ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞ് മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പത്തുവിന്റെ ലോകം ആ മുറിക്കുള്ളിലായി ഒതുങ്ങി. അവളെ ഒരു നിഴൽ പോലെ നോക്കാൻ താരയും സറീനയും റെസിയ ഉമ്മച്ചിയും കൂടെയുണ്ട്....... പത്തു ഇപ്പോൾ പതുക്കെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഓരോ തവണ അവൾ വായ തുറക്കുമ്പോഴും പുറത്തുവരുന്നത് മുറിഞ്ഞതും കനത്തതുമായ ശബ്ദമാണ്. പത്തു: (നേർത്ത, അടഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ) "സറീനേ... താരേ... എന്റ ശബ്ദം... എന്താ ഇങ്ങനെ? ഇത് എന്ന് മാറും? പഴയപോലെ തെളിയുന്നില്ലല്ലോ. ഒരു ഗിർ...ഗിർ..ഗിർ.....കേൾക്കുന്നുണ്ട് അല്ലോ. ഇഹെഹേഹ....ഉമ്മച്ചി....അഹഹ്ഫ്ഹ...എന്റെ തൊണ്ട....." 😰💔 സറീനയും താരയും പരസ്പരം നോക്കി സങ്കടം ഉള്ളിലൊതുക്കി. താര: "അത് മരുന്നിന്റെയാ പത്തൂ... ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞതല്ലേ ഉള്ളൂ. പതുക്കെ മാറും. നീ ധൈര്യമായിട്ടിരിക്ക്." (അവർ കള്ളം പറയുമ്പോൾ പത്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ സംശയത്തോടെ അവരെ നോക്കി..😟🥺...) അങ്ങനെ 12 മാസം..... കഴിഞ്ഞു... 📅 ഒരു ദിവസം വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്ത സമയം. പത്തു പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. തന്റെ പഴയ ശബ്ദത്തിലുള്ള ഒരു പാട്ട് കേൾക്കാൻ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ആഗ്രഹം തോന്നി. ഗാലറിയിൽ അവൾ തപ്പി... പക്ഷേ ഒന്നും കാണുന്നില്ല...... എല്ലാം ഡിലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു..... Data ഒക്കെ എവിടെ......? പെട്ടെന്ന് അവൾക്ക് തന്റെ പഴയൊരു മെമ്മറി കാർഡ് ഓർമ്മ വന്നു. അത് ഫോണിലിട്ട് അവൾ പ്ലേ ചെയ്തു... ഹെഡ്സെറ്റിലൂടെ കേൾക്കുന്നത് പത്തുവിന്റെ പഴയ ആ കിളിനാദം പോലെയുള്ള ശബ്ദം! 🎶✨ അതുകേട്ടുകൊണ്ട് പത്തു പതുക്കെ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പത്തു: "ഹ... ഹലോ... ഉമ്മീ..." 🥀 തന്റെ ഹെഡ്സെറ്റിലൂടെ കേൾക്കുന്ന ആ പഴയ ശബ്ദവും, ഇപ്പോൾ തന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് വരുന്ന ആ അടഞ്ഞ, വിചിത്രമായ ശബ്ദവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു ചില്ല് പൊട്ടിയ ശബ്ദം...... അത് കേവലം മരുന്നിന്റെ മാറ്റമല്ല എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. പത്തു: (കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന്) "ഇല്ല... ഇത് ഞാനല്ല... എന്റെ ശബ്ദം... എന്റെ ശബ്ദം പോയി... എന്നെന്നേക്കുമായി പോയി.എല്ലാവരും എന്നെ പറ്റിച്ചു.....ഇനി.. ഞാൻ എന്തിന്...?.." 😭💔 അവൾ ഉറക്കെ കരയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ആ കരച്ചിൽ പോലും പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദത്തിലായിരുന്നു. അവൾ മുട്ടുകുത്തി നിലത്തിരുന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് സറീനയും താരയും അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അവർ തകർന്നു നിൽക്കുന്ന പത്തുവിനെ കണ്ടു. പത്തു:(അടഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യത്തോടെ) "എന്തിനാ... എന്തിനാ എന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞത്? എന്റെ ശബ്ദം ഇനി പഴയപോലെ ആകില്ലെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു അല്ലേ? ഞാൻ... ഞാൻ ഇനി ഇങ്ങനെയാണോ സംസാരിക്കേണ്ടത്? 😭"  സറീന ഓടിവന്ന് പത്തുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. സറീന: "പത്തൂ... ക്ഷമിക്കഡീ...... നീ തകർന്നു പോകുമെന്ന് പേടിച്ചാണ് ഞങ്ങൾ പറയാതിരുന്നത്. നിന്റെ ജീവൻ കിട്ടിയത് തന്നെ വലിയ കാര്യമല്ലേ..." 😭 പത്തു: "ശബ്ദമില്ലാത്ത പത്തുവിനേക്കാൾ നല്ലത് മരിച്ച പത്തുവാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയില്ലേ?....എന്നേ കൊന്നുക്ളാഞ്ഞു...അല്ലോ....." 🥀 പത്തുവിന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി. അവൾ തന്റെ പഴയ ഫോട്ടോകൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. തന്റെ ഐഡന്റിറ്റി തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി....... അപ്പുറത്ത് സുഹറയുടെ ചിരി കേൾക്കാം... സുഹറ: "കണ്ടോ... ഞാൻ പറഞ്ഞത് നടന്നല്ലോ. അവൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴേ ഞാൻ അറിഞ്ഞു, ആ പാടി നടന്നിരുന്ന കുയിൽ ഇനി കരയുകയേ ഉള്ളൂ എന്ന്....." 🐍😈ഹിഹിഹിഹി.... "ജീവിതം പാതിവഴിയിൽ തകർന്നപ്പോൾ, പത്തു മരണത്തെ പുൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു......പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് അവളെ തടയാനാകുമോ?" മുറിയിലെ ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് പത്തുവിന്റെ ആ അടഞ്ഞ ശബ്ദം വീണ്ടും ഉയർന്നു. പക്ഷേ അതിൽ പഴയ സ്നേഹമായിരുന്നില്ല, പകരം കത്തുന്ന വേദനയായിരുന്നു...... അവൾ തന്റെ മുന്നിലിരുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ വാശിയോടെ വലിച്ചുകീറി. അടഞ്ഞ ചില്ല് പൊട്ടുന്നതുപോലെയുള്ള അവളുടെ ആ പുതിയ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ സറീനയുടെയും താരയുടെയും ഉള്ളുപൊള്ളി. പെട്ടെന്നാണ് പത്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ആ ബ്ലേഡിൽ (Blade) പതിഞ്ഞത്..... താൻ പാടിയ പാട്ടുകൾ കേൾക്കാൻ കഴിയാത്ത, പഴയ ശബ്ദം തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത ഈ ലോകത്ത് ഇനി ജീവിക്കേണ്ട എന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. അവൾ ആ ബ്ലേഡ് കൈയ്യിലെടുത്തു....... 😰 സറീന: "പത്തൂ... വേണ്ട! ഡീ... അത് താഴെയിട്....." 🥺😱 താരയും സറീനയും ആഞ്ഞുപിടിച്ചു. പത്തുവിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് ആ ബ്ലേഡ് പിടിച്ചുവാങ്ങാൻ അവർ മല്ലിട്ടു. പത്തു ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ആ ശബ്ദം പുറത്തുവരാതെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിക്കിടന്നു...... താര: "നീ എന്താണ് ഈ കാണിക്കുന്നത്? ഇതിന് വേണ്ടിയാണോ പത്തൂ ഞങ്ങൾ നിന്നെ ഇത്രയും കാലം നോക്കിയത്? നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഓരോ നിമിഷവും പ്രാർത്ഥിച്ചത് ഇതിനാണോ?ഹമ്മ് കളയത്......" 😭 പത്തു തളർന്ന് തറയിലിരുന്നു. അവൾ സറീനയുടെയും താരയുടെയും കാലുകളിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. പത്തു: (അടഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ) "എനിക്ക് ഇനി വയ്യ... ഞാൻ എന്തിനാ ജീവിക്കുന്നത്? എന്റെ ശബ്ദം പോയി... ഞാൻ വെറുമൊരു പാഴ്ജന്മമായില്ലേ? ഇങ്ങനെയൊരു ജീവിതം എനിക്ക് വേണ്ട....ഞാൻ പോവുവ......." 😭💔 സറീനയും താരയും ഒന്നും മിണ്ടാനാകാതെ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. പത്തു വീണ്ടും ആ ബ്ലേഡിനായി കൈനീട്ടി. അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആത്മവിശ്വാസം പൂർണ്ണമായും തകർന്നിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഇസ്മായിൽ മുറിയിലേക്ക് ഓടിവന്നത്! പുറത്തെ ബഹളം കേട്ട് അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. തറയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളും കരഞ്ഞു തളർന്നിരിക്കുന്ന പത്തുവിനെയും കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളുപിടഞ്ഞു. ☹️ ഇസ്മായിൽ അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അലറി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യവും വലിയൊരു സങ്കടവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇസ്മായിൽ: "നിന്റെ ശബ്ദം പോയെന്ന് കരുതി നീ തോറ്റുകൊടുക്കണോ? നിനക്ക് പഴയ ശബ്ദമില്ലായിരിക്കും, പക്ഷേ നിനക്ക് നിന്റെ കൈകളില്ലേ? നിന്റെ അറിവില്ലേ? നിന്നെ കളിയാക്കുന്നവർക്ക് മുന്നിൽ ചത്തു കൊടുക്കുകയാണോ നീ വേണ്ടത്?"  പത്തു ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൾ ഇസ്മായിലിനെ നോക്കി ആ അടഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും സറീന അവളുടെ മറു കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു...... സറീന: "പത്തൂ... നീ എന്തിനാടീ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നത്? ഈ ഇസ്മായിൽക്ക പറഞ്ഞത് സത്യമല്ലേ? ശബ്ദം മാറിയാൽ നീ ഞങ്ങളുടെ പത്തു അല്ലാതാകുമോ? ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും നന്നായി സംസാരിക്കുന്നവരൊക്കെ വലിയ ആളുകളാണോ? അല്ല പത്തൂ... നിന്റെ ഉള്ളിലെ കഴിവാണ് നിന്റെ ശബ്ദം..." 😭🫂 താര പത്തുവിനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു...... താര: "ഡീ... നോക്ക് പത്തൂ... നിന്റെ ഐടി 💻 പ്രോജക്റ്റുകൾ, നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ... അതൊക്കെ ആർക്ക് വേണ്ടിയാണ്? നമ്മുടെ ഉമ്മച്ചിക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ? നീ ഇന്ന് ഇങ്ങനെ പോയാൽ ആ ഉമ്മച്ചി പിന്നെ ജീവിക്കുമോ? നിനക്ക് ശബ്ദം പോയതല്ല, നിനക്കൊരു പുതിയ ശബ്ദം കിട്ടിയതാണ്. അത് തിരിച്ചറിയാൻ നിനക്ക് കുറച്ച് സമയം വേണം. ഞങ്ങൾ നിന്റെ കൂടെയില്ലേ..🥺." 🌸 താര: "ഡീ.... പത്തു..... ഇ ലോകത്ത് പലതരം.. മനുഷ്യർ ഇണ്ട്...... ജോലി ഇല്ലാത്തവർ തെരുവിൽ കിടക്കുന്നവർ..... കഴിവ് ഉണ്ടായിട്ടും എവിടെയും.....എത്തതവർ..ലക്ഷ്യംങ്ങളെ കുഴിച്ചുമുടിയവർ.... പണം.....ഇല്ലാത്തത് ക്കൊണ്ട് പട്ടിണി കിടകുന്നവർ........ഒരു നേരത്തിനു വേണ്ടി... പട്ടിപണി.....എടുക്കുന്നവർ..അവരുടെ ജീവിതം ദുരിതം.....ആണ് ...വിട്ടിൽ...ആരും സപ്പോർട്ട് പോലും ഇല്ലാത്തവർ.... അവര് ഒറ്റപ്പെട്ടു ആണ് ജീവിക്കുന്നത്.... എല്ലാരും ഉണ്ടായിട്ട്.... അങ്ങനെ ഒരുപാട്....ജീവിതം... ശരീരം വിൽക്കുന്നവർ....ഇങ്ങനെ... നിളുന്നു........ ഇനി...🫵🏻.. നിനക്ക് മരിക്കണോ....പത്തു.....🥺."...... പത്തു: (വളരെ അടഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ, തേങ്ങലീ ലോടെ......) "വേണ്ട...." "ഇപ്പോളും ബ്ലേഡ് കൈയിൽ ഇണ്ട്"..... പത്തു ഇത് കേട്ടത്തും..