#தற்காப்பு
என் எலும்பு மருத்துவர் என்னிடம் கேட்டார், ஊசி அப்பாயிண்ட்மென்ட்டை ஏன் கேன்சல் செய்தேன் என்று.
தூங்கும் முன் செய்யும் 15 நிமிட பழக்கம் என் காலை குதிகால் வலியை எப்படி நிறுத்தியது என்று சொன்னபோது, அவர் தன் நோட்பேடை எடுத்து எழுதிக்கொண்டார்.
நான் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை.
அந்த ஊசியைப் பற்றி நான் வாரக்கணக்கில் பயந்துகொண்டிருந்தேன்.
என் அபார்ட்மென்ட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொரு அம்மாவிடமும் ஒரு பயங்கர அனுபவம் இருந்தது.
"குதிகால் எலும்பு பிஸ்கட் மாதிரி ஆகிடும்."
"ஆறு மாசம் கழிச்சு வலி இன்னும் மோசமா திரும்பி வரும்."
"என் பக்கத்து வீட்டுக்காரிக்கு மூணு ஊசி போட்டாங்க, அப்புறமும் சர்ஜரி பண்ணியாச்சு."
ஆனா நான் ஆரம்பத்திலிருந்து சொல்கிறேன்.
========
எனக்கு 42 வயசு.
புனேவில் என் கணவர், மாமியார், இரண்டு குழந்தைகளோடு வசிக்கிறேன்.
22 வருடமாக இந்த வீட்டை நடத்துவது நான்தான்.
முதலில் எழுவது நான். கடைசியாக உட்காருவதும் நான்.
பதினான்கு மாதங்களுக்கு முன்னால், என் இடது குதிகாலில் வலி தெரிய ஆரம்பித்தது.
ஆரம்பத்தில் கூர்மையாக இல்லை. நீண்ட நேரம் நின்ற பிறகு ஒரு மந்தமான வலி.
நான் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை.
என்ன செய்வது? சாப்பாடு தானாக சமைத்துக்கொள்ளாதே.
ஆனால் இரண்டு மாதங்களுக்குள், அந்த மந்தமான வலி வேறொன்றாக மாறியது.
ஒவ்வொரு காலையும், என் கால் தரையைத் தொட்ட நொடி, யாரோ என் குதிகாலில் சூடான ஊசியை செலுத்துவது போல் இருந்தது.
படுக்கை அருகில் இருக்கும் மேஜையைப் பிடிக்க வேண்டும், வலி குறையும் வரை காத்திருக்க வேண்டும், பிறகு மெதுவாக நொண்டி நொண்டி பாத்ரூமுக்குப் போக வேண்டும்.
என் மாமியார் கவனிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.
"ஏன் இப்படி நடக்கிற?"
"உடம்பு வலிதான், போயிடும்," என்று சொல்வேன்.
ஆனால் போகவே இல்லை.
மோசமாகிக்கொண்டே இருந்தது.
நான்காம் மாதத்தில், சமைக்கும்போது டைமர் வைக்க ஆரம்பித்தேன்.
இருபது நிமிடம் நிற்பேன், பிறகு உட்கார வேண்டும்.
எரிச்சல் குதிகாலில் ஆரம்பித்து கெண்டைக்காலுக்கும், பிறகு கீழ் முதுகுக்கும் ஏறும்.
பண்டிகைகளைக் கண்டாலே பயமாக இருந்தது.
நவராத்திரி வந்தது, ஒரு ஆரத்தி கூட நிற்க முடியவில்லை.
மற்ற பெண்கள் நிற்கும்போது நான் ஓரத்தில் உட்கார்ந்திருந்தேன்.
அன்று என் மாமியார் என்னைப் பார்த்த பார்வை என்னால் மறக்கவே முடியாது.
நான் ஒரு கிழவி மாதிரி உணர்ந்தேன்.
எனக்கு 42 வயசுதான், ஆனால் 60 வயசு ஆன மாதிரி உணர்ந்தேன்.
========
அப்போதுதான் கடைசியாக மருத்துவரிடம் போனேன்.
அவர் எக்ஸ்-ரே எடுத்தார். என் குதிகாலை அழுத்திப் பார்த்தார். அறை முழுவதும் நடக்கச் சொன்னார்.
