🌹🌹आपलंच आयुष्य 🌹🌹महातारांगण आयुष्याच्या या वळणावर, दिसू लागले दिवे मिणमिणते, दिवसेंदिवस होत चालले कमी आयुष्य, बोनस लाभला आजचा दिन.... भूतकाळ विसरून गेले, भविष्याची चिंता नुरली, वर्तमानी आनंद लुटत, बालकासम स्वच्छंद हुंदडते.... तरीही कधीकधी कानी येते, वयोमर्यादा संभाळावी लागते, हाड मोडले,लचक भरली, पुन्हा न राहू शकेन उभी..... थोडा व्यायाम, थोडा आराम, मोजका आहार, थोडा विहार, एकांत सराव, ईश्वराचे नाम, जीवन जगणे शांत निरामय.... मनी वसावी तृप्ती समाधान, अंतरी फुलवावे आनंदवन, सावधान, जागृत,कार्यरत, बुध्दीने वेचावे ज्ञानकण...... मनमोकळे मनात हसावे, नाचगाणे मनानेच करावे, अंत:करण हिरवेगार असावे, आयुष्यात मनाला फुलवावे.... सावकाश करावी हालचाल, मोजूनच बोलावे बोल, चाल चालावी मंद मंद, आयुष्याच्या या वळणावर... 🌹🙏🌹🙏🌹🙏🌹 #🌹☕गुड मॉर्निंग Special☕🌹 #🤗 जुन्या आठवणी #👍लाईफ कोट्स #🎑जीवन प्रवास #आयुष्य

🌹🌹 मातृ पितृ देवो भव 🌹🌹 "आई + वडील हेच जीवन " आई वडिल म्हणजे नक्की काय असत १ आयुष्य जगण्यासाठी देवान दिलेल ॲडव्हान्स पाठबशळ असत . तुमच्या प्रत्येक दिवसात त्यांनी आपल स्वप्न पाहिलेले असत तुमच्या जन्मापासून त्यांच्या मरना पर्यंत त्यांनी आपल आयुष्य खर्च केलेल असत . आई तुमच्या आयुष्याच्या गाडीच योग्य दिशा देणार स्टिअरिंग असत ., तर अचानक आलेल्या संकटात सावरायला "वडील " म्हणजे अर्जट ब्रेकचा पर्याय असतो . आईच प्रेम हे रोजच्या कामाला येणार "बँक बॅलन्स " असत, तर वडील म्हणजे गरजेच्या वेळी मिळणारा तुमचा बोनस किंवा व्हेरिएबल पेमेंट असते, आई म्हणजे तुम्हाला सतत जोडणार मोबाईल नेटवर्क असत, आणि कधी ते नेटवर्क थकल तर वडील अर्जट Sms असत . आई म्हणजे तुमच्या आयुष्यातल ॲन्टीव्हायरस असत, तर शोधून काढलेले व्हायरस संपवायच वडील हे "क्वॉरनटाईन" बटण असत . आई म्हणजं तुमच्या आयुष्यातल शिक्षणाच विद्यापीठ असत, तर वडील म्हणजे तुमच्या आयुष्यातील चालती बोलती अनुभवाची फॅक्टरी असते, आई न्हणजे तुमच्या आयुष्यातील साठवलेली पुण्याई असते, तर वरील म्हणजे कंबर कसून आयुष्यभर मिळविलेली कमाई असते,, आई म्हणजे तुमच्या आयुष्यातला मार्गदर्शक गुरु असते . तर दाखविलेल्या वाटेवर वडील हा जवळचा मित्र असतो ., आई म्हणजे साक्षात भगवंत " परमेश्वर असतो, तर परमेश्वरा पर्यंत पोहचवायला वडील एक संत असतो आईम्हणज तुमचे शरीर / मेंदू / काळीज ' आणि मन असत, तर वडील म्हणजे भक्कम ठेवणारा पाठीचा कणा आणि शरीरबळ . / हाड न हाड असत . कधी वेदना झाल्यास तोंडी वाक्य आई sss असत,, आणि भले मोठे संकट आले की उच्चारात बापरे बाप असत ., परमेश्वर समोर आला तरी विट फेकणाऱ्या पुंडलीकाच मन असत, त्याच्या आई बापाच्या रूपात विठ्ठलाने स्वतःलाच तिथे पाहिलेल असत . म्हणून म्हणतो परमेश्वर ' अध्यात्म . भगवंत हे सगळ अजब गणित असत, त्या सगळ्या पर्यंत पोहचवणार " आईवडील " हे कनेक्शन असत,, आईवडील म्हणजे न कळत मागे आलेली मायेची सावलीअसते. उगाच नाही आपल्या संस्कृतीत "मातृ देवोभव " पितृ देवोभव " असे म्हणतात . आईवडील असून सुद्धा जर ते आपल्या सोबत रहात नसतील, तर या जगातील तुम्ही नतदृष्ठ आहात, सर्वांत महान सुख ' शांती " समाधान व आनंदा पासून वंचित आहात खरच आईवडिलांच्या सेवेसाठी कधीही नाही म्हणू नका . कारण आपण हे जग पहातोय ते आईवडीला मुळे च .🙏🙏 #🌹☕गुड मॉर्निंग Special☕🌹 #👨‍👩‍👧‍👦आई-बाबा #आई #आई थोर तुझे उपकार #आई तुझ्या मूर्ती वाणी या जगात मूर्ती नाही अनमोल जन्म दिला ग आई तुझे उपकार फिटणार नाही

