ಕಾಯುವಿಕೆಯ ಹೆಸರು ಪ್ರೀತಿ:- ಅದೊಂದು ಸುಂದರ ಸಮಯ. ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳುಗಳು ಓಡಾಡುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದ ದಿನಗಳು. ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡಿದರೂ, ಹೇಳದೆ ಉಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಇನ್ನೂ ಬಹಳವೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ನಕ್ಕ ಕ್ಷಣಗಳು, ಗರಿಗೆದರಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ ಆ ದಿನಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಅವಳೊಳಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ. “ತುಸು ಹೊತ್ತು ಇದ್ದು ಹೋಗು” ಎಂದು ಗೂಗರೆದ ಅವಳ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಅವನು ನಗುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕೈ, ಕಾಳಜಿ ಎಂದರೆ ಮೌನದಲ್ಲೂ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಭಾವನೆ. ಮನೆ ನೆನಪಾದಾಗ, ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಟ್ಟಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿದಾಗ ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದೇ ಮಾತು— “ನಾನು ಇದ್ದೀನಲ್ಲ”. ಅದೇ ಅವಳಿಗೆ ಸಾಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಅವನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಅವಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿಸಿತ್ತು. ಅವನ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇಮವಿದ್ದಂತೆ ಅವಳು ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಕಾಲ ಬದಲಾಯಿತು. ಅಥವಾ… ಅವನ ಆದ್ಯತೆಗಳು ಬದಲಾಗಿದವೋ? “ಇವಾಗ bzy ಇದ್ದೀನಿ,” “ಮತ್ತೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ,” “ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೋ,” ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ಅವಳ ದಿನಚರಿಯಾದವು. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಅವನಿಗಾಗಿ ಮಿಡಿಯುವ ಮನಸ್ಸು ಅವಳನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸತೊಡಗಿತು— ಬಹುಷಃ ನಾನು ಸರಿಯಿಲ್ಲವಾ? ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿ ಕಿರುಕುಳವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತಾ? ಕೋಪ, ಅಸಹನೆ, ಪ್ರೀತಿ— ಎಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆಲೇ ನರಕಯಾತನೆಯಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲು ಇದ್ದ ಕೆಲಸ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಈಗಲೂ ಇವೆ. ಆದರೆ ಮೊದಲಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ಮಾತ್ರ ಸಮಯದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ಅತ್ತಳು. ಕಣ್ಣೀರಿನ ಹನಿಗಳು ದಿಂಬನ್ನು ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿದ್ದವು. “ನನ್ನವನಲ್ಲ” ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿಗೂ ಅವಳು ಕಾಯುತ್ತಾಳೆ. ಸಂದೇಶದ ಧ್ವನಿಗೆ ಹೃದಯ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮರಳಿ ಸೇರುವನೆಂಬ ಹುಚ್ಚು ಭ್ರಮೆಯನ್ನೇ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು— ಕಾಯುವಿಕೆಯೇ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಂತಿಮ ರೂಪವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. #💓 ಪ್ರೀತಿ #💓ಮನದಾಳದ ಮಾತು #💕ಎರಡು ಹೃದಯಗಳು #📝ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳು #🖋️ ನನ್ನ ಬರಹ