*🙏🌹जीवनातली ही घडी अशीच राहूदे.....🌹🙏* मुलांच्या विवाहाचे वेध पालकांना अगदी त्यांच्या जन्मापासून लागलेले असतात . लाडाकोडात वाढलेले आपले अपत्य सुखात राहावे म्हणून त्याच्या सुखासाठी धडपडणारे आई वडील त्यांच्या विवाहाच्या वेळेस अगदी हळवे होवून जातात. मुलाचा विवाह असो अथवा मुलीचा मनाची अवस्था नाजूक असतेच. विवाह हा आजकाल समाजा पुढील ज्वलंत प्रश्न आहेच. नुसते गुणमिलन करणे अत्यंत धोक्याचे होवू शकते. अनेकदा पत्रिका मिलन करताना पालक कौतुकाने सांगतात ३० -३२ गुण जुळत आहेत .आपल्यालाही आनंद होतोच कारण कुणाचेही चांगले व्हावे ह्या तळमळीने पत्रिका बघायची असते. असो . नुसते गुण जुळतात आणि मग पुढे घटस्फोट . म्हणूनच ग्रःमिलानाचा आग्रह धरा. गुण जुळले तरी स्वभाव इतर अनेक गोष्टींची सांगड नसते आणि त्या बघितल्या जात नाहीत म्हणून मग पुढे सूर बेसूर होतात . ३२ गुण जुळलेल्या पत्रिका ग्रह मिलन दशा पाहताना अनेक वैचित्र दाखवतात आणि त्यावेळी फक्त त्या ३२ गुणांची दखल घेणे घातक ठरू शकते. गुण पाहायचेच पण त्यासोबत दोघांचे वैवाहिक आयुष्य त्यातील गोडवा , घरातील मोठ्या माणसांचा सहभाग असल्यामुळे त्यांच्याशी असलेली दोघांचीही वागणूक , आर्थिक स्थर , मनाची परिपक्वता , संतती , पुढील शिक्षण , करिअर , एकंदरीत संसारासाठी लागणारे सामंजस्य , शरीर संपदा , आयुष्यमान ह्या गोष्टी आपल्याला ग्रह मिलानाशिवाय कळू शकणार नाहीत . विवाह होईल पण तो पुढे २५-४० वर्ष सुखाचा झाला पाहिजे . त्यामुळे विवाहासाठी घाई करू नये. काही उदा इथे प्रामुख्याने द्यावीशी वाटतात . एका मुलाला एक मुलगी सांगून आली आणि दोघे फोनवर बोलले मुलानेच पुढाकार घेवून प्रथम फोन केला. दुसर्या दिवशी सुद्धा त्याने मेसेज फोन केला. पलीकडून जुजबी उत्तरे . त्यानंतर त्याने ठरवले कि आपण आता मेसेज फोन करायचा नाही आणि त्याने दुसरी स्थळे पाहायला सुरवात केली . बरेच दिवस झाले त्या मुलीने एकदाही फोन केला नाही. जर पुढे जायचे नाही तर स्पष्ट सांगून मोकळे व्हायचे ह्या मताची मी स्वतः आहे. आपण जसे दुसर्याशी वागतो तसे अजून तिसरा येवून आपल्याशीही वागू शकतो हे लक्ष्यात ठेवायला हवे. विवाहाच्या साठी आपणही उभे आहोतच कि. अनेकदा पगारावर किंवा पुढील शिक्षणावर गाडी अडते . आज मुलांची वये ३०-३५ च्या आसपास आहेत . त्यामुळे त्यांना विवाह नंतर मुले व्हावीत हा विचार योग्यच आहे. पालकांना सुद्धा जमले पाहिजे त्यांना सांभाळायला . ह्या गोष्टी आहेत पण एकमेकांशी बोलायला सुद्धा जर पेहले तुम पेहले तुम होणार असेल तर कठीण आहे. कुणी एकमेकांशी पहिले बोलायचे ह्यावर सुद्धा अहंकार आड येत असेल तर पुढील चित्र कठीण आहे. परवा एक पत्रिका मिलन केले . चांगल्या पत्रिका ..मुलीची आई सारखी विचारत होती मग त्यांना होकार कळवायचा का? मी त्यांना स्पष्ट सांगितले मुलाची पत्रिका मुलीपेक्षा उजवी आहे . तुमच्या मुलीला सांगा स्थळ चांगले मिळाले आहे हे लग्न टिकवणे मात्र तुझ्याच हाती आहे. त्या बाई पुन्हा पुन्हा तेच विचारात होत्या आणि माझ्या बोलण्याकडे सरळ दुर्लक्ष करत होत्या . शेवटी मी अति स्पष्ट पणे बोलले मग गप्प बसल्या. आपल्या मुलांच्याही पत्रिकेत काही दोष असू शकतात . हि मुलगी अत्यंत घमेंडी आणि अहंकारी होती तिने कुणाशीही लग्न केले तरी तिलाच जुळवून घ्यायला लागणार होते तिच्या वडिलांनी मात्र मोठ्या मनाने ते स्वीकारले पण त्या काकू असो. पत्रिका हा तुमचा आरसा दाखवतो . ग्रहतारे शत्रू नाहीत आपले . आपण जसे आहोत तसेच पत्रिका दाखवणार . सतत समोरच्याचे अवगुण काढून काय होणार. खंडीभर अवगुण आपल्याही अपत्याच्या पत्रिकेत आहेत त्याचाही विचार व्हायला हवा . अहंकाराचा अंतरपाट दूर झाला तर अनेक लग्न जुळतील पण तीच मेख आहे. जुजबी पत्रिका दशा चांगल्या आहेत ना ते बघा . चांगल्या दशा असतील तसेच मुळात सगळ्यांशी जुळवून घेतो तो चंद्र सुस्थितीत असावा तरच ती मुलगी घरात रुळेल , समजून घेईल. सर्वगुण कुणाच्यातही नाहीत . विवाह म्हणजे तडजोड आणि ती प्रत्येकाला करावीच लागते . कधी अनेक पत्रिका उत्तम जुळतात त्यालाच आपण योग म्हणतो . पत्रिका मिलन हि प्राथमिक पायरी आहे. प्रत्यक्ष भेट नव्हे पुढील अनेक भेटीत आपले स्वभाव वागणे विचार वगैरे चे दर्शन हळूहळू घडत जाते . त्यामुळे भेटीतील मोकळेपणा असावा , शेवटी लग्न त्या दोघांचे आहे , ते दोघे सुखी तर दोन्ही कुटुंब सुखी. शेवटी नांदा सौख्य भरे ... हेच खरे . विवाह पश्च्यात दोघांच्याही जीवनात आनंद फुलवा आणि हा सौख्याचा बहर पाहताना सहजच आठवावे ...