🌹🌹भोगी🌹🌹 मकर संक्रांतीच्या आदल्या दिवशी साजरा होणारा 'भोगी' हा सण म्हणजे निसर्गाप्रती कृतज्ञता व्यक्त करण्याचा दिवस आहे. या सणाचे महत्त्व, परंपरा आणि त्यानिमित्ताने बनवल्या जाणाऱ्या विशेष खाद्यपदार्थांची आणि या सणाची माहिती देणारा लेख. दरवर्षीप्रमाणे यंदा १३ जानेवारी रोजी अर्थात मकरसंक्रांतीच्या आदल्या दिवशी भोगी साजरी करायची आहे आणि १४ जानेवारी रोजी मकरसंक्रांतीचा सण साजरा करायचा आहे. 'भोगी' म्हणजे उपभोगाचा सण. 'नको रे ओढू, नको रे ताणू, आनंदाने भोगी मांडू' असे म्हणत हा सण महाराष्ट्र, कर्नाटक, तेलंगणा आणि आंध्र प्रदेशात मोठ्या उत्साहाने साजरा केला जातो. थंडीच्या दिवसात निसर्गातून मिळणाऱ्या ताज्या पिकांचा आनंद घेणे आणि शरीराचे पोषण करणे हा यामागचा मुख्य उद्देश आहे. भोगीची विशेष भाजी (खेंगट) भोगीची विशेष भाजी (खेंगट) भोगीच्या दिवशी घराघरात एक विशेष मिश्र भाजी बनवली जाते, ज्याला 'खेंगट' किंवा 'भोगीची भाजी' म्हणतात. या भाजीचे वैशिष्ट्य म्हणजे यामध्ये हिवाळ्यातील सर्व ताज्या भाज्यांचा वापर केला जातोः घटकः ओले हरभरे, पावटा, वांगी, घेवडा, गाजर, वाटाणा आणि शेंगदाणे. तिळाचे महत्त्वः या भाजीत भरपूर प्रमाणात तीळ वापरले जातात. तीळ हे उष्ण असल्याने थंडीच्या दिवसात शरीरातील उष्णता टिकवून ठेवण्यास मदत करतात. तिळाची बाजरीची भाकरी भोगीला केवळ भाजीच नाही, तर तिळाची बाजरीची भाकरी आणि लोणी या जोडिला अनन्यसाधारण महत्त्व आहे. बाजरी आणि तीळ या दोन्ही गोष्टी शरीराला ऊर्जा आणि उष्णता देतात. या दिवशी मुगाची डाळ घातलेली मऊ खिचडी देखील अनेक ठिकाणी बनवली जाते. धार्मिक आणि सांस्कृतिक महत्त्व धार्मिक आणि सांस्कृतिक महत्त्व १. इंद्राची पूजाः पौराणिक कथेनुसार, हा दिवस देवराज इंद्राला समर्पित आहे. इंद्राने पृथ्वीवर पाऊस पाडून समृद्धी आणली, म्हणून त्यांचे आभार मानले जातात. २. साफसफाई आणि मंगल स्नानः भोगीच्या दिवशी पहाटे उठून घर स्वच्छ केले जाते. अभ्यंगस्नान करून नवीन किंवा स्वच्छ कपडे परिधान केले जातात. अंगणात सुंदर रांगोळी काढली जाते. ३. कचरा जाळण्याची परंपरा (कचरा टाळा, नकारात्मकता जाळा): काही ठिकाणी जुन्या आणि अनावश्यक वस्तू जाळण्याची परंपरा आहे. याचा अर्थ आपल्या मनातील वाईट विचार आणि नकारात्मकता जाळून नवीन वर्षाची सकारात्मक सुरुवात करणे असा होतो. "भोगी न्हावा आणि नशिबी यावा" ग्रामीण भागात अशी म्हण आहे की, जो भोगीचा सण आनंदात साजरा करतो, त्याचे पूर्ण वर्ष आरोग्यपूर्ण आणि समृद्ध जाते. निसर्गातून जे मिळते ते देवाला नैवेद्य म्हणून अर्पण करण्याची ही पद्धत आपली कृषी संस्कृती दर्शवते. #🌹☕गुड मॉर्निंग Special☕🌹 #भोगी शुभेच्छा #भोगी #भोगी आणि मकर संक्रांत #मकर संक्रात तिळगुळ घ्या गोड गोड बोला

