി സിജി കണ്ട കാഴ്ച കൂടുതൽ ഭീകരമായിരുന്നു; ലൈല അടുക്കളയിൽ ഇരുന്ന് ഫ്രിഡ്ജിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ബീഫ് പച്ചയായി പിച്ചിച്ചീന്തി തിന്നുകയാണ്, അവളുടെ വളകൾ ഇപ്പോൾ ചോര ചുവന്ന നിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം ഗീതമ്മ ഒരു വഴി പറഞ്ഞു, "ഈ അശുദ്ധിയെ നേരിടാൻ പുണ്യതീർത്ഥം തന്നെ വേണം." വേണു ഉടനെ തന്റെ തറവാട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ഗംഗാജലം എടുത്ത് അവളുടെ നേർക്ക് തളിച്ചു. "നിർത്തൂ നാരായണ! എന്നെ തൊടരുത്!" എന്ന് ഗർജ്ജിച്ചു കൊണ്ട് ലൈല വേണുവിനെ ഹാളിന്റെ അറ്റത്തേക്ക് ഒരൊറ്റ തള്ളലിന് എറിഞ്ഞു. മുറിയിലെ താപനില മൈനസ് ഡിഗ്രിയിലേക്ക് താഴ്ന്നു, സ്മാർട്ട് ഹോം സിസ്റ്റം തനിയെ ഒരു ശവസംസ്കാര ഗീതം പ്ലേ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ ഗീതമ്മ തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന മന്ത്രം ജപിച്ച സ്വർണ്ണ വളകൾ ലൈലയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. "മാധവീ... നിന്റെ പക ഇതോടെ തീരട്ടെ... ഈ പെണ്ണിനെ വിട്ടുപോകൂ!" എന്ന് ഗീതമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. സ്വർണ്ണവും പിച്ചളയും തമ്മിലുള്ള ആ പോരാട്ടത്തിൽ മുറിയിലാകെ ഷോർട്ട് സർക്യൂട്ട് ഉണ്ടായി വലിയൊരു സ്ഫോടനം നടന്നു. കറുത്ത പുക മാറിയപ്പോൾ ലൈല ബോധരഹിതയായി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവളുടെ കൈകളിൽ ആ വളകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം തറയിൽ ഒരു പിടി കറുത്ത ചാരം മാത്രം ശേഷിച്ചു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കൊച്ചിയിലെ തിരക്കുകളിലേക്ക് അവർ തിരിച്ചുപോയി, ലൈലയ്ക്ക് നടന്നതൊന്നും ഓർമ്മയില്ലായിരുന്നു. "എല്ലാം ഒരു പേക്കിനാവ് പോലെ കഴിഞ്ഞല്ലോ വേണുവേട്ടാ," എന്ന് ലൈല ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. എങ്കിലും സിജി ഇന്നും രാത്രികളിൽ ഫ്ലാറ്റിലെ ഇടനാഴികളിൽ പിച്ചള വളകൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന 'കിളിങ് കിളിങ്' ശബ്ദം കേൾക്കാറുണ്ടെന്ന് രഹസ്യമായി വിശ്വസിക്കുന്നു. ലൈലയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ആ വളകൾ ഇരുന്നിടത്ത് ഇന്നും രണ്ട് നീലിച്ച അടയാളങ്ങളുണ്ട്. "ഈ പാട് എന്താ മായാത്തത് സിജി?" എന്ന് ലൈല ഓരോ പൗർണ്ണമി രാത്രിയിലും ചോദിക്കുമ്പോൾ സിജി ഭയത്തോടെ മിണ്ടാതിരിക്കും. ……. ഭയാനകമായ സത്യം ഇതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു; ആദർശ് ആ രാത്രി തറയിൽ കണ്ട ആ ചെറിയ പിച്ചളക്കഷ്ണം രഹസ്യമായി അടിച്ചുമാറ്റി തന്റെ ക്യാമറ ബാഗിൽ പൊതിഞ്ഞു വെച്ചിരുന്നു. ഒരു മാസത്തിന് ശേഷം അവൻ തന്റെ ഡ്രോയർ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത്, ആ പിച്ചളക്കഷ്ണം പതുക്കെ വളർന്ന് ഒരു പുതിയ വളയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ്. "നീ അടുത്ത ഇരയെ കണ്ടെത്തിയോ?" എന്ന് ആദർശ് ആ വളയെ നോക്കി ഒരു വന്യമായ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ മുറിയിലെ കണ്ണാടിയിൽ തലയില്ലാത്ത ഒരു രൂപം അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ പഴയ ശാപം പുതിയൊരു കൈത്തണ്ടയ്ക്കായി കൊതിയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു. ……. End