माहेरपण "हॅलो मामा आज मी निघते रे पुण्याहून. आम्ही आलोय स्टेशनवर. तुम्ही काही काळजी करू नका मी प्रत्येक स्टेशन वर गाडी पोचली की मॅसेज करून कळवत राहीन. तुम्ही मात्र निवांत झोपा." कित्येक वर्षांनी मामाच्या गावाला जायला निघाले होते मी... मामालाही मी लेकीला घेऊन येणार म्हणून झोप लागणार नाही माहीतच होतं. शिवाय मामाकडे गावी जायला डायरेक्ट गाडी कुठे होती. आधी रेल्वेने, मग बस ने, मग रिक्षेने किंवा बैल गाडीने जायचं होतं. तसं तर गाडी नेली असती तर या भानगडीत पडायची वेळच आली नसती. पण लेकीला माझं बालपण अनुभवायचं होतं ना....मग मामालही सांगितलं की आम्हाला आंघोळीला चुलीवरच तपावलेल पाणी, जेवायला चुलीवरचच जेवण सगळं सगळं तसच हवं आहे. तसं तर मामाच्यानी आताशा होत नाही पण मामा आनंदाने तयार झाला. "अरे आजच्या जमन्यातल्या पोरांना इथे येऊन गाव पहावस आणि अनुभवावस वाटणं हेच माझ्यासाठी खूप आहे." भाची पण खूप वर्षांनी गावी येणार, मामा मामीला काय करू अन् काय नको असं झालं होतं. लेकरं गावात आली की काही कमी नको पडायला.... मामांनी त्याच्या मित्रांना सांगून ठेवलं होतं भाची येणार आहे म्हणून....मित्रही कामाबरोबरच हवं नको ते पाहायला सज्ज झाले होते... रात्री आम्ही रेल्वेत बसल्या पासून मामाचे सूचना वजा मॅसेज सुरूच होते. शिवाय जेवले का? नातीला काळजीपूर्वक आण, रात्री तिच्या कडे लक्ष दे, स्टेशन सकाळी लवकर येईल लक्ष असू दे.....एक नाही तर अनेक.... मामा किती एक्साईटेड होता आम्ही येणार म्हणून.....सकाळी स्टेशन यायच्या आत मामाचा कॉल, "दहा मिनिटात स्टेशन येईल तयार रहा" पुढच्याही अशाच सूचना देणं सुरूच होतं. आम्हीच वर्षातून एकदा मामाकडे गावाला जायचो, पण आमच्या मुलांना तर गाव काय असतं ते माहीतच नाही. त्यामुळेच मामाला जास्त भीती होती. मुलांच्या मनात गावाबद्दल प्रेम निर्माण झालं पाहिजे, अशी मामाची इच्छा होती. पहाटे मामाने बैलगाडीची व्यवस्था केली होती. रात्री मामा झोपलाच कुठे होता. काय करू अन् काय नको असं मामा मामींना झालं होतं. झुंजू मंजू व्हायच्या आत सडा सारवण करून अंघोळी करून सगळे तयार होते. आल्या आल्या चुलीवरचा चहा आणि लेकीला म्हणजेच मीनुला घरचं चांगलं घट्ट दूध मिळालं.... शिवाय चुलीवरचा नाश्ता पण. मग नातीला घेऊन मामाश्री गेले गाईचा गोठा दाखवायला, गाईचं धारोष्ण दूध प्यायला, नंतर शेतात घेऊन गेले आणि सगळं गाव दाखऊन आणलं. दुपारी मस्त भरीत भाकरीचा फक्कड बेत होता. चुलीवर खरपूस भाजलेल्या वांग्याचं भरीत, सोबत घरचं ताजं, लुसलुशीत, पांढरं शुभ्र लोणी.... आ S S हा हा...मस्त मजा आली. मीनुला म्हणजेच माझ्या लेकीला हे सगळं खूप भावलं होतं. ती खूप खुश होती. मामाने तिला शेतात नेऊन शेत दाखवलं, तिथली चिंचेची, बोरांची, आवळ्याची झाडं दाखवून ताजा रानमेवा तिला खायला दिला. पाटाचं झुळझुळ पाणी.... त्यात पाय सोडून बसायची मौज.....सगळं काही औरच... कापसाची शेती, हिरवागार हरभरा, हिरवी लुसलुशीत कांदापात आणि ताजा मुळा घेऊन आले येताना. येताना ढवळ्या पवळ्याच्या रंगीत बैलगाडीत घुंगुरमाळांच्या संगीतात घर कधी आलं कळलंच नाही. जेवतांना उकडलेल्या शेंगांचा आणि शेतावरच्या ताज्या लुसलुशीत मेथी, मुळा, कांदा पात यांचा मस्त आस्वाद घेतला. मीनू इथे चांगलीच रमली होती. आणि मामा मामी पण त्यांचं दुखणं विसरून मीनुच्या दिमतीला होते. तिच्यासाठी काय करु नी काय नको असं त्यांना झालं होतं. खूप खुश होते ते. मिनू तर घरी जायचं नावचं घेत नव्हती. मामालही घर भरल्यासारखं वाटत होतं. बघता बघता जाण्याचा दिवस आला. मामाने घरच्या शेतातलं धान्य, शेंगा सगळं भरपूर बांधून दिलं. मामीनी तिच्या हातचे लोणची, पापड आणि घरच्या तुपाची बरणी दिली. मामीनी भरल्या डोळ्यांनी ओटी भरली आणि मिनुच्या हातात एक नोट कोंबली.....मामाही जड अंतःकरणाने बस्थानका वर सोडायला आला.... गाडीत बसून पाणावल्या डोळ्यांनी मामाला हात दाखवला..... "मामा आजोबा मी येईपर्यंत इथेच थांबा हां मी पप्पांना घेऊन लगेच येते. मी इथेच येणार आहे राहायला. मला खूप आवडलं आपलं गाव....." मिनू जाईपर्यंत चिवचिवत होती. बस वळेपर्यंत थकलेला मामा बिचारा हात हलवत उभा होता. कोण जाणे पुन्हा भेट होईल की नाही.....पण ती मायेची हाक, आपलेपणा मीनुही कधी विसरणार नव्हती..... ✍🏻 सौ. मंजुषा गारखेडकर ©® #☀️गुड मॉर्निंग☀️ #🙂Positive Thought #☺️सकारात्मक विचार #👨‍👩‍👧‍👦माझा परिवार #🤗 जुन्या आठवणी {[{-1}]}