🌹🌹गुलजारी लाल नंदा 🌹🌹 भारताचे माजी पंतप्रधान... घरमालकाने त्याला भाडे न दिल्याने ९४ वर्षीय भाडेकरू वृद्धाला भाड्याच्या घरातून हाकलून दिले. म्हाताऱ्याकडे जुना पलंग, काही अॅल्युमिनियमची भांडी, प्लास्टिकची बादली आणि घोकंपट्टी वगैरे शिवाय काहीही सामान नव्हते. म्हातार्‍याने मालकाला भाडे देण्यासाठी थोडा वेळ देण्याची विनंती केली. शेजाऱ्यांनाही म्हातार्‍याची दया आली आणि त्यांनी घरमालकाला भाडे देण्यासाठी थोडा वेळ दिला. घरमालकाने अनिच्छेने त्याला भाडे भरण्यासाठी थोडा वेळ दिला. म्हातार्‍याने सामान आत घेतले. तेथून जाणाऱ्या एका पत्रकाराने थांबून सर्व दृश्य पाहिले. ही बाब आपल्या वृत्तपत्रात प्रसिद्ध करणे उपयुक्त ठरेल असे त्यांना वाटले. त्याने एक मथळा देखील विचारला, "क्रूर जमीनदार पैशासाठी म्हातार्‍याला भाड्याच्या घरातून बाहेर काढतो." मग त्याने जुन्या भाडेकरूचे काही फोटो काढले आणि भाड्याच्या घराचे काही फोटोही काढले. पत्रकाराने जाऊन आपल्या प्रेस मालकाला घडलेला प्रकार सांगितला. प्रेसच्या मालकाने चित्रे पाहिली आणि त्यांना धक्काच बसला. त्यांनी पत्रकाराला विचारले, म्हाताऱ्याला ओळखते का? पत्रकार नाही म्हणाला. दुसऱ्या दिवशी वर्तमानपत्राच्या पहिल्या पानावर मोठी बातमी छापून आली. "गुलझारीलाल नंदा, भारताचे माजी पंतप्रधान, एक दयनीय जीवन जगत" असे शीर्षक होते. या बातमीत पुढे लिहिले आहे की, माजी पंतप्रधान कसे भाडे देऊ शकले नाहीत आणि त्यांना घरातून कसे हाकलून देण्यात आले. आजकाल फ्रेशर्सही भरपूर पैसे कमावतात, अशी टिप्पणी केली गेली. तर दोन वेळा माजी पंतप्रधान राहिलेल्या आणि दीर्घकाळ केंद्रीय मंत्री राहिलेल्या व्यक्तीकडे स्वतःचे घरही नाही. वास्तविक गुलझारीलाल नंदा यांना रु. 500/- प्रति महिना भत्ता उपलब्ध होता. मात्र आपण स्वातंत्र्यसैनिकांच्या भत्त्यासाठी लढलो नसल्याचे सांगत त्यांनी हे पैसे नाकारले होते. नंतरच्या मित्रांनी त्याला असे सांगून स्वीकारण्यास भाग पाडले की त्याचे मूळ दुसरे कोणतेही स्त्रोत नाही. या पैशातून तो घरभाडे देऊन गुजराण करत असे. दुसऱ्या दिवशी विद्यमान पंतप्रधानांनी मंत्री आणि अधिकाऱ्यांना वाहनांच्या ताफ्यासह त्यांच्या घरी पाठवले. एवढ्या व्हीआयपी वाहनांचा ताफा पाहून घरमालक थक्क झाला. तेव्हाच त्यांना कळले की त्यांचे भाडेकरू श्री गुलझारीलाल नंदा हे भारताचे माजी पंतप्रधान होते. घरमालकाने त्यांच्या गैरवर्तनाबद्दल लगेच गुलझारीलाल नंदा यांच्या चरणी नतमस्तक झाले. अधिकारी आणि व्हीआयपींनी गुलझारीलाल नंदा यांना सरकारी निवास आणि इतर सुविधा स्वीकारण्याची विनंती केली. गुलझारीलाल नंदा यांनी या वृद्धापकाळात अशा सुविधांचा काय उपयोग असे सांगून त्यांची ऑफर स्वीकारली नाही. शेवटच्या श्वासापर्यंत ते एका सामान्य नागरिकाप्रमाणे जगले. 1997 मध्ये सरकारने त्यांचा भारतरत्न देऊन गौरव केला. त्यांच्या आयुष्याची तुलना सध्याच्या राजकारण्यांशी करा.कारण आमच्या ३०० आमदारांना फुकटची ३०० निवासस्थाने हवी आहेत. (त्यांच्या 24व्या पुण्यतिथीनिमित्त, आदरांजली) 🙏🙏विनम्र अभिवादन 🙏🙏 #🌹☕गुड मॉर्निंग Special☕🌹 #☀️गुड मॉर्निंग☀️ #✨मंगळवार स्पेशल✨ #स्वाभिमानी #थोर व्यक्ती

