ഇലച്ചാർത്തുകളിലെ ഓർമ്മപ്പുസ്തകം രചന:തസ്‌നീം പഴയ ആ തറവാടിന് 'ശ്രാവണം' എന്നാണ് പേര്. ചുവരുകളിൽ പായൽ പിടിച്ചു തുടങ്ങിയെങ്കിലും, ആ വീടിന് ഒരു പ്രത്യേക ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഭവാനിയമ്മ ഓരോ ദിവസവും തുടങ്ങുന്നത് പൂമുഖത്തെ ആ വലിയ നിലവിളക്ക് കൊളുത്തിക്കൊണ്ടാണ്. ​മക്കൾ ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കിലേക്ക് ചേക്കേറിയപ്പോൾ, അവർ ബാക്കിവെച്ചു പോയ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും ഭവാനിയമ്മ ഒരു നിധിപോലെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. "അമ്മേ, ആ കാടുപിടിച്ച പറമ്പിൽ ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കാതെ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നൂടെ?" എന്ന മക്കളുടെ സ്കൈപ്പ് കോളുകളിലെ ചോദ്യത്തിന്, "എനിക്ക് ഇവിടെ തിരക്കാണ് മക്കളേ..." എന്നൊരു ചിരി മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ മറുപടി. ​ശേഖരൻ നായർ മരിച്ചിട്ട് അഞ്ചു വർഷം തികയുന്നു. പക്ഷേ, ഉമ്മറത്തെ ആ വലിയ ചാരുകസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, കാറ്റിൽ ഒഴുകിവരുന്ന പുകയിലയുടെയും ചന്ദനത്തിരിയുടെയും മണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമീപ്യം അവർക്ക് നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ ബസ്സിന്റെ ഹോൺ കേൾക്കുന്നതോടെ ഭവാനിയമ്മ അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലാകും. ചുക്കുവെള്ളവും, പിന്നെ അവർക്കായി ഉണ്ടാക്കി വെച്ച ഉണ്ണിയപ്പമോ ഇലയടയോ പാത്രങ്ങളിൽ നിറയും. ​അപ്പു, മാളു, പിന്നെ ചെറിയ കണ്ണൻ—അവരായിരുന്നു ഭവാനിയമ്മയുടെ ലോകം. അവർ വരുന്നത് വെറും പലഹാരം കഴിക്കാനല്ല, ഭവാനിയമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ 'കഥാപെട്ടി' തുറപ്പിക്കാനാണ്. ​"അമ്മൂമ്മേ... ഇന്ന് ആ പഴയ കാവിലെ യക്ഷിയുടെ കഥ പറയുമോ?" കണ്ണൻ വലിയ കണ്ണുകളോടെ ചോദിച്ചു. ​"യക്ഷിയൊന്നുമല്ലടാ കുട്ടാ... അത് ആ കാടിനെ കാക്കുന്ന കാവൽക്കാരിയായിരുന്നു. പണ്ട് ഈ നാട്ടിൽ മഴ പെയ്യാതിരുന്നപ്പോൾ..." ഭവാനിയമ്മ കഥ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ​അവരുടെ കഥകളിൽ പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും ഒന്നായിരുന്നു. പുഴകൾ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു, പക്ഷികൾ സന്ദേശങ്ങൾ എത്തിക്കുമായിരുന്നു. ആ കഥകളിലൂടെ കുട്ടികൾ തങ്ങളുടെ നാടിനെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചു. പിറ്റേന്ന് വീണ്ടും പതിവുപോലെ സ്കൂൾ വിട്ട പാടെ കുട്ടികൾ ഭവാനിയമ്മയുടെ കഥ കേൾക്കാൻ ചുറ്റും കൂടി. ഭവാനിയമ്മ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്ന് ഒരു പുസ്തകവും കയ്യിൽ വെച്ചു കഥ പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ​"മക്കളേ, പണ്ട് പണ്ട് ഈ പറമ്പിന്റെ അറ്റത്തുള്ള കാവിൽ ഒരു ചെറിയ നീലപ്പൂവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ പൂവിന് ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു—അതൊരു പാട്ടുപാടും പൂവായിരുന്നു!" ഭവാനിയമ്മ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുട്ടികൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ​പണ്ട്, ഈ നാട്ടിലൊട്ടാകെ വലിയൊരു വരൾച്ച വന്നു. പുഴകൾ വറ്റി, കിണറുകൾ ഉണങ്ങി. പക്ഷികളും മൃഗങ്ങളും വെള്ളം കിട്ടാതെ വലഞ്ഞു. മനുഷ്യർ തമ്മിൽ വെള്ളത്തിനായി വഴക്കിട്ടു. ആകെ സങ്കടമായ കാലം. ​ഈ സമയം, കാവിലെ ആ നീലപ്പൂവ് മാത്രം വാടാതെ നിന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ഒരു ചെറിയ കുരുവി ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ് ആ പൂവിന്റെ അരികിൽ വന്നു വീണു. ​"എനിക്ക് ഇത്തിരി വെള്ളം തരുമോ?" കുരുവി ചോദിച്ചു. ​പൂവ് പറഞ്ഞു: "എന്റെ ഉള്ളിൽ തേനുണ്ട്, പക്ഷേ നിന്റെ ദാഹം മാറ്റാൻ വെള്ളമില്ല. എന്നാൽ എനിക്കൊരു പാട്ടു പാടാൻ അറിയാം. ആ പാട്ട് മേഘങ്ങളെ വിളിച്ചു വരുത്തും. പക്ഷേ ആ പാട്ട് പാടിത്തീരുമ്പോൾ ഞാൻ ഇല്ലാതാകും." ​കുട്ടികൾ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു, "അയ്യോ, എന്നിട്ട് ആ പൂവ് പാടിയോ അമ്മൂമ്മേ?" ​ഭവാനിയമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു: "അതെ മക്കളേ, ആ പൂവ് പാടാൻ തീരുമാനിച്ചു. ലോകത്തിലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി സ്വയം ഇല്ലാതാകാൻ ആ കുഞ്ഞുപ്പൂവ് തയ്യാറായി. അത് ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു രാഗം പാടിത്തുടങ്ങി. ആ പാട്ട് കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞ് ആകാശത്തെത്തി. പാട്ട് കേട്ട് കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഓടിക്കൂടി. ​പെട്ടെന്ന് ഇടിയും മിന്നലുമുണ്ടായി. മണ്ണിലേക്ക് വലിയ മഴത്തുള്ളികൾ വീണു. പുഴകൾ നിറഞ്ഞു, കിണറുകൾ കവിഞ്ഞു. നാട് മുഴുവൻ സന്തോഷത്തിലായി. പക്ഷേ, മഴ കഴിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ആ നീലപ്പൂവ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനു പകരം അവിടെ നൂറുകണക്കിന് പുതിയ നീലപ്പൂക്കൾ മുളച്ചു വന്നിരുന്നു!" ​ഭവാനിയമ്മ കുട്ടികളുടെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "മക്കളേ, ആ പൂവിനെപ്പോലെയാകണം നമ്മളും. മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി നമ്മളാൽ കഴിയുന്ന നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം. നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന നല്ല കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ പോയാലും ഈ മണ്ണിൽ പുതിയ പൂക്കളായി വിരിഞ്ഞുനിൽക്കും." ​കഥ കേട്ട് കഴിഞ്ഞ് കണ്ണനും അപ്പുവും ചിന്നുവും കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദരായി ആ കാവിൻ്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവിടെ എവിടെയോ ആ നീലപ്പൂവ് ഇപ്പോഴും പാടുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. ഒരു ശനിയാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക്, ഒരു വെള്ള ഇന്നോവ കാർ തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് വന്നുനിന്നു. രഘുവും രമയും കുടുംബസമേതം എത്തിയതായിരുന്നു. അവരോടൊപ്പം ഒരു റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് ഏജന്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​"അമ്മേ, ഇത് ശരിയാവില്ല. ഈ വീട് നോക്കാൻ പോലും ആളില്ല. ഞങ്ങളൊരു നല്ല വില ഒപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. സിറ്റിക്കടുത്ത് ഒരു ഫ്ലാറ്റ് അമ്മയുടെ പേരിൽ എടുക്കാം. ബാക്കി പണം കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് ബിസിനസ് വികസിപ്പിക്കാം." രഘുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. ​ഭവാനിയമ്മ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവർ പതിയെ മുറ്റത്തെ ആ വലിയ മാവിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അതിന്റെ തടിയിൽ തടവി അവർ നിന്നു. താൻ പോയാൽ ഈ മാവ് വെട്ടിമാറ്റപ്പെടും, കുളം മൂടപ്പെടും, ആ ഉമ്മറം തകർക്കപ്പെടും. അന്ന് വൈകുന്നേരം കുട്ടികൾ പതിവുപോലെ എത്തി. പക്ഷേ ഭവാനിയമ്മയുടെ മുഖത്തെ വിഷാദം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ​"അമ്മൂമ്മേ, എന്താ പറ്റിയേ? കഥ പറയുന്നില്ലേ?" മാളു ചോദിച്ചു. ​ഭവാനിയമ്മ കുട്ടികളെ അരികിൽ ഇരുത്തി. "മക്കളേ, ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു സത്യകഥ പറഞ്ഞുതരാം. ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെയും അത് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധയുടെയും കഥ." ഭവാനിയമ്മ കുട്ടികളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ കണ്ണുകളിൽ നേരിയൊരു നനവ് പടർന്നിരുന്നു. അവർ തന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് നിലത്ത് തടവിയിട്ട് ആ 'സത്യകഥ' പറഞ്ഞു തുടങ്ങി: "മക്കളേ, വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, ഈ വീട് പണിയുന്നതിനും എത്രയോ കാലം മുമ്പ്, ഈ മണ്ണിൽ ഒരു വലിയ ആൽമരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു കൊച്ചു വീടും. അവിടെ ഒരു വൃദ്ധയും താമസിച്ചിരുന്നു. ആ വൃദ്ധക്ക് ഈ ലോകത്ത് കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നത് ആ ആൽമരം മാത്രമായിരുന്നു. ​മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ആ മരം തന്റെ വലിയ ഇലകൾ കൊണ്ട് അവർക്ക് കുടയായി മാറി. വെയിൽ കനക്കുമ്പോൾ അത് അവർക്ക് തണലേകി. പക്ഷികൾ ആ മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന് അവർക്ക് പാട്ടുകൾ പാടിക്കൊടുത്തു. ആ വൃദ്ധയും മരവും തമ്മിൽ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു എന്ന് നാട്ടുകാർ പറയുമായിരുന്നു. ​ഒരിക്കൽ, ആ നാട്ടിലെ രാജാവ് അവിടെ ഒരു വലിയ കൊട്ടാരം പണിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. കൊട്ടാരം പണിയണമെങ്കിൽ ആ ആൽമരം വെട്ടിമാറ്റണം. രാജാവിന്റെ ഭടന്മാർ കോടാലികളുമായി വന്നു. അവർ ആ വൃദ്ധയോട് പറഞ്ഞു: ​'നിനക്ക് ഞങ്ങൾ സ്വർണ്ണവും പണവും തരാം, ഈ മരം വിട്ടുതരൂ. നിനക്ക് സുഖമായി മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത് ജീവിക്കാം.' ​പക്ഷേ ആ വൃദ്ധ മരത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: 'ഈ മരം വെറുമൊരു മരമല്ല, ഇത് എന്റെ ജീവിതമാണ്. ഇതിന്റെ വേരുകൾ ഓടുന്നത് എന്റെ രക്തത്തിലൂടെയാണ്. ഇതിനെ വെട്ടുമ്പോൾ നിങ്ങൾ മുറിക്കുന്നത് എന്റെ ഹൃദയമാണ്.' ​അവർ പിന്മാറാൻ തയ്യാറായില്ല. ഒടുവിൽ രാജാവ് നേരിട്ടെത്തി. ആ വൃദ്ധയുടെ കണ്ണുകളിലെ ഉറപ്പും മരത്തോടുള്ള ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹവും കണ്ടപ്പോൾ രാജാവിന്റെ മനസ്സ് മാറി. രാജാവ് കൊട്ടാരം മറ്റൊരിടത്തേക്ക് മാറ്റി പണിതു. ​കാലം കടന്നുപോയി... ആ വൃദ്ധ മരിച്ചപ്പോൾ, അവരെ ആ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ തന്നെ അടക്കം ചെയ്തു. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ആ മരം വീണുപോയിരിക്കാം, പക്ഷേ ആ വൃദ്ധയുടെ ആത്മാവ് ഇപ്പോഴും ഈ മണ്ണിലുണ്ടെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. താൻ സ്നേഹിച്ച മണ്ണും മരങ്ങളും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് കാണാൻ അവർ ഇന്നും ഇവിടെ എവിടെയോ കാവൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്." ​ഭവാനിയമ്മ കഥ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ ചുറ്റും വലിയ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. അവർ മെല്ലെ തന്റെ ചാരുകസേരയിൽ ചാരിയിരുന്നു കൊണ്ട് കുട്ടികളോട് ചോദിച്ചു: ​"മക്കളേ, ആ വൃദ്ധ ഞാനാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ?" ​അപ്പുവും മാളുവും പരസ്പരം നോക്കി. ആ കഥയിലൂടെ താൻ ഈ തറവാട് വിട്ടുപോകാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ഭവാനിയമ്മ അവർക്ക് മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. ഈ വീടും മരങ്ങളും വെറും വസ്തുക്കളല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് അവർ ആ കൊച്ചു ഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് പകർന്നു നൽകി. ഭവാനിയമ്മ തന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു കഥയായി അവർക്ക് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ഓരോ മരവും ഓരോ ചെടിയും തനിക്ക് എത്ര പ്രിയപ്പെട്ടതാണെന്നും, അവയെ വിട്ടുപോയാൽ തന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുമെന്നും ആ കുട്ടികൾക്ക് മനസ്സിലായി. ആ സംഭാഷണം മറഞ്ഞുനിന്ന് കേൾക്കുകയായിരുന്ന രഘുവിന്റെയും രമയുടെയും ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. ​തങ്ങൾ വിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഒരു വീടല്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ സംസ്കാരത്തെയും അമ്മയുടെ പ്രാണനെയുമാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ രഘു ആ ഏജന്റിനെ മടക്കി അയച്ചു. അവൻ അമ്മയുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. ​"അമ്മേ... ഞങ്ങൾക്കൊരു തെറ്റ് പറ്റി. ഈ വീട് വിൽക്കുന്നില്ല. പകരം, ഓരോ അവധിക്കാലത്തും ഞങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് വരും. ഈ കുട്ടികൾക്കൊപ്പം കഥ കേൾക്കാൻ ഞങ്ങളും ഉണ്ടാകും." ​ഭവാനിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവർ ആ ചാരുകസേരയിൽ അമർന്നിരുന്നു. മുറ്റത്ത് കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വലിയ തറവാട് വീണ്ടും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ​രാത്രിയിൽ, ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി ഭവാനിയമ്മ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു: "ശേഖരേട്ടാ, നമ്മൾ ജയിച്ചു. ഈ വീട് ഇനിയും കഥകൾ പറയും..." #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ അങ്ങാടിയിൽ പോയപ്പോഴാണ് അടുത്തുള്ള പെട്ടിക്കടയിൽ ബാലരമ കണ്ടത്. കണ്ടതും ഓർമകൾ 10 വർഷങ്ങൾ പുറകിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു. ചൊവ്വാഴ്ച ആവാൻ കാത്തിരുന്ന സമയങ്ങൾ. അത്രയും ദിവസം 10 രൂപ കൊടുത്തു അതുവാങ്ങാൻ വേണ്ടി പൈസ കട്ടെടുത്തും,ഉമ്മാമ്മ തന്നും ഒന്നും രണ്ടും രൂപ മറ്റാരും കാണാതെ ബാഗിൽ ഇട്ട് ചൊവ്വാഴ്ച ദിവസം ബാലേട്ടന്റെ കടയിൽനിന്ന് ഇത് വാങ്ങുമ്പോൾ ഉള്ള സന്തോഷം ഉണ്ട്. അതൊന്നു വേറെ തന്നെയായിരുന്നു. വാങ്ങിയാലോ.. ഉമ്മ കാണാതെ വായിക്കണം. കണ്ടാൽ എവിടുന്നാ പൈസ എന്ന് പറഞ്ഞു പോക്കും.പലപ്പോഴും രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയ സമയം നോക്കി ലൈറ്ററിലെ ടോർച്ചും വെച്ചു വായിക്കും. പ്രിയപ്പെട്ട ലുട്ടാപ്പിയെയും,സൂത്രനേയും, അക്കു &ഇക്കു, ഉം വായിച്ചു അവസാനം jungle times എന്ന news പേപ്പറും വായിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ മനസ്സിന് അതിയായ സന്തോഷം ആയിരുന്നു.. പിന്നീടങ്ങോട്ട് വീണ്ടും പൈസ സോരുക്കൂട്ടാൻ തുടങ്ങും. അടുത്ത ബുക്ക്‌ വാങ്ങാൻ..ചൊവ്വാഴ്ച ആവാൻ കാത്തിരിക്കും. ബാലരമ മാത്രമല്ല, മിന്നാമിന്നി, കളിക്കുടുക്ക, എല്ലാം മാറിമാറി വായിച്ച കാലം. ഇന്ന് കുട്ടികൾ മിട്ടായിക്ക് വേണ്ടി കരയുമ്പോൾ പണ്ട് ബുക്ക്‌ വാങ്ങിത്തരാൻ ആയിരുന്നു ഞാനൊക്കെ കരഞ്ഞിരുന്നത്... ഇന്ന് യൂട്യൂബിലെ കാർട്ടൂൺ, tv യിലെ കാർട്ടൂൺ എല്ലാമായി ആർക്കും വേണ്ടാതെ പോലെയായി ഇതെല്ലാം. ഒരുകാലത്തു ഹൃദയങ്ങളിൽ കയറിക്കൂടിയ കഥാപാത്രങ്ങളെ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം കണ്ടപ്പോൾ കുട്ടിക്കാലത്തു എവിടെയോ വെച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളെ കണ്ട സന്ദോഷമായിരുന്നു.. വിലയും കൂടി.. 25₹ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📙 നോവൽ

FINAL PART സുനിൽ അന്ന് സൈറ്റിൽ പോയില്ല. പകരം, തന്റെ പഴയ കോളേജ് സുഹൃത്തും ഹൈഡ്രോളജിസ്റ്റുമായ (Hydrologist) പ്രകാശിനെ വിളിച്ചു വരുത്തി. കൂടെ സോനുവിനെയും കൂട്ടി. സോനുവിന് മുത്തശ്ശിയുടെ കഥയിലെ മാന്ത്രികതയിലായിരുന്നു വിശ്വാസമെങ്കിൽ, സുനിലിന് അതിന്റെ വസ്തുതയിലായിരുന്നു കണ്ണ്. ​അവർ ആ മരുത് മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലെത്തി. പ്രകാശ് മരത്തിന്റെ വേരുകളും പുഴയുടെ ആ ഭാഗത്തെ മണലിന്റെ ഘടനയും പരിശോധിച്ചു. ​"സുനിൽ, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. മുത്തശ്ശിയുടെ കഥയിൽ വലിയൊരു ഭൂഗർഭ സത്യമുണ്ട്," പ്രകാശ് തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിലെ ഗ്രാഫുകൾ നോക്കി പറഞ്ഞു. ​"എന്ത് സത്യം?" സുനിൽ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു. ​"ഈ മരുത് മരത്തിന്റെ വേരുകൾ വെറുതെ മണ്ണിൽ ആഴ്ന്നു കിടക്കുകയല്ല. അവ പുഴയുടെ അടിത്തട്ടിലെ ഒരു പ്രത്യേക 'അക്വിഫർ' (Aquifer - ഭൂഗർഭ ജലസ്രോതസ്സ്) സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ വേരുകൾ ഒരു സ്വാഭാവിക അരിപ്പ (Filter) പോലെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. മണൽ ഖനനം നടന്നാൽ ഈ വേരുകൾക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവില്ല. അത് തകർന്നാൽ ഈ ഭാഗത്തെ ജലനിരപ്പ് താഴുകയും പുഴ മരിക്കുകയും ചെയ്യും." അപ്പോൾ സോനു ചോദിച്ചു, "അങ്കിളേ, അപ്പോൾ ആ സ്വർണ്ണമത്സ്യമോ?" ​പ്രകാശ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "മോനേ, സ്വർണ്ണമത്സ്യം എന്നത് ഈ പുഴയിലെ അപൂർവ്വമായ ഒരു തരം 'യല്ലോ ഫിൻ' (Yellow-fin) മത്സ്യമാവാം. പുഴയിലെ വെള്ളം അത്രയും ശുദ്ധമായാൽ മാത്രമേ അവയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയൂ. വെള്ളം കലങ്ങിയാൽ അവ ചത്തുപോകും. അതായത്, മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ സ്വർണ്ണമത്സ്യം ഈ പുഴയുടെ ആരോഗ്യത്തിന്റെ അടയാളമാണ്!" ​സുനിലിന് അപ്പോഴാണ് ആ ബോധോദയം ഉണ്ടായത്. മുത്തശ്ശി തന്റെ അധ്യാപക ജീവിതത്തിൽ പഠിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഒരു കഥയിലൂടെ തലമുറകൾക്ക് കൈമാറുകയായിരുന്നു. പഴമക്കാർ ശാസ്ത്രത്തെ കഥകളാക്കി മാറ്റിയത് അത് സാധാരണക്കാർക്ക് മനസ്സിലാകാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി സുനിലിന് ഉറക്കം വന്നില്ല. അവൻ പതുക്കെ പൂമുഖത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ പുഴയൊഴുകുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. പെട്ടെന്ന്, പുഴയുടെ നടുവിൽ എന്തോ ഒന്ന് തിളങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ​ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു. അത് മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ ആ സ്വർണ്ണമത്സ്യമാണോ? അവൻ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി നോക്കി. നിലാവിന്റെ പ്രതിഫലനമാണോ അതോ സത്യമാണോ എന്ന് അവന് ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ മരുത് മരത്തിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ വീശിയ കാറ്റിന് ഒരു പ്രത്യേക സംഗീതമുണ്ടായിരുന്നു. ​പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ ഒരു കൈ തൊട്ടു. നോക്കിയപ്പോൾ മുത്തശ്ശിയാണ്. ​"കണ്ടോ സുനിലേ... ഞാൻ പറഞ്ഞത് വെറും കഥയല്ലെന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലായോ?" മുത്തശ്ശി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ​സുനിൽ മുത്തശ്ശിയെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "അമ്മേ, അമ്മയ്ക്ക് ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ അറിയാം?" ​മുത്തശ്ശി പുഴയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു, "ഭൂമിയുടെ വേദന അറിയാൻ വലിയ വലിയ പുസ്തകങ്ങൾ പഠിക്കണമെന്നില്ല സുനിലേ, ഒന്ന് മനസ്സിരുത്തി കേട്ടാൽ മതി. പ്രകൃതി തന്നെ അത് പറഞ്ഞുതരും." സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ സുനിലിന് ഇനി വിശ്രമിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. തന്റെ പുതിയ പ്ലാൻ പാസ്സായില്ലെങ്കിൽ ഈ പാലം പദ്ധതി തന്നെ വേണ്ടെന്നു വെക്കാൻ അവൻ തയ്യാറെടുത്തു. പക്ഷേ, കമ്പനിയിൽ നിന്ന് അവന് വലിയൊരു ഇമെയിൽ വന്നു. ​സുനിലിന്റെ പുതിയ പ്ലാൻ കാരണം നിർമ്മാണ ചിലവ് 40% കൂടും! കമ്പനി ബോർഡ് മീറ്റിംഗിൽ സുനിലിനെതിരെ വലിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരാൻ പോകുകയാണ്. ബോർഡ് മീറ്റിംഗിന്റെ ദിവസം എത്തി. നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ കോൺഫറൻസ് ഹാളിൽ ഗൗരവഭാവത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന കമ്പനി ഡയറക്ടർമാർ. സുനിൽ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പും പ്രസന്റേഷനുമായി അവരുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. "മിസ്റ്റർ സുനിൽ, നിങ്ങൾ എന്താണ് ഈ കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്?" ചീഫ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഓഫീസർ മേശയിൽ തട്ടി ചോദിച്ചു. "ഒരു മരം നിലനിർത്താൻ വേണ്ടി പാലത്തിന്റെ ഡിസൈൻ മാറ്റുക, 40% ചിലവ് കൂട്ടുക! ഇത് വെറും വിഡ്ഢിത്തമാണ്. നമുക്ക് ലാഭമാണ് പ്രധാനം, അല്ലാതെ ആ ഗ്രാമത്തിലെ കെട്ടുകഥകളല്ല." ​ഹാളിൽ പരിഹാസച്ചിരി ഉയർന്നു. സുനിൽ തളർന്നില്ല. അവൻ ശാന്തമായി തന്റെ പ്രസന്റേഷൻ ഓൺ ചെയ്തു. ​"സാർ, ഇത് വെറുമൊരു മരത്തിന്റെ കാര്യമല്ല," സുനിൽ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. "മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ കഥയിലെ ശാസ്ത്രീയ സത്യങ്ങൾ ഞാൻ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ മരം മുറിച്ചാൽ അവിടുത്തെ ഭൂഗർഭ ജലസ്രോതസ്സ് തകരും. അത് പമ്പാനദിയുടെ ആ ഭാഗത്തെ സ്വാഭാവിക ഒഴുക്കിനെ ബാധിക്കും. ഫലം? പത്തു വർഷത്തിനുള്ളിൽ നമ്മൾ പണിയുന്ന ഈ പാലത്തിന്റെ അടിത്തറ മണ്ണൊലിപ്പ് മൂലം തകരും. അതായത്, ഇന്ന് നിങ്ങൾ ലാഭിക്കുന്ന 40% നാളെ പാലം പുനർനിർമ്മിക്കാൻ വേണ്ടി 400% ആയി ചിലവാക്കേണ്ടി വരും." ​സദസ്സിൽ നിശബ്ദത പടർന്നു. സുനിൽ തുടന്നു: "പരിസ്ഥിതിയെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വികസനമാണ് യഥാർത്ഥ ലാഭം. ഇതിനെ നമുക്ക് 'ഗ്രീൻ എഞ്ചിനീയറിംഗ്' എന്ന് വിളിക്കാം. ഈ പ്രോജക്റ്റ് വിജയിച്ചാൽ നമ്മുടെ കമ്പനിക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ വലിയ അംഗീകാരം ലഭിക്കും." പെട്ടെന്ന് മീറ്റിംഗ് ഹാളിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. എല്ലാവരും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. പുറത്ത് സോനുവും മീനുവും മുത്തശ്ശനും നിൽക്കുന്നു! അവരുടെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ കുപ്പിയിലാക്കിയ തെളിഞ്ഞ പുഴവെള്ളവും, കുറച്ച് മണ്ണും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​"അച്ഛാ, ഇത് മുത്തശ്ശി തന്നു വിട്ടതാ..." സോനു ഓടി സുനിലിന്റെ അടുത്തെത്തി ആ കുപ്പി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. ​മുത്തശ്ശൻ ശങ്കരൻ നായർ മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്നു. "ഇത് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ പുഴവെള്ളമാണ്. ഈ തെളിച്ചം നിലനിർത്താൻ എന്റെ മകൻ ശ്രമിക്കുന്നത് തെറ്റാണോ? ഈ വെള്ളം കുടിച്ചു നോക്കൂ, ഇതിന്റെ മധുരം നിങ്ങൾക്കറിയാം." ​ഡയറക്ടർമാർ പരസ്പരം നോക്കി. ഗ്രാമവാസികളുടെ ആത്മവിശ്വാസവും സുനിലിന്റെ ശാസ്ത്രീയമായ വിശദീകരണവും അവരെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. അരമണിക്കൂർ നീണ്ട ചർച്ചകൾക്കൊടുവിൽ സി.ഇ.ഒ എഴുന്നേറ്റു. "സുനിൽ, നിങ്ങളുടെ വാദങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ലാഭത്തേക്കാൾ പ്രധാനം സുസ്ഥിരമായ വികസനമാണ്. പാലത്തിന്റെ പ്ലാൻ മാറ്റാൻ ഞങ്ങൾ അനുമതി നൽകുന്നു. ചിലവ് കൂടുന്നത് കമ്പനി സഹിച്ചുകൊള്ളാം." തിരികെ ആറന്മുളയിലെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മുത്തശ്ശി ഉമ്മറത്ത് കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സുനിൽ മുത്തശ്ശിയുടെ കാൽക്കൽ വീണ് അനുഗ്രഹം വാങ്ങി. ​"അമ്മേ, ആ കഥയിലെ സത്യം ഞാൻ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു," സുനിൽ പറഞ്ഞു. ​അന്ന് രാത്രി, പാലത്തിന്റെ പണി പുനരാരംഭിച്ചു. മരുത് മരത്തെ ചുറ്റിക്കൊണ്ട് പാലത്തിന്റെ കൈവരികൾ ഉയർന്നു. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ പുഴ വീണ്ടും തിളങ്ങി. മുത്തശ്ശി വീണ്ടും കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി... പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് ആ സ്വർണ്ണമത്സ്യത്തിന്റെ മാത്രമല്ല, ആ മരത്തെയും പുഴയെയും കാത്ത ഒരു എഞ്ചിനീയറുടെ കഥ കൂടിയായിരുന്നു. രചന:തസ്‌നീം #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📋 കവിതകള്‍ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

PART 2 മുത്തശ്ശിയുടെ കഥ ഒരു നിയോഗം പോലെയായിരുന്നു. സുനിലിന് ഉറക്കം വരാത്ത രാത്രികൾ ആരംഭിച്ചു. അവൻ തന്റെ മുറിയിൽ മേശപ്പുറത്ത് വിരിച്ചിട്ട പാലത്തിന്റെ പ്ലാനിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ബ്ലൂപ്രിന്റിലെ നീല വരകൾക്കിടയിൽ, അവന് ആ 'കറുത്ത മരുത് മരത്തിന്റെ' വേരുകൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ആധുനിക എഞ്ചിനീയറിംഗിന്റെ അളവുകോലുകൾ പ്രകാരം, പാലത്തിന്റെ അവസാന സ്തൂപം നിൽക്കേണ്ട കൃത്യം സ്ഥലത്താണ് ആ മരം ഉള്ളത്. അത് മുറിക്കാതെ പാലം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല. ​സുനിൽ ആശങ്കയിലായി. ആറന്മുളയ്ക്ക് അത്യാവശ്യമായ ഒരു വികസന പദ്ധതിയാണ്. പക്ഷേ, മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞതുപോലെ, ആ പുഴയും മരവും തങ്ങളുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ആ ഒരു മരം പോയാൽ, ശരിക്കും പുഴയുടെ അടിത്തട്ടിലെ മണൽ ഒലിച്ച് പോയി കഥയിലെ 'ചിത്തിര' മത്സ്യം ചത്തുപോകുമോ? അത് കേവലം ഒരു കഥ മാത്രമായിരിക്കാം. എന്നാൽ, ഒരുപക്ഷേ അതിൽ വലിയൊരു സത്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാകാം. ​ഒരു വശത്ത് വികസനത്തിന്റെ തിടുക്കവും, മറുവശത്ത് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ സ്നേഹവും. ആലോചിച്ചു വ്രാന്തായ സുനിൽ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു: ആ കഥയിൽ വല്ല സത്യവുമുണ്ടോ എന്നറിയണം. അടുത്ത ദിവസം സുനിൽ നേരത്തെ സൈറ്റിലെത്തി. ആ വലിയ മരുത് മരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു വശത്ത് അവന്റെ യന്ത്രങ്ങൾ ആ പുഴയെ നോവിച്ചുകൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ആ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ തൊട്ടുനോക്കി. ആ വേരുകൾ മണ്ണിലേക്ക് ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ​"സാർ, ഇത് എപ്പോഴാണ് മുറിക്കേണ്ടത്?" ഒരു തൊഴിലാളി ചോദിച്ചു. ​സുനിൽ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ നോട്ടം ആ വേരുകളിലായിരുന്നു. അവൻ ഒരു മഴു എടുത്തു. ആ വേരുകളിൽ ഒന്ന് ചെറുതായി മുറിക്കാൻ തയ്യാറായി. കഥയിലെ സത്യാവസ്ഥ അറിയാനുള്ള അവന്റെ ആകാംഷ അവനെ അതിനു പ്രേരിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ, മഴു മരത്തിൽ ആഞ്ഞടിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും, അവന് പുറകിൽ നിന്ന് ഒരു വിളി കേട്ടു. ​"സുനിൽ...! നീ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?" ശങ്കരൻ നായർ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. ​ശങ്കരൻ നായരുടെ മുഖത്ത് ആശങ്കയും കോപവുമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ നിന്ന് നേരെ ഇവിടെക്ക് വന്നതാണ്. തന്റെ മകൻ ഒരു മരം മുറിക്കാൻ പോകുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ​"എനിക്ക്... എനിക്ക് ആ കഥയിലെ സത്യം അറിയണം," സുനിൽ പറഞ്ഞു. ​"സത്യം അറിയാൻ മരം മുറിക്കണമെന്നില്ല. സത്യം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഉണ്ടാവണം." ശങ്കരൻ നായർ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. ശങ്കരൻ നായർ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു. സുനിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. ​"സുനിൽ, നീ വികസനം കൊണ്ടുവരണം. പക്ഷേ, അത് നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തെ നശിപ്പിച്ച് കൊണ്ടാകരുത്. ഈ മരവും പുഴയും നമ്മുടെ നാടിന്റെ ജീവനാണ്. നീ എഞ്ചിനീയറാണ്, നിനക്ക് വികസനം കൊണ്ടുവരാനുള്ള വഴികൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. എന്നാൽ, അത് പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിച്ച് കൊണ്ടാകണം." ശങ്കരൻ നായർ പറഞ്ഞു. ​മുത്തശ്ശന്റെ വാക്കുകൾ സുനിലിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തട്ടി. അവൻ തന്റെ പ്ലാൻ മാറ്റിയെഴുതാൻ തീരുമാനിച്ചു. പ്രകൃതിയെ നോവിക്കാതെ വികസനം കൊണ്ടുവരാനുള്ള പുതിയ വഴി അവൻ കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങി. സുനിൽ വീണ്ടും പ്ലാനിലേക്ക് നോക്കി. അവൻ ആ മരത്തിന്റെ വേരുകളെ മുറിക്കാതെ പാലം ഡിസൈൻ ചെയ്യാനുള്ള പുതിയ മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തി. അതിനു വേണ്ടി പാലത്തിന്റെ സ്ഥാനം അല്പം മാറ്റിയെഴുതണം. ഇത് കൂടുതൽ ചെലവും സമയവും ആവശ്യപ്പെടും. പക്ഷേ, അത് നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തെയും പ്രകൃതിയെയും കാക്കാൻ സഹായിക്കും. ​സുനിൽ തന്റെ പുതിയ പ്ലാൻ സൈറ്റിലെ ചീഫ് എഞ്ചിനീയർക്ക് സമർപ്പിച്ചു. ആദ്യം അവർ എതിർത്തുവെങ്കിലും, സുനിലിന്റെ വാക്കുകൾ അവർക്ക് മനസ്സിലായി. സുനിലിന്റെ ഉള്ളിലെ എഞ്ചിനീയർക്ക് വെറുമൊരു ഉപദേശം കൊണ്ട് മാത്രം തൃപ്തിപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കണക്കുകളിലും തെളിവുകളിലും വിശ്വസിക്കുന്ന അവന്, മുത്തശ്ശിയുടെ കഥയിലെ 'സ്വർണ്ണമത്സ്യവും' 'കാവൽക്കാരൻ മരവും' വെറും സങ്കല്പമാണോ അതോ അതിനു പിന്നിൽ വല്ല ശാസ്ത്രീയ വശവുമുണ്ടോ എന്നറിയാൻ ഒരു വാശി തന്നെ തോന്നി. ​അവൻ ആ രഹസ്യം തേടിയിറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. (തുടരും) രചന:തസ്‌നീം #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📋 കവിതകള്‍ #📙 നോവൽ

PART 1 ആറന്മുളയിലെ പമ്പാനദിയുടെ ഓരത്തുള്ള 'ശ്രീനിലയം' വീട് എപ്പോഴും സജീവമാണ്. പണികഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുന്ന വെയിലിന് സ്വർണ്ണനിറമായിരുന്നു. ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ പത്രവും വായിച്ച് മുത്തശ്ശൻ ശങ്കരൻ നായർ ഇരിപ്പുണ്ട്. മുണ്ടിലെ മണ്ണും കയ്യിലെ തഴമ്പും അദ്ദേഹം ഒരു കർഷകനാണെന്ന് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​അകലെ നിന്ന് ഒരു സ്കൂൾ ബസ്സിന്റെ ഹോൺ കേട്ടതോടെ വീടിനുള്ളിൽ നിന്ന് മുത്തശ്ശി ഭാരതിയമ്മ ഇറങ്ങിവന്നു. റിട്ടയേർഡ് ഹെഡ്മിസ്ട്രസ് ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ഗാംഭീര്യം മുഖത്തുണ്ട്. പക്ഷേ കൊച്ചുമക്കളുടെ കാര്യം വരുമ്പോൾ ആ ഗാംഭീര്യം ഐസ് പോലെ ഉരുകും. ​"മുത്തശ്ശാ...!" എന്ന വിളി കേൾക്കേണ്ട താമസം, ഒൻപതുവയസ്സുകാരൻ സോനുവും ആറുവയസ്സുകാരി മീനുവും ഓടി മുറ്റത്തെത്തി. ​"നിങ്ങൾ ഓടല്ലേ പിള്ളേരെ, വീഴും!" ഭാരതിയമ്മ പതിവ് പല്ലവി ആവർത്തിച്ചു. അല്പം കഴിഞ്ഞ് ചായയുമായി പാർവതി ഉമ്മറത്തെത്തി. "ഇന്ന് സൈറ്റിൽ വലിയ തിരക്കായിരുന്നു എന്ന് സുനിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു അമ്മേ. വരാൻ അല്പം വൈകും." സിവിൽ എഞ്ചിനീയറായ സുനിൽ നഗരത്തിലെ വലിയൊരു പാലത്തിന്റെ നിർമ്മാണച്ചുമതലയിലാണ്. ​"അവന് എപ്പോഴും തിരക്കാണല്ലോ പാർവതീ... ഈ പിള്ളേരുടെ കൂടെ കുറച്ചുനേരം ഇരിക്കാൻ കൂടി അവന് സമയമില്ല," ശങ്കരൻ നായർ ലേശം പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​"അച്ഛൻ വിഷമിക്കണ്ട, അച്ഛന്റെ കൃഷി വിശേഷങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഉണ്ടല്ലോ," മീനു മുത്തശ്ശന്റെ മടിയിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു പറഞ്ഞു. രാത്രി ഭക്ഷണമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കുട്ടികൾ മുത്തശ്ശിയെ വളഞ്ഞു. സുനിൽ ദൂരെ മാറി ഫോണിൽ ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുത്തശ്ശി തൊണ്ടയൊന്ന് ശരിയാക്കി തന്റെ കഥാസഞ്ചി തുറന്നു. ​"പണ്ട്, നമ്മുടെ ഈ പമ്പാനദി ഇത്ര തെളിഞ്ഞൊഴുകുന്ന കാലം. പുഴയുടെ അടിത്തട്ടിൽ മണൽത്തരികൾ സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുമായിരുന്നു. അവിടെ 'ചിത്തിര' എന്ന് പേരുള്ള ഒരു സ്വർണ്ണമത്സ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു." ​മീനു കണ്ണ് വിടർത്തി ചോദിച്ചു: "മുത്തശ്ശീ, ശരിക്കും സ്വർണ്ണമാണോ? അതോ വെറുതെ തിളങ്ങുന്നതാണോ?" ​"അത് തനി തങ്കമായിരുന്നു മീനുക്കുട്ടീ. ആ മീൻ അവിടെയുള്ളിടത്തോളം കാലം പുഴ വറ്റില്ല, നാട്ടിൽ ദാരിദ്ര്യം വരില്ല. പക്ഷേ, ആ മീനിനെ പിടിക്കാൻ ഒരുപാട് രാക്ഷസന്മാർ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരിൽ നിന്ന് പുഴയെ രക്ഷിക്കാൻ പുഴയുടെ തീരത്ത് വലിയൊരു കറുത്ത മരുത് മരമുണ്ടായിരുന്നു." മുത്തശ്ശി തുടർന്നു: "ആ മരുത് മരം വെറുമൊരു മരമായിരുന്നില്ല. രാത്രിയായാൽ അതൊരു വലിയ കാവൽക്കാരനായി മാറും. ഒരിക്കൽ, ഒരു അന്യനാട്ടുകാരൻ ആ പുഴയിലെ മണൽ മുഴുവൻ എടുത്തു മാറ്റാൻ വന്നു. മണൽ പോയാൽ സ്വർണ്ണമത്സ്യം ചത്തുപോകുമെന്ന് മരത്തിനറിയാമായിരുന്നു. അവൻ വലിയ യന്ത്രങ്ങളുമായി വന്നു..." ​ഇത് കേട്ടപ്പോൾ സോനുവിന് തന്റെ അച്ഛൻ ചെയ്യുന്ന ജോലിയാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. അവൻ പതുക്കെ അച്ഛനെ നോക്കി. സുനിൽ ഫോൺ മാറ്റിവെച്ച് മുത്തശ്ശിയുടെ കഥ കേൾക്കാൻ അരികിലെത്തിയിരുന്നു. ​"ആ കാവൽക്കാരൻ മരം തന്റെ വേരുകൾ കൊണ്ട് പുഴയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. മണൽ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നവരുടെ വണ്ടികൾ ചെളിയിൽ താഴ്ന്നുപോയി. ഒടുവിൽ അവർക്ക് തോറ്റ് മടങ്ങേണ്ടി വന്നു. ഇന്നും ആ മരത്തിന്റെ വേരുകൾ നമ്മുടെ പുഴയെ കാക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ് പഴമക്കാർ പറയുന്നത്." കഥ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മീനു ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണിരുന്നു. പക്ഷേ സോനു ഗൗരവത്തിലായി. ​"മുത്തശ്ശീ, അപ്പോൾ അച്ഛൻ പണിയുന്ന പാലം ആ മരത്തിന്റെ വേരുകളെ മുറിക്കുമോ?" സോനുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് മുത്തശ്ശിയും ശങ്കരൻ നായരും സുനിലിനെ ഒന്ന് നോക്കി. ​സുനിലിന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ താൻ സൈറ്റിൽ കണ്ടുപിടിച്ച ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ വേരുകളായിരുന്നു. ആ മരം മുറിക്കാതെ പാലം പണിയാൻ കഴിയില്ലെന്നാണ് എഞ്ചിനീയർമാർ പറഞ്ഞിരുന്നത്. മുത്തശ്ശിയുടെ കഥ അവനിൽ വലിയൊരു ചിന്തയുണ്ടാക്കി. ​"ഇല്ല മോനേ, നമ്മൾ മരങ്ങളെയും പുഴയെയും നോവിക്കാതെ വേണം വളരാൻ," മുത്തശ്ശി സുനിലിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. (തുടരും) രചന:തസ്‌നീം #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📋 കവിതകള്‍