"குதிகால் முள், பிளான்டார் ஃபாசியிட்டிஸ்," என்றார். "உங்க வயசுல ரொம்ப காமன்.
எடையைக் குறைங்க, MCR செருப்பு போடுங்க, ஸ்ட்ரெச்சிங் பண்ணுங்க."
நானும் அப்படியே செய்தேன்.
MCR செருப்பு வாங்கினேன். ஆர்த்தோபீடிக் கடையில் "நல்ல" வகை ₹1,200.
பகல் நேரத்தில் கொஞ்சம் உதவியது.
ஆனால் ஒவ்வொரு காலையும் அதே குத்தும் வலி. அதே நொண்டி நடை.
ஸ்ட்ரெச்சிங் பயிற்சிகள் செய்தேன்.
சுவரில் சாய்ந்து கெண்டைக்கால் ஸ்ட்ரெச்.
படுக்கையிலிருந்து எழும் முன் டவல் ஸ்ட்ரெச்.
பத்து நிமிடம் நிவாரணம் கிடைக்கும்.
பிறகு சமைக்க ஆரம்பித்ததும் வலி திரும்பி வரும்.
ஒவ்வொரு இரவும் சூடான நீரில் கால் ஊற வைத்தேன்.
கடுகு எண்ணெய் மசாஜ்.
என் பக்கத்து வீட்டுக்காரி, கேரளாவிலிருந்து அவங்க கஸின் அனுப்பிய ஆயுர்வேத பாமை சத்தியமா நல்லா வேலை செய்யும் என்றாள்.
அதையும் முயற்சித்தேன்.
எதுவும் வேலை செய்யவில்லை.
காலைகள் இன்னும் சித்ரவதையாகவே இருந்தன.
========
நான்கு மாதம் இப்படியே போன பிறகு, மீண்டும் மருத்துவரிடம் போனேன்.
அவர் என்னை பிசியோதெரபிஸ்ட்டிடம் அனுப்பினார்.
எட்டு சிகிச்சைகள். ஒன்றுக்கு ₹800. மொத்தம் ₹6,400.
பிசியோதெரபிஸ்ட் நல்லவர்.
பயிற்சிகள் கற்றுக்கொடுத்தார்,
அல்ட்ராசவுண்ட் தெரபி செய்தார், கால் டேப் போட்டார்.
ஒவ்வொரு சிகிச்சைக்குப் பிறகு இரண்டு மூன்று நாள் நன்றாக இருக்கும்.
பிறகு வலி அப்படியே திரும்பி வரும்.
"பயிற்சிகளை தொடர்ந்து செய்யணும்," என்றார்.
ஆனால் எப்போது செய்வது?
எனக்கு ஒரு வீட்டை நடத்த வேண்டும்.
இரவு எல்லாருக்கும் சாப்பாடு போட்டு, எல்லாரும் அமைதியான பிறகு, நிற்கவே முடியாது, பயிற்சி செய்வது எங்கே?
========
பிசியோதெரபி வேலை செய்யாத பிறகு, வலி மாத்திரைகளை நம்ப ஆரம்பித்தேன்.
முதலில் பாரசிட்டமால். பாரசிட்டமால் வேலை செய்யாதபோது இபுப்ரோஃபன்.
காலை சாப்பாடு சமைக்கவே தினமும் இரண்டு மாத்திரை போட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
மதியம் இன்னும் இரண்டு.
வயிறு எரிய ஆரம்பித்தது. அசிடிட்டி.
ஒரு வலிக்குத் தீர்வு தேடி இன்னொரு வலியை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.
அப்போது என் கணவர் சொன்னார், போதும் இனி.
"மறுபடியும் டாக்டர் கிட்ட போ. எதுவும் வேலை செய்யல்லன்னு சொல்லு."
நானும் போனேன்.
========
மருத்துவர் என் குதிகாலை மீண்டும் பரிசோதித்தார். பழைய எக்ஸ்-ரே பார்த்தார்.
உதடுகளை இறுக்கினார்.
"கன்சர்வேட்டிவ் சிகிச்சைகள் வேலை செய்யவில்லை," என்றார். "ஸ்டீராய்ட் ஊசி போடலாம் என்று நினைக்கிறேன். வலி குறையும்."