🌹🌹 सत्य परिस्थिती 🌹🌹 माणूस माणसाला पारखा होत चालला आहे.. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ हल्ली...प्रत्यक्षातील सोडा पण स्वप्नातील वाट सुद्धा सापडत नाही. खरं तर आपणच ती शोधण्याच्या भानगडीत पडत नाही कारण आपण खूप बिझी झाल्याने नात्याची माती करीत आहोत. आणि आपल्याला या गोष्टीची अजिबात खंत वाटत नाही. आपण इतके आत्मकेंद्री झालेले आहोत की फक्त मी आणि माझे या पलीकडे पाहायला आपल्याला वेळ नाही. समोरचा काय बोलतोय, काय करतोय हे पाहण्या इतकाही आपल्याकडे वेळ नाही. खरेतर आपण तो वेळ काढीतच नाही. वेळ फार विचित्र असते बरे, आज तुम्ही तुमच्या लोकांसाठी वेळ काढीत नाही उद्या ती लोकं तुमच्यासाठी वेळ काढणार नाहीत. वेळीच सावध व्हायला हवं कारण फक्त स्वतःपुरतं जगणाऱ्यांना वेळ नेहमीच धडा शिकवीत आलेला आहे. इथे मोठाले राजे महाराजे मातीत मिसळले तिथे तुम्ही आम्ही कोण आहोत हो. आपण इतके निबर कातडीचे झालेले आहोत की, बाबा तुझे काय चालले आहे एवढे सुध्दा खूपशा लोकांना विचारावेसे वाटत नाही. तुमचे पैसे, वय, सौन्दर्य, प्रसिद्धी हे काहीच सोबत येत नाही, लक्षात राहते ती तुमची माणुसकी आणि तुम्ही कमावलेली माणसं.. विद्वान लोक तुमची श्रीमंती तुमच्या पैशावर मोजत नाही तर तुमच्या दारात तुमच्या आप्तस्वकीयांच्या, मित्रमंडळींच्या किती चपला आहेत यावरून तुमची ख्याती मोजतात. दोन मिनिट सुद्धा न बोलण्या इतकं या जगात कधीच आणि कुणीच बिझी नसतं. मी खूप बिझी आहे असे म्हणणारे त्यांची रोजची कामं करीत नाहीत काय? मुळात आपल्या मनात जेव्हा एखादी अपराधीपणाची भावना असेल तेव्हाच आपण समोरच्या व्यक्तीला टाळतो. सगळं आपल्याच मताने होत नाही, कधीकधी आपल्या माणसाच्या मनाची सुद्धा दखल घ्यायची असते. पण त्या माणसाला तुम्ही आपलं मानत असाल तर. आणि आपलं मानतच नसाल तर मग बोलण्यात काही अर्थच नाही. बरीचशी नाती एकमेकांशी संवाद तुटल्यानेच तुटतात. आज बोलू उद्या बोलू या आज उद्याच्या नादात वेळ हातातून निघून जाते आणि मग आपल्याला आपलीच लाज वाटते. आपण समोरच्याला राग येईल असे समजून त्याच्या पासून दूर जातो. माणसाने भाषा विकसित केली आणि म्हणून तो जगातील सर्व प्राणिमात्रांच्याहून श्रेष्ठ गणला गेला. पण ही भाषा संवादासाठी असून आपसातील नाती जपण्याचे प्रभावी माध्यम आहे हेच तो हेतू पुरस्सर विसरून गेला. संवाद साधण्यास हाच माणूस आता कंजुषी करू लागल्याने माणूस माणसाला पारखा होत चालला आहे. बाकी जास्त बोलण्याची गरज नाही, कारण तुम्ही तसे खूप हुशार आहातच.. आणि सूज्ञास सांगणे न लगे असे म्हणतात. कारण संवादामुळे समाजात एकता आणि योग्य समज निर्माण होते. म्हणून अबोला टाळा...संवाद साधा. 🙏🌹श्रीराम समर्थ 🌹🙏 #🌹☕गुड मॉर्निंग Special☕🌹 #☀️गुड मॉर्निंग☀️ #✨सोमवार स्पेशल✨ #माणुसकी #कटू सत्य

🌹🌹 नवमी महालय 🌹🌹 आई नवमी श्राद्ध: अविधवा नवमी श्राद्धाची संपूर्ण माहितीअविधवा नवमी म्हणजे मातृ नवमी किंवा आई नवमी होय. ही पितृपक्षातील एक महत्त्वाची तिथी आहे. हिंदू धर्मात पितृपक्षादरम्यान आपल्या पूर्वजांचे स्मरण करून त्यांना श्रद्धांजली अर्पण केली जाते. यापैकी नवमी तिथीला अविधवा नवमी म्हणून साजरी केली जाते, जी विशेषत: सौभाग्यवती म्हणजेच पती जिवंत असताना मृत्यू झालेल्या महिलांच्या श्राद्धासाठी समर्पित आहे. ही तिथी माता, सासू, सुना किंवा कुटुंबातील इतर विवाहित महिलांच्या आत्म्याच्या शांतीसाठी महत्त्वाची मानली जाते.