ഒരിക്കൽ നമ്മൾ പരസ്പരം തുറന്നുവെച്ച ഡയറികളായിരുന്നു... ആദ്യ പേജുകൾ വായിച്ചപ്പോൾ തന്നെ മറ്റാരിലും കണ്ടെത്താനാകാത്ത ഒരു അടുപ്പം നമ്മൾ പരസ്പരത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങളിൽ കണ്ടു. ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പേജുകൾ തുറന്നുവന്നു, #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ പുതിയ കഥകൾ പറഞ്ഞു, പറയാത്ത രഹസ്യങ്ങൾ പോലും വരികൾക്കിടയിലൂടെ പരസ്പരം വായിച്ചെടുത്തു. വായിച്ചുതീർന്നുവെന്ന് രണ്ടുപേരും കരുതിയിരുന്നു. പക്ഷേ മനുഷ്യർ പുസ്തകങ്ങളെപ്പോലെയല്ലല്ലോ... ഓരോ ദിവസവും പുതിയ അർത്ഥങ്ങൾ എഴുതപ്പെടുന്ന അവസാനമില്ലാത്ത ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ നിന്റെ നിശബ്ദതകളെ ഞാൻ തെറ്റായി വായിച്ചു, എന്റെ മൗനങ്ങളെ നീയും. വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ അർത്ഥങ്ങളും വഴിതെറ്റി. ഒടുവിൽ, വായന മടുപ്പിച്ചതുകൊണ്ടല്ല, വായിച്ചുകഴിഞ്ഞുവെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചതുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ പരസ്പരം അടച്ചുവെച്ചത്. ഇന്നും ചിലപ്പോൾ തോന്നാറുണ്ട്... ഒരൽപ്പം കൂടി ക്ഷമയോടെ, ഒരൽപ്പം കൂടി ശ്രദ്ധയോടെ, ഒരൽപ്പം കൂടി സ്നേഹത്തോടെ പരസ്പരം വായിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, പാതിവഴിയിൽ അടയാളം വെച്ച് ഉപേക്ഷിച്ച രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളായി നമ്മൾ മാറുമായിരുന്നില്ലെന്ന്. തൂലികയെ പ്രണയിച്ചവൾ ✍️