जीवनातली घडी अशीच राहूदे. श्री स्वामी समर्थ 🌹🙏 *सुनील इनामदार, ९८२३०३४४३४.* #🎭Whatsapp status

*बक्षीसपत्र.....* "नकळत सह्या घेऊन मुलाने आईचे ७० लाखांचे घर स्वतःच्या नावावर केले आणि तिला अडगळीत टाकून छळ सुरू केला! पण आईने गुपचूप असं एक पाऊल उचललं की..." सुशीलाबाई... एका शाळेतून निवृत्त झालेल्या शिक्षिका. नवऱ्याच्या निधनानंतर त्यांनी ट्युशन्स घेऊन आणि स्वतःच्या पोटाला चिमटा काढून आपला एकुलता एक मुलगा 'अनिकेत' याला वाढवलं. अनिकेतला बँकेत नोकरी लागली आणि त्याचं 'सानिका' नावाच्या मुलीशी लग्न झालं. सुशीलाबाईंच्या नवऱ्याने त्यांच्या पश्चात पुण्यात एक २ BHK फ्लॅट (ज्याची किंमत साधारण ७० लाख रुपये होती) सुशीलाबाईंच्या नावावर ठेवला होता. म्हातारपणी हेच घर त्यांचा एकमेव आधार होतं. तो विश्वासाघाताचा दिवस आणि कपटी डाव: लग्नानंतर काही महिने सानिका खूप गोड वागली. एक दिवस अनिकेत सुशीलाबाईंकडे काही कागदपत्रे घेऊन आला. तो अत्यंत प्रेमाने म्हणाला, "आई, बँकेचे नियम बदललेत. तुझ्या पेन्शन अकाऊंटला आणि इन्शुरन्सला 'नॉमिनी' (Nominee) म्हणून माझं नाव अपडेट करायचंय. सानिकाने सर्व फॉर्म भरलेत, तू फक्त इथे खाली सह्या कर." सुशीलाबाईंना वाचता येत होतं, पण स्वतःच्याच पोटच्या गोळ्यावर अविश्वास का दाखवावा? डोळ्यांतले मोतीबिंदू आणि मुलावरच्या आंधळ्या प्रेमापोटी त्यांनी न वाचता त्या १०-१२ कागदांवर सह्या केल्या. पण तो 'नॉमिनेशनचा फॉर्म' नव्हता... अनिकेत आणि सानिकाने अत्यंत नीचपणाने सुशीलाबाईंकडून त्या ७० लाखांच्या घराचे 'बक्षीसपत्र' (Gift Deed) स्वतःच्या नावावर करून घेतले होते! छळाची सुरुवात आणि आईचे हाल: घर नावावर झाल्याची खात्री होताच, सानिका आणि अनिकेतचा खरा भयंकर चेहरा समोर आला. सुशीलाबाईंचा हक्क संपला होता. ज्या घरात त्या ३० वर्षे मालकीण म्हणून राहिल्या, त्याच घरात त्यांना एका अंधाऱ्या 'स्टोअर रूममध्ये' (अडगळीच्या खोलीत) हलवण्यात आले. त्यांचा मानसिक आणि शारीरिक छळ सुरू झाला. सानिका त्यांना शिळं अन्न देऊ लागली. टीव्ही बघायला किंवा हॉलमध्ये बसायला मनाई केली गेली. एक दिवस सुशीलाबाई आजारी असताना त्यांनी अनिकेतकडे औषधासाठी ५०० रुपये मागितले, तेव्हा सानिकाने त्यांना जोरात धक्का दिला आणि म्हणाली, "आम्ही काय धर्मदाय संस्था उघडून बसलोय का? फुकटचं खायला घालतोय हेच खूप आहे. गुपचूप पडून राहा तिथे!" अनिकेत समोर उभा होता, पण त्याने आईला सावरण्याऐवजी बायकोचीच बाजू घेतली. सुशीलाबाईंचे काळीज फाटून गेले. रात्रीच्या अंधारात त्यांना अनिकेत आणि सानिकाचे बोलणे ऐकू आले- "उद्या एखादा स्वस्त वृद्धाश्रम बघू आणि या म्हातारीला तिथे फेकून देऊ, म्हणजे आपण हे घर विकून मोठी गाडी घेऊ शकू." आईचा तो ऐतिहासिक निर्णय आणि सत्याचा स्फोट: दुसऱ्या दिवशी सकाळी अनिकेत आणि सानिका उठण्यापूर्वीच सुशीलाबाईंनी घरातून गुपचूप पाय काढला. त्या रडत बसल्या नाहीत. शिक्षिका असल्यामुळे त्यांना थोडं व्यावहारिक ज्ञान होतं. त्यांनी थेट एका सरकारी वकिलाचं ऑफिस गाठलं. दोन आठवड्यांनंतर अनिकेत आणि सानिका सुशीलाबाईंना वृद्धाश्रमात सोडण्याची तयारी करत होते. तेवढ्यात त्यांच्या दारावर एक पोलिसांची गाडी आणि सरकारी नोटीस येऊन धडकली! त्यांना थेट 'प्रांत अधिकाऱ्यांच्या' (SDM) कोर्टात हजर राहण्याचे आदेश होते. अनिकेत आणि सानिका अत्यंत माजात कोर्टात गेले. त्यांना वाटलं, 'घर तर आता कायदेशीररित्या आपल्या नावावर आहे, ही म्हातारी आपलं काय वाकडं करणार?' पण जेव्हा प्रांत अधिकाऱ्यांनी निकाल वाचून दाखवला, तेव्हा अनिकेत आणि सानिकाच्या पायाखालची जमीनच सरकली! अधिकारी अत्यंत कडक शब्दात म्हणाले, "अनिकेत, तू फसवून आईकडून घर नावावर केलंस याचा माज करू नकोस! 