अविधवा नवमी म्हणजे काय? अविधवा म्हणजे जी स्त्री विधवा नसते, जिचा पती जिवंत असताना तिचा मृत्यू झाला आहे. अशा सौभाग्यवती महिलेची मरणोत्तर गणना ‘सधवा म्हणून केली जाते. या दिवशी अशा महिलांचे श्राद्ध केले जाते ज्यांचा मृत्यू त्यांच्या पतीच्या मृत्यूपूर्वी झाला आहे. या श्राद्धामुळे त्यांच्या आत्म्याला शांती मिळते आणि कुटुंबाला सुख-समृद्धीचा आशीर्वाद प्राप्त होतो. अविधवा नवमीचे श्राद्ध केल्याने पितृदोष दूर होतो, कुटुंबात सौभाग्य आणि समृद्धी येते. तसेच, मृत महिलेच्या अपूर्ण इच्छा आणि कुटुंबाबद्दलच्या काळजी मिटवण्यासाठी हा विधी केला जातो, ज्यामुळे तिचा आत्मा तृप्त होतो. कोणाचे श्राद्ध करावे? सौभाग्यवती महिलांचे श्राद्ध म्हणजेच ज्या माता, सासू, सुना, मुली किंवा कुटुंबातील इतर विवाहित महिलांचा मृत्यू त्यांच्या पती जिवंत असताना झाला आहे, त्यांचे श्राद्ध या दिवशी केले जाते. जर सावत्र आई जिवंत असेल आणि सख्खी आईचे निधन झाले असेल, तर मुलाने हे श्राद्ध करावे. सख्खी आई जिवंत असेल आणि सावत्र आईचे निधन झाले असेल, तरीही मुलाने हे श्राद्ध करावे. जर मृत महिलेला मुलगा नसेल किंवा मुलाचाही मृत्यू झाला असेल, तर त्या महिलेच्या मुलांनी म्हणजेच नातवंडांनी हे श्राद्ध करू नये.विधवा महिलांचे श्राद्ध या तिथीला केले जात नाही. मृत्यू तिथी अज्ञात असल्यास: जर मृत्यूची तारीख माहीत नसेल आणि पती जिवंत असेल, तर अविधवा नवमीला त्या महिलेचे श्राद्ध केले जाऊ शकते. अविधवा नवमी श्राद्धाची पद्धत अविधवा नवमीचे श्राद्ध पार्वण विधीने केले जाते. सर्वात आधी सकाळी स्वच्छ स्नान करून स्वच्छ वस्त्र परिधान करावे. घराच्या दक्षिण दिशेला स्वच्छ जागा निवडून हिरवे कापड पसरावे. तर्पण आणि पिंडदान- तीळ, जौ आणि तांदूळ यापासून पिंड बनवून पितरांना अर्पण करावे. पाण्यात तीळ आणि मिश्री मिसळून तर्पण करावे. तसेच, तुळशीच्या पानांचा समावेश करावा.नैवेद्य आणि भोजन- मृत व्यक्तीच्या आवडीचे पदार्थ बनवावेत. लौकीची खीर, पालक, मूंगदाळ, पूडी, हिरवी फळे, लवंग-इलायची आणि मिश्री अर्पण करावी. एखाद्या सुवासिनीला (विवाहित स्त्री) जेवण द्यावे आणि तिला यथाशक्ती साडी, बांगड्या, गजरा, सर्व श्रुंगार पेटी म्हणजेच मेहंदी कोन, जोडवे, टिकली पाकीट, दक्षणा अन्य भेटवस्तू दान करावी.व खणानारळाने ओटी भरावी, मंत्र आणि पूजा- कुशाच्या आसनावर बसून भगवद्गीतेच्या नवव्या अध्यायाचे पाठन करावे.‘ओम नमो भगवते वासुदेवाय किंवा ‘ओम धत्रये नमः या मंत्रांचा 108 वेळा जप करावा.काकबली- मृत महिलेच्या नावाने काकबली वाढून नैवेद्य दाखवावा. अविधवा नवमीचे महत्त्व- या दिवशी ब्रह्मांडात रजोगुणी शिवतरंगांची अधिकता असते, ज्यामुळे मृत सौभाग्यवती महिलेच्या आत्म्याला सूक्ष्म शिवशक्तीचा लाभ मिळतो. यामुळे तिच्या आत्म्याची उर्ध्वगती साधली जाते. या श्राद्धामुळे कुटुंबातील संकटे दूर होतात आणि सुख-समृद्धी वाढते. अविधवा नवमी ही मृत महिलेच्या कुटुंबासाठी केलेल्या त्याग आणि काळजीबद्दल कृतज्ञता व्यक्त करण्याची संधी आहे. यामुळे तिच्या आत्म्याला शांती मिळते आणि कुटुंबाला आशीर्वाद प्राप्त होतो. विशेषत: गुजरात, महाराष्ट्र, कर्नाटक आणि आंध्र प्रदेशात हा विधी मोठ्या श्रद्धेने पाळला जातो. #🌹☕गुड मॉर्निंग Special☕🌹 #🌸नवमी श्राद्ध🌺 #अविधवा नवमी श्राद्ध #अध्यात्मिक माहिती #माहिती

