ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੌਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਰੂਹ ਕੰਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹਕੀਕਤ ਹੈ। ਬੀਐਸਐਫ ਦਾ ਜਵਾਨ ਜਸਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਰਹੱਦ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, 3 ਮਾਰਚ 2026 ਨੂੰ NCB ਜੰਮੂ ਵੱਲੋਂ ਹਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ 17 ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਗਈ।
20 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਆਈ। ਸਰਕਾਰੀ ਪੱਖੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਸੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਕਾਫੀ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਸਿਵਲ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ 16 ਸਫ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸਟਮਾਰਟਮ ਰਿਪੋਰਟ ਨੇ 34 ਚੋਟਾਂ ਦਰਜ ਕੀਤੀਆਂ। 24 ਚੋਟਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ 2 ਤੋਂ 4 ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ 9 ਚੋਟਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ। ਸਿਰ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸੱਟ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਬੇਹੱਦ ਤਸ਼ੱਦਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
NCB ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਸਨ। ਪਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਕੇਸ ਕਰਕੇ ਫਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ 17 ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ? ਕਿਉਂ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ?
ਇਹ ਕੇਸ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪੂਰੇ ਸਿਸਟਮ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਸਟਡੀ ਵਿੱਚ ਮੌਤਾਂ ਦੇ ਵਧਦੇ ਕੇਸ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ। ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੀਆਂ DK Basu ਗਾਈਡਲਾਈਨਜ਼ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਹਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ?
ਜਸਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮੌਤ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੁਨੀਆ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਚੁੱਪੀ ਤੇ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਜੇ ਅੱਜ ਵੀ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
Copi.... 🙏 #📝 ਅੱਜ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ✍ #🌆 ਸਿਟੀ ਸਪੈਸ਼ਲ🎤 #👉 ਤਾਜ਼ਾ ਅਪਡੇਟਸ ⭐ #👉🏻 ਸਥਾਨਕ ਅਪਡੇਟਸ 📰 #🌍 ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਹਰ ਅਪਡੇਟ 🗞️