என் மனசு உடைந்தது.
நிறைய கதைகள் கேட்டிருக்கிறேன்.
மூன்று மாதம் வேலை செய்யும் ஊசி, பிறகு நிற்கும்.
குதிகால் பேட் மெலிந்துவிடும்.
ஊசி மேல் ஊசி போட்ட பெண்கள், கடைசியில் சர்ஜரி பண்ண வேண்டி வந்தது.
"இதுக்கு முன்னால வேற ஏதாவது முயற்சிக்க முடியுமா?" என்று கேட்டேன்.
அவர் தலையை ஆட்டினார்.
"இந்த நிலையில் ஊசிதான் அடுத்த ஸ்டாண்டர்ட் ஸ்டெப். அடுத்த மாதம் அப்பாயிண்ட்மென்ட் போடலாம்."
அவர் அறையை விட்டு வெளியே வந்து காரில் உட்கார்ந்து அழுதேன்.
========
அன்று இரவு தூக்கம் வரவில்லை.
இரவு 2:30 மணிக்கு படுக்கையில் உட்கார்ந்து "heel pain injection side effects", "how to avoid heel spur surgery" என்று கூகுளில் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.
பயங்கர அனுபவங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் படித்தேன்.
பிறகு ஒரு வித்தியாசமான விஷயம் கண்ணில் பட்டது.
டெல்லியைச் சேர்ந்த ஒரு பிசியோதெரபிஸ்ட் ஒரு வீடியோ போட்டிருந்தார், காலை குதிகால் வலி ஏன் மிக மோசமாக இருக்கும் என்று விளக்கினார்.
எட்டு மணி நேரம் ஓய்வெடுத்த பிறகு, லாஜிக்கலாக வலி குறைவாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் ஏன் அதிகமாக இருக்கும் என்று.
அவருடைய விளக்கம் எல்லாவற்றையும் மாற்றியது.
========
அவர் சொன்னார்: "நீங்கள் தூங்கும்போது உடல் தன்னைத் தானே குணப்படுத்திக்கொள்ளும்.
பிளான்டார் ஃபாசியாவில் (குதிகாலில் உள்ள தடிமனான திசு) ஏற்பட்ட நுண் கிழிசல்களை சரிசெய்ய collagen நாரிழைகளை(fibers) அனுப்பும். இது நல்லது போல் தெரிகிறது.
ஆனால் ஒரு பிரச்சனை இருக்கிறது."
"நீங்கள் தூங்கும்போது, உங்கள் பாதம் இயல்பாகவே கீழ்நோக்கி சாயும். இந்த நிலையில், உங்கள் பிளான்டார் ஃபாசியா சுருங்கி இருக்கும். இறுக்கமாக சுருண்டு இருக்கும்."
"அதனால் உடல் அந்த கிழிசல்களை சுருங்கிய நிலையில் சரிசெய்கிறது. இரவு முழுவதும், மணிக்கணக்கில், உங்கள் ஃபாசியா அழுத்தமாக சுருங்கிய நிலையில் தைக்கப்படுகிறது."
"பிறகு காலை வருகிறது. நீங்கள் காலை படுக்கையிலிருந்து இறக்குகிறீர்கள்.
பாதம் தரையைத் தொடுகிறது. அந்த முழு பழுது வேலையும் கிழிந்துவிடுகிறது."
"ஏனென்றால் ஃபாசியா சுருங்கிய நிலையில் குணமானது. இப்போது திடீரென நீட்ட வேண்டி வருகிறது."
நான் அந்த பகுதியை மூன்று முறை பார்த்தேன்.
அதுதான் அந்த குத்தும் வலி. அந்த "ஆணி படுக்கை" உணர்வு.
இது வெறும் வீக்கம் அல்ல. வெறும் விறைப்பு அல்ல.
உங்கள் சொந்த குணமாகும் செயல்முறை ஒவ்வொரு காலையும் கிழிந்துகொண்டிருக்கிறது.
========
திடீரென்று எனக்குப் புரிந்தது ஏன் எதுவும் வேலை செய்யவில்லை என்று.