'ज्येष्ठ नागरिक निर्वाह आणि कल्याण कायदा' (Senior Citizens Act) नुसार, जर मुलांनी संपत्ती नावावर करून घेतल्यानंतर आई-वडिलांचा सांभाळ केला नाही किंवा त्यांचा मानसिक/शारीरिक छळ केला, तर ते केलेलं 'बक्षीसपत्र' (Gift Deed) एका क्षणात 'रद्द' (Cancel) करण्याचा अधिकार या कोर्टाला आहे!" अनिकेतला घाम फुटला. "सा... साहेब, असं कसं? ती माझी प्रॉपर्टी आहे!" अधिकारी संतापाने ओरडले, "आता ती तुझी प्रॉपर्टी नाहीये! तुझ्या आईने दिलेल्या पुराव्यांवरून आणि वैद्यकीय अहवालावरून हे सिद्ध झालंय की तुम्ही तिचा भयंकर छळ केलाय. मी आत्ताच्या आत्ता हे बक्षीसपत्र 'रद्द' करत आहे. हे घर पुन्हा सुशीलाबाईंच्या नावावर करण्यात आले आहे. आणि सुशीलाबाईंनी तुमच्याविरुद्ध 'घरेलू हिंसाचाराची' तक्रार दिली आहे. पुढच्या २४ तासांत तुम्ही दोघांनी त्यांच्या घरातून चालते व्हायचे आहे, अन्यथा पोलीस तुम्हाला धक्के मारून बाहेर काढतील!" अनिकेत आणि सानिकाचे डोळे पांढरेफटक पडले. ज्या आईला ते भिकारी समजून हाकलणार होते, त्या आईने एका 'कायद्याच्या' फटक्याने त्यांनाच रस्त्यावर आणले होते! अनिकेत ढसाढसा रडत आईच्या पाया पडायला गेला, पण सुशीलाबाईंनी पाय मागे घेतला आणि अत्यंत करारी आवाजात म्हणाल्या, "तुला जन्म दिला, ही माझी सगळ्यात मोठी चूक होती. पण आता मी ती चूक सुधारली आहे. माझ्या घरातून आत्ताच्या आत्ता बाहेर निघ!" आज सुशीलाबाई आपल्याच घरात अत्यंत ताठ मानेने आणि सुरक्षित राहत आहेत. कपटी मुलाला आणि सुनेला वास्तवाने बरोबर त्यांची जागा दाखवली होती! आईच्या आंधळ्या प्रेमाचा गैरफायदा घेणाऱ्या मुलाला आणि सुनेला 'ज्येष्ठ नागरिक कायद्याने' कसा जमिनीवर आपटला, ही अत्यंत प्रॅक्टिकल आणि डोळे उघडणारी कथा तुम्हाला कशी वाटली? *सुनील इनामदार, ९८२३०३४४३४.* #🎭Whatsapp status

*स्वाभिमान.....* "रात्री ९ वाजता सासरी भांडण करून मुलगी बॅग घेऊन माहेरी आली आणि 'घटस्फोट' मागितला! घरात गोंधळ उडाला, पण तिथे बसलेल्या पाहुण्याने जे केलं, ते पाहून सर्वांचेच डोळे पाणावले..." रात्रीचे ९ वाजले होते. मधुकरराव आणि त्यांच्या पत्नी सुमतीबाई जेवण करत होते. तेवढ्यात दाराची बेल वाजली. दार उघडताच त्यांची एकुलती एक मुलगी 'मीरा' डोळ्यांत पाणी आणि हातात एक मोठी ट्रॅव्हल बॅग घेऊन उभी होती! मधुकररावांच्या पायाखालची जमीनच सरकली. "मीरा? बाळा काय झालं? आणि ही बॅग?" मीरा घरात आली, बॅग एका कोपऱ्यात भिरकावली आणि ढसाढसा रडत म्हणाली, "बाबा, माझा निर्णय पक्का झालाय. मला रोहनकडून 'घटस्फोट' (Divorce) हवाय! मी आता त्या घरात एक सेकंदही जाऊ शकत नाही." सुमतीबाईंनी डोक्याला हात लावला. घरात एकच गोंधळ उडाला. मीराचं लग्न होऊन जेमतेम २ वर्षे झाली होती. रोहन एका साध्या आयटी कंपनीत नोकरीला होता आणि तो स्वभावाने खूप शांत होता. मीराने रागात सांगायला सुरुवात केली, "आई, आज सासूबाईंनी माझ्या नोकरीवरून आणि माझ्या आई-वडिलांच्या संस्कारांवरून मला भयंकर टोमणे मारले. आणि सर्वात जास्त राग मला रोहनचा आला... तो तिथेच उभा होता, पण त्याने स्वतःच्या बायकोची बाजू घेतली नाही! तो फक्त गप्प उभा राहिला. ज्या नवऱ्याला बायकोच्या 'स्वाभिमानाची' किंमत नाही, त्याच्यासोबत मी संसार करू शकत नाही!" मधुकरराव समजावण्याचा प्रयत्न करत होते, पण मीरा ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हती. या सर्व गोंधळात हॉलमध्ये सोफ्यावर एक व्यक्ती अत्यंत शांतपणे बसून हे सगळं ऐकत होती. ते होते 'देशमुख काका'. देशमुख काका हे मधुकररावांचे जुने मित्र आणि एका शाळेचे निवृत्त मुख्याध्यापक होते. ते आजच संध्याकाळी गावाहून काही कामानिमित्त त्यांच्याकडे राहायला आले होते. जेव्हा घरातला गोंधळ खूप