🌹🌹बेंदुर🌹🌹 पूर्वी सणवार म्हटले की बाजारपेठा या आल्याच आल्या. बाजारपेठांशिवाय सणवार साजरे तरी कसे होणार. बरं आजच्या सारखी वाहन व्यवस्था तेव्हा समृद्ध नसल्यानं गावखेडी हि शहरापासून खूप दूर असायची. शहराला सगळ्यांनाच जायला जमेलच असे ही नाही. मग अश्यावेळी पंचक्रोशीतीलच एखादे त्यातल्या त्यात बऱ्यापैकी बाजारपेठ असलेले गाव सगळ्यांना उपयोगी पडायचे. याच धर्तीवर आमच्या खटाव तालुक्यातील औंध हे बाजारपेठ असलेले संस्थानी गाव होते. त्यामुळे औंध आणि त्याच्या परिसरातील गावे ही बाजारपेठ दृष्ट्या औंधशी जोडलेली होती. औंधचा आठवडी बाजार हा मंगळवारी भरत असे. विशेष असे की दसरा दिवाळी सण असो की आपला देशी बेंदूर. प्रत्येक सणाच्या अगोदर दोन तीन दिवसांच्या फरकाने मंगळवार हा आठवडी बाजार म्हणून अगोदरच भरत असे. त्यासाठी व्यापारी मंडळी सणासुदीला लागणारे लहानमोठे रंगांचे डब्बे, सुक्के रंग, विविधरंगी बेगड, गळयातील घुंगरमाळा, लहान मोठे सुती कासरे, वेसणी, झुली, जे जे म्हणून असेल ते ते साहित्य मोठ्या प्रमाणात भरून बाजारपेठा सजवून ठेवत. त्यामुळे येणाऱ्या सणासुदीला लागणारे साहित्य हे शेतकरी वर्गाकडून अगोदरच खरेदी करून ठेवले जायचे. मनाजोगी खरेदी करून शेतकरी हा आपल्या कामात मग्न राहून येणाऱ्या सणाची आतुरतरने वाट पहात आपली कामे हातावेगळी करत असे. शेतकऱ्यांना बेंदूर सण हा अतिशय प्रिय असे. कारण याच बेंदूर सणानिमित्त आपल्या शेतात वर्षभरापासून राबणाऱ्या आणि पोटच्या पोरांप्रमाणे सांभाळ केलेल्या बैलांचा बेंदूर हा खास सण असे. वेळेत पाऊसपाणी पडल्यामुळे सारं शिवार हिरवेगार झालेले असे. पिके वाऱ्याच्या झोकावर डुलत असतात. आनंदाने पानातून आवाज काढत असतात. मध्येच एखादी पावसाची सर येऊन जायची. दूर वारूळ किंवा टेकडीवर बसून चितुर पक्षी आपल्या कर्णकर्कश आवाजात सारे वातावरण सावध करून टाकत. तर मोर ही क्याह क्याह ओरडत असे. अश्या आनंदी वातावरणात बेंदुर हा मुळाचा सण येऊन ठेपत असे. आमच्या गणेशवाडीमध्ये ही बेंदराची जोरदार तयारी असे. सणानिमित्त गावी येण्यासाठी पुण्या मुंबईत पोटापाण्यासाठी राहिलेल्या आपल्या मुलाबाळांना आठवडाभरापूर्वीच सांगावा, चिठ्ठ्या, पत्रे गेलेली असायची. त्याप्रमाणे एकेक करून पुणे मुंबईकर मिळेल त्या वाहनाने गावी गणेशवाडीला हजर व्हायचा. औंधमध्ये उगम पावलेल्या नांदणी नदीच्या पाण्याचा चोरटा प्रवाह छोट्या मोठ्या ओढ्याने वाहत करांडेवाडी आणि खरशींगे यांच्या नजीक असलेल्या सरकारी मळ्यातील पाण्याच्या मोठ्या डोहात समाविष्ट होतो. याच डोहाला नांन्नीचा डोह म्हटले जायचे. याच नांदणीच्या डोहावर जनावरे धुण्यासाठी गणेशवाडीकरांची मोठी गर्दी व्हायची. त्यासाठी खास मुंबईवरून आणलेला गोदरेजचा वारंवार चावीबार असलेला 501 बार साबण आणि घरातल्या वाळक्या दोडक्याच्या घासणीने बैलं बळीच्या पकावानी म्हणजे बगळ्या सारखी पांढरी शुभ्र धुवून काढली जात. गाई म्हैशी रेडकं, वासरे धुवून झाल्यावर स्वतःही वाहत्या डोहात मनसोक्त डुबक्या मारून सारा लवाजमा माळाच्या नागमोडी वळणाच्या पाऊलवाटेने डुलत डुलत जाताना पाहून वाटे कुण्या राजाचाच लवाजमा जात आहे. सारी जनावरे परड्यात स्वच्छ जागेत बांधून त्यांना खायला वैरण टाकून पोरं घरी जेवायला धावत. दीड दोन किलोमीटरच्या तकाट्याने, जनावरे धुवून शिवाय डोहात मस्तपैकी पोहोण्याने पोटात कावळे ओरडायला लागलेले असतात. मग काय गरमागरम भाकरी आणि कालवणाचा काला करून जेवणावर आडवा हात मारला जाई. बेंदराची तयारी म्हणून अगोदरच माळ्यावर ठेवलेल्या घुंगराच्या माळांची डागडुजी करून त्या धुवून सजवून सोप्यातील खुटीला टांगलेल्या