MCR செருப்பு பகலில் மட்டுமே உதவும். தூங்கும்போது எந்தப் பயனும் இல்லை.
ஸ்ட்ரெச்சிங் தற்காலிக நிவாரணம் தரும், ஆனால் இரவில் ஃபாசியா சுருங்கி குணமாவதை தடுக்காது.
வலி மாத்திரைகள் வலியை மறைக்கும், ஆனால் கிழிவதை நிறுத்தாது.
பிசியோதெரபி உதவும், ஆனால் இரவு நேர சேதம் முன்னேற்றத்தைத் தொடர்ந்து அழிக்கும்.
தூங்கும்போது என்ன நடக்கிறது என்பதை எதுவும் சரிசெய்யவில்லை.
========
அந்த வீடியோ தீர்வையும் விளக்கியது.
இரவு முழுவதும் ஃபாசியாவை மெதுவாக நீட்டிய நிலையில் வைத்தால், கொலாஜன் நாரிழைகள்(collagen fibers) நீட்டிய நிலையில் திசுவை சரிசெய்யும்.
திசு நீளமாக குணமாகும், சுருக்கமாக அல்ல.
அதனால் காலையில் கால் தரையைத் தொடும்போது, கிழிய ஒன்றும் இருக்காது.
அவர் குறிப்பிட்ட அழுத்த அளவு கொண்ட கம்ப்ரஷன் ஸ்லீவ்களைப் பற்றிச் சொன்னார்.
15 முதல் 25 mmHg.
தூங்கும்போது பாதத்தை லேசாக வளைத்த நிலையில் வைக்க போதுமான அழுத்தம், ஆனால் ரத்த ஓட்டத்தை நிறுத்தும் அளவு இல்லை.
நான் இதைப் பற்றி கேள்விப்பட்டதே இல்லை.
மணிக்கணக்கில் தேடினேன்.
Restep என்ற நிறுவனம் சரியாக இதையே தயாரிப்பதைக் கண்டேன்.
பிளான்டார் ஃபாசியிட்டிஸுக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட க்ரேடுவேட்டட் கம்ப்ரஷன் ஃபுட் ஸ்லீவ்கள்.
அழுத்த அளவு சரியாக இருந்தது.
ரிவியூக்கள் எல்லாம் நான் அனுபவித்ததையே விவரிக்கும் பெண்களிடமிருந்து வந்தவை.
அதிகாலை 3:45 மணிக்கு ஆர்டர் செய்தேன்.
யாரிடமும் சொல்லவில்லை.
ஏற்கனவே நிறைய பணம் வீணாக்கியிருந்தேன்.
"இன்னொரு பயனற்ற பொருள்" என்று கேட்க விரும்பவில்லை.
========
வந்ததும் அன்றே இரவு தூங்கும் முன் போட்டுக்கொண்டேன்.
ஆரம்பத்தில் வித்தியாசமாக இருந்தது.
பாதம் மற்றும் கணுக்காலில் மென்மையான அழுத்தம்.
அசௌகரியம் இல்லை. வித்தியாசம் மட்டுமே.
வழக்கம் போல் இரவு முழுவதும் தூங்கினேன்.
அடுத்த காலையில் எழுந்து படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்தேன்.
மூச்சு விட்டேன். கால்களை தரையில் வைத்தேன்.
வலி இருந்தது. ஆனால் வித்தியாசமாக. குறைவான கூர்மை.
ஊசி போன இடத்தில் ஒரு மந்தமான விரல் அழுத்தம் போல.
தற்செயலாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தேன்.
ஆனால் அடுத்த காலையும் அதே. குறைவான கூர்மை.
ஐந்தாம் நாளில், படுக்கை மேஜையைப் பிடிக்காமல் எழுந்து நின்றேன்.
நான் ஏற்கனவே நடக்கும் வரை அதை உணரவே இல்லை.
முதல் வாரம் முடிவதற்குள், நொண்டாமல் சமையலறைக்கு நடந்தேன்.
அங்கே நின்று டீ போட்டுக்கொண்டிருந்தேன், கண்ணீர் வந்தது.
என் மகள் ஓடி வந்தாள், ஏதாவது பிரச்சனையா என்று.