वाढला, तेव्हा देशमुख काका जागेवरून उठले. त्यांनी मधुकररावांना हातानेच 'शांत राहा' अशी खूण केली आणि ते मीराच्या समोर जाऊन उभे राहिले. काका अत्यंत शांत पण करारी आवाजात म्हणाले, "मीरा बाळा, जर रोहनने तुझ्या अंगावर हात उचलला असेल, शिवीगाळ केली असेल, किंवा त्याचं बाहेर दुसरं काही लफडं असेल... तर मी स्वतः आत्ताच्या आत्ता तुला घेऊन पोलीस स्टेशनला येतो आणि त्याला धडा शिकवतो. सांग, तसं काही आहे का?" मीरा थोडी शांत झाली आणि खाली मान घालून म्हणाली, "नाही काका, रोहन तसा नाहीये. त्याने माझ्यावर कधीच हात उचलला नाही किंवा मला कधीच काही कमी पडू दिलं नाही. पण तो सासूबाईंसमोर गप्प बसतो, माझा इगो दुखावलाय." तेव्हा देशमुख काकांनी जो खुलासा केला, तो ऐकून मीराच्या पायाखालची जमीनच सरकली! काका हसले आणि म्हणाले, "बाळा, 'स्वाभिमान' (Self-respect) आणि 'अहंकार' (Ego) यात एक खूप पुसटशी रेषा असते. तू आज ज्या कारणासाठी घर सोडून आलीस ना... बरोबर २८ वर्षांपूर्वी, तुझी आई (सुमतीबाई) सुद्धा अशीच रात्री १० वाजता हातात बॅग घेऊन घर सोडून माझ्या दारात आली होती आणि तिनेही तुझ्या बाबांकडे घटस्फोट मागितला होता!" हे ऐकताच मीराने धक्क्याने आई-बाबांकडे बघितले. सुमतीबाई आणि मधुकरराव खाली मान घालून उभे होते. काका पुढे म्हणाले, "होय मीरा! तुझी आजी अत्यंत कडक स्वभावाची होती. ती सुमतीला खूप बोलायची आणि तुझे बाबाही (मधुकरराव) आईच्या भीतीने गप्प राहायचे. पण सुमतीने अहंकार बाजूला ठेवला, तिने तुझ्या बाबांना समजून घेण्यासाठी वेळ दिला. संसार म्हणजे 'रेडिमेड मिळणारा 2-BHK फ्लॅट' नसतो बाळा, ती एक चालू असलेली बांधकाम साईट (Construction site) असते. तिथे विटा पडतात, धूळ उडते, सिमेंटचे डाग लागतात. पण ते घर एकदा उभं राहिलं, की आयुष्यभर सावली देतं! जर तू छोट्या छोट्या अहंकारापायी हे घर मोडायला गेलीस, तर आयुष्यभर तू फक्त 'रेडिमेड घर' शोधत राहशील, जे जगात कुठेच अस्तित्वात नसतं!" मीरा सुन्न होऊन ऐकत होती. तिला तिची चूक हळूहळू समजत होती. आणि तेवढ्यात खरा चमत्कार झाला... देशमुख काकांच्या खिशातला मोबाईल वाजला. त्यांनी फोन उचलला आणि मुद्दाम 'स्पीकरवर' (Speaker) टाकला. पलीकडून रोहनचा अत्यंत घाबरलेला आणि रडवेला आवाज आला, "काका... मीरा तिथे आलीये का? प्लीज तिला कुठे जाऊ देऊ नका. मी आत्ताच अर्ध्या तासात तिथे पोहोचतोय. मी आज पहिल्यांदा आईला स्पष्ट सांगितलंय की या घरात मीराचाही तितकाच हक्क आहे जेवढा माझा आहे. माझ्या शांत राहण्यामुळे मीराला वाटलं की मी तिच्या पाठीशी नाहीये, पण मी फक्त भांडण वाढू नये म्हणून गप्प होतो. काका, मी मीराशिवाय नाही राहू शकत, तिला सांगा मला माफ कर!" मीराच्या डोळ्यांतून घळाघळा पाणी वाहू लागले. देशमुख काकांनी मीराला समजावून सांगण्याआधीच, त्यांनी गुपचूप रोहनला मेसेज करून वास्तवाची जाणीव करून दिली होती. त्यांनी फक्त सल्ला दिला नाही, तर मोडत चाललेला एक सुंदर संसार आपल्या अनुभवाने एका झटक्यात वाचवला होता! मीराने आपली ट्रॅव्हल बॅग बाजूला केली आणि ती रडत जाऊन आईला आणि देशमुख काकांना बिलगली. अर्ध्या तासात रोहन तिथे आला आणि त्याने सर्वांसमोर मीराची माफी मागून तिला सन्मानाने परत सासरी नेले. अहंकाराच्या एका चुकीच्या निर्णयामुळे उध्वस्त होणारा संसार आज एका पाहुण्याच्या 'समजूतदारपणामुळे' कायमचा सांधला गेला होता! क्षुल्लक कारणावरून आणि 'इगो' दुखावल्यामुळे घटस्फोटापर्यंत गेलेल्या मुलीचे डोळे एका पाहुण्याने कसे उघडले, ही अत्यंत प्रॅक्टिकल आणि डोळे उघडणारी कथा तुम्हाला कशी वाटली? *डिस्क्लेमर:* ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे. तिचा कोणत्याही व्यक्तीशी, घटनेशी, ठिकाणाशी किंवा टीव्ही/चित्रपटाशी कोणताही संबंध नाही. कोणत्याही विशिष्ट कथेशी कोणतेही साम्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा. *सुनील इनामदार, ९८२३०३४४३४.* #🎭Whatsapp status