🥺... ഉള്ളിൽ ഉള്ള ആ കുറവ്.... മാറി...... പത്തു മൂന്നുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി. അവളുടെ കൈയ്യിലിരുന്ന ആ ബ്ലേഡ് പതുക്കെ താഴെ വീണു. ആ മൂന്നുപേരുടെയും സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ തന്റെ വാശി തോൽക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. പത്തു: (വളരെ അടഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ, കരച്ചിലോടെ) "എനിക്ക്... എനിക്ക് പേടിയാ... എല്ലാവരും... എന്നെ നോക്കി കളിയാക്കി....ചിരിക്കില്ലേ... ആ തള്ള... സുഹറാത്ത..." 😰💔 ഇസ്മായിൽ: "ചിരിക്കുന്നവർ ചിരിക്കട്ടെ പത്തൂ. അവരുടെ വായടപ്പിക്കാൻ നിനക്ക് ശബ്ദം വേണ്ട, നിന്റെ വിജയം മതി. നാളെ നീ ആ വലിയ കമ്പനിയിൽ ജോലിക്ക് കയറുമ്പോൾ, കാറിൽ വന്നിറങ്ങുമ്പോൾ... അന്ന് കാണാം ഇവരുടെയൊക്കെ മുഖം..." 😎🔥 താര: "അതെ പത്തൂ... നീ മുറിച്ചു മാറ്റേണ്ടത് നിന്റെ കൈകളെയല്ല, നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ പേടിയെയാണ്. എഴുന്നേൽക്ക്... നമുക്ക് ഇനിയും ഒരുപാട് ദൂരം പോകാനുണ്ട്." 🧗🏻‍♀️✨ സറീനയും താരയും ചേർന്ന് പത്തുവിനെ താങ്ങി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി വെച്ച് സറീന അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. പത്തുവിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ അഗ്നി പതുക്കെ തിരികെ വരികയായിരുന്നു....... പത്തു: (മനസ്സിൽ) "അതെ... ഞാൻ മരിക്കില്ല. എന്റെ ശബ്ദം മാറിയെങ്കിൽ ലോകം മാറട്ടെ. ഞാൻ സംസാരിക്കും... എന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട്, എന്റെ പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ട്!" 🦋💻 അപ്പുറത്തെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് സുഹറ വീണ്ടും എന്തോ പിറുപിറുക്കുന്നത് കേട്ടു. പക്ഷേ ഇത്തവണ പത്തുവിന് ദേഷ്യമല്ല, മറിച്ച് പുച്ഛമാണ് തോന്നിയത്...... തുടരും... 🦋 പത്തുവിന്റെ ജീവിതം ഒരു പുതിയ പോരാട്ടത്തിലേക്ക്.........🦋 വിധിയുടെ വിളയാട്ടത്തിൽ പത്തുവിന്റെ ശബ്ദം നിലച്ചുപോയി... പക്ഷേ അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു..... മാസങ്ങൾ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനും കണ്ണുനീരിനും ശേഷം, പത്തു തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണത്തിന് ഇറങ്ങുകയാണ്...... ആ സുപ്രധാനമായ ഇന്റർവ്യൂ.......🎓💻 നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പത്തുവിനെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്തായിരിക്കും? കുത്തിനോവിക്കുന്ന വേദനിയിലും... നമ്മുടെ പത്തു..... On fire..... 😎🔥 💔 അവളുടെ ഈ പുതിയ 'അടഞ്ഞ ശബ്ദം' സ്വപ്നങ്ങൾക്കും വിജയത്തിനും ഇടയിൽ ഒരു വലിയ തടസ്സമാകുമോ? 🔥 അതല്ലെങ്കിൽ, തന്റെ പരിമിതികളെ വെല്ലുവിളിച്ച് പത്തു തന്റെ അറിവും കഴിവും കൊണ്ട് വിജയം പിടിച്ചെടുക്കുമോ? 🐍 സുഹറാത്ത പരിഹസിച്ചതുപോലെ, കമ്പനിക്കാർ ഓരോരോ 'ഇല്ലാത്ത ന്യായങ്ങൾ' പറഞ്ഞ് അവളെ തഴയുമോ? നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ താഴെ കമന്റ് ചെയ്യൂ......👇 പത്തുവിന്റെ ഈ തിരിച്ചുവരവിന് കാത്തിരിക്കുന്നവർ, അവൾ വിജയിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഒരു Heart (❤️) ഇടാൻ മറക്കരുതേ... പത്തുവിന്റെ പോരാട്ടം തുടരുന്നു✨ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 നിനക്കായ് #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📔 കഥ #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം

റോസി യുടെ ചുറ്റും നിന്ന പത്തുപേരുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് ഒരുത്തൻ പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു: "എന്താടി... നിനക്കൊക്കെ വണ്ടി ഓടിക്കാൻ പറ്റുമോ? അതോ തള്ളി നീക്കാനാണോ പ്ലാൻ?" 😏 റോസി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ് പതുക്കെ താഴ്ത്തി........ സൈഡിൽ ചായകുടിച്ചു കൊണ്ട് ഇരുന്ന....കുര്യച്ഛന്റ്റെ കൈയിൽ എല്പിച്ചും......പറഞ്ഞവനെ ..അവനെ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ പകുതി തീ ഉണ്ടായിരുന്നു....Ghrrrr.... 🤨🔥 കുര്യാച്ചൻ തന്റെ ബൈക്കിന്റെ കീ വായുവിലേക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തത്. 🗝️ കുര്യാച്ചൻ: "ചോദിച്ചവന് കാണിച്ചു കൊടുക്ക് റോസീ... വണ്ടി എടുക്ക്!" 😎 റോസി.... ബൈക്കിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. കാല് കവച്ചു വെച്ച് ആ പഴയ ബൈക്കിൽ അവൾ ഇരുന്നു. 'ഡും... ഡും......' ഒറ്റ കിക്കിൽ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ടായി! 💥 ചോദിച്ചവന്റെ മുഖം അപ്പോഴേക്കും ആകെ ചമ്മി നാറി......നാണംകെട്ട് പണ്ടാരമടങ്ങിയിരുന്നു. 🤣 റോസി: "മോനേ...റോസിക്ക്...😏🫵🏻..വണ്ടി ഓടിക്കാൻ മാത്രമല്ല, നിന്നെപ്പോലെയുള്ളവരെ വെട്ടിച്ചു പോകാനും അറിയാം...തേടൻ നിക്കണ്ട...നിക്കറും കിറുമോ......ഹമ്മ്മ്മ്....പോട്ടെ ഡാ...നാറി......" 😌💅 കുര്യാച്ചൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ജീപ്പിലേക്ക് കയറി. ജീപ്പ് മുന്നിലും, പിന്നാലെ റോസി ബൈക്കിൽ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി പറപ്പിച്ചും കൊണ്ട് ആ കവലയിലൂടെ ഒരു പോക്ക്! 🛻 വായ നോക്കി നിന്നവർ അപ്പോഴും വായും പൊളിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.😂..... #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #💖കലിപ്പന്റെ കാന്താരി #kanthariprince #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

മലയിറങ്ങി, തട്ടുകടയിൽ നിന്ന് വയറുനിറയെ ഭക്ഷണവും കഴിച്ച്, അവർ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ നേരം വൈകിയിരുന്നു. മല കയറിയ ക്ഷീണം ഉണ്ടെങ്കിലും റോസിയുടെ വാമൊഴിക്ക് മാത്രം ഒരു കുറവുമില്ല......😌💅 ..... വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ് റോസി ആ സത്യം ഓർത്തത്. ആവേശത്തിൽ ബാഗും തൂക്കി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കടയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ ആ പൊറോട്ടയും ബീഫും പാഴ്സൽ അവിടെത്തന്നെ മറന്നുവെച്ചു....🤦‍♀️ റോസി: "അയ്യോ കുര്യാച്ചാ... നമ്മുടെ പൊറോട്ടയും ബീഫും.... അത് അവിടെ ഇരുന്നു പോയല്ലോടാ. എനിക്ക് നല്ല വിശക്കുന്നു..." 🥺 കുര്യാച്ചൻ അപ്പോഴേക്കും വേഷമെല്ലാം മാറ്റിയിരുന്നു. നല്ല വെള്ള മുണ്ടും വെള്ള ഷർട്ടും ഇട്ട് ഫ്രഷ് ആയി വന്ന അവൻ റോസിയുടെ ആ വിഷമം കണ്ടപ്പോൾ ഒന്നും നോക്കിയില്ല. ക്ഷീണം വകവെക്കാതെ അവൻ വീണ്ടും കവലയിലേക്ക് പോയി. റോസി അവിടെ അവനെയും കാത്ത്, വിശപ്പും സഹിച്ചു ഇരുന്നു. അവൾക്ക് അവൻ വന്നിട്ട് തന്നെ കഴിക്കണം എന്ന വാശിയായിരുന്നു. 😌💅 കുറേ കഴിഞ്ഞ് കുര്യാച്ചൻ ആ പാഴ്സലുമായി തിരിച്ചെത്തി. റോസിക്ക് കൈ കഴുകാൻ പോലും വയ്യാത്ത അത്ര ക്ഷീണമായിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും. അത് കണ്ടപ്പോൾ കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ ആ പൊറോട്ടയും ബീഫും കുഴച്ച് ഓരോ ഉരുളയായി അവൾക്ക് വാരിക്കൊടുത്തു...... റോസിയും അവനും ഉരുളയായി വയിൽവെച്ചും കൊടുത്തും.........റോസി....അത് ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു. കുര്യാച്ചൻ വാരിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു രുചി വേറെ ഒന്നിനും ഇല്ലല്ലോ! 😌💕 വയറു നിറഞ്ഞതോടെ റോസി ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു...അവസാനം കൈ കഴുകാൻ പോയിതിരിച്ചും വന്നു........പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു തുടങ്ങി........ മലകയറിയ വിശേഷങ്ങളും ഫോട്ടോയുടെ കാര്യവുമൊക്കെ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ് അവൾ നല്ല ഗാഢനിദ്രയിലേക്ക് വീണു.......😴 കുര്യാച്ചൻ അപ്പോൾ അധികമൊന്നും കഴിച്ചിരുന്നില്ല.റോസി കൊടുത്ത മാത്രം ആണ് കഴിച്ചത്........റോസിയെ ഊട്ടുന്നതിനിടയിൽ അവൻ കൊറച്ചേ കഴിച്ചുള്ളൂ. ബാക്കി വന്ന ഭക്ഷണം അവിടെ തറയിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. റോസി ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അവൻ പതുക്കെ താഴെ ഇരുന്നു......... അവൻ ഗ്ലാസ്സിൽ ഇത്തിരി വെള്ളം എടുത്തു....കുടിച്ച് അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന റോസിയെ അവൻ നോക്കി. താൻ വരാതെ വിശന്നിരുന്നിട്ടും കഴിക്കാത്ത അവളുടെ ആ സ്നേഹവും, തള്ളലുമൊക്കെ അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. ❤️ കുര്യാച്ചൻ: (മനസ്സിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) "ഇത്രയും തള്ളുമെങ്കിലും ഈ പാവത്തിന് ഞാൻ തന്നെ വേണം..." 😌🥛 ബാക്കി വന്ന ആ ഭക്ഷണവും നോക്കി, തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് കുര്യാച്ചൻ അവിടെ കുറച്ചുനേരം കൂടി ശാന്തമായി ചിന്തായിൽ അണ്ടും........ മലമുകളിലെ ആ മഞ്ഞും റോസിയുടെ മിച്ചർ മണമുള്ള സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ ആ മനോഹരമായ രാത്രിക്ക് അവിടെ ശുഭപര്യവസാനം. 🌙🦋 "റോസിയുടെ തള്ളും കുര്യാച്ചന്റെ കരുതലും നിറഞ്ഞ ഈ കുഞ്ഞു കഥ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ? ഇങ്ങനെയൊക്കെയല്ലേ ശരിക്കുള്ള സ്നേഹം....🦋....... നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ താഴെ പറയണേ..ഇട്ടോ......" 😊........മെയിൻ കഥ വരും...പന്ത്രണ്ടിലൊന്ന് കാന്താരി 🔥🌶️...✨ #💖കലിപ്പന്റെ കാന്താരി #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍

നല്ല മഞ്ഞുള്ള ഒരു പുലർച്ചെ. കുര്യാച്ചനും റോസിയും കൂടി ആ മല കാണാൻ ഇറങ്ങിയതാണ്. റോസി ഫുൾ സെറ്റപ്പിലാണ്; കറുത്ത ചുരിദാറും, അതിനൊത്ത കറുത്ത കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സും......😎💅 ചെറുപ്പം മുതലേ അമ്പലങ്ങളിലും പള്ളികളിലും കയറി ശീലിച്ച റോസിക്ക് ഇതൊന്നും പുത്തരിയല്ല. അവൾ മുന്നേറുകയാണ്. പക്ഷേ കുര്യാച്ചനും മോശക്കാരനല്ല......വണ്ടി ഓടിച്ച് ഒരുപാട് നാടുകൾ കണ്ടവനാണ് അവൻ. തന്റെ കയ്യിലുള്ള ആ പഴയ 1970 മോഡൽ ക്യാമറയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് അവൻ റോസിക്ക് പിന്നാലെ തന്നെയുണ്ട്...... റോസി മുന്നിൽ കയറുന്നു, വിട്ടു കൊടുക്കാതെ കുര്യാച്ചനും പിന്നാലെ. ഒടുവിൽ രണ്ടുപേരും ഒപ്പത്തിനൊപ്പം മലയുടെ നെറുകയിൽ എത്തി.... ശരിക്കും ഒരു 'സമ-സമം' പോരാട്ടം. 😌 കുര്യച്ഛൻ,റോസി: ഹമ്മ്മ് 🤨😎 മലയുടെ താഴെ നിന്ന് വാങ്ങിയ ആ വലിയ മിച്ചർ പൊതി കയ്യിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട് റോസി........ഇടയ്ക്കിടെ ഓരോ പിടി വായയിലിട്ടു നൊണഞ്ഞും അതിന്റെ മണം ആസ്വദിച്ചും അവൾ മുന്നേറുന്നു. 🥨😋 കുര്യാച്ചൻ: "ഇവള് ഇങ്ങനെ ഇത് കഴിച്ചുകൊണ്ട് പോകുന്നു....ഹമ്മ് ".ഡീ സൂക്ഷിച്ചു........ റോസി: (റോസി അവനെ നോക്കി കൊണ്ട്)"ഹമ്മ് ആഹ്ഹ് ഡാ.... താറാവ് നടക്കുന്നത് പോലെ നടക്കാതെ വേഗം നടക്ക് എന്നേ..😏.... മല കയറുമ്പോഴും അതിന്റെ ഇടയ്ക്കിടെ ഓരോ പിടി വായയിലിട്ടു അവനെ നോക്കി മിച്ചർ കടിച്ചു കൊണ്ട്......🥨..ഇടുപ്പിൽ... കൈകുത്തി വെച്ചും...നിന്നും കുര്യാച്ചൻ: (വേഗം നടന്നു കൊണ്ട്....) "🫵🏻...ഹോ വലിയ....പുണ്യം യാളത്തി... വരുവാടി...😤...." റോസി: (മിച്ചർ പൊതി കറക്കി കാണിച്ചും കൊണ്ട് ) " വാ ഡാ. വാ വായോ........ 😁... ചേച്ചിയുടെ അടുത്ത് വാ..... പറ്റുമോഡാ..കുഞ്ഞേ......അതോ... വാവോ കൊച്ചിനെ ഉറക്കണോ........" അതുകേട്ടതും കുര്യാച്ചൻ ഒന്ന് 'Fire' ആയി! 🔥 വലിഞ്ഞു കേറി അവൻ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മുന്നിലെത്തി. മുഖത്തേക്ക് തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി. കുര്യാച്ചൻ: "എന്നതാ ആ പറഞ്ഞേ...?" 😎 റോസി: (ഒന്ന് വിരണ്ടു, പതുക്കെ തല ചരിച്ച്.) "അത്... അത് പിന്നെ ഞാൻ... നീ കേറില്ല എന്നാ വിചാരിച്ചത്......" 🙂‍↔️ കുര്യാച്ചൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, അവളുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തൊട്ട്, ആ മിച്ചർ പൊതിയിൽ നിന്ന് ഇത്തിരി എടുത്തു അവളുടെ വായിൽ തന്നെ വെച്ച് കൊടുത്തു! എന്നിട്ട് രണ്ടുപേരും കൂടി മലമുകളിലെ ആ കല്ലിൽ പോയി അങ്ങ് ഇരുന്നു. 😌💕...... ഒരുപാട് സമയം കഴിഞ്ഞു....... മുകളിൽ എത്തിയതും ആ മനോഹരമായ കാഴ്ച കണ്ട് റോസി ഒന്ന് മയങ്ങി നിന്നു. അപ്പോഴാണ് കുര്യാച്ചൻ തന്റെ ക്യാമറ സെറ്റ് ചെയ്തത്. കുര്യാച്ചൻ: "ഡീ... ദാ ഇങ്ങോട്ട് നോക്കി നിന്നേ.......മിച്ചർ പൊതിയിൽ നോക്കി ഇരുന്നാൽ ഈ ക്യാമറയിൽ നിന്റെ ലുക്ക് കിട്ടില്ല. ദാ ആ മലഞ്ചെരിവിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്ക്......." 📸🤨 റോസി: (കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് വിരലുകൊണ്ട് ഒന്ന് താഴ്ത്തി😎, മിച്ചർ കടിച്ചുകൊണ്ട്) "എടാ കുര്യാച്ചാ... ഈ കാഴ്ചയേക്കാൾ വലുതാണ് എനിക്ക് ഈ മിച്ചറിന്റെ രുചി...... നീ നിന്റെ ആ പഴയ ക്യാമറയിൽ എന്നെ ഒരു സുന്ദരിയായിട്ട് എടുത്തോ. ഈ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് വെച്ച ലുക്ക് വരണം കേട്ടോ...ഹമ്മ്മ്മ്...... അക്കച്ചിയുടെ....മുഖം വ്യക്തമായി കാണണം..ആഹ്ഹ്ഹ്... പറഞ്ഞേക്കാം..... " 💅 കുര്യാച്ചൻ:🫵🏻🤣.....ഹോഓഓഓഓ അത്‌ ഓക്കേവരുമേടി......നിന്റെ ഒരു കാര്യം.....മല കയറുമ്പോഴും ഈ മിച്ചർ വേണം.. അവൾക്....... ഇതിപ്പോ നമ്മളുടെ ആൽബം നോക്കുബോൾ ആളുകൾ വിചാരിക്കും നീ മല കയറാൻ വന്നതല്ല, മിച്ചർ തിന്നാൻ വന്നതാണെന്ന്...."ഡീ..... അങ്ങനത്തെ നിക്ക്.. റെഡി...📸".... റോസി: 😎 കുര്യാച്ചൻ ആ പഴയ ക്യാമറയിൽ ഒരു കിടിലൻ ക്ലിക്ക് എടുത്തു. റോസി അപ്പോൾ ശരിക്കും ഒരു മോഡലിനെപ്പോലെ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സും വെച്ച് മലഞ്ചെരിവിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. 📸✨ കുര്യാച്ചൻ: "കഴിഞ്ഞു! എന്റെ പഴയ ക്യാമറയാണെങ്കിലും നിന്റെ ഈ 'മിച്ചർ ആറ്റിറ്റ്യൂഡ്' അതിൽ കൃത്യമായി പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നോക്കിക്കേ..." 🎞️ റോസി: (കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് മാറ്റി ക്യാമറയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി) "ആഹാ... കൊള്ളാമല്ലോടാ കുര്യാച്ചാ..... ഇത് കഴുകി വരുമ്പോൾ എന്റെ ആ മിച്ചർ പൊതിയും ഈ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സും ഒക്കെ തെളിഞ്ഞു കാണണം. എന്നിട്ട് വേണം എനിക്ക് ഇത് നമ്മുടെ ആൽബത്തിൽ ഫ്രണ്ട് പേജിൽ തന്നെ വെക്കാൻ!" 😌💅 കുര്യാച്ചൻ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റ്.......) "വെക്കാം... ആൽബത്തിൽ ഒന്നല്ല പത്തു ഫോട്ടോ വെക്കാം..... ഇനി ആ പൊതിയിലെ ബാക്കി കൂടി തീർത്തെങ്കിൽ നമുക്ക് പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങാം. മഞ്ഞ് കൂടി വരുന്നുണ്ട്." 🌫️ റോസി: (മിച്ചർ പൊതിയിലെ അവസാനത്തെ തരിയും തപ്പി എടുത്ത് വായിലേക്കിട്ട്) "ഇറങ്ങാം... പക്ഷേ ഒരു കണ്ടീഷൻ....താഴെ എത്തുമ്പോൾ ആ കവലയിലെ കടയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് നല്ലൊരു പൊറോട്ടയും ചിക്കൻ കറിയും വാങ്ങിത്തരണം. മല കയറി എന്റെ ആവതൊക്കെ പോയി.... 😜" 🍗☕ കുര്യാച്ചൻ: "മല കയറിയത് കൊണ്ടാണോ അതോ സംസാരിച്ചു തീർത്തത് കൊണ്ടാണോ ആവത് പോയത്? എന്തായാലും വാ... എന്റെ കാന്താരിക്ക് ഇന്ന് ഞാൻ വിരുന്നൂട്ടാം." 🤣🫵🏻 റോസി: (കുര്യാച്ചന്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി പതുക്കെ മലയിറങ്ങി തുടങ്ങുന്നു) "അതാണ് എന്റെ കുര്യാച്ചൻ! പക്ഷേ ഒന്ന് ഓർത്തോ... വരുമ്പോൾ ഒരു കിലോ മിച്ചർ കൂടി വാങ്ങണം. വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് വേണം എനിക്ക് സമാധാനമായി ഒന്ന് ചായ കുടിക്കാൻ." 🥨😎 കുര്യാച്ചൻ: "ഒരു കിലോയോ.... എന്റെ മാതാവേ....🤌🏻😂" റോസി: 😁..... വാങ്ങാഡാ..... സാധനം.... മലയിറങ്ങുമ്പോഴും റോസിയുടെ കൊഞ്ചലും കുര്യാച്ചന്റെ ചിരിയും ആ മഞ്ഞിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. മല കയറുമ്പോൾ പൊരുതിയെങ്കിലും, ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവർ വീണ്ടും പഴയ ആ സ്നേഹമുള്ള റോസിയും കുര്യാച്ചനുമായി മാറി. 🏔️💕🦋 #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💖കലിപ്പന്റെ കാന്താരി

പെരുന്നാൾ കഴിഞ്ഞ പിറ്റേന്ന്....... പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ക്ഷീണത്തിലാണ് നാട്. പക്ഷേ റോസിക്ക് എന്ത് ക്ഷീണം.....രാവിലെ തന്നെ അടുക്കളയിൽ കയറി അവൾ കുര്യാച്ചന് ടൗണിൽ പോകാൻ വേണ്ടിയുള്ള കഞ്ഞിയും കറിയും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി അടുപ്പത്ത് വെച്ചു....... പക്ഷേ പണി തുടങ്ങുന്നത് മുതൽ കുര്യാച്ചൻ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്... റോസിയുടെ വായ ഒരു നിമിഷം പോലും വിശ്രമിക്കുന്നില്ല! മിച്ചർ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് അവൾ ഓരോ പിടി വാരി വായിലേക്കിട്ടു കറുമുറെ കഴിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു......😁.. പണിയെല്ലാം ഒതുക്കി അവൾ ഒരു വലിയ ഗ്ലാസ് ചായയും ബാക്കിയുള്ള മിച്ചറും കൂട്ടി പുറത്തെ കട്ടിലിൽ ചമ്രം പടഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ടൗണിൽ പോകാൻ റെഡിയായി കുര്യാച്ചൻ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. രാവിലെ മുതൽ ഇത് കണ്ട് കണ്ട് കുര്യാച്ചന്റെ ക്ഷമ നശിച്ചിരുന്നു....... കുര്യാച്ചൻ: (ബാഗും തോളിലിട്ട് റോസിയുടെ മുന്നിൽ വന്ന് ദേഷ്യത്തോടെ) "ഡീ... നിനക്ക് ഇത് എന്തിന്റെ കേടാണ്? രാവിലെ കണ്ണ് തുറന്നത് മുതൽ ഞാൻ കാണുന്നതാ നിന്റെ ഈ കറുമുറെ തീറ്റ....ഭക്ഷണം അവിടെ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ട് മിച്ചർ തിന്നാനാണോ നിന്റെ പ്ലാൻ? ഇത് എത്രാമത്തെ തവണയാണെന്ന് നിനക്ക് വല്ല ബോധവുമുണ്ടോടി?" 😡 റോസി: (കുര്യാച്ചനെ ഒന്ന് നോക്കി, എന്നിട്ട് ചായയിൽ ഒരു വലിയ പിടി മിച്ചർ വാരിയിട്ട് കുഴച്ചുകൊണ്ട്....Ghrrrr.....) "ഡാ കുര്യാച്ചാ... പണിക്ക് പോകാൻ സമയം കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ അങ്ങ് പോകണം...... വെറുതെ എന്റെ മിച്ചർ പാത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി നിനക്ക് കുശുമ്പ് അടിക്കണ്ട..... നീ കാണാൻ തുടങ്ങിയത് ഇപ്പോഴല്ലേ... ഞാൻ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറേ നേരമായി..അവന്റെ ഒരു ചോദിയം...." 💅🙄 കുര്യാച്ചൻ: "നിനക്ക് ഈ മിച്ചർ തിന്നാൻ ഒരു ഉളുപ്പുമില്ലല്ലോ? ആ ഇടിയപ്പം..കറി.......അവിടെ ഇരുന്നു തണുക്കുന്നു... നീ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു മിച്ചർ മോന്തുന്നു..... നിന്നെ ഇത് ആര് പഠിപ്പിച്ചതാടി?" 😤 റോസി: (പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ഇടുപ്പിൽ കൈകുത്തി) "ഒന്നും പോടാ തെണ്ടി.....എന്നെ ആരും പഠിപ്പിക്കണ്ട..... ഇതിപ്പോ നിന്റെ പൈസയ്ക്ക് വാങ്ങിയതാണോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്....... ഇടിയപ്പംകറിയും....ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്, നിനക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പോയി കുടിച്ചോ. എന്റെ മിച്ചർ തീറ്റയിൽ നീ ഇടപെടാൻ വരണ്ട....... ഇത് പെരുന്നാൾ മിച്ചറാ... ഇതിന് ഒരു പ്രത്യേക ടേസ്റ്റ് ഉണ്ട്. പോയി പണി നോക്കെടാ..." 😡🔥 റോസി: (വീണ്ടും കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുന്ന് കൂളായിട്ട്) "പോകുന്ന വഴിക്ക് ആ പടിക്കൽ ഇരിക്കുന്ന കാലി കവർ കൂടി എടുത്തോണ്ട് പൊയ്ക്കോ... 😌💅" കുര്യാച്ചൻ: (പോകാൻ വേണ്ടി വണ്ടി അടുത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും, റോസിയുടെ ആ ഇരിപ്പ് കണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) "എന്നതിന..കലി കവർ.. ...അല്ല റോസീ... എനിക്ക് ഒരു സംശയം. ഈ മിച്ചർ ഇങ്ങനെ നിർത്താതെ തിന്നുന്നത് കൊണ്ടാണോ നിന്നെ പണ്ട്..... മിച്ചർറോസിയെന്നു വിളിച്ചത്.... 😁......ഈ മിച്ചറിന്റെ അതേ കടുപ്പവും എരിവും ഉള്ളത്? 🤣" റോസി: (വായിൽ മിച്ചറുമായി കുര്യാച്ചനെ ഒന്ന് നോക്കി) "മ്മ്മ്... എന്താടാ പറഞ്ഞത്? ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞേ..." 🤨💅 കുര്യാച്ചൻ: "അല്ല... നീ ഈ മിച്ചർ തിന്നുന്ന വേഗത കണ്ടിട്ട് ചോദിച്ചതാ. നിന്റെ വയറ്റിൽ വല്ല ഗ്രൈൻഡറും ഫിറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ എന്ന്..... ഇത് കണ്ട് നിൽക്കുന്ന എനിക്ക് താടിയെല്ല് വേദനിക്കുന്നു, നിനക്ക് ഇത് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലല്ലോ....മിച്ചർറോസി...... 🤣" റോസി: "നീ എന്റെ താടിയെല്ലിനെ കുറിച്ച് ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട. നിന്റെ വണ്ടിയിൽ പെട്രോൾ ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കി പോയാൽ മതി. അല്ലെങ്കിൽ വഴിയിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്ന് മിച്ചർ തിന്നേണ്ടി വരും..... 🙄🔥...വെറുതെ ആണോ നിന്നെ പണ്ട്..... മരംകേറി എന്ന് വിളിച്ചത്......" കുര്യാച്ചൻ: "ആര്...?"...... റോസി: മിച്ചർ കഴിച്ചുംകൊണ്ട്...."ഞാൻ തന്നെ.... 😁" കുര്യാച്ചൻ: "ശരിയെടി മിച്ചർ റാണി! 👸 മിച്ചർ തിന്ന് തിന്ന് അവസാനം നീ ഒരു മിച്ചർ പൊതി പോലെ ആകരുത് എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു...... ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം... വരുമ്പോൾ അടുത്ത കവർ വേണോ, അതോ ഒരു പാക്കറ്റ് ചുക്കുളിക വാങ്ങണോ? 🤣" റോസി: (ഒരു ചെറിയ ചിരി കടിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട്) "പോടാ നാറി....... 😁വരുമ്പോൾ നല്ല ജീരകമിഠായി കൂടി വാങ്ങിക്കോ. മിച്ചർ തിന്ന് എരിവ് കേറുമ്പോൾ കഴിക്കാനാ! ഇനി നിന്നോട് സംസാരിച്ച് എന്റെ ചായ തണുക്കണ്ട. വിട്ടോടാ....... 😌💅" കുര്യാച്ചൻ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടി വിട്ടു) ".ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം.. കാന്താരി..... അധികം മുണുങ്ങണ്ടാ...ഇട്ടോ... 😁..." റോസി:" ഹമ്മ്മ് " 😌.... റോസി വീണ്ടും ആസ്വദിച്ചു മിച്ചർ തിന്നാൻ തുടങ്ങി. ചായയുടെ കൂടെ ആ മിച്ചർ പൊടിയും കൂടി കുഴച്ചു കഴിക്കുമ്പോഴുള്ള ആ ഒരു സുഖമുണ്ടല്ലോ... അതൊരു പ്രത്യേക വൈബ് തന്നെയാണ്! 😌🦋✨ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #💖കലിപ്പന്റെ കാന്താരി

ഈ കടുത്ത രാത്രിക്ക് ശേഷം ഒരു പുലരിയുണ്ട്............ നമ്മുടെ പത്തുകുട്ടിയുടെ കഥയുണ്ടാകാൻ കാരണമായത് ഒരു ചേച്ചിയാണ്. അത് വെറുമൊരു കഥയല്ല, ആ ചേച്ചി എന്നോട് പറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലെ പച്ചയായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്....ഒരുപാട് പേര് പറഞ്ഞിട്ട് ഇണ്ട് എങ്കിലും..... ഇത് വളരെ painfully.... ആയിതോന്നി.......🦋 ഒരു ഓപ്പറേഷന് വേണ്ടി.....(personal).....ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചികിൽസിച്ചത് ആയിരുന്നു...(Vocal cords)......ആ ചേച്ചി. പക്ഷേ ഡോക്ടറുടെ ആ ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ അത് തകർത്തത് ആ ചേച്ചിയുടെ ജീവിതമായിരുന്നു. നമ്മൾ ശ്വാസമെടുക്കുന്ന ആ ഭാഗത്തെ എണ്ണമറ്റ ചലനങ്ങൾ ആ ചേച്ചിക്ക് എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു...... "അത് ഉള്ളത് കൊണ്ട് ആണ് നമ്മൾ സംസാരിക്കുന്നത്"....."ഇതിനെ കുറിച്ച് പഠിച്ചാൽ മനസ്സിലാക്കും"......ശ്വാസം മുട്ടി പിടഞ്ഞ ആ നാളുകൾ... പിന്നീട് നടന്നത് നാലഞ്ച് വർഷത്തെ നരകയാതനയായിരുന്നു..... കഴുത്തിൽ ട്യൂബും ഇട്ട്, തല പോലും അനക്കാൻ കഴിയാതെ ആ ചേച്ചി മരണത്തെ നോക്കി കിടന്നു.......ഇത് അനുഭവിച്ചവർക്ക് അറിയാൻ പറ്റും...... അന്ന് ചെച്ചിക്ക്.....തന്റെ ശബ്ദം നഷ്ടമായി......... പഴയ വീഡിയോകൾ കാണുമ്പോൾ ആ മനോഹരമായ ശബ്ദം ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടില്ല എന്ന സത്യം ചെച്ചി യെ.....തളർത്തി. സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ ആ പഴയ ഓർമ്മകളെല്ലാം ചെച്ചി...........ഡിലീറ്റ് ചെയ്യേണ്ടി വന്നു..........💔 ആ വേദനയുടെ ആഴം അളക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല..........പക്ഷേ, ആ ചേച്ചി...... മരണത്തെ മുന്നിൽ കണ്ടത് ആണ്....... എന്നെപോലെ തന്നെ...... ഇന്ന് ആ ട്യൂബ് മാറ്റിയ പാടുകൾ (Hole) കഴുത്തിലുണ്ടെങ്കിലും ചേച്ചി പഴയതിനേക്കാൾ ഹാപ്പി ആണ്......... ആ ശബ്ദം ഇങ്ങനെ ആണ്.......ചേച്ചി വീട്ടിൽ സംസാരിക്കുകയാണെങ്കിൽ കുറേ വീടുകൾ താണ്ടി ആ ശബ്ദം കേൾക്കാം....കൈ അടിച്ചു ആണ് എന്നോട് പറയുന്നത്.......fun ആയിട്ട്.... പറഞ്ഞത്......ഞാൻ പറഞ്ഞു..... ഹോ അത് ചെച്ചി സംസാരിക്കുബോൾ അറിയാൻ..... പറ്റുന്നുണ്ട്......പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്നെ തല്ലാൻ വന്നു.......തമാശ ക്ക്........ആ ചേച്ചിയുടെ ആ 'Attitude' ഉണ്ടല്ലോ... അത് ആ ലൗഡ് വോയ്‌സിലുണ്ട്....... ചേച്ചിയുടെ കൊച്ചും കുടുംബം ആണ്....... 🧕🏻🧔🏻🧕🏻👦🏻 "പത്തു ഒരു കായലാണെങ്കിൽ, ആ ചേച്ചി ഒരു കടലാണ്. കായലും കടലും പോലെ രണ്ടും രണ്ട് വലിയ കഥകൾ"..... അതുപോലെ തന്നെയാണ് "പന്ത്രണ്ടിലൊന്ന് കാന്താരി"യിലെ റോസി. ആ പേരിന് പിന്നിൽ ഒരു അമ്മയുടെ ഒറിജിനൽ കഥ ആണ്......പറയുന്നത്....... റോസി വെറും 'Fire' അല്ല, അത് കത്തിയെരിയുന്ന ഒരു അഗ്നിപർവ്വതമാണ്........ ആ അമ്മ ഇന്ന് ഈ ലോകത്തില്ല......പക്ഷേ ആ അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ ആ ഒറിജിനൽ പവർ മുഴുവൻ ഞാൻ റോസിക്ക് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. പത്തുവിന്റെ കഥയേക്കാൾ വലിയ വേദനകളും ചങ്കൂറ്റവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആ അമ്മയുടെ ജീവിതം...... നരകിച്ചു മരിച്ചും...... 🌹 ഇതൊന്നും വെറും ഭാവനയല്ല. ഇതിൽ എന്റെ ജീവിതമുണ്ട് നടന്നത് ആയ... കാര്യം ങ്ങൾ....ഇണ്ട്.......ഞാൻ കണ്ടവരുണ്ട്........ മിച്ചർ പാത്രത്തിന് ചുറ്റുമിരുന്ന് കുസൃതികൾ പറഞ്ഞിരുന്ന എന്റെ അനിയത്തിമാരും....അനിയന്മാരും.ചേട്ടൻ...... മാരും....ഇണ്ട്......ഒരുത്തി..ഉണ്ടായിരുന്നു....കിളി പോയത്......🤣..... ഇത് കഥയിലുടെ....പരിചയപെടാം......ഇപ്പോൾ അവൾക് കുട്ടികൾ ഇണ്ട്.....പക്ഷെ അവളുടെ സ്വഭാവം മാറീട്ട് ഇല്ല.......ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല...... ഞാനും അവരും ആയിട്ട് ഒരു പാട്..... ആ മാച്ച് പോലും ഈ കഥയിലുണ്ട്. 😂 മിച്ചർ തിന്നുന്ന ആ ഒരു ഫൺ സീൻ പോലും ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വന്നതാണ്. പക്ഷേ, അവസാനം എല്ലാവരും കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഓരോ വഴിക്ക് പിരിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ ബാക്കിയാകുന്ന ആ ഒരു ശൂന്യത... ആ കണ്ണുനീർ... അത് ഈ കഥകളുടെയും അവസാനം നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്.....🥲........ അമ്മമാരും, അനിയന്മാരും, മാമന്മാരും അണ്ണൻ മാരും.. അനിയത്തി,അനിയൻ...അക്കച്ചി മാരും.......എല്ലാം നിറഞ്ഞ ഈ ലോകം ഓരോ ജീവിതങ്ങളാണ്. ആ ജീവിതങ്ങളെയാണ് ഞാൻ പത്തുവായും റോസിയായും പലരും ആയിട്ട് എഴുതുന്നത്...... ഓരോ വരിയിലും ഒരു ജീവിതമുണ്ട്... വായിച്ചതിന് ഒരുപാട് നന്ദി! 🤌🏻🙏🏻✨ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #😔സങ്കടം #💖 അമ്മ ഇഷ്‌ടം #👩‍🏫 അമ്മയെന്റെ ഗുരു 💙 #😘 അമ്മയ്ക്കായി👇

രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ പള്ളിമുറ്റത്തെ തോരണങ്ങൾ കാറ്റിലാടുന്നു. ബെഞ്ചിൽ തളർന്നിരുന്ന റോസിയുടെയും കൃഷ്ണയുടെയും അടുത്തേക്ക് ഒരു കുര്യച്ഛൻ വന്നു നിന്നു......കുര്യാച്ചനെ കണ്ടതും റോസി എഴുന്നേറ്റു, അവളുടെ കയ്യിൽ ഇപ്പോഴും ആ റൂബിക്സ് ക്യൂബ് ഉണ്ടായിരുന്നു........🤨 റോസി: (ഇടുപ്പിൽ കൈകുത്തിക്കൊണ്ട്) "എടാ... നീ ഇത് എവിടെപ്പോയി ഓടുങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു? നേരം എത്രയായി എന്ന് നിനക്ക് വല്ല ബോധവുമുണ്ടോ?" 😡 കുര്യാച്ചൻ: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) "😅 അത്... അത് ചില സാധനങ്ങൾ എടുക്കാൻ പോയതാടി. എല്ലാം വണ്ടിയിലുണ്ട്. വാ....." റോസി: എന്നത് ആ....... 🤔.... അവൻ അവരെ വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി. കുര്യാച്ചനും കൃഷ്ണനും റോസിയും കൃഷ്ണയും... നാല് പേർക്കും വേണ്ടിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങളുമായിട്ടാണ് അവൻ വന്നത്. വണ്ടിയുടെ പിന്നിൽ വലിയൊരു കെട്ട് കണ്ടപ്പോൾ റോസിയുടെയും കൃഷ്ണയുടെയും കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി! 😳 റോസി: "ഇതെന്താടാ... അടുത്ത പത്ത് വർഷത്തേക്കുള്ള ഡ്രസ്സ് ഒരുമിച്ച് വാങ്ങിയതാണോ? നീ എന്നാ ഈ കാണിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്?" 😁 കൃഷ്ണ: "എന്റെ അമ്മോ... 😳 ഇത്രയും ഡ്രസ്സോ..... കുര്യാച്ചാ... നീ ശരിക്കും പുലിയാണ് കേട്ടോ......" കുര്യാച്ചൻ: (അഭിമാനത്തോടെ) "ഇത് സംഘടിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ കുറേ അലഞ്ഞു. നമുക്ക് നാല് പേർക്കും ഏറ്റവും നല്ലത് ഇതിൽ ഉണ്ട്. നോക്കിക്കോ....വിട്ടിൽ എത്തി ട്ട് നോകാം.........." 😎 റോസിയുടെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം ഒക്കെ എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞു. കുര്യാച്ചൻ തങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇത്രയും കരുതിയല്ലോ എന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണ് ഒന്ന് നനഞ്ഞു. അവൾ അറിയാതെ അവനെ ഒന്ന് മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. 💖 പെട്ടെന്നാണ് റോസിയുടെ കണ്ണ് അടുത്തുള്ള ആ വളക്കടയിലേക്ക് പോയത്. മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന ആ ചില്ലുവളകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ 'കാന്താരി' ഉണർന്നു. 😌 റോസി: "കുര്യാച്ചാ... എനിക്ക് വള വാങ്ങണം. നീ വരുന്നോ കൂടെ?....😇.." കുര്യാച്ചൻ: "പിന്നെന്താ... വരാല്ലോ. നമുക്ക് നോക്കാം." അവർ മൂന്നുപേരും കൂടി ആ വളക്കടയുടെ മുന്നിലെത്തി. പല നിറത്തിലുള്ള, പല ഡിസൈനിലുള്ള വളകൾ. റോസിയും കൃഷ്ണയും ഓരോന്നായി കയ്യിലിട്ടു നോക്കി കുര്യാച്ചനോട് ചോദിക്കുന്നു. റോസി & കൃഷ്ണ: "കുര്യാച്ചാ... ചുണ്ടി കാണിച്ചു കൊണ്ട്...... ഇത് എങ്ങനെയുണ്ട്? ഇത് ചേരുന്നുണ്ടോ?" 