#📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ # തുടർക്കഥ ഭാഗം 79 . # അനീറ്റ റൂമിനുള്ളിൽ അങ്ങോട്ടമിങ്ങോട്ടും അക്ഷമയായി നടക്കവേ പെട്ടന്ന് ഫോൺ ശബ്ധിച്ചു.... ചുറ്റുമിരുന്ന ഡോക്ട്ടറെയും മറ്റൊരു സ്ത്രീയെയും മറികടന്നു അവർ ഫോൺ എടുത്തു.... അങ്ങേതാലയ്ക്കൽ നിന്ന് കേട്ട വാർത്ത അവരുടെ മനം നിറയ്ക്കാൻ പോന്നതായിരിക്കണം മുഖം സന്തോഷത്തിൽ കൂടുതൽ ചുവന്നു തുടുത്തു.... എന്തൊക്കെയോ കണക്ക് കൂട്ടലുകൾ ആ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന് മറ്റുള്ളവർക്ക് വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു...... *******-******** ഈ സമയം ഇൻസ്പക്റ്റർ മീനു ജെനിയുടെ വീട്ടിൽ എത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു... ജെനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതിനു മുൻപ് അവർ കൂടെ വന്ന വനിതാ പോലീസ്കാരോട്എന്തോ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.... നോക്ക് ജെനി... ഇനി ഞങ്ങളോട് സഹകരിക്കണം... നിന്റ ഭർത്താവോ കുട്ടികളോ ഒരിക്കലും അന്ന് നടന്ന സംഭവം അറിയില്ല... ഇത് എന്റെ വാക്കാണ്.... തീർത്തും താൻ പെട്ടു പോയെന്ന് അപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് മനസ്സിലായത്... ഞാൻ... ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം... മാഡം പറഞ്ഞോളൂ.... ആ ഗ്രന്ഥം... അത് വേണം ഞങ്ങൾക്ക്... അത് മുകുന്ദേട്ടൻ ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു... ഞാൻ കൊടുക്കാമെന്നു വാക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.... അത് സാരമില്ല... നിനക്ക് പോലും അറിയാത്ത ഒത്തിരി കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. അത് ഞാൻ വഴിയേ പറയാം. ഇതിപ്പോ ഞങ്ങളെ ഏല്പിക്കുക.... പക്ഷേ മാഡം... അത് പൂജ ചെയ്ത് ശുദ്ധിയാക്കി നിലവറയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്... അത് സാരമില്ല.. ഒരുപാട് ജീവനുകൾ കവർന്നെടുത്ത ചില ആചാരങ്ങൾ ഉണ്ട്... അത് നമുക്ക് തത്കാലം മറക്കാം... നിന്റ അച്ഛന്റെ ജീവൻ പോലും കവർന്നെടുത്തത് അങ്ങനെ ഒരു ആചാരമല്ലേ....? കുറ്റബോധത്തോടെ അവൾ തല താഴ്ത്തി... എനി വേ. നമ്മുക്കത് മറക്കാം... ഇതിന്റ യഥാർത്ഥ അവകാശി ശരിക്കും ആരെന്ന് അറിയുമോ ജെനിക്ക്... ഉമേച്ചി.... അല്ല..... ഭദ്ര.... ങ്ങേ.... അതെങ്ങനെ....? അത് ഭദ്രയല്ല... അവളുടെ പേര്...സാക്ഷാൽ സീതലക്ഷ്മി... അയ്യോ.... ഞെട്ടിപ്പോയി ജെനി... അവർ മരിച്ചതല്ലേ കുഞ്ഞുനാളിൽ... എങ്ങനെ...? കാവിലെ ഇത്സവത്തിനിടയിൽ തീ പിടുത്തത്തിൽ.... അല്ല... അവൾ ജീവനൊടുണ്ട്... അവളാണ് ഭദ്ര..... അപ്പൊ.... ഉമേച്ചി... പറയാം.... ആദ്യം ഇതൊക്കെ ഒന്ന് ശരിയാവട്ടെ..... (തുടരും)

#📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ # തുടർകഥ ഭാഗം 78 # ചെറുകാറ്റിൽ മുഖത്തേക്ക് പാറിവീണ അളകങ്ങൾ വലത്തേ കൈകൊണ്ട് മാടിയോതുകുന്നതിനിടയിലും, പിന്നിലൂടെ ഇടത് കൈകൊണ്ട് മുകുന്ദനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ഉമ.... അനിഷ്ട്ടമൊന്നും തോന്നിയില്ലെങ്കിലും മുകുന്ദന് എന്തോ ഒരു വല്ലായ്മ്മ തോന്നി... തന്നെക്കാൾ കുറഞ്ഞത് പത്തു വയസ്സിനെങ്കിലും മുതിർന്ന ഉമേച്ചിയുമായി അൽപ്പം മുൻപ് വരെ കാട്ടിക്കൂട്ടിയ ചെയ്തികൾ ഓർക്കവേ വല്ലാത്ത ജാള്യം തോന്നി... മുൻപും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ ആഗ്രഹം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്... വല്ലാണ്ട്.... പക്ഷേ ഇങ്ങനൊക്കെ ആയി തീരിമെന്ന് കരുതിയില്ല.... എന്താ മുകുന്തു നീ ചിന്തിക്കണേ...? ഏയ് ഒന്നുമില്ല ഉമേച്ചി.... അല്ല... നിനക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നുന്നുണ്ടോ ഇപ്പൊ....? അതല്ല... ഞാൻ.... എന്തിന്...? അറിവായ കാലം മുതൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ കൂട്കൂട്ടിയമോഹങ്ങൾ... അതിൽ എന്നെ മോഹിപ്പിച്ച ഏക പുരുഷൻ... അതാണ് നീ.... അതിനു ഉമേച്ചി... നമ്മൾ പരസ്പരം ഇവിടെ വരും മുൻപ് കണ്ടിട്ട് കൂടിയില്ല. പിന്നെങ്ങനെ....? ചിലതൊക്കെ അങ്ങനെ ആണ് മുകുന്തു... നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്നതിനപ്പുറം കാലത്തിന്റെ ചില നിയതികൾ ഉണ്ട്... പ്രവചനങ്ങൾക്കും. പ്രതീകഷകൾക്കും അപ്പുറമുള്ളവ.... എന്നാലും... ഇതൊക്കെ.. എങ്ങനെ...? ഉത്തരമുണ്ട്.. എല്ലാത്തിനും.. ഞാൻ പറയാം.... വിധവ ആകും മുൻപ് ഭർതൃ ഗ്രഹത്തിൽ എനിക്ക് കിട്ടിയ പേര് മച്ചിയെന്ന്... കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടും.. മൂന്നു വർഷത്തെ ദാമ്പത്യത്തിനിടയിൽഒരു കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കാൻ കഴിയാത്തവളെ സമൂഹം പിന്നെന്ത് പേര് വിളിക്കും അല്ലേ....? ഒരിക്കൽ പോലും ദാമ്പത്യ സുഖം അനുഭവിക്കാൻ വിധിയില്ലാതിരുന്ന എനിക്കെങ്ങനെ കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകാൻ കഴിയും...? അപ്പൊ ഉമേച്ചി....? അവന്റ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം എന്നോണം അവൾ വിരൽ ചൂണ്ടിയ കിടക്കവിരിയിലേക്ക്നോക്കി സ്ഥബ്ധനായി ഇരുന്നു മുകുന്ദൻ... രക്തക്കറ പടർന്ന് പിടിച്ച കിടക്കവിരിയിൽ നോക്കി അവൾ പറഞ്ഞു... ഇന്ന് ഇത്രേം കാലത്തിനിടയിൽ ഞാൻ പെണ്ണായി... എന്നെ പെണ്ണാക്കി മാറ്റിയ.. എന്നിലെസ്ത്രീത്വത്തെ ധന്യമാക്കിയ എന്റെ പുരുഷാ..... ഞാൻ കാത്തിരുന്നത് ഈ നിമിഷത്തിനായി മാത്രമായിരുന്നു... പക്ഷേ വൈകി പോയി.... ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഉമയെ നോക്കി മിഴിച്ചിരുന്നു മുകുന്ദൻ.... (തുടരും)