ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഓർമ്മകൾ അങ്ങനെയാണ്... കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതിയവർ പടിയിറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ, ബാക്കിയാകുന്നത് നെഞ്ചിൽ തറച്ചുനിൽക്കുന്ന കുറച്ചു നോവുകൾ മാത്രമായിരിക്കും." #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ #💞 നിനക്കായ് #💝 ആശംസകള്‍ #💭 Inspirational Quotes #😇 ഓർമയിലെ വേനലവധി

​മഴനൂലുകൾക്കിടയിലെ മുംബൈ ​മുംബൈയിലെ തിരക്കേറിയ ലോക്കൽ ട്രെയിനുകൾക്ക് എപ്പോഴും വിയർപ്പിന്റെയും തിടുക്കത്തിന്റെയും മണമാണ്. ജോലിക്കായുള്ള പരക്കംപാച്ചിലിനിടയിൽ, പോക്കറ്റിലെ ചുരുങ്ങിയ നോട്ടുകളെയും ഉള്ളിലെ ആകുലതകളെയും മുറുകെപ്പിടിച്ച് വിൻഡോ സീറ്റിനോട് ചേർന്ന് ഞാൻ ഇരുന്നു. അന്ന് പുറത്ത് മഴ നൂലുകൾ പോലെ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​എതിരെയുള്ള സീറ്റിൽ ഒരു സ്ത്രീ ഇരിപ്പുണ്ട്. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ ഒരു മലയാളിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. പക്ഷേ, അവരുടെ വേഷവിധാനങ്ങളും മുഖത്തെ കടുംനിറത്തിലുള്ള മേക്കപ്പും ആ പരിസരത്ത് വേറിട്ടുനിന്നു. ഏത് സാഹചര്യത്തിലാണ് അവർ നിൽക്കുന്നതെന്ന് ആ വേഷം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവരുടെ മുഖത്ത് എന്തോ ഒരു പിരിമുറുക്കം നിഴലിച്ചിരുന്നു. ഗൗരവമേറിയ ഏതോ ചിന്തയിലാണെന്ന് തോന്നുംവിധം അവർ ഇടയ്ക്കിടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നെടുവീർപ്പിടുന്നു. ​ആ നഗരത്തിലെ ഒരു അപരിചിതത്വം മാറ്റാനെന്നോണം ഞാൻ അവരോട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു: "നാട്ടിൽ എവിടെയാ...?" ​പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് അവർ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയ ശേഷം അവർ മറുപടി പറഞ്ഞു. "തൃശ്ശൂരാ..." ആ സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ ജീവിതത്തിന്റെ കടുപ്പമേറിയ വഴികളിലൂടെ നടന്ന് ആ തൊഴിലിൽ എത്തിയതാണെന്ന് അവർ മറച്ചുവെച്ചില്ല. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ ശബ്ദം താഴ്ത്തി എന്നോട് ചോദിച്ചു: "മോന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ആയിരം രൂപ എടുക്കാനുണ്ടോ? അത്യാവശ്യമായി വേണമായിരുന്നു." ​ഞാൻ ഒന്ന് പതറിപ്പോയി. എന്റെ പോക്കറ്റിൽ ആകെയുള്ളത് അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസത്തെ ഭക്ഷണത്തിനുള്ള തുക മാത്രമായിരുന്നു. ജോലി കിട്ടാതെ അലയുന്ന എന്റെ അവസ്ഥ ഞാൻ അവരോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. മുംബൈ എന്ന മഹാ നഗരത്തിൽ ഒരു ജോലിക്കായി ഞാൻ നടത്തുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്തെ ആ ഗൗരവം മാറി. ​അതുവരെ പണം ചോദിച്ച ആ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു കരുതൽ നിറഞ്ഞു. പണം കിട്ടാത്തതിലുള്ള നിരാശയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ ഈ വലിയ നഗരത്തിൽ നേരിടുന്ന പോരാട്ടത്തോടുള്ള ഒരു ബഹുമാനമായിരുന്നു അത്. ​"സാരമില്ലടാ..." അവർ എന്റെ കൈയിൽ പതുക്കെ തട്ടി. "ജോലി അന്വേഷിച്ചു വന്നതല്ലേ, എല്ലാം ശരിയാകും. ഈ നഗരം ആരെയും കൈവിടില്ല. മോൻ ധൈര്യമായിരിക്ക്." ​ട്രെയിൻ അടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ നിർത്തിയപ്പോൾ അവർ എഴുന്നേറ്റു. തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ എന്നെ നോക്കി ഒരിക്കൽ കൂടി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരേ നഗരത്തിൽ രണ്ട് രീതിയിൽ അതിജീവനത്തിനായി പൊരുതുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ഒരു തിരിച്ചറിവിന്റെ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു അത്. മുന്ന #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #💭 Inspirational Quotes #💝 ആശംസകള്‍ #💞 നിനക്കായ് #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍

"മരീചികയിലെ ചങ്ങലകൾ" ​ #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ #💞 നിനക്കായ് #💝 ആശംസകള്‍ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #💭 Inspirational Quotes ​മുംബൈയിലെ ആ ഇടുങ്ങിയ മെസ്സ് മുറിയിൽ സീലിംഗ് ഫാനിൽ നിന്ന് വരുന്ന കറകറ ശബ്ദം കേട്ട് കിടക്കുമ്പോൾ, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ഉപ്പുവെള്ളത്തിന്റെ മണമായിരുന്നു. മെർച്ചന്റ് നേവി കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞിട്ട് മാസങ്ങളായി. പോക്കറ്റിലെ പണം തീർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കൂടെയുള്ള കൂട്ടുകാരുടെ മുഖത്തും അതേ നിഴലായിരുന്നു. അലച്ചിലുകൾക്കൊടുവിൽ ഒരു ദിവസം ആശ്വാസവാർത്ത എത്തി—ഇറാനിലെ ഒരു കമ്പനിയിൽ ജോലി ശരിയായിരിക്കുന്നു! ​ഏജന്റ് ആവശ്യപ്പെട്ട ലക്ഷങ്ങൾ എങ്ങനെയൊക്കെയോ സംഘടിപ്പിച്ചു നൽകി. മുംബൈയോടും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളോടും യാത്ര പറയുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടുമുടി കയറിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. "ഞാനും രക്ഷപെടാൻ പോകുന്നു" എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം. ​ദുബായിൽ ഇറങ്ങി അവിടെ നിന്നാണ് ഷിപ്പിൽ കയറേണ്ടത് എന്നായിരുന്നു നിർദ്ദേശം. വിമാനം ദുബായ് മണ്ണിൽ തൊടുമ്പോൾ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുവെപ്പായി ഞാനതിനെ കണ്ടു. വിമാനത്താവളത്തിൽ കമ്പനിയുടെ ആളുകൾ എത്തിയിരുന്നു. "നാളെ ഓഫീസിൽ പോയി പേപ്പർ വർക്കുകൾ തീർക്കാം, ഇന്ന് വിശ്രമിക്കൂ" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ ഞങ്ങളെ ഒരു അപ്പാർട്ട്‌മെന്റിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ​പക്ഷെ, ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ വാതിൽ അടഞ്ഞതോടെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ നിറം മാറി. ​മുറിയിൽ എത്തിയതും സൗമ്യമായി സംസാരിച്ചിരുന്നവരുടെ ഭാവം മാറി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഫോണും പാസ്പോർട്ടും അവർ ബലമായി പിടിച്ചുവാങ്ങി. പ്രതികരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപേ ഞങ്ങളെല്ലാവരെയും ഒരു മുറിയിലാക്കി പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടി. എന്തിനെന്നോ ഏതിനെന്നോ അറിയാതെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി. പുറത്ത് വെളിച്ചം അസ്തമിച്ചു, പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ ഇരുട്ട് മാത്രം ബാക്കിയായി. ​ആദ്യത്തെ 24 മണിക്കൂർ ഒരു തുള്ളി വെള്ളമോ ഭക്ഷണമോ ലഭിച്ചില്ല. വിശപ്പിനേക്കാൾ ഭയം ഞങ്ങളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. "നമ്മൾ ഇനിയൊരിക്കലും പുറംലോകം കാണില്ലേ?" എന്ന ചോദ്യം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. പട്ടിണി കിടന്ന് ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവസാനിക്കാനാണോ ഞാൻ ഇത്രയും ദൂരം വന്നത്? അതുവരെ ദൈവവിശ്വാസമില്ലാതിരുന്ന എന്റെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമായി ഒരു പ്രാർത്ഥന ഉയർന്നു. ​അടുത്ത ദിവസം വാതിൽ തുറന്നു. ആശ്വാസത്തിന് പകരം അവർ അകത്തേക്ക് എറിഞ്ഞുതന്നത് ഒരു ചെറിയ സ്റ്റൗവും, കുറച്ച് അരിയും, കുറച്ച് വെള്ളവുമാണ്. മരണം തൊട്ടടുത്തെത്തി എന്ന് കരുതിയ ഞങ്ങൾക്ക് ആ കഞ്ഞിപ്പശ അമൃത് പോലെ തോന്നി. വിശപ്പ് മാറിയില്ലെങ്കിലും ജീവൻ നിലനിർത്താൻ അതുമതിയായിരുന്നു. ​പതിനാറ് ദിവസങ്ങൾ... പുറത്തെ ലോകം എങ്ങനെയെന്നറിയാതെ, വീട്ടുകാർക്ക് ഒരു വാക്ക് പോലും നൽകാൻ കഴിയാതെ ആ നരകത്തിൽ ഞങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗം പോലെ. ഒടുവിൽ എന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ കേട്ടത് പോലെ, ആ പതിനാറാം പകലിൽ കാര്യങ്ങൾ മാറി മറിഞ്ഞു...