😇 കുര്യാച്ചൻ: "നിങ്ങൾക്ക് എത്ര വേണമെന്ന് വെച്ചാൽ വാങ്ങിക്കോടി... പൈസയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ആലോചിക്കണ്ട. 😌 ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് ഏതാണെന്ന് വെച്ചാൽ അങ്ങ് എടുത്തോ....." അന്ന് ആ പള്ളിമുറ്റത്തെ വിളക്കിന്റെ വെട്ടത്തിൽ, ആ ചില്ലുവളകളുടെ കിലുക്കത്തിനിടയിൽ റോസിയുടെയും കൃഷ്ണയുടെയും മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ആ സന്തോഷം കാണാൻ കുര്യാച്ചൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പഴയ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിൽ അവൾക്ക് കൊടുക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതെല്ലാം ഇന്ന് അവൻ ആവോളം നൽകുകയാണ്...... വള ഓക്കേ എടുത്തു......"ഇത്തിരി നേരം കഴിഞ്ഞു"......😇 ഹാഹാ! കുര്യാച്ചൻ പണി കൊടുക്കാൻ മിടുക്കനാണല്ലോ. റോസിക്ക് 'ഭ്രാന്ത്' പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവൻ വീണ്ടും ആ റൂബിക്സ് ക്യൂബിന്റെ കാര്യം ചോദിക്കുന്നത്......🤣 വളക്കടയിലെ ആ സന്തോഷത്തിനിടയിലാണ് കുര്യാച്ചന് പെട്ടെന്ന് ആ ബുദ്ധി ഉദിച്ചത്. അവൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ റോസിയെ നോക്കി. കുര്യാച്ചൻ: "അല്ല റോസീ... ആ റൂബിക്സ് ക്യൂബ് ഞാൻ തന്നില്ലേ? അത് സോൾവ് ചെയ്തോ? ഒന്ന് കാണട്ടെ......" 😁 അതുകേട്ടതും കൃഷ്ണ വായ പൊത്തി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. 🤣 റോസിയാണെങ്കിൽ കർത്താവിനെ നോക്കി "എന്റെ ഈശോയേ.... 🙄...." റോസി: (മനസ്സിൽ) "😈" എന്ന മട്ടിൽ തലയ്ക്ക് കൈവെച്ചു ഇരിക്കുകയാണ്. ആ കട്ട കറക്കി അവളുടെ തലവേദന എടുത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു......? 😈 കുര്യാച്ചൻ അവളെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. ഉടനെ കൃഷ്ണ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കിറ്റ് തുറന്ന് ആ സാധനം പുറത്തെടുത്തു കാണിച്ചു കൊടുത്തു...... കുര്യാച്ചൻ: (അത് വാങ്ങി നോക്കിക്കൊണ്ട്) "ഇതാണോടി നിന്റെ ബുദ്ധി? ഇതിൽ ഒരു കളർ പോലും നേരെ ആയിട്ടില്ലല്ലോ! ഇത് സോൾവ് ചെയ്യാൻ ഇത്ര പാടാണോ.....😏? (കുര്യച്ഛൻ മനസ്സിൽ) ഇവള് ചെയുന്നത് ഞാൻ പലവട്ടം കണ്ടിട്ട് ഇണ്ട്....അവളുടെ വിട്ടിൽ. എന്ത് പറ്റി..... ഹമ്മ്മ് 🤔..." റോസിക്ക് അപ്പോഴേക്കും 'Fire' മൂഡ് വരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ ഇടുപ്പിൽ കൈകുത്തി കുര്യാച്ചനെ തുറിച്ചു നോക്കി. റോസി: "...പണ്ടാരം പിടിച്ച.... സാധനം...Ghrrrr......ഡാ... കുര്യാച്ചാ..... നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ടെങ്കിൽ നീ ഇതൊന്ന് ശരിയാക്കി കാണിക്ക്. ചുമ്മാ വായിൽ തോന്നിയത് പറയുകയല്ല വേണ്ടത്.....(മനസ്സിൽ 😈😁)...." 😡 കുര്യാച്ചൻ ആ ക്യൂബ് കയ്യിൽ വാങ്ങി. അവൻ പതുക്കെ ഷർട്ടിന്റെ കൈ മടക്കി കേറ്റി...... ചുറ്റുമുള്ളവർ അവനെ നോക്കി നിന്നു..... റോസി: (മനസ്സിൽ......😈😁ചിരികാണിക്കാതെ....) കുര്യാച്ചൻ: "നീ നോക്കിക്കോ റോസീ... കുര്യാച്ചൻ ലോറി ഓടിക്കാൻ മാത്രമല്ല, ഇതൊക്കെ ശരിയാക്കാനും പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.....let's see.." 😎 അവൻ ആ ക്യൂബ് കയ്യിലിട്ട് വായുവേഗത്തിൽ കറക്കാൻ തുടങ്ങി. 'ചകട പകട...' എന്ന് ശബ്ദം കേൾക്കാം. റോസിയും കൃഷ്ണയും കണ്ണും തള്ളി നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. വെറും സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ കുര്യാച്ചൻ ആ ക്യൂബ് കൈ വെള്ളയിൽ വെച്ച് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.......... പത്തു സെക്കൻഡ് പോലും കഴിഞ്ഞില്ല! ആ ക്യൂബിന്റെ ആറ് വശത്തും ഒരേ നിറങ്ങൾ കൃത്യമായി ഇരിക്കുന്നു....... 😳💎 കൃഷ്ണ: "എന്റെ കുര്യാച്ചാ... നീ ഇത് എപ്പോ പഠിച്ചു........" 😱 റോസി: (അമ്പരന്ന്) "ഇതെങ്ങനെ... ഇത് എങ്ങനെ നീ ചെയ്തു? (മനസ്സിൽ)....ഇത് ആരുന്നു എന്റെ പ്ലാൻ... 😈......." കുര്യാച്ചൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. കുര്യാച്ചൻ: " ഇത്തരം ചില പണികളും എനിക്ക് അറിയാം..😉.....നീയും ചെയുന്നത് അല്ലെ... 🤔......." കൃഷ്ണ: (എന്ത് അവൾക് അറിയാമോ?..... എന്നു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു🤔ഒരുത് നിന്നും....).... തന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റാത്തത് അവൻ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ചെയ്തല്ലോ..😈...... കുര്യാച്ചൻ ആ ക്യൂബ് ശരിയാക്കി മാസ്സ് കാണിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. റോസി അത് കയ്യിലെടുത്ത് ഒന്ന് നോക്കി. അവളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ മറ്റൊരു പ്ലാൻ ഉദിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ കൃഷ്ണയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. റോസി: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) "ഡീ കൃഷ്ണാ.... ഇഹേ...?...... ഇത് വീണ്ടും പഴയതുപോലെ കറക്കി ആകെ കോളം ആക്കി താ..." 😈 കൃഷ്ണ ആദ്യം ഒന്ന് അമ്പരന്നെങ്കിലും റോസിയുടെ കണ്ണിന്റെ വെട്ടു കണ്ടപ്പോൾ കാര്യം പിടികിട്ടി... (മനസ്സിൽ ഇവള്ക്ക് അറിയാം അപ്പൊ... 😁..). അവൾ എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കെ ആ ക്യൂബ് ആകെ തിരിച്ചും മറിച്ചും പഴയതിനേക്കാൾ വഷളാക്കി റോസിയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു......😌 പെട്ടെന്ന്! റോസി തന്റെ വിരലുകൾ ആ ക്യൂബിലൂടെ പായിച്ചു..... കണ്ണടച്ചു തുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ 'ചകട പകട' ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു. 🤯 വെറും സെക്കൻഡുകൾ........കുര്യാച്ചൻ ചെയ്തതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ റോസി അത് നേരെയാക്കി കുര്യാച്ചന്റെ മൂക്കിന് തുമ്പിൽ കൊണ്ടുപോയി വെച്ചു......... റോസി: 😎🤌🏻..... 😏 റോസി: "എങ്ങനെയുണ്ട് കുര്യാച്ചാ,കൃഷ്ണ എന്റെ പ്ലാൻ? നീ വിചാരിച്ചോ നിനക്ക് മാത്രമേ ഈ വിദ്യ അറിയൂ എന്ന്?" 😏 കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് തല ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:കുര്യാച്ചൻ: "ഇത്... ഇത് നിനക്ക് അറിയാമെന്ന് എനിക്ക് പണ്ടേ അറിയാം നീ നിന്റെ വീട്ടിൽ പല പല തവണ കണ്ടിട്ട് ഇണ്ട്.......ഇതിന്റെ കൂടെ കുത്തിയിരിക്കുന്നത് ഞാൻ....😁.. നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുള്ളതാ. ഞാൻ വെറുതെ വിചാരിച്ചു നീ ഇത് മറന്നു കാണുമെന്ന്....... നീ ഇതിൽ തോറ്റു പോകുന്നത് കാണാൻ വേണ്ടി തന്നതാ ഞാൻ....." 😅 റോസിക്ക് ആകെ ചമ്മലായി. അവൾ ഇടുപ്പിൽ കൈകുത്തി കുര്യാച്ചനെ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി. റോസി: " ഡാ.....പന്നി......!....അപ്പോ നീ എന്നെ കളിയാക്കാൻ വേണ്ടി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നതാണല്ലേ🤨....പണ്ടാരം!..ഞാനും നിന്നെ ഒന്ന് വട്ടുകളിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി അഭിനയിച്ചതാടാ..😎..... ഇത് എന്റെ പ്ലാൻനിൽ ഇണ്ടയിരുന്നോ..... എന്നു.....നിനക്ക് അറിയാം........" 😈 കുര്യച്ഛൻ: "അറിയാം ഡീ.... 😁.."..... റോസി: "😁" കൃഷ്ണ ഇത് കേട്ട് വായ പൊത്തി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. 😂 കൃഷ്ണ: "ഹോ... അപ്പോ ഇതൊക്കെ വെറും അഭിനയമായിരുന്നോ റോസി ചേച്ചീ?😆...... നിന്റെ ഓരോരോ വിദ്യകളേ... എന്നാലും നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൊള്ളാംഅല്ലോ........ഒരാൾക്ക് മാത്രമല്ല, ഇവിടെ രണ്ടുപേർക്കും നല്ല ബുദ്ധിഇണ്ട്. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് നിന്നാൽ പിന്നെ ആർക്കും നിങ്ങളെ തോൽപ്പിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.....പറ്റിയ കുട്ട് ആാാാാ..." 😁 റോസി ആ ചമ്മൽ മാറ്റാൻ വേണ്ടി വേഗം കുര്യാച്ചൻ കൊണ്ടുവന്ന ആ വലിയ ഡ്രസ്സിന്റെ (കെട്ടിലേക്ക് വണ്ടിയിൽ ലേക്ക്)...നോക്കി...... റോസി: "മതി മതി... നീ കുറെ അങ്ങ് പൊക്കല്ലേ......... ഇനി അധികം പുകഴ്ത്തണ്ട.ഇനിയും പൊക്കിയാൽ....... തല ഇടിക്കും...ഡീ.😁....വാ, ഇനി നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോകാം. നേരം ഒരുപാടായി." 😎 അവർ മൂന്നുപേരും പള്ളിമുറ്റത്തുനിന്ന് പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പള്ളിമുറ്റത്തെ വെടിക്കെട്ടിന്റെ മണം വായുവിൽ ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ട്. കുര്യാച്ചൻ വാങ്ങി കൊടുത്ത ഡ്രസ്സിന്റെ വലിയ കെട്ടും, കയ്യിലെ ചില്ലുവളകളുടെ കിലുക്കവും, പിന്നെ ആ 'റൂബിക്സ് ക്യൂബ്' വിജയത്തിന്റെ തിളക്കവുമായി അവർ ആ കുന്നിറങ്ങി. ജീപ്പിൽ......🛻🚶‍♂️🚶‍♀️🚶‍♀️ രാത്രിയുടെ ആ തണുപ്പിൽ, പറമ്പിലേക്ക് അവർ നടന്നു നീങ്ങി വിട്ടിൽ എത്തി....... കുര്യാച്ചനും റോസിയും തമ്മിലുള്ള ആ പിണക്കവും പ്രണയവും ആ രാത്രിയെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കിയിരുന്നു. 💑🌠 .......................................... റോസിയുടെയും കുര്യാച്ചന്റെയും ഈ കുസൃതികൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ? ഇവർ തമ്മിലുള്ള ഈ രസകരമായ പ്രണയകഥ ഇനിയും തുടരണോ? ✍️✨ നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം താഴെ കമന്റ് ചെയ്യൂ! സപ്പോർട്ട് ഉണ്ടെങ്കിൽ അടുത്ത ഭാഗവുമായി വേഗം വരാം. ഇട്ടോ.....🤞 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #💖കലിപ്പന്റെ കാന്താരി #💞 പ്രണയകഥകൾ

പള്ളിയിൽ കുർബാന കഴിഞ്ഞ് റോസിയും കൃഷ്ണയും പ്രാർത്ഥിച്ചു കുറേനേരം അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. പുറത്തെ ബഹളമൊക്കെ ഒന്ന് അടങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് കുര്യാച്ചൻ പള്ളിക്ക് അകത്തേക്ക് വന്നത്. അവന്റെ കയ്യിൽ ടൗണിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ഒരു ചെറിയ പാക്കറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അത് റോസിയുടെ കയ്യിലേക്ക് നീട്ടി. കുര്യാച്ചൻ: "ഇതാ... ടൗണിൽ പോയപ്പോൾ നിനക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങിയതാ. ഇത് സോൾവ് ചെയ്യ് ഡീ... നിനക്ക് കുറച്ചെങ്കിലും ബുദ്ധിയുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയണമല്ലോ!" 😁 റോസി അത് വാങ്ങി നോക്കി. ഒരു കളിപ്പാട്ടം പോലെയുള്ള സാധനം. നിറയെ കളറുകൾ ഉള്ള ഒരു ചെറിയ കട്ട....... റോസി: (അത് തിരിച്ചു മറിച്ചും നോക്കി) "കുര്യാച്ചാ... ഇതെന്താ ഈ സാധനം? ഇതിന്റെ കളറൊക്കെ മാറി കിടക്കുവാണല്ലോ!" 🤨 കൃഷ്ണ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) "ചേച്ചീ... ഇത് റൂബിക്സ് ക്യൂബ് ആണ്. ഇത് കറക്കി ഒരേ കളർ ഒരു സൈഡിൽ കൊണ്ടുവരണം. ഇതിനൊക്കെ നല്ല തല ഉപയോഗിക്കണം......" 🤣 റോസി അത് വാങ്ങുന്നത് നോക്കി കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ നടന്നു. റോസി: "അത് എന്നാ പോക്കാ.🤨...അല്ല കുര്യാച്ചാ... നീ ഇപ്പോൾ എങ്ങോട്ടാ ഈ പോകുന്നത്?" കുര്യാച്ചൻ: "ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം ഡീ... എനിക്ക് പുറത്ത് ഒരു ചെറിയ കാര്യമുണ്ട്." 😉 അവൻ അതും പറഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി..... കൃഷ്ണ: ഇത് use.... ചെയ്യണം.....എങ്കിലേ..... തല ഉപയോഗിക്കണം........ ഇട്ടോ...... 😂..... റോസി ആ ക്യൂബും നോക്കി അന്തംവിട്ടു നിൽക്കുകയാണ്. റോസി: ഓഓഓ 🤨 വല്യ ആള്....... ഓഹോ....... കൃഷ്ണ: നടന്നത് തന്നെ....... 🤣.... പള്ളിക്ക് പുറത്തുള്ള ഒരു ബെഞ്ചിൽ ചെന്ന് അവൾ ഇരുന്നു. കൂടെ കൃഷ്ണയും. കൃഷ്ണ: "ഇങ്ങ് തന്നേ... ഞാൻ ചെയ്യാം." 😌 കൃഷ്ണ കുറേനേരം അതിൽ പിടിച്ച് മല്ലുപിടിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു കളർ പോലും നേരെയാകുന്നില്ല. റോസി: (അഹങ്കാരത്തോടെ) "നിന്നെക്കൊണ്ട് നടക്കില്ല കൃഷ്ണാ... ഇത് ഞാൻ തന്നെ ചെയ്യണം. നീ മാറ്....." 😂 കൃഷ്ണ: 😆"പിന്നെ ഇപ്പോൾ തന്നെ മലമറിക്കും"...... റോസി അതങ്ങ് ഏറ്റെടുത്തു. പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ മറന്നു, ആ ലഡു മറന്നു... അവളുടെ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയും ആ ക്യൂബിലാണ്. അവൾ അത് വലത്തോട്ടും ഇടത്തോട്ടും മുകളിലോട്ടും താഴോട്ടും കറക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ഒരു സൈഡ് ശരിയാക്കുമ്പോൾ അടുത്ത സൈഡ് മൊത്തം തെറ്റുന്നു...... പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു... റോസിയുടെ മുഖം പതുക്കെ ചുമന്നു തുടങ്ങി. 'Fire' ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്...... 🤨🔥 റോസി: (ദേഷ്യത്തോടെ ക്യൂബ് നിലത്തിടാൻ നോക്കി) 😡 "കോപ്പിലെ ഉണ്ട പുഴുങ്ങിയ സാധനം എന്റെ കർത്താവേ... ഇത് കറക്കി എന്റെ വിരൽ തേഞ്ഞു എന്നല്ലാതെ ഒരു കളറും വരുന്നില്ലല്ലോ...🤨ഇണ്ടാക്കിയവനെ... ചൂല്കൊണ്ട് അടിക്കണം....." 👩🏻💢 കൃഷ്ണ പേടിയോടെ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. "അയ്യോ ചേച്ചീ... അത് എറിയല്ലേ! നമുക്ക് ഇത് കയ്യിൽ വെക്കാം." 😆 റോസി ആ ക്യൂബ് കൃഷ്ണയുടെ കയ്യിലേക്ക് നീട്ടി. "ആഹ്..... ഇന്നാ .. വെച്ചോ! ഹമ്മ്മ്മ്മ്....Ghrrrr...." 🤨 അവൾ പതുക്കെ പള്ളിക്കകത്തെ കർത്താവിന്റെ രൂപത്തിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു. ആ ചതുരക്കട്ടയിലെ നിറങ്ങൾ മാറ്റാൻ നോക്കി അവളുടെ തല ഇപ്പോൾ ആകെ പെരുകുന്നുണ്ട്..... 😵‍💫 റോസിയുടെ ആ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണയ്ക്ക് ചിരി അടക്കാൻ പറ്റിയില്ല. അവൾ പതുക്കെ റോസിയുടെ അടുത്തു ചെന്ന് അവളുടെ തലയിൽ പതുക്കെ തലോടി. കൃഷ്ണ: "ഇഹേ... 😁 "തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചോദിക്കുവാ"..... തല പെരുകുന്നുണ്ടോ ചേച്ചീ?" റോസി അവളെ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. സങ്കടവും ദേഷ്യവും കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ആ അവസ്ഥയിൽ അവൾ ആ ബെഞ്ചിൽ തന്നെ തളർന്നിരുന്നു. നേരം പതുക്കെ സന്ധ്യയായി. പള്ളിമുറ്റത്തെ വിളക്കുകൾ ഓരോന്നായി തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങി. രാത്രിയുടെ ആ തണുത്ത കാറ്റ് പതുക്കെ മലക്കോട്ടാം പാറയെ പുണരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. റൂബിക്സ് ക്യൂബിൽ തോറ്റ റോസിയും, അത് കണ്ട് ഉള്ളുതുറന്നു ചിരിക്കുന്ന കൃഷ്ണയും ആ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് കുര്യാച്ചന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു. 🌑✨⛪........ ⛪ പള്ളിയിൽ പോക്ക് അപാരത: ഭാഗം - 2 🤪 #📔 കഥ #💖കലിപ്പന്റെ കാന്താരി #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

മലക്കോട്ടാം പാറയിൽ പള്ളിപ്പെരുന്നാളിന്റെ ആരവം ഉയർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. രാവിലത്തെ ആ തണുത്ത കാറ്റിൽ പള്ളിയിലെ മണിയുടെ നാദം മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. വീട്ടിനുള്ളിൽ റോസിയും കൃഷ്ണയും തിരക്കിലായിരുന്നു. പെരുന്നാളിന് പോകാനായി രണ്ടുപേരും തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഒരേ നിറത്തിലുള്ള വെള്ള ചുരിദാർ ആയിരുന്നു. ആ രണ്ടുപേരെയും കാണാൻ പ്രത്യേക ഒരു ചേല് ഇണ്ടായിരുന്നു..... 😇 കൃഷ്ണ രാവിലെ തന്നെ അടുത്തുള്ള അമ്പലത്തിൽ പോയി തൊഴുതു വന്നിരുന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ അമ്പലത്തിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ആ ചന്ദനക്കുറിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവൾ റോസിയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. കൃഷ്ണ: "ചേച്ചീ... ഇങ്ങോട്ട് നോക്കിയേ..." 😌 റോസി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും, കൃഷ്ണ തന്റെ വിരൽത്തുമ്പിലുണ്ടായിരുന്ന ആ ചന്ദനപ്പൊട്ട് റോസിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഭംഗിയായി ചാർത്തിക്കൊടുത്തു. ആ വെള്ള ചുരിദാറിനും റോസിയുടെ മുഖത്തിനും ആ ചെറിയ പൊട്ട് വല്ലാത്തൊരു ഭംഗി നൽകി. രണ്ടുപേരും പള്ളിയിൽ പോകാൻ പൂർണ്ണമായി റെഡിയായി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് കുര്യാച്ചൻ അങ്ങോട്ട് വന്നത്....... കുര്യാച്ചൻ: (അവരെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി 😁 പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) "എന്റെ കർത്താവേ... പള്ളിയിൽ ഇന്ന് രണ്ട് മാലാഖമാർ വരുമെന്ന് അച്ചൻ പ്രസംഗത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകില്ലല്ലോ..... കൊള്ളാം... രണ്ടുപേരെയും കാണാൻ നല്ല ലുക്കുണ്ട്." 😉 കൃഷ്ണ: 😁..... റോസി: " 😁 നീ എന്നാ ഈ നിൽക്കുന്നത് കുര്യാച്ചാ? സമയം വൈകുന്നു... വേഗം ഒരുങ്ങിക്കേ." കുര്യാച്ചൻ: "നിങ്ങൾ രണ്ടും പോയിക്കോ... എനിക്ക് ഇവിടെ ചെറിയൊരു പണിയുണ്ട് ടൗണിൽ പോണം..... അത് തീർത്തിട്ട് ഞാൻ വന്നോളാം. നിങ്ങൾ വേഗം ഇറങ്ങിക്കോ, കുർബാന തുടങ്ങാറായി." റോസി അവനെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. കൂടെ വരാത്തതിൽ ചെറിയൊരു പരിഭവമുണ്ടെങ്കിലും, കൃഷ്ണയുടെ കൈ പിടിച്ചു അവൾ പടിയിറങ്ങി....... വെള്ള ചുരിദാറിന്റെ ഷാൾ കാറ്റിൽ പറത്തി, ആ കുന്നിറങ്ങി അവർ രണ്ടുപേരും പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നിൽ നിന്ന് കുര്യാച്ചൻ അവരുടെ പോക്ക് നോക്കി കുറച്ചുനേരം നിന്നു..... അവൻ ടൗണിലേക്ക് പോയി......... ആ മലക്കോട്ടാം പാറയുടെ മണ്ണിലൂടെ രണ്ട് വെള്ളപ്രാവുകളെപ്പോലെ അവർ പള്ളിയിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്... 🚶‍♀️🚶‍♀️🤍 പള്ളിയിൽ പോക്ക് അപാരത ഭാഗം - 1 🤪 #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💖കലിപ്പന്റെ കാന്താരി #📖 കുട്ടി കഥകൾ

മുറ്റത്ത് പൊടിപടലങ്ങൾ പതുക്കെ അടങ്ങിത്തുടങ്ങി. ജോസഫിന്റെ വണ്ടി മലയിറങ്ങിപ്പോകുന്ന ശബ്ദം ദൂരെ എവിടെയോ മാഞ്ഞുപോയി. കുര്യാച്ചൻ ആ വടിവാൾ പതുക്കെ താഴെയിട്ടു. അവന്റെ കൈകൾ ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്—പേടികൊണ്ടല്ല, ഉള്ളിലെ ആ മൃഗം ഇനിയും അടങ്ങാത്തതുകൊണ്ട്! “അഹ്ഹ....ഹമ്മ്മ്... ഹുമ്മ്മ്..." ഓരോ ശ്വാസവും പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ചോരപ്പാടുകൾ കൂടുതൽ ചുവന്നു......... ഏലിക്കുട്ടി ഓടി അവന്റെ അടുത്തെത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏലിക്കുട്ടി: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) "കുര്യാച്ചാ... എന്റെ കർത്തവേ... നീ... നീ ഇതെന്താ ഈ ചെയ്തത്? നിന്റെ ദേഹം മുഴുവൻ ചോരയാണല്ലോടാ... ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്... പതുക്കെ ശ്വാസം വിട്....." 😭💔 കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവളെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ കനൽ പതുക്കെ അണയാൻ തുടങ്ങുന്നു. അവൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് ഏലിക്കുട്ടിയുടെ തോളിലേക്ക് പതുക്കെ ചാഞ്ഞു. കുര്യാച്ചൻ: "ഏലീ... ആഹ്... ഹൂ... ശ്വാസം... എനിക്ക്... എനിക്ക് ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ലടി.... ഇന്നിപ്പോ എല്ലാം തീർന്നു." 🐅 അവർ മുന്നുപേര്....... വിട്ടുമൂറ്റത്തേക്ക് നടന്നു...... കൃഷ്ണ: (അന്തംവിട്ടു നോക്കിനിൽക്കുന്നു) "കുര്യാച്ചാ... ഞാൻ... ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല നീ ഇത്രയും... പൈലിയെയും ജോസഫിനെയും നീ ഇങ്ങനെ..നേരിടും എന്ന്......" 😱 കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ മുറ്റത്തെ ആ തറയിൽ ഇരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചു. നെഞ്ചിലെ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവിൽ നിന്ന് ചോര വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുര്യാച്ചൻ: (പല്ലുകടിച്ചുകൊണ്ട്) "ഗ്ർർർ... ആഹ്..... ഏലീ... ആ പച്ചില... പച്ചില അരച്ച് വേഗം എടുത്തോണ്ട് വാ. ഈ വേദന... ഇത് മാറണം. എനിക്ക് ഇനിയും പണിയുണ്ട്. ഈ മൂന്ന് വണ്ടികൾ... ഇത് നാളെ മുതൽ റോഡിൽ ഇറങ്ങണം ഇറക്കാൻ ഇണ്ട്....."  