असायच्या. बैतेकरी मांगांनी सकाळीच आंब्याच्या पानांची तोरण माळ घरात आणून दिलेल्या असतात. त्या तोरणमाळ घराभोवती बांधून परड्यात शेणाने सारवून ठेवलेल्या कुरी, कुळव, रासणी, डूबी, कोळपी, काढवान अश्या छोट्या मोठ्या औतकाठीला बांधली जाई. संध्याकाळी खांदेमळणीसाठी गरम मिठाच्या पाण्याने शेक देऊन नंतर कडविलेल्या तेलात हळद टाकून त्या तेलाने बैलांच्या खांद्यांचा चांगलाच चोळून मोळून मशाज केला जाई. सर्व लहान मोठ्या जनावरांची खांदमळणी झाल्यावर त्यांना घमेले भरून घुगरया खायला घातल्या जात. तेल पाजले जाई. नंतर सर्व जनावरांना खायला वैरण टाकून परड्याचा झाप लावून गडी माणसं घरी जेवायला येत. गरमगरम गुळवण्यात बाजरीचे उकडलेले उंडे कुस्करून त्यावर ताव मारला जात असे. जेवण झाल्यावर लहान मुले सोप्यात झोपून जात. तर गडी माणसं देवळाकडे गप्पा मारायला जात. उद्या सणाचा दिवस म्हणून बायका तांबडं फुटायच्या आणि कोंबडं आरवायच्या आतच उठून चुली पेटवायच्या. अंगुळा पांगुळा उरकून बायकांनी पुरण शिजवून पोळ्यांचे नैवद्य तयार केलेले असायचे. तोवर गडी माणसं, पोरं ही तयार झालेली असायची. ज्यांची बैलं धुवायची राहिलेली असायची. अशी माणसं आपली बैलं धुण्यासाठी आडावर गर्दी करायची. सगळ्यांची नुसती धांदल उडून जायची. अंडील बैलांच्या डरकाळ्यानी सारा परिसर दुमदुमून जायचा. तोपर्यंत स्त्रियांनी नैवेद्य तयार करून ठेवलेला असायचा. पोरांची नैवेद्य घेऊन जाण्यासाठी चढाओढ लागायची. मग एकाने हातात पाण्याचा तांब्या घ्यायचा. तर दुसऱ्याने नैवेद्याचे ताट घेऊन ते नैवद्य सगळ्या शिवारात, गणेश मंदिर, मारूती मंदिर, लक्ष्मी मंदिर, म्हसोबा, यताळबा, आडाला या सगळ्या ठिकाणी नेवून दाखवायचा. बैलांच्या, गाईंच्या अंगाला पिवळ्या रंगाने रंगवून त्यावर पणती, वाटीचे ठसे विविध रंगामध्ये बुडवून ते गाई बैलांच्या अंगावर उठवले जात. अशी काढलेली मेहंदी पांढया शुभ्र जनावरांच्या अंगावर उठून दिसायची. वाडीत सकाळी सकाळीच मांगांच्या हलगीने आरोळी दिलेली असायची. पुरण पोळीवर बेत मारून ते देखील आरामासाठी मारुतीच्या देवळात बसलेले असायचे. बेंदूर सण प्रत्येक घराघरातला मातीचा, शेतीचा, बळीराजाचा आणि त्याच्या सर्जा राजाचा सगळं वातावरण आनंदानं भरलेले असायचं. चाकरमान्यानी पुण्या मुंबईहुन येताना हौसेने आणलेल्या झुली, बाशिंगे, गळ्यातील घाटया आज बैलांच्या अंगावर चढणार होत्या. हक्कानं त्यांना पुरणपोळीचा नैवद्य मिळणार होता. बैलं कधी रंगवायची ? म्हणून लहान लहान मुले मागे लागली असायची. त्यांना रंगवून राहिलेला रंग आपल्या घरातील देव्हाऱ्यात पुजलेला बैलांना, शेरडांना, लहान वासरं, रेडकांच्या इवल्या इवल्याश्या शिंगांना लावायचा होता. उलीसा रंग ठेवावा. म्हणून पोरं मोठया माणसांना अगदी भंडावून सोडत असायची. प्रत्येक परड्यात जनावरांच्या रंगरंगोटीची लगबग उसळलेली दिसे. लोहाराकडून बैलांच्या नख्या खुडून घेतल्या जात. पत्र्या मारल्या जात. तर शिंगे घोळून घेतली जात. बैलांच्या पायाला रंगीत पट्ट ओढलेले असायचं. त्यावर काळा गोप बांधला जायचा. शिंगाना भगवा, लाल, पिवळा, निळा, हिंगूळ लावून त्यावर रंगीबिरंगी बेगड चिटकवली जाई. एखाद्या नवऱ्याला मेकअप करून नटवावा तशी बैलं नटवली जायची. बैलांच्या शिंगामध्ये पितळी शेंब्या घातल्या जायच्या. शेंब्यामध्ये कुडबळी अडकविली जायची. कपाळावर आरश्याची नक्षी असलेली बाशिंगे बांधली जायची. त्यावर विविधरंगी रेबणीची फुले बांधली जायची. एवढा सगळा नट्टापट्टा झाल्यावर बैलांना कोणाची नजर लागू नये. म्हणून त्यांच्या दोन्ही शिंगाच्या मधोमध काळ्या गोपात लिंबू ओवून ते शिंगांना बांधले जायचं. दुपारच्या सुमारास एकेक करून साऱ्या वाडीतील बैलं श्री मारुती मंदिरासमोर जमायला सुरुवात व्हायची. एखादया फुलाच्या बागेत रंगीबेरंगी फुलपाखरे जमा व्हावीत. त्याप्रमाणे रंगवून सजविलेली बैलं भासत असायची. एकदाची मिरवणुकीला सुरुवात व्हायची. मिरवणूक पहाण्यासाठी सभोवताली माणसांची गर्दी जमलेली. मारुती आणि लक्ष्मीच्या मंदिराला प्रदक्षिणा घालून ढोल, तासें, सनई, चौघडयाच्या गजरात, फटाक्यांच्या आवाजात बैलांची वाजत गाजत मिरवणूक निघायची. यावेळी मुंबईकर मंडळी आणि वाडीतील तरूण मंडळी आपापल्या तालात नाच धरायची. अधून मधून पावसाच्या जलधारा बळीराजाच्या नंदिवर पावसाचा अभिषेक करायच्या. आपल्या बैलाचा रूबाब पाहून शेतकरी राजा जाम खुष व्हायचा. आणि वर्षभर केलेल्या ढोर मेहनतीला विसरून जायचा. मिरवणूक संपल्यावर बैलजोड्या आपापल्या घरापुढे अंगणात यायच्या. मग घराची मालकीण ओवाळणीचे ताट घेऊन ओसरीवर उभी असायची. तिच्या डोळ्यात आनंदाचं पाणी उभे राहायचे. बैलांची पूजा करून त्यांना पुरण पोळीचा नैवेद्य दाखवला जाई. अशीच आमच्या संसारात आम्हाला साथ ध्या. म्हणून बैलांना प्रार्थना केली जायची. मुकी जनावरं ही आपल्या मालकीणीच्या डोळ्यातले पाणी पाहून हंबरून आवाज द्यायची. नकळतपणे त्याच्याही डोळ्यात पाणी यायचं. सणच आहे तसा. मुक्या प्राण्याचा जीव आपल्यासारख्या कळत्या सवरत्या माणसावर लागतो तेव्हा फक्त भाषा ही संवादाची नसते. तेव्हा आपणही मूक होवून जातो. हा प्रसंग सगळ्यांच पारणे फेडणारा असतो. तर असा हा सार्वजनिकरित्या साजरा केला जाणारा बेंदूर सण शेतकऱ्यांच्या जीवनात नवचैतन्य निर्माण करणारा असतो. इथे आवर्जून नमूद करावेसे वाटते. आपल्या पूर्वजांना ठाऊक असावे, कि आपली पुढची पिढी ही आपले सणवार, रीतिरिवाज, व्यवस्थित साजरे करील की नाही. जितराबं पाळणे त्यांना जमेल की नाही. आणि म्हणूनच त्यांनी दावणीच्या जिवंत बैलांबरोबरच निर्जीव असणाऱ्या कुंभारी बैलांची पूजा ही आपल्या देव्हाऱ्यात करायला सुरुवात केली असावी. जेणेकरून दावणीला जिवंत बैल राहिले नसले तरी निदान कुंभारी बैलांची तरी पूजा देव्हाऱ्यात केली जावी. आणि पूर्वजांचे भाकीत आज सत्यात उतरताना दिसते आहे. आज दावणीला बैलं राहिली नाहीत. अपवाद सोडले तर कित्येकांनी कुंभारी बैलं आपल्या देव्हाऱ्यात पूजलेत की नाहीत. ही शंकाच आहे. एकवेळ अशी होती. ज्यांना जमीन जुमला नव्हता ते भूमिहीन लोकं ही मोठ्या श्रद्देने बेंदरासारखे सण साजरे करत असंत. कारण त्यांना चांगलेच ठाऊक होते. की शेतकरी जगला तरच आपण ही जगू. कारण त्याने पिकविले तरच आपणास खायला मिळणार आहे. त्यासाठी शेती बरोबरच शेतकरी ही टिकला पाहिजे. एवढेच बेंदूर सणाच्या निमित्ताने सांगावेसे वाटते. #🌹☕️ गुड मॉर्निंग स्पेशल ☕️🌹 #बेंदूर# महाराष्ट्रीयन बेंदूर# बैलपोळा #💐महाराष्ट्रीय बेंदुर सणाच्या खूप खुप शुभेच्छा💐 #आपली संस्कृति आपले संस्कार #☞★Post आवडल्यास नक्की लाइक❤❤ ☞★➡️ फाॅलो करा 🙏🏻 ☞★❤ लाईक ☑ कॉमेंट्स ☞★*⃣ टॅग 👍 ☞★🔃 share करा