#🚩छत्रपती संभाजी महाराज स्टेटस🙏 #🚩जय भवानी जय शिवाजी🚩 #😇आमचे प्रेरणास्थान: छत्रपती🙏 #⛳शिवसंस्कृती
3 मुले असतानाही आजी एकटी… 😭💔
एक देवाघरी गेला, बाकी दोघांनी घराबाहेर काढलं…
आज सकाळी पहाटे… 🌅
घड्याळात साडेचार वाजले होते ⏰
आसपास अजून अंधार होता 🌑
थंडी इतकी होती की श्वास घेतानाही अंग शहारून जात होतं ❄️🥶
आणि त्या थंडीत…
रस्त्याच्या कडेला 🛣️
एक आजीबाई एकट्याच शांतपणे उभ्या होत्या 😔
हातात एक छोटीशी जुनी पिशवी 👜
अंगावर झिजलेली साडी 👵
चेहऱ्यावर खोल गेलेल्या आठ्या…
आणि डोळ्यांत… 😢
असं काहीतरी होतं
जे शब्दांत सांगता येत नव्हतं 💔
मनात एक विचार आला —
“या आजी इतक्या पहाटे, इतक्या थंडीत इथे का उभ्या असतील?” 🤔
तो विचार मनातून जातच नव्हता.
पाय आपोआप त्यांच्या दिशेने वळले 🚶♂️
मी जवळ गेलो आणि हळूच विचारलं,
“आजी… इतक्या सकाळी कुठे चाललात?” 🙏
त्या शांत आवाजात म्हणाल्या,
“मार्केटला बाळा…” 🥀
मी पुन्हा विचारलं,
“मार्केटमध्ये काय काम करता आजी?”
आणि मग…
ज्या शब्दांनी माझं काळीज अक्षरशः चिरून गेलं… 💔
त्या म्हणाल्या,
“बाळा… फुलांच्या मार्केटमध्ये जाते 🌸
लोकांनी टाकून दिलेली, खाली पडलेली एक्स्ट्रा फुले वेचते…
त्याचे हार करते…
आणि रस्त्यावर विकते.” 😭
क्षणभर काहीच बोलू शकलो नाही… 😶
मी विचारलं,
“आजी… नवीन फुले घेऊन विकत नाही का?”
त्या हसल्या… 🙂
पण ते हसू हसणं नव्हतं…
ते वेदनेचं, जगण्याचं, नशिबाशी झुंज देणारं हसू होतं 💔
म्हणाल्या,
“बाळा… नवीन फुले घ्यायला पैसे नाहीत.
म्हणून देवाने टाकलेली फुले उचलते…
आणि त्यातूनच पोट भरते.” 🙏🌼
त्या क्षणी मन सुन्न झालं… 😞
मी विचारलं,
“आजी… वयाच्या सत्तराव्या वर्षी
हे सगळं…
थंडी नाही वाजत?
थकवा नाही जाणवत?” 🥺
आणि तेव्हा आजी जे बोलल्या…
ते ऐकून अंगावर अक्षरशः काटा आला 😳
म्हणाल्या,
“बाळा… मला तीन मुलं होती.
त्यातला एकच मुलगा मला सांभाळायचा…
तो देवाघरी गेला.” 😭🙏
क्षणभर…
सगळं जग थांबल्यासारखं वाटलं… 🌍⏸️
त्या पुढे म्हणाल्या,
“मोठी दोन मुलं आहेत…
पण त्यांनी कधीच माझी जबाबदारी घेतली नाही.” 💔
तो मुलगा गेला…
आणि त्याच्या दोन चिमुकल्या मुली मागे राहिल्या 👧👧
मी विचारलं,
“मग त्या मुली…?”
आजींचा आवाज थरथरला… 😢
म्हणाल्या,
“त्या माझ्याजवळच राहतात.
मुलगा गेल्यावर
त्यांची आई…
दोन्ही मुलींना माझ्याकडे सोडून
सासरी निघून गेली.” 💔
डोळे भरून आले… 😭
आजी पुढे म्हणाल्या,
“मी रोज पहाटे बाहेर पडते 🌅
सात वाजेपर्यंत फुले घेऊन घरी येते.
मुलींसाठी स्वयंपाक करते 🍲
त्यांना शाळेत पाठवते 🎒
आणि नऊ-साडेनऊला हार बनवून विकायला बसते.” 🌼
मी हळूच विचारलं,
“आजी… एवढं सगळं होतं का?” 😔
त्या शांतपणे म्हणाल्या,
“नसलं तरी करावंच लागतं बाळा…
माझी व्यथा कोणाला सांगणार?
आज तू विचारलंस…
म्हणून सांगितलं.
नाहीतर आजकाल
कोणाकडे वेळ आहे
दुसऱ्याचं दुःख ऐकायला?” 💔
त्या एका वाक्याने
मन पूर्ण भरून आलं… 😢
मी म्हणालो,
“आजी… मी तुमच्यासाठी काही मदत करू का?” 🙏
त्या हसून म्हणाल्या,
“बाळा… तू हे विचारलंस
यातच माझं समाधान आहे 😊
देव जितके कष्ट द्यायचे ते देईल.
माझा देवावर पूर्ण विश्वास आहे.
तोच माझा आधार आहे.” 🙏❤️
मी विचारलं,
“आजी… मोबाईल आहे का?”
त्या म्हणाल्या,
“अरे बाळा…
इथे नीट चप्पलही नाही…
मोबाईल कुठून असेल?” 😔
मन अजूनच जड झालं… 💭
मी त्यांना माझा नंबर कागदावर लिहून दिला 📄✍️
आणि म्हणालो,
“कधीही अडचण आली…
रात्री-अपरात्री फोन केला तरी चालेल.” 📞🙏
त्या क्षणी…
त्या आजींच्या चेहऱ्यावर
एक शांत, समाधानाचं स्मित उमटलं 😊
जणू कोणीतरी त्यांच्या दुःखावर
हळूच हात ठेवला होता 🤍
निघताना मी त्यांच्या पाया पडलो… 🙏
तेव्हा त्या पटकन म्हणाल्या,
“बाळा… माझ्या पाया नको पडूस.
पाया फक्त देवाचेच असतात.
माथा टेकायचा असेल…
तो फक्त देवाच्या चरणी.” 🙏✨
मित्रांनो…
इतक्या दुःखात…
इतक्या संघर्षात…
ही आजी आजही किती सकारात्मक आहेत! 💪❤️
देवावरचा त्यांचा विश्वास…
माझ्या अंगावर अक्षरशः शहारे आणणारा होता 🙏
आज एक गोष्ट नक्की शिकायला मिळाली —
देव आहे…
आणि तो आपलं कर्म पाहतो. ✨
आजी आजही आपलं कर्म प्रामाणिकपणे करत आहेत…
म्हणूनच कदाचित
देव त्यांच्यासोबत
खंबीरपणे उभा आहे 🙏🌸
मित्रांनो…
ही गोष्ट वाचून
तुमच्या मनात काय आलं? #🎑जीवन प्रवास
डोळे ओलावले का? 😢
खाली comment मध्ये नक्की सांगा… 🙏❤️