ഏലിക്കുട്ടി വേഗം അകത്തേക്ക് ഓടി. അവൾ കാന്താരിയും പച്ചിലകളും മഞ്ഞളും ഒക്കെയായി തിരിച്ചെത്തി. കുര്യാച്ചന്റെ മുറിവിൽ അവൾ ആ മരുന്ന് വെച്ചപ്പോൾ അവൻ വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞു. കുര്യാച്ചൻ: "ആഹ്ഹ്ഹ്ഹ്... ഹമ്മ്മ്...... പതുക്കെ... പതുക്കെ ഏലീ... ആഹ്...... ഇതിലും വലിയ വേദനകൾ ഞാൻ അനുഭവിച്ചതാ... പക്ഷേ ഈ കരിമരുന്ന്... ഇത് ഉള്ളിലേക്ക് തുളഞ്ഞു കയറുന്നു.........ഹമ്മ് കുറച്ച്കൂടെ പണി ഉണ്ട് അഹ്ഹ....." 😫🔥 ഏലിക്കുട്ടി: (മരുന്ന് വെച്ചുകെട്ടിക്കൊണ്ട്) "നീ മിണ്ടാതിരി കുര്യാച്ചാ. നിന്റെ ഈ പിടിവാശിയാണ് നിന്നെ ഈ കോലത്തിലാക്കിയത്...😅.... ഇനി ആരെങ്കിലും നിന്നെ തൊടാൻ വരുമോ? ഈ മലക്കോട്ടാം പാറ മുഴുവൻ ഇപ്പോൾ നിന്റെ കഥയല്ലേ പറയുന്നത്." 🌿🩹 മുറ്റത്ത് ചോരയുടെ മണം പടർന്നു കിടക്കുകയാണ്. പൈലിയുടെയും ജോസഫിന്റെയും സാമ്രാജ്യം തകർത്തെറിഞ്ഞ ആവേശത്തിൽ കുര്യാച്ചൻ ഇപ്പോഴും കിതയ്ക്കുന്നുണ്ട്. “അഹ്ഹാ..ഹമ്മ്." അവന്റെ ശ്വാസം ഒരു കാട്ടുപുലിയുടേതുപോലെ ആഴത്തിൽ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 🐆 ഏലിക്കുട്ടി പതുക്കെ അവന്റെ മുറിവുകളിൽ മരുന്നിടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കാൻ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ പടിഞ്ഞാറേ മൂലയിൽ കിടക്കുന്ന ആ ലോറികളിലായിരുന്നു.  ഏലിക്കുട്ടി: (അവന്റെ തോളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട്) "ഡാ... നീ എങ്ങോട്ടാ ഈ നോക്കുന്നത്? അടങ്ങി ഇരിക്ക്. നിനക്ക് ഇനിയും പണിയുണ്ട് എന്നല്ലേ നേരത്തെ പറഞ്ഞത്... ആ പണിയൊക്കെ പിന്നെ ചെയ്യാം കേട്ടോ.ഇപ്പോൾ നീ ഒരിടത്തേക്കും പോകണ്ട." ✋ കുര്യാച്ചൻ: (തളർന്ന സ്വരത്തിൽ ഏലിക്കുട്ടിയെ നോക്കി) "ഏലീ... ആഹ്..ഹാ ഹ.... ഏലീ... പണി ചെയ്താൽ എനിക്ക് കുറച്ച് ആശ്വാസം തോന്നും... എനിക്ക് ഇനിയും കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തീർക്കാനുണ്ട്....പക്ഷേ നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് കേണ്ട്....... (ശുശ്രൂഷിച്ചാൽ) എനിക്ക് കുറച്ച് ആശ്വാസം തോന്നുന്നുണ്ട്...." 😌 അതുകേട്ടപ്പോൾ ഏലിക്കുട്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഏലിക്കുട്ടി: (വാത്സല്യത്തോടെ) "അയ്യടാ... ഇനി പണിയൊന്നും ചെയ്യണ്ട. നീ എന്റെ ഈ മടിയിൽ അങ്ങ് പതുക്കെ കിടന്നോ. എന്റെ മുന്നിൽ നീ വെറുമൊരു കൊച്ചു കുട്ടിയാ." 🥰 കൃഷ്ണ: (അടുത്തു നിന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) "അല്ല കുര്യാച്ചാ... നിന്റെ ദേഹം ആകെ മുറിഞ്ഞു ഇരിക്കുകയല്ലേ ആഴം ഉള്ള മുറിവ്കാൾ ഇണ്ട് . ഇനി കുറച്ചു ദിവസം ജോലി ഒന്നും ചെയ്യണ്ട. ഈ ഏലിക്കുട്ടി പറയുന്നതാണ് ശരിയാ....." ഏലിക്കുട്ടി: "അതെ അതേ... 😌 നീ എങ്ങും പോകണ്ട. പുറത്ത് കാട്ടിൽ നമ്മുടെ ആ പ്രിയപ്പെട്ട ഇടമുണ്ടല്ലോ, അവിടെ എന്റെ മടിയിൽ കിടന്നോടാ എന്റെ കുര്യാച്ചാ..." 🥰 കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ ഒന്ന് മുരണ്ടു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ അവന് വിശ്രമിക്കാൻ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. കുര്യാച്ചൻ: "ഇല്ല ഇല്ല... എനിക്ക് പണിയുണ്ട്. നാളെ എനിക്ക് ഒരു സ്ഥലം വരെ പോകണം. ഈ വണ്ടികൾ വെറുതെ ഇടാനുള്ളതല്ല." ഏലിക്കുട്ടി: (ഭാവം മാറി, അരയിൽ കൈകുത്തിക്കൊണ്ട്) "അത് നാളെ അല്ലേടാ...... ഇപ്പോൾ പണിയൊന്നുമില്ല. നീ ഒരിടത്തും പോകില്ല. ഇനി ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് നിന്റെ പ്ലാൻ എങ്കിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി നിന്നെ കെട്ടി ഇടും...... കേട്ടല്ലോ?....Wait and see..." 😁 കുര്യാച്ചൻ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) ഇംഗ്ലീഷോ.....😁 "ഡീ... എനിക്ക് പോയിട്ട് കാര്യമുണ്ട് എന്ന്..." 😌 ഏലിക്കുട്ടി: (കണ്ണുരുട്ടിക്കൊണ്ട്) "അനങ്ങാതെ അവിടെ ഇരുന്നോ... അധികം മിണ്ടിയാൽ മൊന്തക്ക് ഞാൻ കുത്തും...... 😡 ശ്വാസം വിടാതെ ഇരിക്ക്....." കുര്യാച്ചൻ:”ഓഒഒഒ ഇനി ശ്വാസം വിട്ടാൽ  തെക്കേ കുഴിമടത്തി കാണും "😁...... കുര്യാച്ചൻ: "ഇപ്പ.....!പന്നി.......പോഴത്താരം പറയുന്നോ ഇരണ്ണം കിട്ടവനെ......"കാത് പിടിച്ചും തിരിച്ചും കൊണ്ട്".....ഇനി പറയുമ....ഇഹെ......🤨....പറയുമോ എന്ന്....... കുര്യാച്ചൻ: “ ഇല്ല....ഇല്ല...അഹ്ഹാ....ഹാ... ഇല്ല് വിടാ ഡീ"...... "കാതില് നിന്നു വിട്ടു.......ഹമ്മ്മ......നിന്നെ ഞാൻ. വെറുതെ വിട്ടിരിക്കുന്നു......"😌 അതുകണ്ട് കൃഷ്ണയ്ക്ക് ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ വാ പൊത്തി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. 😂🤭 കൃഷ്ണ: "എന്റെ ദേവിയേ... ചന്തയിൽ വച്ച് പുലിയായവൻ ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ പൂച്ചയായല്ലോ! ആഴമുള്ള മുറിവാണ് ശരീരത്തിലുള്ളത്, പക്ഷേ ഉള്ളിലെ സ്നേഹം അതിലും വലുതാണ്. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പറ്റിയ സാധനങ്ങൾ തന്നെ......" ഏലിക്കുട്ടി: (ഗൗരവത്തിൽ) "ഡീ കൃഷ്ണാ... ചിരിക്കാതെ ആ കിണ്ടിയും വെള്ളവും ഇങ്ങെടുക്ക്. ഇവനെ ഒന്ന് കഴുകി വൃത്തിയാക്കട്ടെ. എഴുന്നേൽക്ക് ഡാ... ആ കട്ടിലിൽ ചെന്ന് ഇരിക്ക്." കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവൾ അവനെ കട്ടിലിൽ കൊണ്ടിരുത്തി മുറിവുകൾ കഴുകാൻ തുടങ്ങി. കുര്യാച്ചൻ: (ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട്) "മതി ടീ... മതി. നീ വിട് എന്നെ. ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം." 😅 ഏലിക്കുട്ടി: “അനങ്ങരുത്..... ഒരൊറ്റ കീറ് വെച്ചു തരും ഞാൻ. അടങ്ങിയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മുളക് പൊടി എടുത്ത് തേക്കും പറഞ്ഞേക്കാം......" 😡🔥 കൃഷ്ണ: 😂 "എന്റെ ദേവിയേ... ഇവളെ സമ്മതിക്കണം!" കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ കൃഷ്ണയെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. കുര്യാച്ചൻ: "കൃഷ്ണാ... നിനക്ക് അറിയാമോ? ഇവളുടെ ഒറിജിനൽ പേര് റോസി എന്നാണ്. 🤨 പക്ഷേ ഞാൻ ഇവളെ ഏലിക്കുട്ടി എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയാമോ? എന്റെ അമ്മയെപ്പോലെയാണ് ഇവൾ സംസാരിക്കുന്നത്. സ്വഭാവം ഇത് തന്നെ! 😆 എന്നെ ശല്യം ചെയ്യലാണ് എന്റെ അമ്മയുടെ മെയിൻ പരിപാടി, അത് തന്നെയാ ഇവൾക്കും...ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല......." കൃഷ്ണ: (അഭ്ഭുതത്തോടെ) "റോസിയോ? 😳 നല്ല പേരാണല്ലോടാ അത്. 😌 റോസി... അപ്പോൾ ഇനി മുതൽ റോസിക്കുട്ടി എന്ന് വിളിക്കാം!" 😁 ഏലിക്കുട്ടി (റോസി): (കൃഷ്ണയെ ഒന്ന് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു..😁..... എന്നിട്ട് കുര്യാച്ചന്റെ തലയ്ക്ക് ഒരു കൊട്ട് വെച്ചു കൊടുത്തു) "ഹമ്മ്... അമ്മയെപ്പോലെയാണോ? എന്നാൽ ആ സ്നേഹം നീ കുറച്ചുകൂടി അനുഭവിക്കും. മുളക് പൊടി എടുകാണ......ഡാ... ഡാ... ഇവിടെ അടങ്ങി ഇരുന്നോണം കേട്ടോ. ഞാൻ പോയി നിനക്ക് കുടിക്കാൻ ഒരു ചായ ഉണ്ടാക്കാം." ☕🌶️ കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ കട്ടിലിൽ ചാരി കിടന്നുദേഹത്തെ മുറിവുകൾ നീറുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ആ നീറ്റലിനേക്കാൾ വലിയൊരു തണുപ്പ് ഇപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്. മുൻപ് ഇതേ മണ്ണിൽ വെച്ച് അപമാനിതനായി പടിയിറങ്ങിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ നെഞ്ചിലെ കനം ഇന്ന് അലിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. റോസി അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കുര്യാച്ചന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു.  ആ ചായയുടെ മണത്തിലേക്കും റോസിയുടെ സ്നേഹത്തിലേക്കുമാണ്......... കൃഷ്ണ കിണ്ടിയിലെ വെള്ളവുമായി അടുത്തു വന്നു. അവൾ പതുക്കെ കുര്യാച്ചന്റെ കാലിലെ ചെളിയും ചോരയും കഴുകിക്കളയാൻ സഹായിച്ചു. കൃഷ്ണ: (പതുക്കെ) "കുര്യാച്ചാ... നീ എന്തിനാ റോസിയോട് അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത്? നിന്റെ അമ്മയെപ്പോലെയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പുറമെ ദേഷ്യം കാണിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിൽ അവൾക്ക് ഒരുപാട് സന്തോഷമായിട്ടുണ്ട്." 😊 കുര്യാച്ചൻ: (ആഴത്തിൽ ഒരു ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട്) "ഹമ്മ്... എനിക്കറിയാം കൃഷ്ണാ. ഈ പത്ത് കൊല്ലം ഞാൻ ജീവിച്ചത് തന്നെ അവൾക്ക് വേണ്ടിയാ. അവൾക്ക് ഒരു കുറവും വരരുത് എന്ന് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്ന് ചന്തയിൽ വെച്ച് ഞാൻ ചെയ്തതൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് എന്നോട് പേടി തോന്നിയോ എന്ന് എനിക്കൊരു സംശയം..." 😔 കൃഷ്ണ: "പേടിയല്ല കുര്യാച്ചാ... അത് നിന്റെ മേലുള്ള അവളുടെ അധികാരമാണ് സ്നേഹം💖. റോസിക്ക് നിന്നെ നന്നായി അറിയാം. നീ ഒരു രാക്ഷസനാകില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പാണ്........" അപ്പോഴാണ് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുടെയും മണം ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നത്. ചോരയുടെ ഗന്ധം മാറ്റി ആ വീടിന് ഒരു ഐശ്വര്യം വന്നതുപോലെ. റോസി ഒരു ഗ്ലാസിൽ കടുപ്പമുള്ള ചായയും കുറച്ച് പലഹാരവുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ആ പഴയ ഗൗരവം ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. റോസി (ഏലിക്കുട്ടി): "ദാ... ഇത് കുടിക്ക്. എന്നിട്ട് ആ മുറിവിൽ മരുന്ന് വെക്കാം. നീ എന്തിനാ അവിടെയിരുന്ന് വെറുതെ കഥ പറയുന്നത്? കൃഷ്ണാ, നീയും കുടിക്ക്." ☕ കുര്യാച്ചൻ ചായ ഗ്ലാസ് കയ്യിലെടുത്തു. റോസി അവന്റെ അടുത്തു വന്നിരുന്നു പതുക്കെ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ മുറിവിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറയുന്നത് കുര്യാച്ചൻ കണ്ടു............ കുര്യാച്ചൻ: "എന്താടി... നീ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ കാന്താരി തന്നെയാണോ അതോ എന്റെ റോസിയാണോ?" 