"நான் நல்லா இருக்கேன்," என்றேன். "நல்லா இருக்கேன், அதனால்தான் அழுகிறேன்."
இரண்டாம் வாரத்தில், சமைக்கும்போது டைமர் வைப்பதை நிறுத்தினேன்.
முழு குடும்பத்துக்கும் ஒரு முறை கூட உட்காராமல் மதிய சாப்பாடு செய்தேன்.
மூன்றாம் வாரத்தில், மீண்டும் நவராத்திரி வந்தது.
முழு ஆரத்தியும் நின்றே இருந்தேன்.
என் மாமியார் இந்த முறை வேறு மாதிரி பார்த்தார்கள்.
"உன் குதிகால் சரியாயிடுச்சா?"
"ஆமா," என்றேன். "கடைசியா சரியாயிடுச்சு."
========
ஆறாம் வாரத்தில், ஊசி அப்பாயிண்ட்மென்ட்டை கேன்சல் செய்தேன்.
ரிசப்ஷனிஸ்ட் ஏன் என்று கேட்டார்.
"இனி தேவையில்லை."
இரண்டு வாரம் கழித்து, செக்-அப்புக்கு எலும்பு மருத்துவரிடம் போனேன்.
அவர் என் குதிகாலை அழுத்தினார். நடக்கச் சொன்னார். குழப்பமாகப் பார்த்தார்.
"வலி உண்மையிலேயே போயிடுச்சா?"
"கிட்டத்தட்ட முழுமையாக. சில நாள் எனக்கு ஒரு பிரச்சனை இருந்ததையே
மறந்துவிடுகிறேன்."
"என்ன செய்தீர்கள்?"
இரவு நேர குணமாகும் பிரச்சனையைப் பற்றி சொன்னேன்.
ஃபாசியா சுருங்கிய நிலையில் எப்படி சரியாகும் என்று.
கம்ப்ரஷன் ஸ்லீவ் தூங்கும்போது நீட்டிய நிலையில் வைப்பதால் திசு சரியாக குணமாகும் என்று.
அவர் கேட்டார்.
பிறகு நோட்பேடை எடுத்தார்.
"என்ன பேரு?"
"Restep."
அதை எழுதிக்கொண்டார்.
"இது பயோமெக்கானிக்கலி சரிதான்," என்றார். "ஊசி போட வரும் முன் இதை முயற்சிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்.
"
========
அது நான்கு மாதங்களுக்கு முன்.
குதிகால் வலி இருக்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணிடமும் சொல்லியிருக்கிறேன்.
என் கொழுந்தி, நான் ஒரு வருடத்துக்கு மேல் கஷ்டப்படுவதைப் பார்த்துவிட்டு ஆர்டர் செய்தார்.
ஒன்பது நாள் கழித்து மெசேஜ் அனுப்பினார்: "இன்று காலை முழு பூஜையும் நின்றே முடித்தேன்."
என் பக்கத்து வீட்டுக்காரி, ஊசியைப் பற்றி என்னை எச்சரித்தவள், இதை முயற்சித்தாள்.
இரண்டு மாதமாக வலியே இல்லை.
நான் இன்னும் ஒவ்வொரு இரவும் என் Restep ஸ்லீவ் போட்டுக்கொள்கிறேன்.
போடுவதற்கு பதினைந்து நொடிதான் ஆகும்.
இப்போது அதைப் பற்றி யோசிப்பதே இல்லை.
அதுதான் முக்கியம்.
என் பாதங்களைப் பற்றி இனி யோசிப்பதே இல்லை.
பதினான்கு மாதங்களாக, ஒவ்வொரு காலையும் முதலில் நினைப்பது என் குதிகால், ஒவ்வொரு இரவும் கடைசியாக கவலைப்படுவதும் அதுதான்.
இப்போது நான் வெறுமனே வாழ்கிறேன்.
சமைக்கிறேன், ஜாகிங் போகிறேன், பூஜையில் நிற்கிறேன், மார்க்கெட்டில் நடக்கிறேன்.
என் கால்கள் என்னைச் சுமக்கின்றன. எப்படி இருக்க வேண்டுமோ அப்படி.