*निर्णय.....* "मुलगा परदेशात गेला, आणि सुनेने गोड बोलून आई-वडिलांना घरातच 'कैदी' बनवले! 'ती ओरडली नाही, मारलं नाही... पण प्रत्येक दिवस आमचा आत्मसन्मान संपवत गेली.' शेवटी बापाने असा निर्णय घेतला की..." माधवराव हे एका बँकेतून निवृत्त झालेले साधे गृहस्थ. त्यांनी स्वतःच्या प्रॉव्हिडंट फंडचे (PF) सर्व पैसे लावून पुण्यात एक २ BHK फ्लॅट घेतला होता. त्यांचा एकुलता एक मुलगा 'रोहन' आणि सून 'सानिका' त्यांच्यासोबत राहत होते. सानिका एका मल्टिनॅशनल कंपनीत मोठ्या पदावर होती. लग्नानंतर वर्षभरातच रोहनला कंपनीने ३ वर्षांसाठी 'जर्मनीला' (Onsite) पाठवले. सानिकाचा पुण्यातील प्रोजेक्ट महत्त्वाचा असल्याने ती रोहनसोबत गेली नाही, ती पुण्यातच सासू-सासऱ्यांसोबत राहिली. रोहन जाताना माधवरावांना म्हणाला होता, "बाबा, सानिकाला लेकीसारखं जपा. तिला काही कमी पडू देऊ नका." रोहन गेल्यानंतर पहिल्याच महिन्यापासून सानिकाने घरात हळूहळू बदल करायला सुरुवात केली. ती कधीच सासू-सासऱ्यांवर ओरडली नाही, किंवा तिने कधी भांडण केले नाही... पण तिने अत्यंत हुशारीने माधवराव आणि विमलबाईंना त्यांच्याच घरात 'अडगळ' बनवून टाकले. सानिका 'वर्क फ्रॉम होम' (WFH) करत होती. तिने अत्यंत गोड आवाजात विमलबाईंना सांगितले, "आई, माझ्या ऑफिसच्या मीटिंग्ज असतात, त्यामुळे तुम्ही हॉलमध्ये टीव्ही बघू नका, मला डिस्टर्ब होतं. तुम्ही तुमच्या रूममध्येच बसा." माधवराव आणि विमलबाई दिवसभर स्वतःच्याच घरात, एका १०x१० च्या खोलीत कैद्यासारखे बसून राहू लागले. जेवणाच्या बाबतीतही तिने 'डायट'चे कारण दिले. "आई, माझं जेवण वेगळं असतं. तुम्ही तुमच्यासाठी वेगळा स्वयंपाक करत जा." हळूहळू किचनमध्ये दोन भाग झाले. सानिका स्वतःसाठी बाहेरून महागडे पदार्थ मागवायची आणि म्हातारे आई-बाप मुकाट्याने वरण-भात खाऊन झोपायचे. विमलबाई आजारी असताना सानिकाने चुकूनही त्यांना एक कप चहा करून दिला नाही, फक्त "टेक केअर आई, मी मीटिंगमध्ये आहे" असा मेसेज करून ती रूमचा दरवाजा लावून घ्यायची. एक दिवस रोहनचा जर्मनीहून व्हिडिओ कॉल आला. सानिकाने लॅपटॉप हॉलमध्ये ठेवला. माधवराव आणि विमलबाई मुलाला बघण्यासाठी हॉलमध्ये आले. पण सानिकाने अत्यंत चालाखीने लॅपटॉप स्वतःकडे फिरवला आणि हसत म्हणाली, "रोहन, आई-बाबा आताच झोपलेत. त्यांना डिस्टर्ब नको करूया." आई-बाप मागे उभे राहून मुलाला हाक मारण्यासाठी तळमळत होते, पण सुनेने त्यांना स्क्रीनवर येऊच दिले नाही. त्या रात्री माधवरावांना झोप आली नाही. ते विमलबाईंना म्हणाले, "विमल, घर आमचंच... पण आज आपला हक्क शून्य झालाय ग! ही पोरगी आपल्यावर ओरडत नाही, आपल्याला मारत नाही, पण रोज आपला आत्मसन्मान थोडा-थोडा ओरबाडून काढतेय. आपण स्वतःच्याच घरात भिकारी झालोय." दुसऱ्या दिवशी सकाळी सानिका फोनवर तिच्या मैत्रिणीला सांगत होती, "अगं, हे म्हातारे घरात असले की मला 'स्पेस' मिळत नाही. मी रोहनला सांगणार आहे की यांना एखाद्या चांगल्या 'वृद्धाश्रमात' किंवा छोट्या १ BHK मध्ये शिफ्ट करूया. त्यांच्याच शांतीसाठी चांगलं राहील." बापाचा तो ऐतिहासिक निर्णय आणि खोट्या प्रतिष्ठेचा स्फोट: हे वाक्य माधवरावांच्या कानावर पडले. त्यांच्या सहनशीलतेचा अंत झाला. त्यांनी रडत बसण्याऐवजी एक अत्यंत प्रॅक्टिकल निर्णय घेतला. संध्याकाळी सानिका ऑफिसचे काम संपवून हॉलमध्ये आली, तेव्हा माधवराव आणि विमलबाई सोफ्यावर बसले होते. समोर सानिकाच्या कपड्यांच्या दोन मोठ्या बॅगा भरून ठेवल्या होत्या. सानिका आश्चर्याने म्हणाली, "बाबा? या माझ्या बॅगा इथे का ठेवल्यात?" माधवराव अत्यंत शांत, पण अंगावर काटा आणणाऱ्या करारी आवाजात म्हणाले, "सानिका, गेली ८ महिने आम्ही तुझा हा 'पांढरपेशा छळ' मुकाट्याने सहन करत होतो, कारण आम्हाला आमच्या मुलाचा संसार मोडायचा नव्हता. तू आमच्यावर हात उगारला नाहीस, पण तू आम्हाला जिवंतपणीच मारलंस. तू आज रोहनला सांगून आम्हाला या घरातून बाहेर काढायचा प्लॅन करत होतीस ना? पण बाळा, तू एक विसरलीस... या घराच्या पाटीवर 'माधवराव जोशी' हे नाव