😉 റോസി: (അവന്റെ മുറിവിൽ പതുക്കെ തൊട്ടുകൊണ്ട്) "മിണ്ടാതിരിക്ക് കുര്യാച്ചാ. നിനക്ക് ഇതൊക്കെ ഒരു തമാശയായിരിക്കും. പക്ഷേ, ഈ മുറിവുകൾ കാണുമ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിലാടാ വെട്ടുന്നത്. ആ പൈലിയും ജോസഫും ഇനി തിരിച്ചുവരില്ല എന്ന് എനിക്കുറപ്പാണ്........ പക്ഷേ, നീ... നീ പഴയ കുര്യാച്ചനായി തന്നെ ഇരിക്കണം. എനിക്ക് എന്റെ പഴയ കള്ളച്ചിരിയുള്ള കുര്യാച്ചനെ മതി." 🥺❤️ കുര്യാച്ചൻ: (അവളുടെ കൈ പതുക്കെ ചേർത്തുപിടിച്ചു) "ആഹ്... ഹമ്മ്... സാരമില്ലടി. ഇനി ഈ നാട്ടിൽ ഒരാളും നമ്മുടെ പടിവാതിൽ കടന്നു വില്ലത്തരത്തിന് വരില്ല. നാളെ ഞാൻ ടൗണിലേക്ക് പോകുന്നത് വെറുതെയല്ല. നമ്മുടെ ലോറികൾ ഓടിക്കാൻ ചങ്കൂറ്റമുള്ള പിള്ളേരെ എനിക്ക് വേണം. 🚜 പന്ത്രണ്ട് ഏക്കറിൽ പണിയെടുക്കാൻ പത്തുപേർ വരും. ഇനി ഈ മലക്കോട്ടാം പാറ നമ്മുടെ സാമ്രാജ്യമാണ് റോസി." 👑 റോസി: (കുര്യാച്ചന്റെ തലയിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട്) "ആ സാമ്രാജ്യം ഒക്കെ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ. ഇന്ന് നീ എന്റെ മടിയിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങണം. നിന്റെ ശ്വാസം എനിക്ക് കേൾക്കണം. എങ്കിലേ എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടു." 🥰 കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ റോസിയുടെ മടിയിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. ദൂരെ കാട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു കാട്ടുപക്ഷിയുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം. ആകാശത്ത് നിലാവുണ്ട്. പടിഞ്ഞാറേ മൂലയിൽ കിടക്കുന്ന ആ വണ്ടികൾ ഈ വീടിന്റെ കാവൽക്കാരായി അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ കണ്ണടച്ചു. പത്ത് കൊല്ലത്തിന് ശേഷം ആദ്യമായി അവൻ ശാന്തമായി ഒന്ന് ഉറങ്ങാൻ പോവുകയാണ്....... കൃഷ്ണ: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) "ഇതാണ് ശരിക്കുള്ള വിജയം. സ്നേഹം ആണ് ഇവിടെ...എന്റെ വീട്ടിൽ നരകം ആയിരുന്നു......" "പക്ഷേ, മലയിറങ്ങിപ്പോയ ജോസഫിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ പക അത്ര പെട്ടെന്ന് അടങ്ങുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല....... കുര്യാച്ചൻ ഉറങ്ങുമ്പോഴും, താഴെ ടൗണിൽ പുതിയ ചില പ്ലാനുകൾ അണിയറയിൽ ഒരുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു....👿അങ്ങ് ദൂരെ.....പൈലിയുടെ....വീട്ടിൽ..... തുടറുന്നു...... കുര്യാച്ചൻ റോസിയുടെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണ പതുക്കെ ആ പ്ലേറ്റിലിരുന്ന മിക്ചർ കയ്യിലെടുത്തു. ഓരോന്ന് വായിലേക്ക് ഇടുമ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക തെളിച്ചം........ 😋 കൃഷ്ണ: (മിക്ചർ കഴിച്ചു കൊണ്ട്) "റോസി ചേച്ചി... എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പലഹാരമാ ഈ മിക്ചർ! അഹ്... ഹാ... കൊള്ളാം ഇട്ടോ..... ഈ വീട്ടിൽ ഒളിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന നിധികളാണോ ഇതൊക്കെ?" 😁 റോസി: അതേ.അതേ..നിധി....ഇണ്ട് .... ഓരോന്ന് പുറത്തുവരുന്നുണ്ടല്ലോ........😁 റോസി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു പഴയ ഓർമ്മയുടെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. റോസി: "മ്മ്... നിനക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ നീ നന്നായി കഴിച്ചോ കൃഷ്ണാ............... കുര്യാച്ചൻ വരുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചിലത് കരുതി വെക്കുന്നത് ആണ് അവൻ....അവന്റെ ഹോബി.....അതിരിക്കട്ടെ... അവൻ എന്തേ? കൃഷ്ണൻ രാവിലെ പോയതാല്ലോ ജോലിയുടെ കാര്യത്തിന്... അവനെ പിന്നെ കണ്ടില്ലല്ലോ?" 🤔 കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്ന് അവരെ നോക്കി. കൃഷ്ണൻ തന്റെ വിശ്വസ്തനാണെന്ന് അവന് അറിയാം. കൃഷ്ണ: "അവൻ വരും ചേച്ചി... ചില ഏർപ്പാടുകൾ നോക്കാൻ പോയതാ..ജോലിയുടെ കാര്യം ഇണ്ട്." റോസി: (കൃഷ്ണയോട് സ്നേഹത്തോടെ) "ഹ്ഹാ... അത് പോട്ടെ. നീ ഇന്നലെ വന്നപ്പോൾ ആടുകളയിൽ  ചെന്നിരുന്നില്ലേ... അവിടെ ആ വലിയ മരത്തിന്റെ പെട്ടി കണ്ടില്ലേ? അതിൽ നിറയെ ഈ മിക്ചർ ഇരിപ്പുണ്ട്. നീ പോയി നിനക്ക് വേണ്ടത് എടുത്തു കഴിച്ചോ. ഒന്നും ബാക്കി വെക്കണ്ട" 😁...... കൃഷ്ണ: “ഹേ 😍 അയ്യോ... സത്യമാണോ? എന്നാൽ പിന്നെ ഞാനിപ്പോ വരാം....😄.." 🏃‍♀️ കൃഷ്ണ ആവേശത്തോടെ അകത്തേക്ക് ഓടി. അവളുടെ ആ ഒരു സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ കുര്യാച്ചനും റോസിയും പരസ്പരം നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.😂🤭  കുര്യാച്ചൻ: (പതുക്കെ റോസിയുടെ കൈ തടവിക്കൊണ്ട്) "കണ്ടോ റോസി... നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു സന്തോഷം ഈ കൊച്ചു കാര്യങ്ങളിലുണ്ട്........ ആ മിക്ചർ പെട്ടി പോലും കൃഷ്ണയ്ക്ക് വലിയൊരു നിധിയാണ്. പത്തു കൊല്ലം മുൻപ് ഇതൊന്നും ആസ്വദിക്കാൻ നമുക്ക് പറ്റിയിട്ടില്ല." 🥺 റോസി: (അവന്റെ നെറ്റിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട്) "പഴയതൊന്നും ഇനി ഓർക്കണ്ട കുര്യാച്ചാ. നീ ഇത്രയും കാലം അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടിനുള്ള ഫലം ദൈവമായിട്ട് തന്നതാ ഇതൊക്കെ. നീ ഇപ്പോൾ മിണ്ടാതെ കിടന്നു ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്. നാളെ വെളുപ്പിന് എഴുന്നേൽക്കേണ്ടതല്ലേ?" 🥰 കുര്യാച്ചൻ പതുക്കെ കണ്ണടച്ചു. റോസിയുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ തലമുടിയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നടന്നു. ദൂരെ പടിഞ്ഞാറേ മൂലയിൽ കിടക്കുന്ന ലോറികളുടെ എഞ്ചിന്റെ മണം ഇപ്പോഴും വായുവിലുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ ഉമ്മറത്ത് ഇപ്പോൾ പടർന്നു പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്നത് റോസിയുടെ കരുതലിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ഗന്ധമാണ്. മലക്കോട്ടാം പാറയുടെ ശാന്തതയിൽ കുര്യാച്ചൻ റോസിയുടെ മടിയിൽ തലചായ്ച്ച് വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അങ്ങ് ദൂരെ ടൗണിലെ തിരക്കേറിയ ജംഗ്ഷനിൽ മരണത്തിന്റെ നിഴൽ പരക്കുകയായിരുന്നു. ദൂരെ ടൗണിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ പുതിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു. "ടൗണിൽ......ഒരിടത്ത് ഒരു കറുത്ത ജീപ്പ് വന്നു " കറുത്ത ഗ്ലാസ് വെച്ച, ആരെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപമുള്ള രണ്ട് അപരിചിതർ അവിടേക്ക് വന്നത്. അവരുടെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ ഒരു കറുത്ത ജീപ്പ് വന്നു നിന്നു. അതിൽ നിന്നിറങ്ങിയ രൂപങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ നാട്ടുകാർക്ക് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി. ഗൗരവക്കാരനായ ഒരുത്തൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോട്ടോ കടക്കാരന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി..... അജ്ഞാതൻ: "നോക്ക്... ഈ ഫോട്ടോയിൽ കാണുന്ന ഇവരെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?" 🤨 കടക്കാരൻ ആ ഫോട്ടോ കയ്യിലെടുത്തു. അതിൽ കൃഷ്ണാ.കൃഷ്ണൻ അല്പം ചെറുപ്പത്തിലുള്ള രൂപമായിരുന്നു. കടക്കാരൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. കടക്കാരൻ: "ഇല്ല... ഇങ്ങനെയുള്ളവരെ... ഇവിടെ എങ്ങും കണ്ടിട്ടില്ല..." അതുകേട്ടതും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഗുണ്ട കടക്കാരന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ ആവേശവും ദേഷ്യവും ആ ജംഗ്ഷനെ വിറപ്പിച്ചു....... ഗുണ്ട: "കളിപ്പിക്കല്ലേടാ! ഇവർ ഈ നാട് വിട്ടു വന്നവരാ... എങ്ങോട്ട് വന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചെറിയൊരു സൂചന കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. സത്യം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ഈ കട ഇന്നുണ്ടാകില്ല......" 🤬🔥 കടക്കാരൻ പേടിച്ച് വിറച്ചു. അപ്പോഴാണ് ആ സംഘത്തിന്റെ തലവൻ....... ആ ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിൽ ചാരി നിന്നിരുന്നവൻ പതുക്കെ ഗ്ലാസ് മാറ്റിയത്. അവന്റെ ആ നോട്ടം തന്നെ ഒരു വലിയൊരു യുദ്ധം തുടങ്ങാൻ പോകുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ കടക്കാരന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവൻ: "അഹ്.ഹഹ്... അവർ നാടുവിട്ടത് ഒരു വലിയൊരു കാര്യം ബാക്കി വെച്ചിട്ടാണ്. എങ്ങോട്ട് ഒളിച്ചാലും അവരെ തേടി ഞാൻ വരുമെന്ന് അവർക്ക് രണ്ടും. പെരുകും അറിയാം." 😏 കടക്കാരൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു: "അല്ല... നിങ്ങളുടെ പേര്...?" അവൻ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കൈ മടക്കിക്കേറ്റി...... ആകാശത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് വളരെ ഗൗരവത്തിൽ കടക്കാരന്റെ നോക്കി..... എന്നപോലെ പറഞ്ഞു: സേതു: "എന്റെ പേര്... സേതു. പുലിക്കാട്ടിൽ സേതു.....😎🔥" സേതുവിന്റെ പേര് കേട്ടതും കടയിലുണ്ടായിരുന്നവർ പോലും പതുക്കെ തടിതപ്പി.  ആ കറുത്ത ഭൂതകാലം കൃഷ്ണാ.കൃഷ്ണൻ തേടി..... ഒരു സേതുവിന്റെ രൂപത്തിൽ വീണ്ടും അവതരിച്ചിരിക്കുകയാണ്........... സേതു: (തന്റെ കൂടെയുള്ളവരോട്) "വണ്ടി എടുക്കടാ.....അവരെ  ഇന്നുതന്നെ എനിക്ക് കാണണം" ജീപ്പ് ചക്രങ്ങൾ ടാറിട്ട റോഡിൽ ഉരസി വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കുതിച്ചു പാഞ്ഞു.  മലക്കോട്ടാം പാറയുടെ മുകളിൽ കുര്യാച്ചൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.......പുതിയ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു...... തന്റെ പടിവാതിൽ വരുമോ?👹 തുടരും... അഭിപ്രായങ്ങൾ ഒക്കെ പറയണേഇട്ടോ ................ ഇനിയും വരാം ഇട്ടോ 😉 🤙 പന്ത്രണ്ടിലൊന്ന് കാന്താരി 🔥🌶️ (ഭാഗം - 11) #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💖കലിപ്പന്റെ കാന്താരി