*"સંસ્કાર"....* 👇👇 *"લગ્ન ફાઇનલ થયા, કાર્ડ છપાયા, અને આખું ઘર ખુશીઓથી ગુંજી રહ્યું હતું... પણ એક જ ફોન કોલથી ખુશીનો કિલ્લો પત્તાના ઘરની જેમ તૂટી પડ્યો. વરરાજાના પિતાએ છેલ્લી ઘડીએ સંબંધ કેમ તોડી નાખ્યો? કારણ એવું હતું કે કોઈપણ માતા-પિતાનું હૃદય કંપી ઉઠશે."* *અવિનાશ જી તેમની એકમાત્ર પુત્રી આંચલના લગ્નથી ખૂબ જ ખુશ હતા. જમાઈ શહેરના એક મોટા અધિકારી હતા, અને સૌથી અગત્યનું - તેઓ સંપૂર્ણપણે દહેજમુક્ત લગ્ન કરી રહ્યા હતા. અવિનાશ જીને એવું લાગ્યું કે જાણે તેમને દુનિયાની સૌથી મોટી લોટરી લાગી ગઈ હોય.* *પરંતુ લગ્નના માત્ર 20 દિવસ પહેલા, છોકરાના પિતા, શ્રી ખન્ના, એ ફોન કર્યો.* "અવિનાશ જી, માફ કરશો, પણ આપણે આ સંબંધ ચાલુ રાખી શકીશું નહીં." ખન્ના જીના અવાજમાં એક વિચિત્ર ગંભીરતા હતી. અવિનાશ ને લાગ્યું કે તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ છે. "પણ મિસ્ટર ખન્ના! શું થયું? શું અમે કોઈ ભૂલ કરી? શું આપણે કંઈ ધ્યાન વગર છોડી દીધું?" ખન્નાએ નિસાસો નાખ્યો અને કહ્યું, "અવિનાશજી, હું છેલ્લા બે મહિનામાં તમને જાણ કર્યા વિના ઘણી વાર તમારા ઘરે આવ્યો છું. મેં તમારી દીકરી આંચલની ડિગ્રીઓ, તેની સુંદરતા જોઈ છે, પણ મેં જે જોયું નથી... તે મૂલ્યો અને કરુણા હતી." અવિનાશજી સ્તબ્ધ થઈ ગયા. ખન્નાજી એ આગળ જે કહ્યું તે દરેક માતાપિતા માટે એક પાઠ છે જે પોતાની દીકરીને નાજુક કળીની જેમ ઉછેરે છે: "જ્યારે પણ હું તમારા ઘરે આવતો, ત્યારે મેં તમારી પત્નીને રસોડામાં કામ કરતી, પરસેવાથી લથપથ, ક્યારેક ઝાડુ મારતી, ક્યારેક ભારે વસ્તુઓ ઉપાડતી જોઈ. પણ આંચલ? તે હંમેશા તેના રૂમમાં, ફેશનેબલ કપડા પહેરીને, તેના મોબાઇલ ફોનમાં વ્યસ્ત રહેતી અથવા સોફા પર ટીવી જોવામાં વ્યસ્ત રહેતી. તેને એક વાર પણ ખ્યાલ ન આવ્યો કે તેની માતા કામ કરી કરીને થાકી રહી છે." *"અવિનાશ જી, મને મારા ઘર માટે એવી શણગારેલી ઢીંગલી નથી જોઈતી જે ફક્ત શોકેસમાં ઉભી રહે. મને એવી વહુ જોઈએ છે જે સંબંધોનું દુઃખ સમજે. જે છોકરી પોતાની માતાના આંસુ અને થાક જોઈ શકતી નથી, તે કાલે મારી વૃદ્ધ પત્નીની સેવા કેવી રીતે કરશે? જે હાથ પોતાની માતાનો ભાર વહેંચી શકતા નથી, તે આપણા ઘરની જવાબદારીઓ કેવી રીતે ઉપાડશે?"* અવિનાશ જીની આંખોમાં અંધારા આવી ગયા. તેમને સમજાયું કે તેમની પુત્રીને "રાજકુમારી" બનાવવાની શોધમાં, તેઓ તેને એક જવાબદાર "માનવી" બનાવવાનું ભૂલી ગયા છે. *આજકાલ, દરેક માતા-પિતા તેમની પુત્રીને ખૂબ લાડ લડાવે છે, જે સાચું છે. પરંતુ શું આપણે તે પ્રેમની આડમાં તેમને અપંગ નથી બનાવી રહ્યા?* કૃપા કરીને વિચારો: 🤔 👉 દીકરીને ઘરકામ શીખવવું એ તેને "નોકરાણી" બનાવવા વિશે નથી, પરંતુ તેને આત્મનિર્ભર બનાવવા વિશે છે, જેથી તે ભવિષ્યમાં લાચાર ન રહે. *👉 સમય સમય પર તેની ભૂલો સુધારવી મહત્વપૂર્ણ છે. જો તે પોતાના માતા-પિતાના ઘરે ઠપકો સહન ન કરે, તો તે સાસરિયાના ઘરના વડીલોના શબ્દોને 'અપમાન' ગણશે અને અહીંથી ઘર તૂટી પડવાની શરૂઆત થશે. અને એવું થઈ પણ રહ્યું છે કાં તો બાળકો અલગ રહેવા મંડ્યા છે અને કા તો વિવા હ નિષ્ફળ જાય છે અને તે તલાક ના કેસો વધતા જાય છે* *👉 ઘણીવાર લોકો પોતાના માતા-પિતાને વૃદ્ધાશ્રમમાં મોકલવા માટે દીકરાઓને દોષી ઠેરવે છે. પરંતુ યાદ રાખો, તે દીકરાના નિર્ણય પાછળ કોઈની 'દીકરી'નો વિચાર પણ અચૂક સામેલ હોય છે. જો આપણે આપણી દીકરીઓમાં પરિવારની સંભાળ તથા સેવાના મૂલ્યો નહીં કેળવીએ, તો સમાજમાં વૃદ્ધાશ્રમ ક્યારેય બંધ નહીં થાય.* **** *તમારી દીકરીને ફક્ત 'દીકરી' તરીકે ન ઉછેરો, તેને ઘરનું 'માન અને ગૌરવ' અને 'સંસ્કારી વહુ' બનવા માટે સક્ષમ બનાવો. નહીંતર, ફક્ત તેણીને જ નહીં પરંતુ આખા પરિવારને સજા ભોગવવી પડશે. નહીં તો એવા સંસ્કાર આપો જેથી તમારા પુરા પરિવારનું તથા તમારી પુત્રીનું સમાજમાં નામ વધે* #👌બેસ્ટ સ્ટેટ્સ📱