आहे! हे घर मी माझ्या रक्ताचं पाणी करून घेतलंय." सानिकाला घाम फुटला. ती काही बोलणार, तेवढ्यात माधवराव पुढे म्हणाले, "ज्या घरात आमचा आत्मसन्मान नाही, तिथे आम्ही मरेपर्यंत कुणाचे गुलाम बनून राहणार नाही. तुला तुझी 'स्पेस' आणि प्रायव्हसी हवी आहे ना? मग तू अत्यंत मोकळेपणाने या घरातून बाहेर पडू शकतेस. तू कमवती आहेस, पुण्यात कुठेही फ्लॅट भाड्याने घे आणि तुझी प्रायव्हसी एन्जॉय कर. पण आम्ही आमचं हक्काचं घर सोडून कुठेही जाणार नाही! तुझ्या बॅगा भरल्या आहेत, कॅब खाली उभी आहे... गेट आऊट!" सानिकाच्या पायाखालची जमीन सरकली. तिला वाटले होते की हे जुन्या विचारांचे म्हातारे आई-बाप रडत बसतील आणि आपण हळूच या घरावर कब्जा करू. पण माधवरावांच्या एका निर्णयाने सानिकाला अक्षरशः रस्त्यावर आणले. तिने रडत रोहनला फोन लावला, पण जेव्हा माधवरावांनी रोहनला सगळं सत्य सांगितलं, तेव्हा रोहननेही तिला खडे बोल सुनावले. स्वतःच्या स्पेसच्या नावाखाली म्हाताऱ्या सासू-सासऱ्यांचा आत्मसन्मान चिरडणाऱ्या सुनेला वास्तवाने योग्य ती जागा दाखवली होती! आई-वडिलांना न मारता, न ओरडता केवळ वागण्यातून त्यांचा छळ करणाऱ्या आधुनिक सुनेचा माज बापाने कसा उतरवला, ही अत्यंत वास्तववादी कथा तुम्हाला कशी वाटली? *डिस्क्लेमर:* ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे. तिचा कोणत्याही व्यक्तीशी, घटनेशी, ठिकाणाशी किंवा टीव्ही/चित्रपटाशी कोणताही संबंध नाही. कोणत्याही विशिष्ट कथेशी कोणतेही साम्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा. *सुनील इनामदार, ९८२३०३४४३४.* #🎭Whatsapp status

*माज.....* "भावाने फोन केला, 'आई वारली, सर्व काही माझ्यावर सोडून गेलीये, तुला काहीच मिळणार नाही!' मी फक्त हसले, कारण..." मी सुप्रिया. पुण्यातील एका साध्या फ्लॅटमध्ये स्वतःच्या कष्टाने आणि स्वाभिमानाने राहणारी एक मध्यमवर्गीय मुलगी. बाबांच्या निवृत्तीनंतर त्यांच्या औषधपाण्याचा आणि घरचा सर्व खर्च मीच सांभाळत होते. माझा मोठा भाऊ, 'राहुल', हा गावीच राहायचा. तो तसा साधाच होता, पण त्याच्या बायकोच्या आल्यापासून तो पूर्णपणे बदलला होता. त्याला सतत पैशांची हाव आणि बापाच्या संपत्तीवर डोळा होता. गेल्या महिन्यात बाबा आजारी पडले आणि त्यांचं निधन झालं. बाबांच्या निवृत्तीच्या पैशातून गावी एक २ BHK फ्लॅट आणि थोडी फार बचत होती. बाबांच्या जाण्याने आई पूर्णपणे खचली होती. ती गावी राहुलसोबत राहायची. पण मला कळत होतं की राहुल आणि त्याची बायको आईला चांगली वागणूक देत नव्हते. ते तिला सारखे टोमणे मारायचे आणि बाबांच्या पैशांवरून वाद घालायचे. आईने मला कधी सांगितलं नाही, पण तिच्या आवाजातलं दुःख मला जाणवायचं. आईचा तो अनपेक्षित प्रवास आणि मुलाचा निष्ठुरपणा: काल रात्री राहुलचा मला अचानक फोन आला. त्याचा आवाज खूप वेगळा, जड आणि रडवेला होता. तो म्हणाला, "मीरा... आई वारली ग काल रात्री! तिला हार्ट अटॅक आला, आम्ही हॉस्पिटलला नेलं पण ती वाचली नाही." माझ्या कानावर विश्वासच बसेना. "राहुल? हे काय बोलतोयस? कालच मी आईशी बोलले होते, ती चांगली होती!" मी धक्क्याने ओरडले. राहुलने पुढे जे काही सांगितले, त्याने माझ्या अंगावर काटा आला आणि मला स्वतःच्या भावाची भयंकर घृणा वाटली! तो निष्ठुरपणे म्हणाला, "मीरा, शुक्रवारी सकाळी १० वाजता अंत्यसंस्कार आहेत. तू लवकर निघून ये. आणि ऐक... आईने तिच्या जाण्यापूर्वी सर्व काही माझ्यावर सोडून दिले आहे. घर, बाबांचे पेन्शनचे पैसे, सर्व काही माझ्या नावावर आहे. तुला या संपत्तीतून काहीही मिळणार नाही, हे आईने स्पष्ट केलंय. त्यामुळे तू फक्त अंत्यसंस्कारासाठी ये." राहुलने एवढ्या मोठ्या दुःखाच्या वेळी सुद्धा सर्वात आधी संपत्तीचा विषय काढला होता! स्वतःच्या जन्मदात्या आईच्या मृत्यूनंतर त्याला फक्त पैशांची काळजी होती! माझी 'तो' हसण्याची गूढता आणि आईचा तो स्वाभिमान: मी त्याच्या बोलण्यावर काहीही प्रतिक्रिया दिली नाही. माझ्या डोळ्यांतून पाणी नाही, तर