ഒരു ദുസ്വപ്നം റൂമിൽ കണ്ണ് തുറക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം ചുവപ്പ് നിറം നിറഞ്ഞു നിന്നു. ചുവരുകളും മേൽക്കൂരയും വായുവും—എല്ലാം തീയിൽ മുങ്ങിയതുപോലെ. അസഹ്യമായ ചൂട്. ശ്വാസം മുട്ടി നെഞ്ച് പൊട്ടിപ്പോകുമെന്ന തോന്നൽ. ഒരു ഇറ്റു ശ്വാസത്തിനായി ഞാൻ കൈകാലിട്ട് അടിച്ചു. എന്നാൽ വായുവില്ല. ഒരു സെക്കന്റ് കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ മരിക്കും എന്ന ഉറച്ച ബോധം. അപ്പോഴാണ്… ദൂരത്ത്, ഒരു കുന്നിൻ മുകളിലായി, ഒരു രൂപം തെളിഞ്ഞത്. കഴുത്തിൽ തലയോട്ടികൾ ചേർത്ത മാല. നാവിലൂടെ ചോര ഇഴഞ്ഞിറങ്ങുന്നു. കൈയിൽ മിന്നുന്ന ഒരു വാൾ. അത് എന്നെയായിരുന്നു നോക്കുന്നത്. അല്ല… എന്റെ ആത്മാവിനകത്തേക്കായിരുന്നു അതിന്റെ നോട്ടം. ഹൃദയം നിലച്ചു പോകുമെന്ന നിമിഷത്ത് ഞാൻ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു. റൂം സാധാരണപോലെ തന്നെ. ഇരുട്ട്. നിശ്ശബ്ദം. ഞാൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് ശ്വാസം തിരിച്ചു പിടിച്ചു. നെഞ്ച് ഉയർന്നു താഴ്ന്നു. ഇത് സ്വപ്നമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരുപാട് സമയം എടുത്തു. എന്നാൽ ഒരു സംശയം മാത്രം ബാക്കി നിന്നു— അത് ശരിക്കും സ്വപ്നമായിരുന്നോ… അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ തേടിയെത്തിയ എന്തെങ്കിലും ഓർമ്മയോ? #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ #🗞️പോസിറ്റീവ് സ്റ്റോറീസ്

ഒരു ഫേക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ കഥ ഫേസ്ബുക്ക് പുതുതായി ആളുകളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കയറിയിരുന്ന കാലം. ഒറിജിനൽ ഐഡിക്കൊപ്പം വെറുതെ സമയം കളയാൻ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു ഫേക്ക് ഐഡി. അത് അന്ന് ഒരു കളിയായിരുന്നു. പക്ഷേ പിന്നീടത് ഒരു കഥയായി. ആ ഫേക്ക് ഐഡിയിലൂടെയാണ് അവളെ പരിചയപ്പെട്ടത്. അവളുടെ കോളേജിൽ ഒരിക്കൽ പഠിച്ചിരുന്ന ഒരു എക്സ് സ്റ്റുഡന്റ് എന്നായിരുന്നു ഞാൻ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. അവൾ വിശ്വസിച്ചു. l ചാറ്റുകൾ നീണ്ടു. രാത്രികൾ ചെറുതായി. പറയാത്ത കാര്യങ്ങൾ പോലും പറഞ്ഞതുപോലെ അടുത്തായി. അറിയാതെ തന്നെ അത് ഒരു ഓൺലൈൻ പ്രണയമായി. നമ്പറുകൾ കൈമാറിയപ്പോൾ അവൾ കൂടുതൽ സീരിയസ് ആയി. അവിടെ നിന്നാണ് എനിക്ക് സത്യം പറയേണ്ടിവന്നത്. ഫേക്ക് ആയിരുന്ന എന്റെ കഥ ഞാൻ തുറന്നു പറഞ്ഞു. അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി. ചതിക്കപ്പെട്ട ഒരാളുടെ മൗനം വാക്കുകളേക്കാൾ വേദനിപ്പിച്ചു. എന്റെ സോറി പറയലുകൾക്ക് ശേഷം അവൾ എന്നോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടു. പക്ഷേ വിശ്വാസം അവിടെ കുറച്ച് പൊട്ടിയിരുന്നു. “നേരിട്ട് കാണാം” അവൾ പറഞ്ഞു. സ്ഥലം — കോഴിക്കോട് ബീച്ച്. അവൾ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ കണ്ടു. അവൾ എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം മാത്രം നിന്നു ഒരു തീരുമാനം. തീരെ സുന്ദരൻ അല്ലാത്ത എന്നെ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായില്ലെന്ന് അവളുടെ മുഖം പറഞ്ഞു. അവൾ ഒന്നും സംസാരിച്ചു ഇല്ല. ഞാനും ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം വേണ്ടതില്ല. “തിരക്ക് ഉണ്ട്… നമുക്ക് പിന്നെ കാണാം” എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടന്നു. മണൽത്തരികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഞാൻ പോലും അറിയാതെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീരിന് കടൽ വെള്ളത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഉപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം അത് ഒരു ഫേക്ക് പ്രണയം ആയിരുന്നു.. പക്ഷെ തന്ന വേദന ഒറിജിനൽ ആയിരുന്നു. 😔 മുന്ന #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #💞 നിനക്കായ് #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💝 ആശംസകള്‍ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