========
நீங்கள் இதை அதிகாலை 2 மணிக்குப் படிக்கிறீர்கள் என்றால், அந்த ஊசி அப்பாயிண்ட்மென்ட்டைப் பற்றி பயந்துகொண்டு, உண்மையிலேயே வேலை செய்யக்கூடிய ஒன்றைத் தேடிக்கொண்டிருந்தால், நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.
உங்கள் வலி உண்மையானது.
நீங்கள் ஓவர் ஆக்ட் செய்யவில்லை.
இது வெறும் வயசு அல்ல. வெறும் எடை அல்ல.
உங்கள் உடல் ஒவ்வொரு இரவும் தன்னைத் தானே குணப்படுத்த முயற்சிக்கிறது.
சரியான நிலையில் குணமாக உதவி தேவை அவ்வளவுதான்.
Restep-ல் 60 நாள் பணம் திரும்ப உத்தரவாதம் இருக்கிறது.
முயற்சித்துப் பாருங்கள்.
இதைப் பகிர்வதால் எனக்கு எதுவும் கிடைக்காது.
உங்கள் சொந்த வீட்டிலேயே நொண்டி நடப்பது எப்படி இருக்கும், வயதுக்கு முன்னாலேயே கிழவி மாதிரி உணர்வது எப்படி இருக்கும், இனி சாதாரணமாக நடக்க முடியுமா என்று யோசிப்பது எப்படி இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும்.
முடியும்.
உங்கள் கால்கள் பல வருடங்களாக உங்கள் குடும்பத்தைச் சுமந்திருக்கின்றன.
இப்போது அவற்றுக்கும் கொஞ்சம் ஆதரவு கொடுக்கும் நேரம் வந்திருக்கிறது.
https://www.restep.in/products/restep-biowrap-sleeves-2
#அடிமை
ஒரு ஆண் வருமானம் இல்லாமல் (பணம் இல்லாமல்) இருப்பதற்காக எந்தப் பெண்ணும் அவனை விட்டு பிரிந்து செல்வதில்லை...
#பெண்கள்_விலகிச்_செல்வது_எப்போது?
தொடர்ச்சியாக மதிக்கப்படாதபோது...
அவர்களின் உணர்வுகள் நிராகரிக்கப்பட்டு, அவர்களின் குரல் அலட்சியப்படுத்தப்படும்போது...
முயற்சிகள் மறைந்து, அதற்குப் பதிலாக சாக்குப்போக்குகள் முன்வைக்கப்படும்போது...
அவர்கள் குறைத்து மதிப்பிடப்படும்போது.
அவர்கள் செய்யும் அனைத்தும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படும்போது,கடமை என நினைக்கப்படும்போது...
அவர்களிடம் விசுவாசம் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது, ஆனால் அவர்களுக்குக் காட்ட வேண்டிய பாராட்டு என்பது விருப்பத்திற்குரிய ஒன்றாக மாறும்போது....
அவர்கள் அதிகம் கொடுக்கத் தொடங்கி, பதில் ஈடாக மிகக் குறைவாகப் பெறும்போது...
அன்பு மறுக்கப்படும்போது...
அன்பும் பாசமும் அலட்சியமாக மாறும்போது...
சொல்லும் வார்த்தைகளும் செய்யும் செயல்களும் ஒத்துப்போகாதபோது...
பாதுகாப்பாக உணர வேண்டிய ஒரு உறவில், தனிமையை உணரத் தொடங்கும்போது...
ஒரு ஆண் முன்னேறத் துடிக்கும்போதும், போராடும்போதும், வாழ்க்கையைச் செதுக்கிக் கொண்டிருக்கும்போதும் ஒரு பெண் அவனுக்குப் பக்கபலமாக நிற்பாள்...
ஆனால், தான் அலட்சியப்படுத்தப்படும் இடத்திலோ, மதிக்கப்படாத இடத்திலோ அல்லது தான் சிறுமையாகத் தோன்றும் இடத்திலோ அவள் இருக்கமாட்டாள்...
இது ஒருபோதும் பணத்தைப் பற்றியது அல்ல. அவள் உன்னுடன் இருந்தபோது நீ அவளை எப்படி உணரவைத்தாய் என்பதைப் பற்றியது மட்டுமே