एका वेगळ्याच भावनेने मला हसू आले. मी फक्त हसले आणि फोन कट केला. राहुलला वाटलं की मी संपत्ती गमावल्याच्या धक्क्याने हसतेय... पण त्याला माहित नव्हतं की माझ्या हसण्यामागचं कारण काहीतरी वेगळंच होतं! फोन कट केल्यावर मी माझ्या शेजारी सोफ्यावर बसलेल्या व्यक्तीकडे बघितले. ती व्यक्ती दुखी होती, काळजीत होती, पण तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच करारी स्वाभिमान होता. ती व्यक्ती दुसरी कुणी नसून माझी स्वतःची 'आई' होती! होय, माझी आई माझ्या शेजारी जिवंत उभी होती! राहुलने ज्या आईला काल रात्री 'मृत' घोषित केले होते, ती आई माझ्या समोर बसून चहा पीत होती! सत्याचा स्फोट आणि आईने दिलेली ती ऐतिहासिक चपराक: सत्य असं होतं की, राहुल आणि त्याच्या बायकोचा छळ सहन न झाल्यामुळे, आईने गेल्या आठवड्यातच गुपचूप गाव सोडलं होतं आणि ती पुण्याला माझ्याकडे राहायला आली होती! तिने मला राहुलला काहीही न सांगण्याची शपथ दिली होती. तिला तिच्या आयुष्यातील उरलेले दिवस स्वाभिमानाने आणि आनंदाने जगायचे होते. आईने राहुलचा तो फोन आणि त्याची ती निष्ठुरता सर्व काही ऐकले होते. तिचे डोळे पाणावले होते, पण तिच्या चेहऱ्यावर आता दुःख नाही, तर एक भयंकर मोठी घृणा होती. तिने माझ्याकडे बघितले आणि अत्यंत शांत, पण अंगावर काटा आणणाऱ्या आवाजात म्हणाली, "सुप्रिया, माझ्या कष्टाने उभ्या केलेल्या त्या २ BHK फ्लॅटसाठी आणि बाबांच्या पेन्शनच्या काही लाखांसाठी, राहुलने मला जिवंतपणीच मारून टाकलं ग! ज्या आईने स्वतःच्या पोटाला चिमटा काढून त्याला वाढवलं, तिला तो पैशांच्या गर्वामुळे 'मृत' ठरवू शकतो? मला आता त्याची काहीच गरज नाही, आणि माझ्या संपत्तीचीही नाही!" आईने गुपचूप वकिलाला फोन लावला. तिने राहुलला मरणानंतरही संपत्तीपासून वंचित ठेवण्याचा निर्णय घेतला! तिने तिच्या नावाची सर्व संपत्ती, घर आणि पैसे एका 'अनाथ आश्रमाला' दान करण्याची वसीयत (Will) बनवून घेतली! शुक्रवारी सकाळी राहुल आणि त्याची बायको गावी 'काल्पनिक अंत्यसंस्काराची' तयारी करत होते. पण जेव्हा त्यांना आईचा वकिलाने बनवलेला तो वसीयतनामा मिळाला, आणि त्यात संपत्ती अनाथ आश्रमाला दान केल्याचे वाचले, तेव्हा त्यांच्या पायाखालची जमीनच सरकली! ज्या आईला ते भिकारी समजून छळत होते, त्याच आईने एका ऐतिहासिक निर्णयातून त्यांनाच रस्त्यावर आणले होते! आई आज माझ्याकडे अत्यंत ताठ मानेने आणि आनंदाने राहतेय. कपटी मुलाला कर्माने बरोबर जमिनीवर आणून आपटले होते! आईला जिवंतपणीच मृत घोषित करणाऱ्या मुलाचा आणि सुनेचा माज आईने कसा एका ऐतिहासिक निर्णयाने उतरवला, ही प्रॅक्टिकल आणि डोळे उघडणारी कथा तुम्हाला कशी वाटली? *डिस्क्लेमर:* ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे. तिचा कोणत्याही व्यक्तीशी, घटनेशी, ठिकाणाशी किंवा टीव्ही/चित्रपटाशी कोणताही संबंध नाही. कोणत्याही विशिष्ट कथेशी कोणतेही साम्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा. *सुनील इनामदार, ९८२३०३४४३४.* #🎭Whatsapp status

*धोका.....* "आई, शांत झोप! आम्ही तुला प्रवासासाठी पहाटे उठवू." सकाळी घर रिकामं होतं... पण १० दिवसांनी मुलं परतली तेव्हा त्यांच्याच घराच्या चाव्या चालल्या नाहीत! कारण आईने... मालतीबाई... वय ६२ वर्षे. नवऱ्याच्या निधनानंतर स्वतःच्या पीएफ (PF) आणि कष्टाच्या पैशातून कल्याणमध्ये घेतलेल्या एका साध्या २ BHK फ्लॅटमध्ये त्या आपला मुलगा 'समीर' आणि सून 'नेहा' यांच्यासोबत राहत होत्या. मालतीबाईंनी आपले संपूर्ण आयुष्य मुलासाठी वेचले होते. बऱ्याच वर्षांनी त्यांच्या घरात आनंदाचे वातावरण होते. समीर आणि नेहाने १० दिवसांची 'केरळची ट्रिप' प्लॅन केली होती. मालतीबाई खूप खूश होत्या, कारण त्या पहिल्यांदाच विमानात बसणार होत्या. त्यांनी स्वतःच्या पेन्शनमधून सुनेसाठी आणि स्वतःसाठी प्रवासात घालायला नवीन कपडेही शिवून घेतले होते. उड्डाणाच्या आदल्या रात्री मालतीबाई प्रवासाच्या उत्साहाने बॅग भरत होत्या. नेहा त्यांच्या रूममध्ये आली. तिने अत्यंत प्रेमाने मालतीबाईंना हळदीचे दूध दिले आणि म्हणाली, "आई, तुम्ही हे दूध पिऊन घ्या आणि शांत झोपा. तुम्हाला गुडघ्यांचा त्रास आहे, उगीच आता जागरण करू नका. आमची पॅकिंग झाली की आम्ही तुम्हाला पहाटे बरोबर ४ वाजता प्रवासासाठी उठवू." मालतीबाई निश्चिंत होऊन झोपल्या. दुसऱ्या दिवशी सकाळी जेव्हा त्यांना जाग आली, तेव्हा घड्याळात ९ वाजले होते! त्यांना धक्काच बसला. त्या घाईघाईने बाहेर आल्या, तर संपूर्ण घर शांत होतं. समीर आणि नेहा घरात नव्हते. मालतीबाईंनी मुख्य दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न केला, पण दार बाहेरून कुलूप लावून बंद होतं! तेवढ्यात त्यांची नजर डाइनिंग टेबलवर ठेवलेल्या एका चिठ्ठीवर गेली. समीरने लिहिले होते- "आई, ट्रिपचा खर्च आमच्या बजेटच्या बाहेर गेला आणि तिकडे खूप फिरायचे असल्याने तुझ्या गुडघ्यांच्या त्रासामुळे आमची 'प्रायव्हसी' आणि ट्रिप दोन्ही खराब झाली असती. म्हणून आम्ही तुला न उठवताच निघालो. तू घरातच आराम कर, आम्ही १० दिवसांनी येऊ." ती चिठ्ठी वाचून मालतीबाईंच्या पायाखालची जमीनच सरकली. स्वतःच्या जन्मदात्या आईला 'अडगळ' समजून घरात डांबून गेले? ज्या आईने स्वतःच्या पोटाला चिमटा काढून त्याला वाढवलं, तिला विमानात बसवताना याला बजेट आठवलं? मालतीबाई तासभर ढसाढसा रडल्या. पण मग त्यांनी डोळे पुसले. त्या जुन्या विचारांच्या रडत बसणाऱ्या आई नव्हत्या! त्यांनी खिडकीतून शेजाऱ्यांना हाक मारून 'कुलूप तोडणाऱ्याला' (Locksmith) बोलावले आणि बाहेरचे कुलूप तोडले. त्यानंतरचे १० दिवस मालतीबाईंनी जो निर्णय घेतला, तो समीर आणि नेहाला आयुष्यभराची अद्दल घडवणारा होता. सत्याचा स्फोट आणि पायाखालची जमीन सरकवणारा प्रसंग: १० दिवसांनी समीर आणि नेहा केरळची ट्रिप एन्जॉय करून, फोटो काढून मजेत परतले. रात्रीचे ११ वाजले होते. दोघेही खूप दमले होते. समीरने खिशातून घराची चावी काढली आणि दाराच्या कुलूपाला लावली. पण... चावी कुलूपात जातच नव्हती! त्याने खूप प्रयत्न केला, पण दार उघडेना. त्याने रागात बेल वाजवली. मालतीबाईंनी दार उघडले, पण फक्त 'जाळीचे दार' लावूनच त्या आत उभ्या राहिल्या. समीर चिडून म्हणाला, "आई, हे दार का उघडत नाहीये? तू कुलूप बदललंस का? अगं दार उघड, आम्ही खूप दमलोय." तेव्हा मालतीबाई अत्यंत शांत पण करारी आवाजात म्हणाल्या, "कोणतं दार समीर? हे माझं घर आहे. तुम्हाला तुमच्या सुखाच्या प्रवासात माझी 'अडचण' होत होती ना? मग आता आयुष्याच्या प्रवासातही मी तुमची ती अडचण कायमची दूर केली आहे. मी दाराचं कुलूप बदललंय आणि तुमचं दोघांचं सर्व सामान, कपडे सोसायटीच्या वॉचमनच्या केबिनमध्ये ४ बॅगांमध्ये भरून ठेवलंय!" समीर आणि नेहाला भयंकर मोठा धक्का बसला. नेहा रडवेल्या आवाजात म्हणाली, "आई, असं काय करताय? आम्ही चूक केली, आम्हाला माफ करा. रात्रीच्या ११ वाजता आम्ही कुठे जाणार?" मालतीबाईंनी जाळीच्या दारातूनच त्यांना शेवटचे उत्तर दिले: "ज्या आईला तुम्ही रात्रीच्या अंधारात झोपेतून न उठवता धोका देऊन गेलात, त्या आईला तुम्ही कुठे जाणार याची चिंता आता उरलेली नाही. तुम्ही तुमची 'प्रायव्हसी' एन्जॉय करा आणि आता स्वतःच्या पैशाने एखादं भाड्याचं घर शोधा. गुड बाय!" मालतीबाईंनी दार लावून घेतले. समीर आणि नेहा रात्रीच्या अंधारात, हातात बॅगा घेऊन रस्त्यावर उभे होते. स्वतःच्या आईच्या निस्वार्थ प्रेमाचा अपमान केल्याची आणि घराच्या मालकिणीलाच धोका दिल्याची त्यांना आता खूप मोठी किंमत मोजावी लागली होती! *डिस्क्लेमर:* ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे. तिचा कोणत्याही व्यक्तीशी, घटनेशी, ठिकाणाशी किंवा टीव्ही/चित्रपटाशी कोणताही संबंध नाही. कोणत्याही विशिष्ट कथेशी कोणतेही साम्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा. *सुनील इनामदार, ९८२३०३४४३४.* #🙏खंडोबा स्टेट्स व्हिडिओ ✨ #😏मतलबी दुनिया #😊Feeling happy #😍Marathi Status King #🎭Whatsapp status